III SA/Wa 802/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Minister Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu 7 sierpnia 2014 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie określenia momentu powstania przychodu powstałego w związku z wniesieniem wkładu niepieniężnego do białoruskiej spółki kapitałowej z uwzględnieniem odmienności na gruncie białoruskiego prawa handlowego. W postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania z dnia 5 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 poz. 749 z późn. zm.) – dalej "O.p." niemożność wydania interpretacji gdy przedmiot wniosku Spółki wykracza poza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej. Na powyższe postanowienie, Spółka w dniu 18 listopada 2014 r. złożyła zażalenie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 14c § 1 O.p., poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że dla przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego, niemożliwa jest ocena stanowiska Spółki wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; - art. 165a § 2 O.p. w zw. z art. 236 § 1 w zw. z art. 239 i 221 O.p., poprzez uznanie, że z uwagi na zaistnienie "innych przyczyn" (tj. konieczność analizy przepisów prawa obcego) niemożliwe było wydanie interpretacji. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu podatkowego, że dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego niemożliwe było wydanie interpretacji. Tym samym uznała za niezasadne i nieznajdujące oparcia w przepisach prawa stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca wskazała, że we wniosku przedstawiła zdarzenie przyszłe, w tym jako element stanu faktycznego wskazała regulacje prawa Białorusi odnoszące się do analizowanego zdarzenia. Spółka wniosła o interpretację przepisów polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z uwzględnieniem przepisów umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (w tym przypadku umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Mińsku 18 listopada 1992 r., Dz.U. z 1993 r. Nr 120 poz, 534) - dalej "Umowa". Przepisy i regulacje obowiązujące w Białorusi, zostały przedstawione przez Spółkę, jako element stanu faktycznego. Skarżąca dodała, że art. 14c § 1 O.p. stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Oznacza to, że organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej przedstawia wykładnię przepisów prawa podatkowego oraz sposób ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (także hipotetycznego, jak potwierdził w wyroku z 15 maja 2008 r., sygn. I SA/Kr 267/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie). W sytuacji, gdy jako element stanu faktycznego wskazane zostały regulacje prawa Białorusi, Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był przedstawić interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i Umowy, z uwzględnieniem przedstawionych przez Spółkę przepisów prawa Białorusi.  Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdziła, że w sytuacji, gdy Spółka w opisie zdarzenia przyszłego przedstawiła również regulacje prawa Białorusi, Dyrektor Izby Skarbowej powinien przyjąć przedstawione regulacje jako jeden z elementów zdarzenia przyszłego. Sprawia to zadość warunkowi sformułowanemu w wyroku NSA z 20 marca w 2013 r., sygn. II FSK 1510/11 tj. "obowiązkowi przedstawienia przez wnioskodawcę w ramach stanu taktycznego elementu dotyczącego oceny skutków prawnych w świetle prawa obcego zaistniałego zdarzenia faktyczno-prawnego przedstawionego we wniosku". Zatem w ocenie Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany był wskazać prawidłową interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i Umowy, w odniesieniu do przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego (w tym w odniesieniu do przedstawionych przez Spółkę regulacji prawa Białorusi). Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu Minister Finansów powołał się na przepisy regulujące postępowanie w sprawie wniosku o interpretacje indywidualne i podkreślił, że aby możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej w przedstawionej przez wnioskodawcę sprawie, wniosek musi spełniać określone warunki. Przede wszystkim, musi być tak sformułowany, aby jego rozpatrzenie prowadziło do wydania rozstrzygnięcia, które spełnia łącznie następujące warunki: 1) dotyczy przepisów prawa podatkowego; 2) dotyczy osoby wnioskodawcy, a ściślej praw i obowiązków wnioskodawcy wynikających z interpretowanych przepisów prawa podatkowego; 3) wnioskodawca może się do niego zastosować i uzyskać z tego tytułu ochronę prawną określoną przepisami art. 14k-14n O.p. Minister Finansów wskazał, że biorąc pod uwagę konstrukcję przyjętą przez ustawodawcę w art. 