II OSK 695/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1680/13 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok a nadto decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] marca 2013 r., 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] na rzecz M. J. kwotę 1.300 (jeden tysiąc trzysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1680/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Z akt sprawy wynika, że od 2003 r. przed organami nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie legalizacyjne dotyczące stwierdzonego istotnego odstąpienia przez K. i J. P. od zatwierdzonego projektu budowanego i udzielonego pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach oznaczonych nr ew. [...] w P. przy ul. [...]. Organy obu instancji kilkakrotnie wydawały rozstrzygnięcia w administracyjnym toku instancji. Ponadto na uwagę zasługuje, że wyniku tego postępowania decyzją z dnia 22 czerwca 2004 r. Starosta P., na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę; Sądy Administracyjne wydawały wyroki (WSA w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 120/05 i NSA o sygn. akt II OSK 134/06), oraz decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w P. nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego; w dniu 1 grudnia 2008 r. inwestor złożył w PINB w P. projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego. Ostatecznie PINB w P. decyzją z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze. zm.), zatwierdził projekt budowlany zamienny uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie ww. budynku. Jednocześnie przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowej inwestycji, organ nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ I instancji wskazał, że przedłożono kompletny projekt budowlany zamienny zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). W oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, stwierdzono, że stwierdzone odstępstwa od pozwolenia na budowę nie mają wpływu na naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie ograniczają zagospodarowania działki o numerze ewidencyjnym [...] własności strony skarżącej; nie występuje ograniczenie np. dostępu światła dziennego lub przesłanianie. Ponadto z decyzji o warunkach zabudowy nie wynika aby wysokość rozbudowanej część budynku mieszkalnego inwestorzy mieli dostosować właśnie do wysokości budynku usługowego M. J.. Inwestycja położona jest na terenie, który zgodnie z planem miejscowym przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o średniej intensywności i usług towarzyszących (o symbolu E1MS). Wysokość przedmiotowej rozbudowy należało dostosować do zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiednich, a nie do pawilonów handlowo-usługowych znajdujących się na działkach o numerach ewidencyjnych [...]. Działki [...] zostały wyodrębnione z działki [...], która w ww. planie była przeznaczona pod teren usług komunikacyjnych (obecne użytkowanie – dworzec autobusowy). Przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż jak wynika z treści przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w §§ 13, 60 i 271-273. Organ przy tym wskazał, że w treści ww. rozporządzenia jest wyraźny zapis, że sytuowanie obiektów całkowicie nowych lub rozbudowywanych dotyczy tylko i wyłącznie zabudowy jednorodzinnej, a do takowej nie należy obiekt usługowy M. J.. Odwołanie od ww. decyzji wniosła M. J.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie prowadzący postępowanie administracyjne organ I instancji dokonał prawidłowej, kompletnej i pozytywnej weryfikacji projektu budowlanego zamiennego dla spornej inwestycji pod kątem jego zgodności z wymogami stawianymi w ww. przepisie art. 35 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zaistniały przesłanki uprawniające organ stopnia podstawowego do wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny spornej inwestycji i zezwalającej inwestorowi na wznowienie robót budowlanych. Organ I instancji stosownie do treści powołanego wyżej przepisu nałożył także obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu. Ustosunkowując się do wywodów i zarzutów stawianych w odwołaniu zauważył, że pozostają one bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podkreślił, że sprawa była wielokrotnie badana w trybie kontroli instancyjnej. Zdaniem organu, na jej obecnym etapie PINB w P. prawidłowo wyjaśnił wszystkie kwestie mogące mieć wpływ na prawidłowość decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 51 ust. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 7, art. 77, art. 78 § 1 i art. 107 K.p.a., ponieważ nie było podstaw do zatwierdzenia projektu zamiennego; naruszono zasadę ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; upłynął termin ważności decyzji o warunkach zabudowy; błędnie przyjęto, że projekt zamienny spełnia wymogi prawne; jak i to, że przedmiotowy budynek prawidłowo usytuowany jest w granicy działki sąsiedniej; nie zgromadzono w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i bezzasadne pominięto wnioski dowodowe składane kilkukrotnie przez stronę. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1680/13, oddalając skargę wskazał, że istotnego odstąpienia inwestor dokonał w czasie gdy obowiązywała decyzja o warunkach zabudowy i odstępstwa te było zgodne z tą decyzją, jak i z obowiązującym do 2002 r. ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta P.. W tym zakresie wymóg legalizacji został spełniony. Następnie Sąd przedstawił zgodnie z art. 50-51 Prawa budowlanego tok postępowania naprawczego, w trakcie którego może być nałożony obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, co też w niniejszej sprawie nastąpiło. Taki projekt powinien podlegać sprawdzeniu pod względem wymogów z art. 34 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie dokonano takiego sprawdzenia. Sąd rozpoznający sprawę podzielił ustalenia organów administracji, z których wynika, że inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany zamienny zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 34 ust. 2 ww. ustawy. Przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, gdyż jak wynika z treści przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w §§ 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Inwestor wysokość rozbudowywanej części dostosował do wysokości istniejącego budynku mieszkalnego będącej jego własnością, a usytuowanego w części na działce sąsiedniej nr [...]. W treści ww. rozporządzenia jest wyraźny zapis, że sytuowanie obiektów całkowicie nowych lub rozbudowywanych dotyczy tylko i wyłącznie zabudowy jednorodzinnej a do takowej nie należy obiekt usługowy M. J.. Sąd podzielił stanowisko, że przepis zawarty w § 12 ust. 3 (odnoszący się także do przepisów § 13, 60 i 271-273), ww. rozporządzenia w swojej treści odnosi się do budynków jednorodzinnych, a za taki nie można uznać budynek M. J., który jest budynkiem usługowym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, że niezasadny jest zarzut odnośnie naruszenia art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na utratę ważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy ww. obiektu. Zasadą jest, że ocena zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy dokonywana jest na datę złożenia projektu. Inwestor złożył zamienny projekt budowlany w dniu 15 czerwca 2004 r., tj. w dacie obowiązywania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy. Ponadto należy pamiętać, ze postępowanie w sprawie prowadzone było z uwagi na odstępstwa od pozwolenia na budowę, a nie z uwagi na ich niezgodność z warunkami zabudowy. Zatem okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy wygasła, w trakcie postępowania nie ma w sprawie znaczenia, gdyż nie ta okoliczność była powodem prowadzenia postępowania w sprawie. Za niezasadne Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi. Materiał w sprawie zebrany jest w sposób pełny i wyczerpujący nie doszło zatem w sprawie do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 78 § 1 K.p.a., a także art. 107 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła M. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a przez niezasadne oddalenie przez Sąd I instancji skargi, pomimo, że organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. przez: - niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów, w tym wnioskowanych przez skarżącą, odnośnie rzeczywistego zakresu rozbudowy budynku mieszkalnego w odniesieniu do działek gruntu o nr [...]; prawa inwestorów K. i J. P. do dysponowania na cele budowlane częścią działki gruntu nr [...], stanowiącą pas drogi krajowej nr [...]; przyczyn wadliwego działania wentylacji grawitacyjnej w pawilonie skarżącej; - brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w skutek czego organy administracji obu instancji błędnie listaliły stan faktyczny sprawy przyjmując, że inwestorzy K. i J. P. nabyli własność całego domu objętego rozbudową, w tym nabyli własność tej części domu, która położona jest na działce nr [...], a tym samym, że Skarb Państwa nie jest właścicielem części domu położonej na działce nr [...]; rozbudowa budynku mieszkalnego, objęta zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym, nie znajduje się w pasie drogi krajowej nr [...]; istotne odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę dotyczyły powiększenia powierzchni zabudowy obiektu w stronę działki inwestora, zmiany konstrukcji schodów do budynku oraz zmiany elewacji budynku od strony działki inwestora, a także, iż rozbudowana część budynku o część mieszkalną zlokalizowana jest wyłącznie bez żadnych zmian na działce nr [...]; rozbudowa budynku mieszkalnego, objęta projektem budowlanym zamiennym, me ogranicza właściwego sposobu korzystania z działki skarżącej oraz w żaden sposób nie narusza prawa własności skarżącej, które to uchybienia uzasadniały uchylenie decyzji organów obu instancji; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, polegające