IV SA/Po 725/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opatrzenia map klauzulami urzędowymi oddala skargę Podaniem z (...) r. (data wpływu do organu: (...) r.), zatytułowanym "Wniosek o opatrzenie klauzulami", G.S. (dalej jako: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") zwrócił się do Starostwa Powiatowego w P. – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. (dalej w skrócie: "PODGiK") o to, "aby w trybie art. 12b ust. 5 ustawy p.g. i k. opatrzono odpowiednimi klauzulami urzędowymi dokumenty" według załączonego wykazu (mapa z projektem podziału nieruchomości, wykaz zmian danych ewidencyjnych, kopia protokołu z przyjęcia granic) przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego zrealizowane zostały prace geodezyjne zarejestrowane pod numerem identyfikatora zgłoszenia prac: (...). Decyzją z (...) r. nr (...) Starosta P. (dalej jako: "Starosta" lub "organ I instancji) – wskazując jako podstawę prawną art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 12d ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.g.k.") w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie sposobu i trybu uwierzytelniania przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 914; dalej jako: "rozporządzenie MAiC z 08.07.2014 r.") oraz § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1183; dalej jako: "rozporządzenie MAiC z 05.09.2013 r.") – umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie opatrzenia "Map z projektem podziału nieruchomości do zniesienia współwłasności", sporządzonych dla działki położonej w obrębie ewidencyjnym Rokietnica, gmina Rokietnica, oznaczonej numerem (...) klauzulami urzędowymi, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że (...) r. wpłynęło zawiadomienie Wnioskodawcy o wykonaniu prac geodezyjnych, objętych zgłoszeniem prac złożonym w PODGiK o identyfikatorze (...) wraz z weryfikowanymi zbiorami danych należących do zakresu bazy danych EGIB i operatem technicznym podziału działki położonej w obrębie ewidencyjnym R., gmina R. a, oznaczonej numerem (...), zgodne co do treści z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie formularzy dotyczących zgłaszania prac geodezyjnych i prac kartograficznych, zawiadamiania o wykonaniu tych prac oraz przekazywania ich wyników do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 9124; dalej jako: "rozporządzenie MAiC z 11.07.2014 r."). Opracowanie zostało zweryfikowane pod względem kompletności przekazywanych rezultatów wykonanych prac geodezyjnych i pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Pozytywny wynik weryfikacji został w dniu (...) r. odnotowany w protokole weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazywanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodnym co do treści z załącznikiem nr 4 do ww. rozporządzenia MAiC z 11.07.2014 r. Zgodnie z art. 12b ust. 5 p.g.k., przyjęcie ww. zbiorów danych oraz operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, PODGiK potwierdził wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu pod numerem (...) w dniu (...) r. Następnie Starosta – przywoławszy treść przepisów art. 12d ust. 2 p.g.k., § 2 ust. 1–3 rozporządzenia MAiC z 08.07.2014 r. oraz § 21 ust. 1 i 3 rozporządzenia MAiC z 05.09.2013 r. – stwierdził, że skoro czynność nazwana w ww. przepisach "uwierzytelnieniem" odsyła do przepisu wykonawczego wydanego na podstawie art. 40 ust. 8 p.g.k., to jest to de facto ta sama czynność, o której mowa w art. 12b ust. 5 p.g.k., tj. czynność opatrzenia dokumentów przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych realizuje prace geodezyjne, odpowiednimi klauzulami urzędowymi, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 8 p.g.k. