IV SA/Po 600/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Wójt Gminy D. na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") art. 50 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. zwanej dalej jako "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu wniosku Spółki A (zwanej dalej jako "Inwestor") ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ulicy P. w miejscowości D., gmina D.. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2014r. wpłynął wniosek Inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie wyżej wskazanej działki o nr ewid. [...]. Organ wyjaśnił też, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze nieobjętym ważnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. zmianę sposobu jego zagospodarowania należy ustalić drogą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ zaznaczył jednocześnie, że na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.zp. w zw. z art. 6 pkt 1 oraz art. 4 pkt 18 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014r. poz.518, zwanej dalej jako "u.g.n" – uwaga Sądu) wnioskowaną inwestycję uznał za inwestycję celu publicznego. Organ wyjaśnił również, że Inwestor w odpowiedzi na wezwanie uszczegółowił wniosek wskazując częstotliwość pracy anten ([...],[...],[...]) oraz równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny o wartości 4510 [W]. Inwestor określił także dopuszczalne maksymalne pochylenie, które wynosi 10,0° dla azymutu 140°, 8,0° dla azymutu 225° oraz 12,0° dla azymutu 320°. Inwestor zaznaczył, iż na wieży na której planowana jest realizacji inwestycji znajduje się system antenowy Spółki B oraz podał, że po zrealizowaniu inwestycji zostaną wykonane pomiary pól elektromagnetycznych weryfikujące poziom pól elektromagnetycznych w środowisku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz.U. z 2003r., nr 192,poz. 1883). Wójt Gminy D. wskazał, że ,postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r. dopuścił na prawach strony Stowarzyszenie C (zwane dalej również jako "skarżące Stowarzyszenie"), do udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ I instancji zaznaczył też, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 ppkt. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.z 2010r. Nr 213 poz.1397 zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010r." – uwaga Sądu) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt. 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03MHz do 300 000MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150m i nie mniejszej niż 100m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zdaniem organu I instancji planowana inwestycja spełnia wymogi z art. 53 ust. 4 oraz art. 56 u.p.z.p., wobec czego należało wydać decyzję o lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od decyzji Wójta złożyła M.B. zarzucając organowi pominięcie jej jako strony postępowania, wydanie decyzji pomimo braku przedłożenia przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydanie decyzji mimo nieuzupełnienie przez Inwestora dokumentacji. Odwołanie od ww. decyzji Wójta złożyło też Stowarzyszenie C zarzucając jej naruszenie: 1. art. 54 ust 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie, typów wszystkich anten, ich mocy, azymutów w sytuacji, w której stanowią one najważniejszy element decyzji lokalizacyjnej oraz przyjęcie, iż stacja bazowa to konstrukcja wsporcza zamontowana na istniejącym obiekcie, na której zainstalowane zostaną anteny. W istocie organ uznał, iż tylko maszty i anteny wchodzą w skład stacji bazowej, co fizycznie jest niemożliwe z uwagi, iż inwestycja musi posiadać trasy kablowe, kable, urządzenia nadawczo-odbiorcze, zasilanie itd. 2. art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r. poz.1235 zwanej dalej jako "ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku") poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji tj. nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji oraz niezsumowaniu mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. 3. art. 7,8,107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na: -brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny. -niewskazanie jak organ rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności. -niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy. -brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi. -brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu. -brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód. -brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. -pominięcie § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia, z dnia 9 listopada 2010 r., pomimo że konieczność jego stosowania potwierdza NSA. -brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu bez dokonania w tym zakresie jakiejkolwiek analizy. