II OSK 559/16

Dnia 29 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 600/15 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] Sp. z o.o. w [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2015 roku, sygn. akt IV SA/Po 600/15 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, którym uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] oraz zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...]2014 roku Wójt Gminy [...] na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. zwanej dalej jako "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] (zwanej dalej jako "Inwestor") ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ l instancji wyjaśnił, że w dniu 9 maja 2014r. wpłynął wniosek Inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie wyżej wskazanej działki o nr ewid. [...]. Organ wyjaśnił też, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze nieobjętym ważnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. zmianę sposobu jego zagospodarowania należy ustalić drogą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ zaznaczył jednocześnie, że na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 oraz art. 4 pkt 18 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014r. poz.518, zwanej dalej jako "u.g.n") wnioskowaną inwestycję uznał za inwestycję celu publicznego. W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że inwestor w odpowiedzi na wezwanie uszczegółowił wniosek wskazując częstotliwość pracy anten (GSM 900, WCDMA900, LTE1800) oraz równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny o wartości 4510 [W]. Inwestor określił także dopuszczalne maksymalne pochylenie, które wynosi 10,0° dla azymutu 140°, 8,0° dla azymutu 225° oraz 12,0° dla azymutu 320°. Jednocześnie inwestor zaznaczył, iż na wieży na której planowana jest realizacji inwestycji znajduje się system antenowy [...] S.A. oraz podał, że po zrealizowaniu inwestycji zostaną wykonane pomiary pól elektromagnetycznych weryfikujące poziom pól elektromagnetycznych w środowisku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz.U. z 2003r., nr 192, poz. 1883). Organ I instancji w dalszej części uzasadnienia podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 ppkt e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r. Nr 213 poz. 1397 zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 roku) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150m i nie mniejszej niż 100m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zdaniem organu l instancji planowana inwestycja spełnia wymogi z art. 53 ust. 4 oraz art. 56 u.p.z.p., wobec czego należało wydać decyzję o lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od decyzji Wójta złożyła M. B. zarzucając organowi pominięcie jej jako strony postępowania, wydanie decyzji pomimo braku przedłożenia przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydanie decyzji mimo nieuzupełnienie przez inwestora dokumentacji. Odwołanie od ww. decyzji Wójta złożyło też Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnego postanowieniem Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2014 roku zarzucając jej naruszenie: 1) art. 54 ust 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie typów wszystkich anten, ich mocy, azymutów w sytuacji, w której stanowią one najważniejszy element decyzji lokalizacyjnej oraz przyjęcie, iż stacja bazowa to konstrukcja wsporcza zamontowana na istniejącym obiekcie, na której zainstalowane zostaną anteny. 2) art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r. poz. 1235 zwanej dalej jako "ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku") poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, 3) art. 7,8,107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania m.in. z uwagi na brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie jak organ rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności, brak analizy czy w przedmiocie czy inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu, niepodania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 12 czerwca 2015 roku, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50, art. 51 i art. 54 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z normami prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy przywołał treść art. 52, ar.t 53 i art. 54 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania złożonego przez M. B. Kolegium stwierdziło, że nie wykazała ona, w którym elemencie dokumentacja dostarczona przez inwestora jest niekompletna. W ocenie Kolegium nieuzasadnione okazały się też zarzuty podnoszone w odwołaniu przez Stowarzyszenie [...] bowiem przedmiotowa stacja bazowa zlokalizowana jest na istniejącym maszcie, na którym znajdują się działające już urządzenia stacji bazowej innego operatora. Zatem prowadzenie innych linii kablowych i innego zasilania, skoro nie było wykazanej takiej potrzeby we wniosku inwestora nie może wynikać z domniemania skarżącego Stowarzyszenia. Ponadto dokładne określenie strefy oddziaływania stacji bazowej będzie wymagane na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. W niniejszym postępowaniu badaniu podlega czy w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji znajduje się zabudowa, która będzie dotknięta ponadnormatywnym oddziaływaniem zgłoszonej inwestycji i jak może wpłynąć na zagospodarowanie niezainwestowanych działek. Zdaniem Kolegium analiza rysunku nr 1 i nr 2 z dokumentu "Analiza kwalifikacyjna" jednoznacznie, że nie jest możliwe oddziaływanie zamierzenia na tereny sąsiednie, będące w zasięgu anten, w taki sposób, który negatywnie oddziaływałby na ludzi i ograniczałby możliwości zagospodarowania tych działek. Odnosząc się do kwestii pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi" Kolegium wyjaśniło, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna posiada określoną wysokość, najczęściej nie przekraczającą 10 m n.p.t. a to wyklucza oddziaływanie negatywne tej