II SA/Kr 849/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 5 maja 2015 r., znak:[...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego B.R. kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 17 marca 2015r., znak: [...] Burmistrz ustalił na wniosek B. P. warunki zabudowy dla inwestycji pn. Nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przykryciem dachem płaskim (stropodach) na działce nr [...] w B. Od decyzji powyższej w ustawowym terminie odwołał się B. R.. W odwołaniu wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza § 7 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe ustalenie parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (gzyms, okap, attyka), w tym brak konkretnego wskazania opisanej wyżej wartości, brak konkretnych ustaleń w zakresie wysokości kalenicy projektowanego budynku. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 5 maja 2015 r. nr: [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 17 marca 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] przytoczyło treść przepisów prawnych mających w sprawie zastosowanie. Podano, że szczegółowy tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony został, w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i ust. 2 wyżej przywołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Jak wynika z załączonej do decyzji mapy zasadniczej obszar analizowany w niniejszej sprawie wyznaczony został w sposób prawidłowy, zgodny z powołanymi wyżej przepisami prawa. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Jednym z tych warunków jest zasada dobrego sąsiedztwa, wymagająca, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ustawodawca świadomie dopuszcza możliwość zabudowy działki - objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - od spełnienia warunku, aby co najmniej jedna działka sąsiednia była zabudowana. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie przynajmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. W wyroku z dnia 22 stycznia 2013r. II SA/Kr 1551/2012 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż analizując zagadnienie pojęcia działki sąsiedniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r. II OSK 646/06 LEX nr 322329 orzekł, iż ratio legis art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) "jest ochrona ładu przestrzennego". Ma on na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia. Za szerokim rozumieniem pojęcia działki sąsiedniej przemawia zarówno ochrona prawa własności, jak i deklarowana w art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasada wolności zagospodarowania terenu. Pojęcie "działki sąsiedniej" winno być interpretowane funkcjonalnie. W podobnym duchu wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. II OSK 58/07 LEX nr 465665 wskazując, iż przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia". W zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Z analizy mapy zasadniczej oraz analizy tekstowej funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiotowej sprawie wynika, iż w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa. Na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek przykryty stropodachem podobnie jak wnioskowany budynek. Należy zatem przyjąć, że analizowanej sprawie istnieje kontynuacja funkcji, kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość tą mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia. Z analizy gabarytów zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym wynika, iż średnia wysokość elewacji frontowych budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym wynosi 4,58 m. W analizie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu obszaru analizowanego, wskaźnik tego parametru dla wnioskowanego budynku przyjęto do wysokości 8,50 m. Sporządzający analizę uprawniony architekt wskazał, iż w obszarze analizowanym m wzdłuż pierzei ulicznej ul. Z., na działce nr [...] występuje budynek trzykondygnacyjny, którego okap ma wysokość 8,50 m. Z mapy zasadniczej wynika, że budynek posadowiony na działce [...] o wysokości okapu 8,50 m. znajduje się w terenie analizowanym dla zamierzonej inwestycji i jest dostępny z tej samej drogi publicznej. Ustalenie zatem w analizie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nadbudowywanego budynku w wysokości do 8,50 m nie zaburzy zastanego ładu urbanistyczno - architektonicznego. Istnienie w sąsiedztwie inwestycji budynku o wysokości okapu 8,50m. daje podstawę do dopuszczenia gabarytu projektowanej nadbudowy w zakresie okapu do wysokości 8,50m. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia czyli na podstawie analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu obszaru analizowanego. Faktem jest, ani w wynikach analizy ani w uzasadnieniu decyzji nie wskazano w sposób szczegółowy dlaczego wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, jednakże uchybienie to nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, a winno być sanowane w toku postępowania odwoławczego w oparciu o wyniki zalegającej w aktach sprawy analizy. Ponadto wskazano, iż w analizowanej sprawie przedmiotem sporu jest wysokość budynku po dokonaniu nadbudowy co w szczególny sposób jest powiązane z ustaleniem gabarytu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu gabaryt ten został określony w sposób konkretny tj. w wysokości do 8,50m. co wynika z analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu obszaru analizowanego. Ustalenie takiego gabarytu w oparciu o przeprowadzoną analizę związane jest z istnieniem na działce [...] budynku trzykondygnacyjnego o wysokości okapu 8,50 m. Pamiętać należy , iż w analizowanej sprawie mammy do czynienia z nadbudową budynku już istniejącego a więc kluczowe znaczenie ma maksymalna możliwa w danym obszarze górna wysokość elewacji frontowej budynku po dokonaniu nadbudowy. Dalej SKO podało, że w dniu 4 grudnia 2014 r do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło odwołanie K. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Referatu Budownictwa i Inwestycji Komunalnych z dnia 6 listopada 2014r., znak: [...] ustalającej na wniosek B. P. warunki zabudowy dla inwestycji nadbudowa poddasza na budynku mieszkalnym jednorodzinnym z przykryciem dachem płaskim (stropodach) na działce nr [...] w B.. W toku postępowania ustalono, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez K. W. pełnomocnikowi adwokat J. B. do reprezentowania Strony przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W celu wyeliminowania stwierdzonego braku formalnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 18 grudnia 2014r. wezwało adwokat J. B. do przedłożenia organowi odwoławczemu opłaconego pełnomocnictwa, zakreślając 7 - dniowy termin do uzupełnienia powyższego braku, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie to skutecznie doręczone zostało adresatowi w dniu 5 stycznia 2015 r. na dowód czego w aktach sprawy zalega zwrotne potwierdzenie odbioru powyższego postanowienia. Od tej daty zaczął biec 7 - dniowy termin wskazany do uzupełnienia braku formalnego, który upłynął w dniu 12 stycznia 2014 r. (poniedziałek). Do tego dnia brak odwołania nie został uzupełniony. Zatem zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a. należało je pozostawić bez rozpatrzenia. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 maja 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. R.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.nr 164, poz. 1588); poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na całkowicie dowolnym ustaleniu obszaru analizowanego; 2. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez ustalenie średniej wysokości elewacji budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym na poziomie do 8,50 m, która to wysokość nie występuje w prawidłowo ustalonym obszarze analizowany, a nadto znacznie przekracza średnią wynoszącą 4,58 m, ponadto: 3. naruszenie przepisów postępowania polegającego na pozbawieniu K. W. czynnego udziału w niniejszym postępowaniu, brak doręczenia w/w decyzji Burmistrza z 17 marca 2015 r., następnie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 maja 2015 r. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] w B.; ewentualnie: uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w całej rozciągłości podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego aktu administracji publicznej stanowią przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym i przepis art. 61 ust. 1 ustawy, który przewiduje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy powyższe warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej sporządzonej stosownie do rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. nr 164, poz. 1588). Oznacza to w pierwszej kolejności, iż organ administracji ma obowiązek wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszym postępowaniu architekt sporządzający analizę w załączniku graficznym nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy zawierającej wyniki analizy wskazał, że w uwzględniając szerokość frontu działki inwestora oznaczonej nr ewid. [...], która wynosi ok. 18 m wyznaczył obszar o "szer. od 54 m do 80 m licząc od granic działki", nie uzasadnił jednak dlaczego uznał za prawidłowe powiększenie obszaru w sposób nierównomierny wokół ww. działki. Oceniając powyższe przesunięcie w kierunku działki nr [...], na której znajduje się jednorodzinny 3-kondygnacyjny o wys. elewacji frontowej – 8,5 m i wysokości kalenicy 11 ,5 m podczas gdy odpowiednio dla całego analizowanego obszaru wysokości te wynoszą: 4,9 m i 8,5 m należy uznać, iż jedynym powodem, dla którego obszar analizowany nie został wyznaczony jako równomierny krąg wokół terenu planowanej inwestycji, lecz przesunięty w kierunku, gdzie znajduje się wysoki budynek jednorodzinny (lokowany na działce nr [...]) jest "poszukiwanie" obiektu budowlanego, który da podstawę do uzasadnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że o ile co do zasady, samo wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem jest dopuszczalne, to jednoznacznie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest takie wyznaczanie obszaru analizowanego, które niejako zmierza do "poszukiwania" obiektów budowlanych, które dadzą podstawę do uzasadnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego w parametrach określonych we wniosku (por. wyrok WSA w Krakowie z 10.12. 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 610/13; wyrok WSA w Rzeszowie z 4.12. 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 955/13). W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, a nadto brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla takiego poszerzenia obszaru analizowanego. Niezależnie od tego należy wskazać, że decyzja organu I instancji, która została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy zawiera więcej niż lakoniczne uzasadnienie, co stanowi uchybienie normie z art. 107 § 3 kpa. Organ I instancji ograniczył się bowiem do wskazania, że: w przedłożonej koncepcji nadbudowy budynku zrezygnowano z budowy dachu spadzistego dla osiągnięcia zamierzonego efektu przez inwestora i że powyższe nie ingeruje w zastany ład przestrzenny. Mając na uwadze, że średnie gabaryty budynków jednorodzinnych znajdujących się w obszarze objętym analizą są znacząco niższe od budynku wnioskowanego do ustalenia warunków zabudowy, jak również, że tylko jeden budynek spośród 29 budynków poddanych analizie ma stropodach oraz, że brak uzasadnienia dla ustalenia z odstępstwami parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ustalenia organu należy uznać za nieprawidłowe. Zgodnie bowiem z treścią § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust.2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Zgodnie z treścią § 7 ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, ale to zawsze wymaga starannego uzasadnienia. W ocenie Sądu także organ odwoławczy nie uczynił zadość wymaganiom normy z art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Konkludując zarówno w decyzji I jak II instancji nie uzasadniły dlaczego uznały za prawidłowe lokowanie w obszarze jednorodzinnej zabudowy o niewielkich gabarytach budynku, którego wysokość elewacji frontowej i konstrukcja dachu (stropodach) wyraźnie odbiega od wysokości budynków na działkach sąsiednich. Reasumując, powyższe określenie parametrów i warunków nowej zabudowy ocenić należy jako nieuprawnione ponieważ wprowadza elementy dowolności zabudowy w tym konkretnym przypadku nadbudowy budynku inwestora na działce nr [...] w B. z punktu widzenia wymagań ładu przestrzennego. przestrzennego. Podkreślić należy, że co do zasady parametry zabudowy, w oparciu o powołane rozporządzenie ustalane są na podstawie średnich wskaźników danej wielkości w obszarze analizowanym, z możliwością odstępstw, o ile wynika to z analizy. Odstępstwa jednak, jako wyjątki od zasady winny być wnikliwie umotywowane, jeżeli bowiem normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od sztywnych reguł to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym. Skoro bowiem bezsprzecznie każda decyzja organu wymaga uzasadnienia faktycznego i prawnego, to tym bardziej stosownej argumentacji wymaga zastosowanie dopuszczonych prawem odstępstw od podstawowych reguł, a tego brak w decyzjach obu instancji. Stwierdzone wyżej uchybienia natury materialnej i formalnej przy określeniu określeniu ww. parametrów nowej zabudowy i usytuowania obiektu popełnione przez organy administracji publicznej obligowały sąd do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z uwagi na istotne naruszenie przepisów rozporządzenia w związku z art. 61 ust. 1 ustawy oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji zobligowane będą uwzględnić poczynione wyżej uwagi, ustalając prawidłowo wszelkie dane dla planowanego obiektu przewidziane prawem i wydać rozstrzygnięcie, które będzie odpowiadało nie tylko przepisom prawa materialnego, ale także przepisom procedury w tym art. 7, 77, 80 kpa, a motywy rozstrzygnięcia znajdą swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sąd rozstrzygnął stosownie do art. 200 p.p.s.a. w punkcie II sentencji.