I SA/Gl 894/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 17, art. 18, art. 29, art. 32, art. 33 i art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej także: u.p.e.a.) utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, który uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniesione przez A S.A. (dalej także: Spólka, zobowiązana) w oparciu o przesłanki wynikające z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania egzekucyjnego dotyczącego egzekucji z należności pieniężnej z tytułu nieuiszczonego podatku od nieruchomości za rok 2009 pełnomocnik zobowiązanej wniósł w dniu 31 grudnia 2014 r. do Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. (organu egzekucyjnego) zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego przez Wójta Gminy K. tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...] . W zarzutach tych pełnomocnik zobowiązanej wskazał na przesłanki wynikające z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. Zarzuty te uznane zostały przez wierzyciela za nieuzasadnione, czemu dał on wyraz w postanowieniu z dnia [...] r. Wierzyciel wskazał w szczególności, że tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr: [...] wystawiono w oparciu o decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] , której jednocześnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej organ nadzoru podał, że w zażaleniu na stanowisko wierzyciela podniesiono, iż na podstawie wystawionego w dniu [...] r. tytułu wykonawczego egzekucję podjęto w dniu 24 grudnia 2014 r., tymczasem decyzję podatkową wraz z postanowieniem o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doręczono w dniu 31 grudnia 2014 r. Oznacza to, że decyzja stanowiąca podstawę egzekucji nie została doręczona do dnia podjęcia egzekucji. Nawiązując do zarzutu z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. stwierdzono natomiast, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., gdyż błędnie określono, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny. Organ nadzoru nadmienił także, iż wierzyciel przekazując zażalenie wraz z aktami sprawy powołał się na wyrok NSA z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt: I FSK 523/13, w którym wskazano, że dla oceny zgodności z prawem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności miarodajny jest dzień jego wydania, a nie dzień jego doręczenia. W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji organ nadzoru zacytował art. 33 § 1 pkt 1 - 10 u.p.e.a., który określa zamknięty katalog przesłanek stanowiących podstawę do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nalezą do nich: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Z kolei w myśl art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu zaskarżalnego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika natomiast, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ponadto stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie wówczas, gdy ustawa lub kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. W świetle przedstawionych regulacji organ nadzoru stwierdził, że zaskarżone postanowienie wierzyciela nie narusza prawa. Zdaniem Kolegium nie można bowiem "podzielić zarzutu zobowiązanego o nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym, który w badanej sprawie sprowadza się do podjęcia egzekucji przed doręczeniem decyzji stanowiącej podstawę egzekucji i postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności". Organ nadzoru podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, iż zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym zobowiązany może podnosić jedynie wówczas, gdy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po wydaniu tytułu wykonawczego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 315/12, powołując się na wcześniejsze wyroki z 14 stycznia 2010 r. wydane w sprawach sygn. akt: II FSK 1377/08 i II FSK 1378/08 wprost stwierdził, że organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać takiego zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz że nie jest on uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. W ocenie NSA analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego oznaczałoby w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym czy zobowiązanie stało się wymagalne. Badanie tej okoliczności w ramach zarzutu o nieistnieniu obowiązku stanowiłoby w istocie kontrolę wymagalności tego obowiązku, czego zabrania art. 29 § 1 u.p.e.a. Kwestia prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej nie może być bowiem weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. Nałożona na organ egzekucyjny w art. 29 § 1 u.p.e.a. powinność zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje zatem dwie podstawowe czynności: ustalenie, czy egzekucja nałożonego obowiązku jest dopuszczalna oraz zbadanie, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie przedegzekucyjne (por. wyroki NSA: z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt: II FSK 1302/05 oraz z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt: II OSK 946/10). Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do merytorycznego badania treści tytułu wykonawczego, ani też obowiązku podlegającego egzekucji. Kontynuując organ nadzoru stwierdził, że pozostałe zarzuty, tj. zarzut niedopuszczalności egzekucji (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.) pełnomocnik zobowiązanej wywiódł z prowadzenia egzekucji w sytuacji, gdy decyzja i postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostały doręczone, a zatem nie podlegają wykonaniu. Wszystkie podniesione zarzuty przyporządkowano zatem jednej okoliczności. W tym kontekście organ nadzoru wyjaśnił, że oceniając prawidłowość tytułu wykonawczego należy każdorazowo zbadać, czy spełnia on wymogi z art. 27 u.p.e.a., tymczasem w zarzutach nie wskazano na brak jakiegokolwiek elementu tytułu wykonawczego wymienionego w art. 27 u.p.e.a. powodujący niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia: 1. art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a. poprzez nieuznanie zarzutów nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji w sytuacji, w której do dnia wszczęcia egzekucji administracyjnej nie doręczono decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, 2. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za bezzasadny zarzutu nieprawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego w sytuacji, w której błędnie wskazano w nim, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. Wobec tak sformułowanych zarzutów autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] i zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skoro decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji została doręczona w dniu 31 grudnia 2014 r., to nie można uznać, że egzekucja wszczęta w dniu [...] r. znajdowała podstawę prawną i była uzasadniona oraz dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 u.p.e.a. podstawą egzekucji jest decyzja, co oznacza, że jej brak - tj. jej niedoręczenie - czyni egzekucję bezpodstawną, a zatem niedopuszczalną. Niedoręczenie decyzji skutkuje również nieistnieniem należności innej niż wykazana w deklaracji (nieistnieniem egzekwowanego obowiązku) oraz oznacza brak wymagalności w zakresie zobowiązania wykraczającego poza kwotę zadeklarowaną (co wynika z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji uznanie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 u.p.e.a. za nieuzasadnione stanowi naruszenie wskazanych przepisów. Konstatacja ta odnosi się także do wszczęcia egzekucji administracyjnej jeszcze przed doręczeniem postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik skarżącej wskazał także, iż zgodnie z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Jednym z wymogów tytułu wykonawczego jest określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wymóg wskazania w tytule wykonawczym treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenia jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Błędne określenie, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny oznacza, że wymóg określony w tym przepisie nie został spełniony. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż postanowienie to nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Podanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela - Wójta Gminy K. z dnia [...] r., który uznał za nieuzasadnione zarzuty skarżącej Spółki w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniesione w oparciu o przesłanki wynikające z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. Rozpatrywane zarzuty dotyczą postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nr [...] wystawiony na podstawie decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2009 r. Bezsporne jest, że - jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru – wspomnianą decyzję z dnia [...] r. wraz z postanowieniem z dnia [...] r. o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności doręczono Spółce w dniu 31 grudnia 2014 r.. Nie jest także kwestionowane, że egzekucja została wszczęta w dniu [...] r., a całość wyegzekwowanej należności przekazano wierzycielowi w dniu 2 stycznia 2015 r. Spór koncentruje się natomiast wokół tego, czy opisana sekwencja zdarzeń może stanowić podstawę uzasadnionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne sformułowanych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 oraz pkt 10 u.p.e.a. Wspomniany art. 33 § 1 w pkt 1-10 u.p.e.a. określa zamknięty katalog przesłanek, które mogą stanowić podstawę zarzutów, wymieniając wśród nich m.in. - wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), - odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (pkt 2) - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6) oraz - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (pkt 10). Nieistnienie obowiązku (pkt 1), brak wymagalności obowiązku (pkt 2), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (pkt 6) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (pkt 10) zdaniem strony skarżącej wynika w niniejszej sprawie z wszczęcia egzekucji przed doręczeniem nieostatecznej decyzji określającej egzekwowany obowiązek wraz z postanowieniem o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaakcentowania wymaga, że z istoty postępowania egzekucyjnego wynika, iż "badanie prawidłowości wydania decyzji podatkowej nie może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne to czynności organów egzekucyjnych, oraz innych podmiotów, mające na celu wykonanie obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej. Zarzuty mogą być zatem środkiem ochrony prawnej obejmującym postępowanie egzekucyjne a nie postępowanie podatkowe (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 869/14, LEX nr 1666175). Formułując analizowane w niniejszej sprawie zarzuty zobowiązana Spółka zdawała się nie dostrzegać regulacji zawartej w art. 29 § 1 u.p.e.a, który stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tymczasem - jak przyjmuje się w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym - zestawienie zdania drugiego art. 29 § 1 u.p.e.a. przesądzającego, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego między innymi na nieistnieniu obowiązku prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, kiedy nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia tegoż art. 29 § 1 u.p.e.a. Istotą przywołanej normy prawnej jest, by organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1302/05, LEX nr 280453, z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, LEX nr 513165, z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1378/08, dostępny na www.nsa.orzeczenia.gov.pl, a także wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3120/12, LEX nr 1769596, w którym uwzględniając skargę kasacyjną jednoznacznie wytknięto sądowi I instancji, że nie zwracając uwagi na kontekst systemowy art. 33 pkt 1 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. bezpodstawnie nałożył na organ egzekucyjny obowiązek weryfikacji prawidłowego doręczenia decyzji wymiarowej. W wymienionym wyżej wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1378/08 NSA krytycznie ocenił argumentację Sądu I instancji, że organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem uprawniony jest do badania poprawności doręczenia decyzji będącej podstawą tytułu wykonawczego, tak samo jak wierzyciel wypowiadający się w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wyjaśnił bowiem, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, niezależnie od tego czy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym czy też nie. Z kolei w wyroku z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07 NSA krytycznie ocenił stanowisko Sądu I instancji, że "zarzuty zobowiązanej złożone w trybie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oparte na nieistnieniu obowiązku zasługiwały na uwzględnienie, skoro w dacie zajęcia wierzytelności decyzje wymiarowe z 30 listopada 2005 r. w ogóle nie zostały doręczone pełnomocnikowi strony" . Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wystawienie tytułu wykonawczego i wszczęcie egzekucji mimo niedoręczenia decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności nie uzasadnia wniesionych przez skarżącą zarzutów. Podkreślając raz jeszcze, że "zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy ów brak wymagalności obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 280/13, LEX nr 1591858), należy wskazać (przywołując ten sam wyrok NSA), że "niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty". W cytowanym wyroku NSA stwierdził także, iż "z uwagi na fakt, iż doręczenie postanowień o nadaniu decyzjom wymiarowym rygoru natychmiastowej wykonalności decyduje o wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji (art. 239a o.p.), organ egzekucyjny nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości doręczenia postanowień". Jednocześnie wyraził pogląd, że "badanie przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji administracyjnej nie obejmuje zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. zdanie drugie badania wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji wymiarowej". Skoro zatem organ egzekucyjny nie ma kompetencji do badania wymagalności dochodzonego obowiązku, to niezasadny jest także zarzut dotyczący wadliwości tytułu wykonawczego (art. 33 § 1 pkt 10) wynikający – jak to określono w zarzutach – z "błędnego zaznaczenia, że egzekwowana należność jest wymagalna". Słusznie również wskazał organ nadzoru, że w zarzutach nie wskazano na brak jakiegokolwiek elementu tytułu wykonawczego wymienionego w art. 27 u.p.e.a. powodujący niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.