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50, art. 51 i art. 54 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z normami prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy przywołał treść art. 52, ar.t 53 i art. 54 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania złożonego przez M.B. Kolegium stwierdziło, że nie wykazała ona, w którym elemencie dokumentacja dostarczona przez Inwestora jest niekompletna. W ocenie Kolegium nieuzasadnione okazały się też zarzuty skarżącego Stowarzyszenia bowiem przedmiotowa stacja bazowa zlokalizowana jest na istniejącym maszcie, na którym znajdują się działające już urządzenia stacji bazowej innego operatora. Zatem prowadzenie innych linii kablowych i innego zasilania, skoro nie było wykazanej takiej potrzeby we wniosku inwestora nie może wynikać z domniemania skarżącego Stowarzyszenia. Ponadto dokładne określenie strefy oddziaływania stacji bazowej będzie wymagane na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. W tym postępowaniu badane jest tylko to, czy w zasięgu oddziaływania znajduje się zabudowa, która będzie dotknięta ponadnormatywnym oddziaływaniem projektowanej stacji bazowej oraz jak mocno może ona ograniczyć zagospodarowania niezainwestowanych działek. Zdaniem Kolegium analiza rysunku nr 1 i nr 2 z dokumentu "Analiza kwalifikacyjna", który został przesłany przez Inwestora wskazuje jednoznacznie, że nie jest możliwe oddziaływanie zamierzenia na tereny sąsiednie, będące w zasięgu anten, w taki sposób, który negatywnie oddziaływałby na ludzi i ograniczałby możliwości zagospodarowania tych działek. Odnosząc się do kwestii pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi" Kolegium wyjaśniło, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna posiada określoną wysokość, najczęściej nie przekraczającą 10 m n.p.t. a to wyklucza oddziaływanie negatywne tej stacji (vide powołany rysunek nr 2 "Analizy kwalifikacyjnej"). W świetle rysunku nr 1 "Analizy" na kierunki północno-zachodnim projektowana stacja będzie oddziaływać w przestrzeni nad terenami niezagospodarowanymi i nad lasami, w kierunku południowo-zachodnim dotyczyć to będzie przestrzeni nad istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną, a na kierunku południowo-wschodnim dotyczy to oddziaływania w przestrzeni nad obiektami usługowymi i terenami rolnymi. W ocenie Kolegium skoro na jednym kierunku (południowo- zachodnim) występuje zabudowa mieszkaniową jednorodzinną, zrealizowana na wszystkich działkach, to wykluczyć należy możliwość realizacji na tym terenie dodatkowej, innej zabudowy o znacznie większej wysokości. Tylko bowiem możliwość oddziaływania zamierzenia na kształtowanie ładu przestrzennego działek będących na kierunku oddziaływania stacji bazowej jest badana w tym postępowaniu. Kolegium zaznaczyło też, że konkretne parametry anten i wielkość oddziaływania będą dokładnie weryfikowane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Natomiast istniejąca już stacja bazowa i jej zasięg oddziaływania nie podlega ocenie w tym postępowaniu gdyż dotyczy zrealizowanej stacji bazowej, w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę i ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skargę na powyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. złożyło Stowarzyszenie C powtarzając, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzuty naruszenia art. - art. 54 ust 1 u.p.z.p. art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z art. 63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji tj. nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji oraz niezsumowaniu mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Skarżące Stowarzyszenie powtórzyło również zarzut naruszenia - art. 7,8,107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na stanowisko WSA w Łodzi zawarte w wyroku sygn. akt II SA/Łd 228/15 skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. Koniecznym elementem inwestycji w zakresie łączności publicznej - prócz budowy wieży antenowej, lokalizacji kontenera u podnóża wieży, ogrodzenia i utwardzenia terenu stacji oraz budowy przyłącza energetycznego - jest montaż anten nadawczo - odbiorczych łączność tę zapewniających. W decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane. Skarżące Stowarzyszenie powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27.01.2015 r. sygn. akt II SA/Po 975/14 podniosło, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej mogących decydować o jej wpływie na środowisko należy przy tym zaliczyć: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej (§ 2 ust. 1 pkt 7, §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), 7) określenie, czy możliwa jest zmiana kierunku wiązki promieniowania. Ponadto zdaniem skarżącego Stowarzyszenia w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wzmianki na temat wzajemnego oddziaływania na siebie istniejących anten oraz radiolinii, co uzasadniać może obawę odnośnie rzeczywistej mocy ich promieniowania. Dokonanie analizy w powyższym zakresie, pozwoli dopiero na dokonanie ustaleń, czy przedmiotowa