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że wniosek o opatrzenie odpowiednimi klauzulami urzędowymi dokumentów w trybie art. 12b ust. 5 p.g.k., który wpłynął w dniu (...) r., został złożony w postaci zwykłego pisma. Dlatego na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia MAiC z 08.07.2014 r. organ wezwał Wnioskodawcę do przedłożenia tego wniosku na odpowiednim formularzu ("Wzór wniosku o uwierzytelnienie dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych i czynności cywilnoprawnych"), w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. W dniu (...) r. Wnioskodawca złożył wniosek na wymaganym formularzu, załączając do niego pismo, w którym zastrzegł, że pozostaje nadal na stanowisku, iż dokumentacja ta powinna zostać opatrzona klauzulami "w trybie art. 12b ust. 5 p.g.k.". Dokumentacja została opatrzona stosowną klauzulą w dniu (...) r. (Dokument Obliczenia Opłaty (...) z (...) r.). Starosta podkreślił, że zgodnie z art. 40d ust. 3 w zw. z art. 40b ust.1 pkt 3 p.g.k. opłatę pobiera się przed uwierzytelnianiem dokumentów opracowanych przez wykonawców prac geodezyjnych lub prac kartograficznych. Zdaniem organu I instancji opatrzenie dokumentacji odpowiednimi klauzulami urzędowymi, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 8 p.g.k., zakończyło ww. postępowanie, które tym samym stało się bezprzedmiotowe. Zatem zgodnie z art. 105 k.p.a. należało je umorzyć. Od opisanej decyzji Starosty, Wnioskodawca złożył odwołanie, zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40f ust. 1 p.g.k. przez błędne uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe wskutek wykonania przez organ czynności materialno-technicznej polegającej na opatrzeniu dokumentów przedłożonych przez wykonawcę stosownymi klauzulami urzędowymi, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy – z uwagi na istnienie sporu co do trybu, w jakim czynność ta powinna być przez organ dokonana, jak i należności, jaka się z tym wiąże – Starosta zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie co do właściwego przedmiotu sprawy. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu rozstrzygnięcia o jej właściwym przedmiocie. Jednocześnie, z powołaniem się na art. 132 § 1 k.p.a., wniósł o rozważenie uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli. Zdaniem Skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób twierdzić, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, iż dokumenty przezeń przedłożone zostały opatrzone stosownymi klauzulami. Przedmiotowa czynność materialno-techniczna została dokonana przez organ w innym trybie, aniżeli był wnioskowany przez Skarżącego, wskutek czego Skarżący został bezpodstawnie obciążony opłatą geodezyjną z tytułu uwierzytelnienia wyników swych prac. Postępowanie toczące się w niniejszej sprawie nie dotyczy jednak bezpośrednio trybu, w którym dokonywana jest czynność materialno-techniczna polegająca na opatrzeniu dokumentu stosownymi klauzulami, lecz wysokości opłaty. W postępowaniu tym organ winien ustalić właściwy tryb, w którym dokonywana jest czynność materialno-techniczna, jako przesłankę ustalenia opłaty w rozumieniu art. 40f ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym to przepisem organ zobowiązany jest ustalić wysokość opłaty w decyzji administracyjnej, jeżeli istnieje spór co do jej wysokości. W ocenie Skarżącego opatrzenie klauzulami urzędowymi dokumentów przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonywana jest praca geodezyjna, następuje z urzędu. W związku z tym zgłaszając zakończenie wykonywania danej pracy, Skarżący nie był zobligowany do złożenia wraz z zawiadomieniem i operatem osobnego wniosku o opatrzenie przygotowanych dokumentów klauzulami urzędowymi, o których mowa w rozporządzeniu MAiC z 08.07.2014 r. Skarżący nie był też w konsekwencji zobowiązany do poniesienia opłaty, jako że opłata, o której stanowi art. 40b ust. 1 pkt 3 p.g.k., pobierana jest za uwierzytelnienie dokumentów, a nie za potwierdzenie ich przyjęcia do zasobu. Kwestia ustalenia wysokości należnej opłaty jest właśnie przedmiotem niniejszego postępowania. Zdaniem Skarżącego z art. 12b ust. 5 p.g.k. wprost wynika, że dokumenty dla zamawiającego daną pracę z urzędu organ opatruje stosownymi klauzulami i wydaje wykonawcy. Skarżący zaznaczył, że stanowisko odnośnie do braku obowiązku złożenia wniosku i uiszczenia opłaty znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki WSA: z 04 marca 2015 r., II SAB/Ke 8/15; z 18 grudnia 2014 r., III SAB/Lu 74/14 oraz z 08 czerwca 2015 r., IV SA/Wa 1150/15). Mimo wniosku, jaki został złożony przez Skarżącego, Starosta ustalił wysokość należnej opłaty w Dokumencie Obliczania Opłaty (nr 22440/2015), zaś w zaskarżonej decyzji umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną wykonaniem czynności materialno-technicznej. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się jednak w przedmiocie opatrzenia dokumentów stosownymi klauzulami urzędowymi, lecz w przedmiocie należnej od tej czynności opłaty. Stąd też, jeżeli organ podtrzymuje swoje stanowisko, którego odzwierciedleniem jest wystawiony przez niego Dokument Obliczenia Opłaty, winien on wydać decyzję na podstawie art. 40f ust. 1 p.g.k., w której ustali wysokość jego zdaniem należnej opłaty. Jeżeli zaś organ uznaje stanowisko prezentowane przez Skarżącego za uzasadnione, winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, z tym jednak uzasadnieniem, że opłata w niniejszej sprawie – jako, że klauzule zostały nadane z urzędu – nie należy się. Decyzją z (...) r. nr (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. (dalej jako: "WINGiK" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7b p.g.k., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że opatrzenie dokumentów stosownymi klauzulami w rozumieniu art. 12b ust. 5 p.g.k. nie powinno być rozpatrywane jako odrębna czynność – w oderwaniu od przepisu art. 12d ust. 2 p.g.k. i wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie sposobu i trybu uwierzytelniania przez organy służby geodezyjnej i kartograficznej dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych, a także art. 40b ust. 1 pkt 3 p.g.k. Dopiero wspólna analiza powyższych przepisów pozwala na prawidłowe, zgodne z intencją ustawodawcy, zinterpretowanie normy stanowionej przepisem art. 12b ust. 5 p.g.k. W przypadku, gdy wykonawca prac geodezyjnych lub kartograficznych, równocześnie z zawiadomieniem o wykonaniu zgłoszonych prac i przekazaniem dokumentacji zawierającej wyniki tych prac (operatu technicznego), nie złoży wniosku o uwierzytelnienie dokumentów przeznaczonych dla zamawiającego, a jedynie przedłoży organowi tylko te dokumenty, organ prowadzący zasób podejmuje tylko czynności związane z przyjęciem operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokumenty przeznaczone dla zamawiającego nie są przyjmowane do zasobu, a brak wniosku o ich uwierzytelnienie nie ma wpływu na proces przyjęcia operatu do zasobu. W przypadku przedłożenia przez wykonawcę prac, tylko dokumentów przeznaczonych dla zamawiającego – bez wniosku o ich uwierzytelnienie – należy je zwrócić wykonawcy bez ich uwierzytelnienia, wskazując jednocześnie na możliwość złożenia wniosku o uwierzytelnienie przez wykonawcę lub przez osobę zainteresowaną ich uwierzytelnieniem oraz informując o opłacie związanej z tym uwierzytelnieniem. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że uwierzytelnienie dokumentów opracowanych przez wykonawców prac geodezyjnych lub kartograficznych następuje w drodze czynności materialno-technicznej, a zatem nie wymaga rozstrzygnięcia w formie decyzji lub postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzje WINGiK, G. S., reprezentowany przez radcę prawnego E. P., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40f ust. 1 p.g.k. przez błędne uznanie, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe wskutek wykonania przez organ czynności materialno-technicznej polegającej na opatrzeniu dokumentów przedłożonych przez wykonawcę stosownymi klauzulami urzędowymi, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na istnienie sporu co do trybu, w jakim czynność ta winna zostać przez organ dokonana, jak i należności, jaka się z tym wiąże, Starosta zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie co do właściwego przedmiotu sprawy. W uzasadnieniu skargi powtórzono in extenso argumentację przytoczoną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. Skarżący podtrzymał skargę. Ponadto złożył do akt kopię opinii prawnej w przedmiocie uwierzytelniania dokumentów geodezyjnych, przygotowanej na zlecenie Polskiego Towarzystwa Geodezyjnego, podkreślając, że jest to opinia powszechnie dostępna. Do akt złożył też wzór klauzuli, zauważając, że nie ma w jej treści mowy o jakimkolwiek "uwierzytelnieniu" dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji WINGiK, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem przy wydaniu tej decyzji naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że postępowanie administracyjne – zainicjowane wnioskiem Skarżącego z 02 kwietnia 2015 r. (data wpływu do organu: 03 kwietnia 2015 r.) "o opatrzenie dokumentów odpowiednimi klauzulami urzędowymi w trybie art. 12b ust. 5 p.g.k." – z dniem opatrzenia tych dokumentów stosownymi klauzulami (co nastąpiło 04 maja 2015 r.) stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Źródłem sporu, jaki wynikł pomiędzy stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, była zasadnicza kontrowersja co do tego, czy przepis art. 12b ust. 5 p.g.k., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku ((...) r.) oraz opatrzenia stosownymi klauzulami przedłożonych przez Wnioskodawcę dokumentów ((...) r.), przewidywał – jak twierdzi Skarżący, a czego nie podzielają organy – szczególny tryb opatrywania dokumentów klauzulami z urzędu. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 12b ust. 5 p.g.k.: "Przyjęcie zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej potwierdza wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu, a także opatrzeniem dokumentów przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych realizuje prace geodezyjne lub prace kartograficzne, odpowiednimi klauzulami urzędowymi, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 8.". Od razu należy zaznaczyć, że następnie brzmienie tego przepisu uległo zmianie – w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 831; dalej w skrócie: "zm.p.g.k.") – i począwszy od 01 lipca 2015 r. przepis ten głosi, że: "Organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, potwierdza ich przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu, a także uwierzytelnia dokumenty opracowane na podstawie wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych, jeżeli w sprawie tego uwierzytelnienia złożony został wniosek. Uwierzytelnienie polega na potwierdzeniu zgodności dokumentu z danymi zawartymi w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a oraz 1b, lub z dokumentacją przekazaną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób i w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 12d ust. 2." Na tym tle normatywnym Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 785/15 (niepubl.; notabene orzeczeniem tym uchylono wyrok WSA w Lublinie z 18.12.2014 r., sygn. akt III SA/Lu 74/14, na który powoływał się w niniejszej sprawie Skarżący, i skargę oddalono), zgodnie z którym nie można zgodzić się ze stanowiskiem – prezentowanym także przez Skarżącego w niniejszym postępowaniu – że do dnia wejścia w życie przepisów zm.p.g.k., które od 01 lipca 2015 r. zmodyfikowały brzmienie art. 12b ust. 5 p.g.k., że przewidziany w tym przepisie tryb opatrywania dokumentów odpowiednimi klauzulami odbywał się z urzędu. Jak trafnie dalej zauważył NSA, w kontekście systemowego uregulowania w prawie geodezyjnym procedury opatrywania dokumentów klauzulami urzędowymi, przepis art. 12b ust. 5 p.g.k. nie mógł być odczytywany tak, jak chciał tego skarżący. Szczegółowy tryb uwierzytelniania dokumentów regulowało bowiem w sposób wyłączny powołane rozporządzenie MAiC z 08.07.2014 r. W świetle § 4 tego rozporządzenia jedynym trybem uwierzytelnienia jest uwierzytelnienie na wniosek. To wykonawca prac geodezyjnych decydował bowiem o tym, które dokumenty mają być oklauzulowane, a które nie. Dodatkowo – jak podniósł NSA w cytowanym wyroku o sygn. akt I OSK 785/15 – oprócz wykładni systemowej, również wykładnia autentyczna dokonana przez prawodawcę wskazuje na prawidłowość powyższego rozumowania. W związku z błędnymi interpretacjami omawianego przepisu, ww. ustawą z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne dokonano wyżej przedstawionej nowelizacji art. 12b ust. 5 p.g.k. Z uzasadnienia do projektu tej ustawy zmieniającej (druk nr 3374 Sejmu VII kadencji) wynika, że: "Propozycja przyjęcia nowego brzmienia art. 12b ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest związaną z potrzebą wyeliminowania wątpliwości interpretacyjnych wynikających z zastosowania w przepisach niespójnych ze sobą pojęć. Stąd też niezbędne jest takie zredagowanie art. 12b ust. 5, które doprowadzi do spójności z treścią art. 12d ust. 2, art. 40b ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisami załącznika do ww. ustawy, zawartymi w Tabeli nr 16 w wierszach o lp. 3 i 4." W uzasadnieniu projektu wyjaśniono, że dla uniknięcia odmiennego odczytywania używanych w przepisach tożsamych pojęć, a tym samym wyeliminowania możliwych wątpliwości interpretacyjnych, a także w celu wyraźnego sformułowania