na: - zaakceptowaniu przez Sąd l instancji błędnej oceny stanu faktycznego dokonanego przez organy administracji obu instancji, nieuwzględniającej, że organy administracji naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a., ustalając stan faktyczny, co uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego w niniejszej sprawie; - ogólnikowym odniesieniu się do zarzutów skarżącej, w szczególności, że organy administracyjne nie zebrały wyczerpującego materiału dowodowego, w tym przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej oraz nie wskazały w uzasadnieniu decyzji dlaczego ich nie uwzględniły oraz dlaczego organy administracji odmówiły wiary i mocy dowodowej dowodom z dokumentów zawnioskowanych przez skarżącą, w szczególności opinii technicznej z kwietnia 2009 r. w sprawie stanu technicznego wentylacji grawitacyjnej w pawilonie gastronomicznym w Przasnyszu, co uniemożliwia skontrolowanie w toku instancji sądowej, jakimi przesłankami kierował się Sąd I instancji, akceptując takie działanie organów administracji obu instancji. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji dokonania błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wyżej wymienionych przepisów przez organy administracji obu instancji polegającego na przyjęciu, że: - projekt budowlany zamienny może spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku, gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa warunki tylko dla jednej działki gruntu, natomiast projekt budowlany zamienny dotyczy rozbudowy budynku obejmującej co najmniej dwie działki gruntu, - dla spełnienia przez projekt budowlany zamienny wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nakazuje dostosować wysokość rozbudowywanej części budynku do zabudowy na działkach sąsiednich, wystarczające jest dostosowanie wysokości tylko do zabudowy mieszkaniowej na jednej, sąsiedniej działce, a nie do zabudowy na wszystkich, sąsiednich działkach, - projekt budowlany zamienny spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nakazuje dostosować wysokość rozbudowywanej części budynku do zabudowy na działkach sąsiednich, w przypadku, gdy projekt budowalny zamienny przewiduje, że wysokość rozbudowanej części budynku przekracza ponad dwukrotnie wysokość istniejącego budynku na sąsiedniej działce gruntu, a w konsekwencji, - na przyjęciu, że złożony przez inwestorów K. i J. P. projekt budowalny zamienny jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, choć w rzeczywistości złożony projekt budowlany zamienny nie odpowiada warunkom decyzji o warunkach i zagospodarowania terenu; - art. 34 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 5, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1, ust. 2 pkt 2-5, pkt 7, § 8 ust. 3 pkt 2, § 11 ust. 2 pkt 1-3, § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a-c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji, że organy administracji obu instancji dokonały niewłaściwego zastosowania wyżej wymienionych przepisów prawa przez przyjęcie, że złożony przez inwestorów K. i J. P. projekt budowalny zamienny jest kompletny co do zakresu, formy oraz treści, choć w rzeczywistości złożony projekt budowlany zamiennymie odpowiada wymogom, określonym w dyspozycji wyżej wymienionych przepisów, odnośnie zakresu, formy oraz treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto w przypadku, Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Strona skarżąca kasacyjnie zasadnie wykazała, że nie zostały spełnione wymogi Prawa budowlanego dotyczące postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego i wady te zostały pominięte przez Sąd I instancji. Po pierwsze, w części przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego została zrealizowana na fragmencie działki nr [...], do której inwestor nie posiada tytułu prawnego. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy z [...] sierpnia 2002 r., Nr [...], w okresie ważności której rozpoczęto przedmiotową rozbudowę, określała warunki zabudowy tylko dla jednej działki. Już chociażby z zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB w P. wynika, że rozbudowy dokonano na więcej niż jednej działce. Wady tej nie może sanować to, że przedmiotowa inwestycja była zgodna z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Przasnysza z 1992 r. Taki plan nie uprawniał ani do wystąpienia o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, ani nie uprawniał do rozpoczęcia robót budowlanych. Na jego podstawie inwestor uprzednio powinien uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Argument, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z tym planem jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw skoro inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla jednej działki nr [...], zaś z przedstawionego projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa rozbudowa została zrealizowana także na działkach nr [...]