14b § 1, 14c § 1 - 2 w zw. z art. 14h ww. ustawy, za kluczowy element instytucji interpretacji indywidualnej należy uznać ocenę stanowiska wnioskodawcy pod kątem jego prawidłowości. Zatem, po pierwsze, należy zwrócić uwagę na ograniczenie przedmiotowe kompetencji organu podatkowego wynikające z art. 14b § 1 O.p. do przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 tej ustawy. Po drugie, należy wziąć pod uwagę całokształt rozwiązań konstrukcyjnych przyjętych przez ustawodawcę w rozdziale 1a O.p., a także cel, jaki przyświecał prawodawcy przy wprowadzaniu przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej w obecnym kształcie. W szczególności za istotne należy uznać specyfikę postępowania interpretacyjnego wynikającą m.in. z zamkniętego katalogu przepisów O.p. określonego w art. 14h tej ustawy mających w tym przypadku zastosowanie, skutkujących brakiem możliwości procedowania w przypadku konieczności dla rozstrzygnięcia sprawy przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy też otrzymania informacji od władz obcego państwa, jak również stosowania przepisów rozdziału 13 O.p. poświęconego decyzjom wydawanym przez organy podatkowe. Podstawowym celem interpretacji indywidualnej miało być zwiększenie pewności i stabilności prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 731 z dn. 22.06.2006r.) - wprowadzenie aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących indywidualnych interpretacji, miało na celu zwiększenie stabilności prawa podatkowego, poprawę relacji, podatnik - organ podatkowy oraz ułatwienie podatnikom wypełniania ich obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Realizacja tych celów ma być nakierowana na zwiększenie zaufania obywateli do organów państwa oraz stanowić czynnik pobudzający wzrost gospodarczy. W tym stanie rzeczy, organ wydający interpretacje nie może poprzestać na ustaleniu, że złożony został wniosek o wydanie interpretacji, ale również czy zostały wypełnione warunki formalne i że wnioskodawca właśnie interpretację indywidualną polskich przepisów chce uzyskać. Obowiązkiem organu podatkowego jest ocena, czy w świetle przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej - z uwagi m.in. na przedmiot, czy też zakres przedstawionego problemu - istotnie może wszcząć postępowanie interpretacyjne. W ocenie organu podatkowego w przedmiotowej sprawie istnieje niemożność wydania interpretacji z uwagi na przedstawione zagadnienie. Aby bowiem dokonać jednoznacznej oceny złożonego w dniu 5 sierpnia 2014 r. wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy musiałby przeanalizować przepisy prawa obcego (białoruskiego prawa handlowego). Ustawodawca nie wyposażył jednak organu podatkowego w postępowaniu interpretacyjnym w odpowiednie narzędzia pozwalające na taką weryfikację, charakterystyczne dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. W ocenie organu podatkowego, na gruncie prawa polskiego przedsiębiorca, jakim jest Skarżąca bez wątpienia musi z wielu ustaw odczytywać obowiązki, które na niego nakłada ustawodawca. Nie oznacza to jednak, że przewidziana w O.p. instytucja indywidualnej interpretacji pozwala na równie szeroki zakres interpretowanych przepisów. W zgodnej opinii sadów administracyjnych przepisy prawa wewnętrznego obcego państwa (czyli również białoruskiego prawa handlowego) nie należą do prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p., a zatem nie mogą być przedmiotem interpretacji Ministra Finansów. Z uwagi na zamknięty charakter katalogu środków dowodowych określonych w art. 14h O.p. (dla postępowania "interpretacyjnego" określonego w art. 14b § 1 tej ustawy, ustawodawca bowiem nie przewidział narzędzi określonych w Dziale VIla tej ustawy, czy też zastosowania procedury wzajemnego porozumiewania się określonej w art. 25 Umowy) - brak jest możliwości weryfikacji przez organ podatkowy informacji o przepisach białoruskiego prawa handlowego (na których miałoby być między innymi oparte rozstrzygnięcie merytoryczne przedstawionych przez Skarżącą). Organ podkreślił, że zakres postępowania z art. 14b § 1 O.p. obejmuje interpretację przepisu prawa podatkowego, fazę kwalifikacji prawnej stanu faktycznego opisanego we wniosku przy respektowaniu prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego, jednakże nie obejmuje fazy dowodzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, wyjaśniania zgodności stanu faktycznego opisanego we wniosku ze stanem rzeczywistym, której to w istocie domaga się Wnioskodawca na gruncie tak sformułowanego wniosku. Zdaniem organu podatkowego, zakres przedmiotowy przedstawionego przez Skarżącą problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenie przyszłe; przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p. może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Reasumując Minister Finansów podkreślił, że w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, organ nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego. Organ podatkowy nie może też w sposób wybiórczy traktować elementów wniosku. Organ podatkowy jest związany treścią żądania strony, a co za tym idzie, nie może wydać rozstrzygnięcia w oderwaniu do treści wniosku. Minister Finansów stwierdził, że przedstawione we wniosku zagadnienie dotyczące tego, czy na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych możliwe jest określenie momentu powstania przychodu powstałego w związku z wniesieniem wkładu niepieniężnego do białoruskiej spółki kapitałowej z uwzględnieniem odmienności istniejących na gruncie białoruskiego prawa handlowego może być przedmiotem tylko postępowania podatkowego lub kontrolnego, nie zaś postępowania interpretacyjnego w trybie określonym w art. 14b § 1 O.p. W konsekwencji, organ podatkowy nie był władny rozpoznać złożonego wniosku co do meritum z uwagi na kumulatywne zaistnienie następujących negatywnych przesłanek do wydania interpretacji: 1) zakres przedmiotowy przedstawionego problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji (przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenie przyszłe; przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p., może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego); 2) przepisy białoruskiego prawa handlowego nie mieszczą się w pojęciu przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. Organ podatkowy nie jest uprawniony w postępowaniu w trybie określonym w art. 14b § 1- 7 O.p., do oceny innych przepisów, niż określone w art. 3 pkt 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Skarżąca wniosła o ocenę jego stanowiska opartego również o przepisy białoruskiego prawa handlowego. Przepisy białoruskiego prawa handlowego nie mieszczą się jednak w pojęciu polskich przepisów prawa podatkowego. Poza właściwością organu podatkowego pozostaje interpretacja przepisów niestanowiących polskiego prawa podatkowego. Ocena niektórych informacji, ze względu na fakt, że nie są one oparte wyłącznie na polskich uregulowaniach prawnych, lecz wynikają przede wszystkim z uwarunkowań ekonomicznych i zasad działania podmiotów na terytorium Białorusi, może nastąpić tylko w postępowaniu dowodowym. Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie: - art. 14c § 1 O.p., poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że dla przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego, niemożliwa jest ocena stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; - art. 165a § 2 O.p. w zw. z art. 236 § 1 w zw. z art. 239 i 221 O.p., poprzez uznanie, że z uwagi na zaistnienie "innych przyczyn" (tj. konieczność analizy przepisów prawa obcego) niemożliwe było wydanie interpretacji; - art. 14d O.p. poprzez niewydanie interpretacji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację twierdząc, że jej wniosek spełniał wymogi określone w art. 14b § 3 O.p., a Dyrektor Izby Skarbowej pozostawiając go bez rozpoznania naruszył przepis art. 14g § 1 O.p. i tym samym art. 14d O.p. - nie wydając interpretacji w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku. W konsekwencji wydana została tzw. interpretacja milcząca, o której mowa w przepisie art. 14o O.p. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie we wszystkich jej aspektach. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 165a § 1 O.p., zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania (art. 165 O.p.), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h tejże ustawy. Co do zasady należy zgodzić się z organem, że przyczyną odmowy wydania interpretacji może być zakres przedmiotowy wniosku. Zakres przedmiotowy interpretacji określony został przez ustawodawcę w art. 14b § 1 O.p., stanowiącym że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Nie ulega wątpliwości Sądu, że interpretacja przepisów prawa obcego pozostaje poza zakresem interpretacji. Na gruncie O.p., obowiązuje definicja legalna pojęcia "przepisów prawa podatkowego". Stosownie do postanowień art. 3 pkt 2 O.p. pod pojęciem tym rozumie się – przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei w myśl art. 14b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 dalej jako "O.p.") – wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Natomiast zgodnie z przepisem art. 14b § 3 O.p. – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w przytoczonym przepisie należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej przepisów materialnego prawa podatkowego. Generalną zasadą jest, że stan faktyczny, jaki