możliwości dokonywania uwierzytelnienia na wniosek, a nie z urzędu (z czym łączy się zagwarantowanie podmiotom, na rzecz których wykonywane są prace geodezyjne lub prace kartograficzne, prawa do określenia zakresu uwierzytelnianej dokumentacji oraz miejsca i terminu jej odbioru) proponuje się, aby art. 12b ust. 5 przyjął brzmienie: "Organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych potwierdza ich przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu, a także uwierzytelnia dokumenty opracowane na podstawie wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych lub czynności cywilno-prawnych, jeżeli w sprawie tego uwierzytelnienia złożony został wniosek. Uwierzytelnienie polega na potwierdzeniu zgodności dokumentu z danymi zawartymi w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a oraz 1b, lub z dokumentacją przekazaną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w sposób i w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 12d ust. 2." Powyższe stanowisko ustawodawcy dodatkowo potwierdza, jak podkreślił NSA, że nigdy nie było jego zamiarem wprowadzenie trybu uwierzytelnienia dokumentów z urzędu. Do przywołanego stanowiska, zaprezentowanego w wyroku NSA o sygn. I OSK 785/15, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przychyla się i w rezultacie uznaje, że również przed dniem 01 lipca 2015 r. przepis art. 12b ust. 5 p.g.k. nie przewidywał odrębnego, szczególnego trybu opatrywania dokumentów klauzulami – z urzędu. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu niewłaściwego określenia przez organy przedmiotu postępowania – które, w ocenie Skarżącego, nie dotyczy opatrzenia dokumentów stosownymi klauzulami urzędowymi, lecz należnej z tego tytułu opłaty – należy zauważyć, że przedmiot postępowania został wyznaczony treścią wniosku Skarżącego inicjującego to postępowanie (którym to wnioskiem organ był związany, zgodnie z zasadą skargowości – por. wyroki NSA: z 30.01.2013 r., II OSK 1812/11, z 07.05.2010 r., I OSK 214/2010; a także wyroki WSA: z 11.06.2014 r., IV SA/Po 313/14; z 17.10.2010 r., I SA/Kr 1059/10; z 25.06.2008 r., III SA/Wr 466/07 – wszystkie orzeczenia podstępne w CBOSA), a dookreślony (uszczegółowiony) w wystosowanym przez Starostę do Wnioskodawcy zawiadomieniu z( r. o wszczęciu postępowania, w którym wskazano, że to postępowanie toczy się "w sprawie opatrzenia «Map z projektem podziału [...]», sporządzonych dla działki [...], klauzulami urzędowymi". Ani po otrzymaniu tego zawiadomienia, ani przez cały czas trwania postępowania przed organem I instancji, Wnioskodawca nie kwestionował takiego sposobu określenia przedmiotu postępowania, co oznacza, że go milcząco akceptował. Potwierdza to treść pisma Wnioskodawcy z 24 kwietnia 2015 r. do organu I instancji, w którym Wnioskodawca zastrzegł jedynie, iż "pozostaje nadal na stanowisku, że dokumentacja ta powinna zostać opatrzona klauzulami w trybie art. 12b ust. 5 p.g.k." Zarzut, że przedmiot toczącego się postępowania został nieprawidłowo określony – gdyż, zdaniem Skarżącego, zamiast: w sprawie opatrzenia dokumentów stosownymi klauzulami, powinno być: w sprawie należnej od tych czynności opłaty – został podniesiony po raz pierwszy dopiero w odwołaniu od decyzji Starosty. Wówczas już jednak w toku było postępowanie w sprawie "oklauzulowania" dokumentów, które należało w właściwej formie procesowej zakończyć. Formą tą była właśnie decyzja o umorzeniu ww. postępowania. Inna rzecz, czy prawidłowo działający organ I instancji, otrzymawszy odwołanie Wnioskodawcy (art. 139 § 1 in fine k.p.a.) z takim zarzutem, nie powinien rozważyć wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty, o jakiej mowa w art. 40f p.g.k. Kwestia ta wykracza jednak poza granice niniejszej sprawy, gdyż mogłaby zostać poddana badaniu przez Sąd jedynie w ramach rozpatrywania ewentualnej, odrębnej skargi na bezczynność organu w tym względzie. Jeżeli zatem rzeczywistą intencją Skarżącego było uzyskanie decyzji, o jakiej mowa w art. 40f p.g.k., to winien raczej rozważyć wystąpienie z ww. skargą na bezczynność, albo z nowym wnioskiem, z którego już jasno wynikałaby wola ubiegania się o ustalenie lub zwrot uiszczonej opłaty za dokonane w dniu 04 maja 2015 r. opatrzenie dokumentów stosownymi klauzulami. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.