. W sprawie zostały zatem naruszone art. 51 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak bowiem wynika z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Organy obu instancji nie dokonały odpowiednich sprawdzeń projektu budowlanego zamiennego. Po drugie, przedstawiony projekt nie uwzględnia uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Inwestor nie wykazał aby miał tytuł prawny uprawniający do prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...], której właścicielem jest Skarb Państwa. Ponadto przedmiotowa inwestycja z uwagi na okoliczność budowy w granicy z działką sąsiednią nr [...], na której znajduje budynek strony skarżącej kasacyjnie, powinna uwzględniać określone konsekwencję wynikające z takiego uwarunkowania zagospodarowania terenu inwestycji oraz działek sąsiednich. Na ten problem wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 909/03, który dotyczył przedmiotowej rozbudowy. Przy granicy działek znajdują się bowiem kominy wentylacji grawitacyjnej. Przedmiotowa inwestycja usytuowana jest w bezpośredniej bliskości tych kominów i wyniesiona nad te kominy, co może mieć wpływ na warunki sanitarnohigieniczne w budynku strony skarżącej kasacyjnie. Wątpliwości te potwierdza znajdujący się w aktach sprawy materiał zdjęciowy oraz opinia techniczna z 2009 r. w sprawie stanu technicznego wentylacji grawitacyjnej w pawilonie gastronomicznym w Przasnyszu sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Z opinii tej wynika, że przewody kominowe w budynku strony skarżącej kasacyjnie są niesprawne z powodu nadbudowania budynku sąsiedniego. W tym zakresie obowiązuje § 142 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Stawia on przewodom kominowym określone wymagania. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu (ust. 1). Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych (ust. 2). Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków, przy zachowaniu warunków określonych w § 175 (ust. 3). Z projektu budowlanego zamiennego nie wynika natomiast czy inwestor zapewnił względem sąsiedniego budynku prawidłowe funkcjonowanie przewodów kominowych. Istniały zatem podstawy do stwierdzenia, że projekt budowlany zawiera istotne wady, które nie mogły prowadzić do jego zatwierdzenia. Wbrew stanowisku Sądu I instancji projekt ten nie odpowiada w pełni wymogowi z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego. Z uwagi na kwestie planowania przestrzennego, warunków własnościowych i interesów osób trzecich, w tym warunków techniczno-budowlanych brak było podstaw aby stwierdzić, że jest kompletny oraz dostosowany do specyfiki i charakteru obiektu oraz skomplikowania robót budowlanych. Wynika z powyższego, że w części uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do wszystkich sformułowanych w skardze zwykłej zarzutów strony skarżącej, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pominął to, że organy obu instancji nie zajęły się kwestią zapewnienia drożności przewodów kominowych (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz tytułu prawnego do nieruchomości (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W pozostałym zakresie zaś Sąd I instancji wypowiedział się, zawierając stosowną ocenę merytoryczną. Błędna ocena Sądu I instancji nie oznacza, że został naruszony art. 141 § 4 p.p.s.a., który dotyczy wyłącznie formalnoprawnego wymogu odpowiedniej konstrukcji uzasadnienia wyroku. Sąd oceniał bowiem kwestię zgodności inwestycji z wymogami zagospodarowania przestrzennego, dokonania odpowiednich sprawdzeń projektu budowlanego. Odnosząc się natomiast do kwestii wysokości przedmiotowej rozbudowy w zakresie ładu przestrzennego należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że przedmiotowa rozbudowa nawiązuje do wysokości przedmiotowego budynku podlegającego rozbudowie. Co prawda, Sąd ocenił to w związku z obowiązującymi warunkami technicznymi (§ 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia), jednak przede wszystkim wskazania wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy z 2002 r. dokładnie nie precyzuje jaka miałaby to być wysokość. Trudno zatem w tym zakresie wykazać naruszenie prawa, tym bardziej jeżeli warunki techniczno-budowlane umożliwiają dostosowanie rozwiązań technicznych na działce sąsiedniej przy uwzględnieniu interesów osób trzecich. W tym zakresie istotne jest natomiast to czy projekt budowlany zawiera konkretne rozwiązania projektowe ale tylko w kontekście ochrony interesu osób trzecich, co jak się okazało – w niniejszej sprawie nie nastąpiło. W tych warunkach należało uwzględnić zarzuty skargi kasacyjnej, co z kolei oznacza, że uwzględnieniu podlega także skarga M. J. na decyzję Mazowieckiego WINB z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracyjne powinny uwzględnić powyższe wywody dotyczące kwestii planowania przestrzennego, warunków własnościowych i interesów osób trzecich. Z tych względów, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 199, art. 200, art. 202 w związku z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.