stacji (vide powołany rysunek nr 2 "Analizy kwalifikacyjnej"). W świetle rysunku nr 1 "Analizy" na kierunki północno-zachodnim projektowana stacja będzie oddziaływać w przestrzeni nad terenami niezagospodarowanymi i nad lasami, w kierunku południowo-zachodnim dotyczyć to będzie przestrzeni nad istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną, a na kierunku południowo-wschodnim dotyczy to oddziaływania w przestrzeni nad obiektami usługowymi i terenami rolnymi. W ocenie Kolegium przy założeniu, że aktualnie istniejąca zabudowa jednorodzinna uniemożliwia realizację na tym terenie dodatkowej innej zabudowy o znacznie większej wysokości, co wyklucza możliwość oddziaływania zamierzenia na kształtowanie ładu przestrzennego działek będących na kierunku oddziaływania stacji bazowej. Skargę na powyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] powtarzając, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzuty naruszenia art. art. 54 ust 1 u.p.z.p. art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji tj. nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji oraz niezsumowaniu mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Skarżące Stowarzyszenie powtórzyło również zarzuty zawarte w uprzednio złożonym odwołaniu, a dotyczące naruszenia art. 7, 8,107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane. Wskazało, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej mogących decydować o jej wpływie na środowisko należy przy tym zaliczyć: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej (§ 2 ust. 1 pkt 7, §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), 7) określenie, czy możliwa jest zmiana kierunku wiązki promieniowania. Ponadto zdaniem skarżącego Stowarzyszenia w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wzmianki na temat wzajemnego oddziaływania na siebie istniejących anten oraz radiolinii, co uzasadnia obawę odnośnie rzeczywistej mocy ich promieniowania. Dokonanie analizy w powyższym zakresie, pozwoli dopiero na dokonanie ustaleń, czy przedmiotowa inwestycja jest, czy nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, powtarzając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] 2014 roku w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 tej ustawy, jako inwestycja stanowiąca realizację celu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n., gdyż jego realizacja stanowić będzie realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej. Za bezsporne uznano, że teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego lokalizacji przedmiotowej inwestycji dokonać należało w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie powołując się na art. 54 u.p.z.p. wskazano obligatoryjne elementy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Wskazano, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą warunkom określonym w art. 54 u.p.z.p. powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, który nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści. Dokonując oceny decyzji organu I instancji w świetle poczynionych powyżej uwag Sąd uznał, że decyzja wymogów tych nie spełnia. Nie określa ona ilości anten przewidzianych do montażu, rodzaju tych anten, ich mocy, wysokości na jakiej zostaną zamontowane oraz kierunku ich usytuowania. Treść art. 54 u.p.z.p. jest jednoznaczna. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracji do wskazania określonych warunków to warunki te nie mogą być opisane ogólnikowo. Organ I instancji ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określił jako "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" (montaż anten i konstrukcji wsporczych na istniejącej wieży antenowej), a rodzaj zabudowy jako obiekty infrastruktury technicznej. W zakresie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego organ wskazał jedynie, że linie rozgraniczające teren inwestycji określono na mapie zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji, zakres inwestycji określił jako montaż anten i konstrukcji wsporczych o wysokości do 2,40 m na istniejącej wieży antenowej oraz stwierdził, że przy projektowaniu inwestycji należy zachować obowiązujące przepisy prawa budowlanego - ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz przepisy odrębne, w tym techniczno-budowlane, obowiązujące Polskie Normy, a także współczesną wiedzę techniczną. Tak ogólnych ustaleń nie można uznać za spełniających wymagania z art. 54 u.p.z.p. i już z tego względu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja powinny zostać uchylone. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wskazuje, ażeby wywiązał się on z obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a. Istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest bowiem dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Działanie organu II instancji będące następstwem wniesienia odwołania nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005 r., s. 96-97). Realizacja zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10, CBOSA). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, iż organ ten ograniczył się jedynie do oceny podniesionych w odwołaniach zarzutów. Lakoniczne uzasadnienie decyzji sprowadza się do skromnego zrelacjonowania stanu faktycznego sprawy, dosłownego przytoczenia przepisów art. 52-54 u.p.z.p. oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala uznać, ażeby obszerne argumenty przytoczone w odwołaniu złożonym przez Stowarzyszenie, organ rozważył w sposób wyczerpujący. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 73 ustawy o udostepnieniu informacji o środowisku do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli wydanie takiej decyzji jest wymagane, a co jest uzależnione od rodzaju inwestycji. Uzasadniając stanowisko o braku potrzeby uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Kolegium ograniczyło się zaledwie do wskazania, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny dostępne dla ludzi, bowiem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna posiada określoną wysokość, najczęściej nieprzekraczającą "10 m.n.p.t.", co wyklucza negatywne oddziaływanie stacji. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium w zakresie wysokości zabudowy jednorodzinnej pozbawione jest jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności nie wskazują na to załączone do decyzji organu I instancji wyniki analizy. Po drugie stanowisko to jest o tyle nieuzasadnione, że jak już Sąd wskazał we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku, organ I instancji w treści decyzji nie przesądził o ilości anten możliwych do montażu, także kierunku, kącie nachylenia oraz wysokości na jakiej miałyby one być zainstalowane. Na podstawie dokumentów przesłanych przez wnioskodawcę możliwym jest ustalenie, iż planowane zamierzenie obejmuje instalację 3 anten na wysokości 33,3m, to jednak jak wskazano już powyżej to decyzja lokalizacyjna w sposób konkretny powinna określić lokalizację jakiego rodzaju inwestycji organ dopuścił na danym terenie. Brak określenia parametrów planowanej inwestycji nie pozwalał na ocenę czy dla planowanej inwestycji niezbędne było uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko Kolegium w zakresie braku potrzeby uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażone zostało również w całkowitym oderwaniu od przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i sprowadziło się do wskazania, że tylko w kierunku południowo - zachodnim występuje zabudowa mieszkaniowa i na każdej z działek taka zabudowa została zrealizowana w związku z czym w ocenie Kolegium należy wykluczyć na tym terenie możliwość realizacji zabudowy o znacznie większej wysokości. Ponadto zdaniem Kolegium w kierunku północno-zachodnim projektowana stacja będzie oddziaływać w przestrzeni nad terenami niezagospodarowanymi i nad lasami, a na kierunku południowo-wschodnim dotyczy to oddziaływania w przestrzeni nad obiektami usługowymi i terenami rolnymi. W ocenie Sądu, Kolegium dokonało błędnej interpretuje pojęcie miejsc dostępnych dla ludzi. Legalna definicja tego pojęcia zawarta została w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U.z 2013r. poz. 1232) i należy przez nie rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 104/13 (CBOSA), iż przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Tym samym ocena oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do zastanej w okolicy terenu, na którym realizowana będzie inwestycja zabudowy mieszkaniowej. Ocena powinna zostać przeprowadzona również w stosunku do innych terenów, w stosunku do których możliwy jest dostęp ludności. Z tego też powodu za nieuzasadnione Sąd uznał stanowisko pełnomocnika Inwestora, wyrażone na rozprawie w dniu 25 listopada 2015r. jakoby z uwagi na treść art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ nie ustalił w sposób prawidłowy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, to nie sposób też ocenić, czy możliwym byłoby zaliczenie jej do inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu w myśl art. 47 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że niedostrzeżone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wady decyzji organu I instancji w zakresie nieokreślenia podstawowych parametrów planowanej inwestycji, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o. o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2015 r. (sygn. akt IV SA/Po 600/15) zaskarżając go w całości, wnosząco jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organy na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W złożonej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 §1 pkt 1 lit. c) i pkt. 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi zamiast jej oddalenia w wyniku: – niezastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i uchylenia decyzji zapadłych w sprawie, pomimo iż odpowiadały one prawu; – niezastosowania art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: pominięcie, że szczegółowy opis inwestycji znajduje się w aktach sprawy oraz uzasadnieniu uchylonej decyzji organu I instancji, przede wszystkim zaś - że uchylona decyzja I instancji dotyczy inwestycji już zrealizowanej, której dokładny opis i części składowe wynikają z wydanego w odniesieniu do tej inwestycji postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia 2 kwietnia 2014 roku w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane i w takiej sytuacji organ wydający przedmiotową decyzję lokalizacyjną nie jest już zobowiązany do powtarzania dokonanych ustaleń, jako że decyzja ta wydawana jest tylko i wyłącznie na potrzeby toczącego się postępowania legalizacyjnego i dotyczy wyłącznie urządzeń objętych tymże postępowaniem legalizacyjnym, – niewłaściwego zastosowania art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 lit. c) u.p.z.p. poprzez błędne ustalenie, że organy administracji nie dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu w zakresie danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, podczas gdy ustalenia takie zostały dokonane, co dostatecznie wynika z akt sprawy i uzasadnienia decyzji organów obu instancji, – niezastosowania art. 12 k.p.a. i pominięcia, że działanie organów było zasadne w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: – nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest wydanie uchylonych decyzji wyłącznie na potrzeby postępowania legalizacyjnego zapoczątkowanego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia 2 kwietnia 2014 roku wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane; – niedostateczne odniesienie się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do konsekwencji art. 47 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ["Ustawa o wspieraniu"] i brak wiążącego wskazania dla organów co do dalszego postępowania w razie ustalenia, iż przedmiotowa inwestycja stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy o wspieraniu. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 54 u.p.z.p. w z w. z art. 48 ust. 3 pkt 1 in fine ustawy — Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację i ustalenie, że uchylona decyzja organu II instancji utrzymała w mocy uchyloną decyzję organu I instancji, która to nie zawierała precyzyjnego wskazania wszystkich wymaganych ww. przepisem elementów, podczas gdy uchylona decyzja I instancji dotyczy inwestycji już zrealizowanej, której dokładny opis i części składowe wynikają z wydanego w odniesieniu do tej inwestycji postanowienia organu nadzoru budowlanego wskazanego w pkt 1 lit a) ppkt ii) petitum skargi, jak również z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji; b) art. 56 ustawy o PIZP poprzez jego nieuwzględnienie i uchylenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo iż inwestycja ta jest zgodna z przepisami odrębnymi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Natomiast Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosiło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstawy zaskarżenia, a to z poniższych względów. Jak stanowi art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. 2012, poz. 647 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p."- nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego co do zasady jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja ta stanowi o możliwości przeprowadzenia inwestycji na określonym obszarze. Nie zmienia jej charakteru, znaczenia w procesie realizacji inwestycji również sytuacja, w której inwestycja ta została już zrealizowano i inwestor jest obowiązany ją przedłożyć organowi nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Decyzja taka ma bowiem odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi. Podkreślić należy, iż ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w ramach art. 56 u.p.z.p. może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kompetencje przypisane innym organom administracji publicznej. Pierwszy z zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczy błędnego uznania przez Sąd I instancji, że decyzja organu I instancji, która została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie spełnia wymogów określonych w art. 54 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym w decyzji tej winien zostać określony rodzaj inwestycji. W niniejszej sprawie w decyzjach administracyjnych podlegających kontroli jako inwestycję celu publicznego dla której określono lokalizację wskazano "budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...]". Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie tylko we wniosku złożonym przez inwestora, ale także w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, nie jest wystarczające jak to uczynił organ I instancji, określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma to być baza telefonii komórkowej usytuowana w określonym miejscu. Konieczne jest konkretne wskazanie jakiego są to typu anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz kierunek ich usytuowania. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 u.p.z.p., decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże nie tylko organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, ale także organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wskazania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w szczególności co do jej rodzaju wiążą organy budowlane na dalszym etapie realizacji inwestycji, w tym również wydające decyzję w postępowaniu naprawczym. Organy te jak zasadnie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny nie są uprawnione do dokonywania wykładni takiej decyzji, ustalania ich właściwej treści. Materia będąca przedmiotem badania w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może bowiem być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwoleniu na budowę czy też w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie powołanego już art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nie jest do zaakceptowania stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że prowadzone postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego wobec inwestycji już zrealizowanej na potrzeby postępowania legalizacyjnego upoważnia do odstępstw od niektórych rygorów określonych w u.p.z.p. w tym określenia w decyzji rodzaju inwestycji zgodnie z warunkami określonymi w art. 54 pkt 1 ustawy. Precyzowanie, uzupełnianie "parametrów" inwestycji celu publicznego określonych w decyzji o lokalizacji w oparciu o dane zawarte w postanowieniu organu nadzoru budowlanego wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie jest dopuszczalne. Przeprowadzenie powyższych postępowań i wydanie stosownych rozstrzygnięć należy bowiem do kompetencji różnych organów. Nadto właściwe określenie rodzaju inwestycji celu publicznego w decyzji lokalizacyjnej ma na celu ochronę praw wszystkich uczestników wieloetapowego procesu budowlanego. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut dotyczący błędnego uznania przez Sąd I instancji, iż organy administracji nie dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu w zakresie danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych. Tym przepisami odrębnymi są między innymi ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska jak i ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest wymagane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Decyzja taka w przypadku przedsięwzięć wymagających jej wydania winna być wydana przed decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i złożona przez inwestora wraz z wnioskiem o wydanie takiej decyzji. Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać w kognicję organów administracji właściwych w sprawach objętych wskazaną wyżej ustawą z 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku. W tym stanie prawnym, jeśli organ właściwy w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma uzasadnione wątpliwości, czy dana inwestycja nie należy do kategorii inwestycji "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 tego rozporządzenia), to wówczas może uzależnić wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez właściwy w tych sprawach organ (art. 75 ustawy z dnia 3 października 2008 r.), bądź postanowienia właściwego organu o nie stwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Za trafne należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż uzasadnienie decyzji Kolegium o braku potrzeby uzyskania przez inwestora decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zbyt ogólnikowe, nie znajdujące poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności jest oparte na błędnej zawężonej wykładni pojęcia miejsc dostępnych dla ludności zawartego w art. 124 ustawy Prawo o ochronie środowiska. Oceniając oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Podkreślić należy, że ustawodawca mówiąc o miejscach dostępnych dla ludności, nie zastrzega, że chodzi o miejsca dostępne dla ludności w danym momencie, w dacie składania przez inwestora wniosku ustalenie lokalizacji inwestycji. A jeśli przepis nie określa cezury czasowej dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązującego porządku prawnego, w tym aktów prawa miejscowego oraz istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ( wyrok NSA z dnia 7 października 2015r, sygn. akt II OSK 323/14). Przy takiej wykładni pojęcia miejsc dostępnych dla ludzi brak jest podstaw do arbitralnego przyjęcia w niniejszej sprawie, że nie ulegnie zmiana zabudowa jednorodzinna - jej parametry- położonej w kierunku południowo - zachodnim np. poprzez nadbudowę istniejących budynków. To samo należy odnieść odnośnie przestrzeni nad obiektami usługowymi i terenami rolnymi oraz nieużytkami. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia w następstwie uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji treści art. 12 k.p.a. zobowiązujący organy do szybkiego i wnikliwego prowadzenia postępowania administracyjnego. Dokonując wykładni powyższej zasady szybkości i prostoty postępowania należy mieć jednocześnie na uwadze pozostałe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w rozdziale 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada określona w art. 12 k.p.a. nie może stanowić podstawy "uproszczania" prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie, odstąpienia od wymogów określonych innymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie nie zwalniała organów od wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zawarcia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wszystkich obligatoryjnych ustaleń określonych w art. 54 u.p.z.p. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd zawarł w nim również wskazania co do dalszego postępowania, które zostały zawarte nie tylko w końcowej części uzasadnienia, ale także po zakończeniu rozważań dotyczących poszczególnych wad zaskarżonej decyzji uzasadniających jej uchylenie oraz poszczególnych etapów postępowania wyjaśniającego poprzedzającego jej wydanie. Podnieść należy, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego i postępowanie administracyjne związane z wydaniem tej decyzji. Z uwagi na przedmiot postępowania w niniejszej sprawie Sąd nie był zobowiązany do odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do znaczenia uchylonych decyzji na potrzeby postępowania legalizacyjnego, które nie stanowi przedmiotu kontroli w niniejszym postępowaniu. Nadto należy zauważyć, że zarzut ten nie został bliżej sprecyzowany w skardze kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w uzasadnieniu na stronie 13-14 Sąd ustosunkował się do regulacji prawnej określonej w art. 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury. Treść tego przepisu jest jednoznaczna co do konieczności wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku uznania planowanej inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu. Natomiast jak zasadnie zauważył Sąd, brak prawidłowego ustalenia oddziaływania inwestycji na środowisko uniemożliwia ocenę czy możliwe jest jej zaliczenie do inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu powołanego przepisu. Zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 54 u.p.z.p. w powiązaniu art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane również nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszym uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny już wskazał jakie wymagania stawia przepis art. 54 pkt 1 u.p.z.p. odnośnie określenia rodzaju inwestycji w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dokonując oceny powyższego zarzutu dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. zarówno w brzemieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej skargą decyzji jak i w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy- Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 935), decyzja winna zawierać między innymi rozstrzygnięcie. Obowiązkowe elementy rozstrzygnięcia decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostały określone w powołanym już art. 54 u.p.z.p. Nie jest dopuszczalne uzupełnienie rozstrzygnięcia powołując się na treść innych dokumentów, w tym jak sugeruje skarżący na postanowienie wydane przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Brak jest również do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Podstawę uchylenia decyzji lokalizacyjnych wydanych przez organ I jak i II instancji stanowiło naruszenie przez organy art. 55 u.p.z.p. odnośnie braku w decyzji właściwego określenia rodzaju inwestycji, naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, braku poddania weryfikacji przez organy konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, błędnej wykładni pojęcia miejsca dostępne dla ludzi w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo o ochronie środowiska i związaną z tym oceną oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.