inwestycja jest, czy nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, powtarzając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] września 2014 r. nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki o nr ewid. [...] położonej przy ulicy P. w miejscowości D., gmina D.. Podstawę prawną tych decyzji stanowiły, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tych przepisów nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja ma charakter "inwestycji celu publicznego" w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jako inwestycja stanowiąca realizację celu, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n., gdyż jego realizacja stanowić będzie realizację inwestycji polegającej na łączności publicznej. Za łączność publiczną zgodnie z treścią art. 4 pkt 18 u.g.n. uważać bowiem należy, infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Bezspornym w sprawie jest, że teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego lokalizacji przedmiotowej inwestycji dokonać należało w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obligatoryjne elementy decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego określa przepis art. 54 u.p.z.p. zaliczając do nich ustalenie: 1) rodzaju inwestycji; 2) warunków i szczegółowych zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja ustalająca lokalizację inwestycji w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art. 54 u.p.z.p., powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości. Tylko bowiem takie określenie zamierzenia inwestycyjnego stanowi o realizacji celu publicznego polegającego na budowie obiektu łączności publicznej i tym samym może być objęte decyzją lokalizacyjną (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 991/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1465/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Rz 352/14 dostępne na w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl zwanej dalej jako "CBOSA") Podzielić również należy pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1465/13, iż "precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów (typ anten, ich moc oraz ilość) jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Organ budowlany nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2005 r, IV SA/Wa 79/05, LEX nr 192928, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008 r, II SA/Go 400/08, LEX nr 540401). Za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. Inwestycja w takim kształcie stanowi bowiem o realizacji celu publicznego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2007r, sygn. akt II OSK 1506/06, niepubl, LEX nr 438619) stąd też ustalenie parametrów technicznych w treści decyzji jest obligatoryjne." Dokonując oceny decyzji organu I instancji w świetle poczynionych powyżej uwag wskazać trzeba, że owa decyzja wymogów tych nie spełnia. Nie określa ona ilości anten przewidzianych do montażu, rodzaju tych anten, ich mocy, wysokości na jakiej zostaną zamontowane oraz kierunku ich usytuowania. Treść art. 54 u.p.z.p. jest jednoznaczna. Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracji do wskazania określonych warunków to warunki te nie mogą być opisane ogólnikowo. Organ I instancji ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określił jako "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej (montaż anten i konstrukcji wsporczych na istniejącej wieży antenowej), a rodzaj zabudowy jako obiekty infrastruktury technicznej. W zakresie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego wskazał jedynie: a) linie rozgraniczające teren inwestycji określono na mapie zasadniczej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji, b) zakres inwestycji: montaż anten i konstrukcji wsporczych o wysokości do 2,40 m na istniejącej wieży antenowej; c) przy projektowaniu inwestycji należy zachować obowiązujące przepisy prawa budowlanego - ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz przepisy odrębne, w tym techniczno-budowlane, obowiązujące Polskie Normy, a także współczesną wiedzę techniczną; Tak ogólnych ustaleń nie można uznać za spełniających wymagania z art. 54 u.p.z.p. i już z tego względu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja powinny zostać uchylone. Zwrócić również należy uwagę, co zresztą słusznie podniesiono w skardze, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wskazuje, ażeby wywiązał się on z obowiązku wynikającego z art. 15 k.p.a. Na uwadze należy mieć, że istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B.Adamiak (w:) B.Adamiak,J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005 r., s.96-97). Dlatego też właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10, CBOSA). Tymczasem analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, iż organ ten ograniczył się jedynie do oceny podniesionych w odwołaniach zarzutów. Lakoniczne uzasadnienie decyzji sprowadza się bowiem do skromnego zrelacjonowania stanu faktycznego sprawy, dosłownego przytoczenia przepisów art. 52-54 u.p.z.p. oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Przy czym zaznaczyć trzeba, że skarżące Stowarzyszenie w odwołaniu od decyzji organu I instancji powołało obszerną argumentację przemawiającą za obowiązkiem uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie pozwala uznać, ażeby argumenty te organ rozważył w sposób wyczerpujący. Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 72 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Natomiast z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. To, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji jest wymagana, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Uzasadniając stanowisko o braku potrzeby uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Kolegium ograniczyło się zaledwie do wskazania, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na tereny dostępne dla ludzi, bowiem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna posiada określoną wysokość, najczęściej nieprzekraczającą "10 m.n.p.t.", co wyklucza negatywne oddziaływanie stacji. Po pierwsze w ocenie Sądu stanowisko Kolegium w zakresie wysokości zabudowy jednorodzinnej pozbawione jest jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności nie wskazują na to załączone do decyzji organu I instancji wyniki analizy. Po drugie stanowisko to jest o tyle nieuzasadnione, że jak już Sąd wskazał we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku, organ I instancji w treści decyzji nie przesądził o ilości anten możliwych do montażu, także kierunku, kącie nachylenia oraz wysokości na jakiej miały by one być zainstalowane. Wprawdzie na podstawie dokumentów przesłanych przez wnioskodawcę możliwym jest ustalenie, iż planowane zamierzenie obejmuje instalację 3 anten na wysokości 33,3m, to jednak jak wskazano już powyżej to decyzja lokalizacyjna w sposób konkretny powinna określić lokalizację jakiego rodzaju inwestycji organ dopuścił na danym terenie. Brak określenia parametrów planowanej inwestycji nie pozwalał na ocenę czy dla planowanej inwestycji niezbędne było uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko Kolegium w zakresie braku potrzeby uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażone zostało również w całkowitym oderwaniu od przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i sprowadziło się do wskazania, że tylko w kierunku południowo – zachodnim występuje zabudowa mieszkaniowa i na każdej z działek taka zabudowa została zrealizowana w związku z czym w ocenie Kolegium należy wykluczyć na tym terenie możliwość realizacji zabudowy o znacznie większej wysokości. Ponadto zdaniem Kolegium w kierunku północno-zachodnim projektowana stacja będzie oddziaływać w przestrzeni nad terenami niezagospodarowanymi i nad lasami, a na kierunku południowo-wschodnim dotyczy to oddziaływania w przestrzeni nad obiektami usługowymi i terenami rolnymi. Przy czym znowu zaznaczyć trzeba, że ani decyzja organu I instancji ani też decyzja organu II instancji nie przesądza o potencjalnym kierunku w jakim zainstalowane zostaną anteny W ocenie Sądu, Kolegium błędnie interpretuje pojęcie miejsc dostępnych dla ludzi. Legalna definicja tego pojęcia zawarta została w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U.z 2013r. poz.1232) i należy przez nie rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 104/13 (CBOSA) iż przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Tym samym ocena oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do zastanej w okolicy terenu na którym realizowana będzie inwestycja zabudowy mieszkaniowej. Ocena powinna zostać przeprowadzona również w stosunku do innych terenów, w stosunku do których możliwy jest dostępne dla ludności. Z tego też powodu za nieuzasadnione Sąd uznał stanowisko pełnomocnika Inwestora, wyrażone na rozprawie w dniu 25 listopada 2015r. jakoby z uwagi na treść art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ nie ustalił w sposób prawidłowy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, to nie sposób też ocenić, czy możliwym byłoby zaliczenie jej do inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu w myśl art. 47 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Reasumując, stwierdzić trzeba, że niedostrzeżone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wady decyzji organu I instancji w zakresie nieokreślenia podstawowych parametrów planowanej inwestycji, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. Prowadząc ponownie postępowanie organ, z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym wyroku, ponownie podda weryfikacji konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie oceni możliwość wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w formie wymaganej przepisami u.p.z.p. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D, z dnia [...] września 2014 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi.