II SA/Sz 1038/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie Dygowo oddala skargę Rada Gminy w dniu 22 maja 2013 r., na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), podjęła uchwałę nr XXIX/199/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie . Pismem, które wpłynęło do rady w dniu [...] r. M. K. - na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszeń prawa podjętą uchwałą nr XXIX/199/ z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie . Zdaniem strony, przedmiotowa uchwała narusza art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie zapisów obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez ograniczenie właścicieli w możliwości korzystania z swoich nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy Dygowo podjęła w dniu 26 czerwca 2013 r. uchwałę nr XXX/219/13, w której odmówiła zmiany uchwały objętej wezwaniem strony. Odpis uchwały doręczono M. K. w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. M. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł za pośrednictwem Rady Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy Dygowo z dnia 22 maja 2013 r. nr XXIX/199/13 w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie , zarzucając jej naruszenie: - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 i 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, - art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo niezgodności jego zapisów ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy , - art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 i 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku poprzez niewyznaczenie strefy sanitarnej cmentarza, który został wyznaczony w obszarze ZC, - art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, - art. 15 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieokreślenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w stosunku do wszystkich nieruchomości stawek procentowych na podstawie których ustala się opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, - art. 140 ustawy Kodeks cywilny polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości, Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy z dnia 22 maja 2013 r. oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości, która składa się z działki nr [...] obręb [...] . Przedmiotowa nieruchomość znalazła się na obszarach planu oznaczonych symbolem R. Przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania części nieruchomości położonej w obszarze oznaczonym symbolem R zostały określone w § 6 uchwały Rady Gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie . Zgodnie z tymi zapisami tereny te zostały przeznaczone pod tereny rolnicze; dopuszcza się wykorzystanie terenu pod budowę dróg technologicznych, sieci związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych oraz obiektów infrastruktury technicznej. W obszarze R wyłączono możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych. Ponadto zapisy planu na terenie nieruchomości należącej do skarżącego dopuszczają również możliwość realizacji zabudowy zagrodowej. Dodatkowo, nieruchomość skarżącego znajduje się w bliskiej odległości od nieruchomości oznaczonych symbolem ZC. Powyższe ustalenia naruszają interes prawny skarżącego poprzez nadmierne ograniczenie możliwości zagospodarowania należącej do niego nieruchomości, a w szczególności poprzez wyłączenie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych. W wyniku nieprawidłowego wykonywania przez organ gminy władztwa planistycznego został więc naruszony interes prawny skarżącego wynikający z treści art. 61 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 ustawy - Kodeks cywilny oraz art. 6 ust. 2 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca spełniła również wymóg bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Przy czym nie ma znaczenia okoliczność, że wezwanie to zostało wysłane jeszcze przed wejściem w życie przedmiotowej uchwały. Zgodnie bowiem z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, już sam fakt podjęcia uchwały przez organ gminy uprawnia do wystąpienia z takim wezwaniem, a następnie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącego, wbrew regulacji art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera obligatoryjnego elementu, jakim jest określenie zasad podziału i scaleń nieruchomości znajdujących się na obszarze całego planu. Ponadto, w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono strefę cmentarza, która została oznaczona symbolem ZC, zaś organy planistyczne zaniechały wyznaczenia wokół tego cmentarza stosownej strefy sanitarnej. Stosownie bowiem do art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 i 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku na organach planistycznych ciążył obowiązek wyznaczenia takiej strefy. W ocenie skarżącego, w rozpatrywanej sprawie doszło również do rażącego naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem uchwalony plan jest w znacznym zakresie sprzeczny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy . Zgodnie z zapisami Studium dopuszcza się realizację zabudowy rozproszonej w postaci zabudowy zagrodowej gospodarstwa rolnego o ile nie jest to wykluczone innymi ustaleniami, na obszarach oznaczonych w studium jako rolne (wykluczyć należy zabudowę na gruntach pochodzenia organicznego) pod warunkiem, że powierzchnia działki zagrodowej, na której będzie realizowana zabudowa nie będzie mniejsza od 0,30 ha oraz minimalna powierzchnia działki nowo wydzielanej pod zabudowę zagrodową poza zwartą i plombową zabudową - 3000 m2. W przedmiotowym planie miejscowym znalazły się natomiast zapisy, zgodnie z którymi na obszarach o poziomie hałasu poniżej 45/55 dB dopuszcza się lokalizację zabudowy zagrodowej, budowli i budynków gospodarczych służących prowadzeniu produkcji rolniczej oraz innych budynków bez pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi o powierzchniach zabudowy niezbędnych dla przyjętej funkcji i parametrach: powierzchnia działki budowlanej dla nowego siedliska nie mniejsza niż 0,2 ha. Ponadto, zapisy Studium nakładają na organy planistyczne obowiązek i sposób wyznaczenia w miejscowych planach linii zabudowy. Zgodnie ze Studium linię tą należy obliczyć poprzez ustalenie normatywnej linii rozgraniczającej drogi. Następnie w odległości 5 m od tej linii rozgraniczającej otrzymamy linię, od której zgodnie z ustawą o drogach może znajdować się infrastruktura podziemna. Pod pas infrastruktury powinno przeznaczyć się 3-5 m terenu. Od zewnętrznej granicy pasa można wyznaczyć linię zabudowy w odległości min. 3-5 m. W ten sposób otrzymamy poprawną nieprzekraczalną linię zabudowy. Tymczasem w zaskarżonym planie odstąpiono w ogóle od wyznaczania nieprzekraczalnych linii zabudowy, co uznać należy za sprzeczne z zapisami obowiązującego Studium. Strona skarżąca wskazała także na naruszenie § 7 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, który stanowi obowiązku wyznaczenia na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnych linii zabudowy. W orzecznictwie pojawiły się opinie, iż obowiązek ten dotyczy jedynie obszarów graniczących z drogami publicznymi. W ocenie strony skarżącej obowiązek ten jest bezwzględny i dotyczy wszystkich kategorii dróg objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże w przypadku przedmiotowego planu organy planistyczne nie dochowały przede wszystkim obowiązku wyznaczenia linii zabudowy w odniesieniu do obszarów graniczących z drogami o charakterze publicznym. Uchwalając przedmiotowy plan miejscowy organy planistyczne dopuściły się również, zdaniem skarżącego, naruszenia art. 15 pkt 12 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy planistyczne zaniechały bowiem ustalenia stawek procentowych dla wszystkich obszarów objętych miejscowym planem, ograniczając się jedynie do określenia stawki procentowej do terenów, które przeznaczone zostały pod lokalizację elektrowni wiatrowych. W pozostałym zakresie organy planistyczne ograniczyły się do zapisu, iż nie przewidują wzrostu wartości nieruchomości w związku z czym odstępują od ustalenia stawki procentowej. Skarżący zwrócił uwagę, że obowiązkowym zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest określenie stawek procentowych, na podstawie których określa się opłatę planistyczną. Obowiązek ustalenia stawki procentowej niezbędnej do ustalenia opłaty planistycznej dotyczy całego obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy planistyczne nie mogą przesądzić o tym, że wartość nieruchomości dla wskazanych obszarów nie wzrośnie. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie, wskazując w pierwszej kolejności, że skarżący nie wykazał, że miał interes prawny w jej zaskarżeniu. Skarżący pozostawał bierny w trakcie trwania procedury planistycznej, zaś w skardze nie wskazał na choćby planowaną inwestycję w zakresie budowy i eksploatacji farmy wiatrowej na swojej nieruchomości, zatem nie można wywieść żądanego związku faktycznego z ustaleniami planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą a interesem prawnym skarżącego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia ustaleń studium w zakresie powierzchni działki zagrodowej oraz koniczności wyznaczenia w planie linii zabudowy organ wskazał, że zgodność planu ze studium nie ma polegać na zgodności dosłownej. Zapisy studium nie mogą wkraczać w kompetencje i szczegółowość planów miejscowych, dlatego określona w studium powierzchnia 0,3 ha dla rozproszonej zabudowy zagrodowej może być tylko sugestią – wytycznymi, a nie obowiązującym parametrem. Niewszystkie ustalenia studium mogą zostać wprost przeniesione do postanowień planu miejscowego, który może zawierać również regulacje pominięte w studium, jednakże w konsekwencji precyzujące założenia o charakterze ogólnym. W skarżonym planie miejscowym linie zabudowy określono dla terenów wyznaczonych w planie do zabudowy, a jedynym takim terenem jest obszar wyznaczony dla lokalizacji zabudowy produkcyjnej tj. zespołu elektrowni wiatrowych. Z tego względu tylko dla tego terenu na rysunku planu określono nieprzekraczalne linie zabudowy. Na innych terenach tylko dopuszczono lokalizowanie zabudowy w liniach zabudowy zgodnie z przepisami odrębnymi, przy czym taka delegacja do norm jest dozwolona i zgodna z procedurą uchwalania planu. Niezasadny jest także zarzut skarżącego w zakresie braku wyznaczenia strefy sanitarnej cmentarza. Przedmiotem planu nie było założenie czy też rozszerzenie cmentarza, a tylko w takiej sytuacji powyższy obowiązek będzie ciążył na organach gminy. Cmentarz widoczny w planie ma charakter historyczny i jest nieczynny. Odnosząc się z kolei do zarzutów pominięcia w planie obligatoryjnych elementów zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że uchwała wprowadzająca plan miejscowy nie może regulować zagadnień, które nie występują w obszarze objętym uchwałą. Kwestionowany plan miejscowy nie przewiduje żadnego scalania i podziału nieruchomości związanego z koniecznością uporządkowania spraw własnościowych na zasadach określonych w art. 101-108 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie ma więc konieczności regulacji tego zagadnienia w treści planu. Również uzasadniony brak ustalenia stawki dla opłaty planistycznej nie może być uznany za naruszenie przez organ przepisów dotyczących procedury uchwalania planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. –dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. W rozpatrywanej sprawie skarga M. K. złożona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz. 594 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że w pierwszej kolejności Sąd dokonuje kontroli, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Gminy (data wpływu do Urzędu Gminy - 20 czerwca 2013 r.). Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a.oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie. Rozpoznając skargę wniesioną w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g., podstawowym obowiązkiem sądu jest zbadanie legitymacji czynnej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza de facto ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01 – LEX nr 81964). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem konkretna norma prawna, kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07 – LEX nr 384677). W art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na odmiennym niż ogólna zasada kryterium - naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że skarga oparta o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi skargi powszechnej, gdyż jest nakierowana na ochronę praw podmiotowych. Tym samym, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK-A 2003/8/4). Legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje zatem nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem (uchwałą) organu gminy. Naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Rozważenia wymaga więc przede wszystkim kwestia, czy strona skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy z dnia 22 maja 2013 r. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości, która znajduje się na obszarach kwestionowanego planu miejscowego, oznaczonych symbolem R. Przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania części nieruchomości położonej w obszarze oznaczonym symbolem R zostały określone w § 6 zaskarżonej uchwały. Zgodnie z tymi zapisami tereny te zostały przeznaczone pod tereny rolnicze; dopuszcza się wykorzystanie terenu pod budowę dróg technologicznych, sieci związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych oraz obiektów infrastruktury technicznej. W obszarze R wyłączono możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych. Ponadto zapisy planu na terenie nieruchomości należącej do skarżącego dopuszczają możliwość realizacji zabudowy zagrodowej. Dodatkowo, nieruchomość skarżącego znajduje się w bliskiej odległości od nieruchomości oznaczonych symbolem ZC. Powyższe ustalenia naruszają – zdaniem wnoszącego skargę - interes prawny skarżącego poprzez nadmierne ograniczenie możliwości zagospodarowania należącej do niego nieruchomości, a w szczególności poprzez wyłączenie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych. W wyniku nieprawidłowego wykonywania przez organ gminy władztwa planistycznego został więc naruszony interes prawny skarżącego wynikający z treści art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 140 ustawy - Kodeks cywilny oraz art. 6 ust. 2 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei w myśl art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Do naruszenia interesu prawnego dochodzi zatem wtedy, gdy ukształtowanie wykonywania prawa własności nieruchomości prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej z prawem własności. Nie każde jednak oddziaływanie na prawo własności stanowi naruszenie interesu prawnego. Skarżący jest wprawdzie właścicielem działki objętej ustaleniami zaskarżonego planu, jednakże okoliczność ta nie legitymuje go jeszcze do skutecznego złożenia skargi. Jak słusznie wskazał organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę skarżący pozostawał bierny w trakcie trwania procedury planistycznej, zaś w skardze nie wskazał na choćby planowaną inwestycję w zakresie budowy i eksploatacji farmy wiatrowej na swojej nieruchomości, zatem nie można wywieść żądanego związku faktycznego z ustaleniami planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą a interesem prawnym skarżącego. Z okoliczności sprawy nie wynika, jakoby skarżący prowadził lub zamierzał w najbliższej przyszłości prowadzić działalność we wskazanym wyżej zakresie, stąd brak podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała pomniejsza przysługujące mu uprawnienie lub całkowicie to uprawnienie odejmuje, co w konsekwencji oznacza, że nie narusza ona interesu prawnego skarżącego. Innymi słowy, skarżący nie wykazał istnienia związku pomiędzy sferą jego indywidualnych uprawnień wynikających z normy prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą. Podkreślenia wymaga, że związek ten musi aktualnie, a nie – w przyszłości powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków. Oceniając legitymację procesową skarżącego w kontekście przytoczonych wyżej uwag, dotyczących kryterium interesu prawnego, sąd uznał, że skarżący nie wykazał związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a naruszeniem jego indywidualnej sytuacji prawnej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że nie może stanowić argumentu wykazującego naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego stwierdzenie, że zaskarżona uchwała narusza prawo. Pogląd skarżącego o niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały podlegałby bowiem weryfikacji dopiero na etapie stwierdzenia, że skarga na uchwałę została wniesiona przez legitymowany podmiot. Na etapie oceny legitymacji skargowej kwestia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie jest przez sąd badana, skoro drogę do takiej kontroli otwiera dopiero skutecznie złożona skarga. Skoro skarżący nie ma legitymacji skargowej - sąd nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi. Na marginesie wskazać należy, że brak było podstaw, w ocenie Sądu, do połączenia rozpatrywanej sprawy ze sprawą ze skargi K. P. o sygn. akt II SA/Sz 961/13 do wspólnego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że pomimo tego, iż obie skargi dotyczą tego samego aktu, tj. uchwały Rady Gminy z dnia 22 maja 2013 r. Nr XXIX/199/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Gąskowo i Stojkowo w gminie , to jednak różnią się w zakresie podniesionych w nich zarzutów, co uzasadniało ich rozpoznanie w odrębnych postępowaniach. Z tych wszystkich względów Sąd, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.