powinien przedstawić podatnik we wniosku o udzielnie indywidualnej interpretacji podatkowej, zgodnie z art. 14b § 2 o.p., powinien dotyczyć zaistniałych lub przyszłych faktów, okoliczności faktycznych. Innym elementem wniosku, w myśl art. 14b § 3 o.p., jest "przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego". Co do zasady inną kwestią od stanu faktycznego są zatem zagadnienia prawne. Jednakże nie może i nie powinno tak być zawsze (tak stwierdził m.in. NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r., II FSK 1079/11 , oraz w wyroku z dnia 20 marca 2013r. II FSK 1510/11). W literaturze wskazuje się, że co do zasady "nie może być przedmiotem dowodu ustalenie stanu prawnego ani też interpretacja przepisów prawa. Opinia prawna nie może być zatem dowodem w sprawie. Wyjątkowo opinia prawna może być dowodem w sytuacji, gdy elementem stanu faktycznego podlegającemu udowodnieniu jest obce prawo - a opinia to prawo objaśnia" (B. Brzeziński, W. Nykiel, Ekspertyza prawna w postępowaniu w spawach podatkowych, "Przegląd Podatkowy" 2002, nr 11 s. 9). Podobnie wskazuje się w orzecznictwie zastrzegając, że biegły nie może być powołany do ustalenia treści prawa krajowego. Z powyższych argumentów wynika, że wyjątkowo prawo obce może być elementem stanu faktycznego sprawy i może być przedmiotem ekspertyzy prawnej (opinii biegłego). W sytuacji, gdy stosownie do art. 14b § 3 o.p. to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia wyczerpującego stanu faktycznego, to ma on obowiązek przedstawienia w nim prawnych skutków określonego zdarzenia faktycznego i prawnego oraz konsekwencji wynikających z prawa obcego. Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie Skarżąca nie wnosiła o interpretację przepisów prawa obcego. Skarżąca wnosiła o interpretację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z uwzględnieniem przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś. W sytuacji, gdy w opisie zdarzenia przyszłego Spółka przedstawiła także odmienności w regulacji białoruskiego prawa handlowego od regulacji polskiego prawa handlowego, to organ interpretacyjny powinien przyjąć przedstawione regulacje, jako jeden z elementów zdarzenia przyszłego i w oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny udzielić interpretacji w zakresie momentu powstania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że funkcja gwarancyjna interpretacji przepisów prawa podatkowego, jest w każdym przypadku uzależniona od tego, czy opis okoliczności faktycznych wskazany przez wnioskodawcę znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. To zatem sam wnioskodawca ponosi ryzyko wadliwego, czy też nie dość precyzyjnego sformułowania wniosku. Tym samym prawidłowe przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji leży zawsze w interesie wnioskodawcy, bowiem w przypadkach, gdy opis przedstawiony we wniosku nie będzie pokrywał się z rzeczywistym stanem rzeczy, to wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z ochrony, jaką daje interpretacja indywidualna. Jeżeli zatem organ w procesie weryfikacji poprawności rozliczeń Podatnika ustali, że skutki prawne opisanych we wniosku zdarzeń są na gruncie prawa białoruskiego odmienne od tego, co zostało przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, interpretacja straci swoją funkcją ochronną. Biorąc pod uwagę powyższe, należało uznać, że zaskarżone postanowienia podlegały uchyleniu, jako naruszające art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie można jednak uznać – jak żąda Skarżąca – że w niniejszej sprawie została wydana tzw. interpretacja milcząca, o której mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie postanowienia w trybie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, nawet jeżeli nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, powoduje, że skutki niewydania interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie nie zostaną zrealizowane. Zgodnie z art. 14o § 1 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, w przypadku niewydania przez organ interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Dotyczy to jednak sytuacji, gdy wniosek skutecznie wszczął postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji, a zatem nie zapadło postanowienie o pozostawieniu go bez rozpoznania albo o odmowie wszczęcia postępowania. Jeżeli którekolwiek z tych postanowień zostało wydane, trzymiesięczny termin do wydania interpretacji nie rozpoczyna wówczas biegu. Niewydanie interpretacji w takim przypadku przez organ podatkowy nie powoduje powstania skutku, o którym mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Uznając skargę za zasadną, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.