II SA/Łd 681/15

Dnia 12 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń rodzinnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...], nr [...]. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania i uznania za nienależnie pobrane świadczeń rodzinnych. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 10 października 2013r. K. P. złożyła w Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych na dzieci: I. P. i K. P.. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał K. P. świadczenia rodzinne na w/w dzieci na okres od 1 listopada 2013r. do 31 października 2014r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Marszałek Województwa [...] odmówił przyznania świadczeń rodzinnych w postaci zasiłku rodzinnego na dzieci: I. P. w kwocie 106zł miesięcznie, K. P. w kwocie 106zł miesięcznie, na okres od 1 czerwca 2014r. do 31 sierpnia 2014r., oraz uznał za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne – zasiłek rodzinny na dzieci: I. P. w kwocie 106zł miesięcznie, K. P. w kwocie 106zł miesięcznie, na okres od 1 czerwca 2014r. do 31 sierpnia 2014r. W terminie prawem przewidzianym K. P. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W treści odwołania podniosła, iż nie ponosi winy za wypłacanie jej zasiłku rodzinnego od dnia 1 czerwca 2014r. i nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji z tym związanych, które powstały na skutek braku kompetencji urzędnika Centrum Świadczeń Rodzinnych w Ł.. Wyjaśniła, że w dniu 13 maja 2014r. stawiła się w Centrum Świadczeń Rodzinnych w Ł. w celu zawieszenia zasiłku rodzinnego z powodu wyjazdu męża do Irlandii i podjęcia przez niego pracy. Podała, że urzędnik przyjmujący zgłoszenie poinformował, iż nie ma potrzeby zawieszania zasiłku i zalecił sporządzenie oświadczenia załączonego do odwołania. Odwołująca zaznaczyła, że wypełniła zobowiązanie zawarte w oświadczeniu, tj. dostarczyła zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia męża uzyskanego za granicą. Z uwagi na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania K. P., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że przyznane świadczenia rodzinne na dzieci zostały wypłacone K. P. w okresie od dnia 1 listopada 2013r. do dnia 31 sierpnia 2014r. Organ wyjaśnił, że w dniu 9 września 2014r. w Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł. K. P. złożyła oświadczenie, iż P. P. w okresie od dnia 5 kwietnia 2014r. do dnia 23 sierpnia 2014r. zamieszkiwał na terenie Irlandii. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego i koordynacyjnego ustalono, że P. P. w okresie od dnia 5 kwietnia 2014r. do dnia 23 sierpnia 2014r. zamieszkiwał i był osobą zatrudnioną na terenie Irlandii, a wobec powyższego w okresie od dnia 1 maja 2014r. do dnia 31 sierpnia 2014r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ przytoczył treść art. 67, art. 68 ust. 1b ppkt i, art. 68 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004r. nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004r.) oraz art. 60 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 16 września 2009r. nr 987/20091 dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, z dnia 30 października 2009r.). Wskazał, że K. P. wraz z dziećmi: I. P. i K. P. mieszka w Polsce i jest osobą nieaktywną zawodowo. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodnie z przepisami unijnymi w takim przypadku pierwszym państwem zobowiązanym do wypłaty świadczeń rodzinnych na dzieci: I. P. i K. P., w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia 2014r. jest Irlandia, ze względu na fakt aktywności zawodowej P. P. na terenie tego kraju. Zaś krajem zobowiązanym do ewentualnej wypłaty dodatku dyferencyjnego na w/w dzieci jest Polska. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że przyznanie świadczeń rodzinnych może nastąpić pod warunkiem spełnienia przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015r. poz. 114), dalej powoływanej jako "u.ś.r.", w tym kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń rodzinnych. Wskazano, że w rozpatrywanej sprawie dochód osiągnięty w 2012r. przez P. P. został uznany za utracony – zgodnie z art. 5 ust. 4 u.ś.r. Ze względu na podjęcie zatrudnienia przez P. P. w Irlandii, zdaniem Kolegium, dochód rodziny należało powiększyć o dochód uzyskany z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty tj. w maju 2014r. w wysokości 1436,00 euro – w przeliczeniu na walutę polską 5947,91zł, (uwzględniając średni kurs euro z ostatniego notowania dnia roboczego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty, tj. z dnia 30 maja 2014r.). Organ podkreślił, że miesięczny dochód rodziny wyniósł 5947,91zł, a zatem w przeliczeniu na osobę wyniósł 1486,98zł, co oznacza że jest on wyższy od obowiązującego kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń rodzinnych w Polsce, tj. 539zł, wobec tego zasiłek rodzinny nie przysługuje. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że za świadczenia nienależnie pobrane, stosownie do regulacji art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. uznaje się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Podsumowując organ stwierdził, że od dnia 1 czerwca 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2014r. oraz w okresie 1 listopada 2012r. do 31 maja 2013r. zasiłki rodzinne na dzieci: I. P. i K. P. nie przysługiwały, bowiem K. P. nie spełniała przesłanek określonych w ustawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji wywiodła K. P.. W motywach skargi podkreśliła, że organ nie wziął pod uwagę jej wyjaśnień z dnia 15 maja 2015r. W ocenie skarżącej w zaskarżonej decyzji brak wzmianki na temat poczynionych przez nią czynności po wyjeździe P. P. za granicę oraz brak ustaleń dotyczących osoby, która wprowadziła ją w błąd i która powinna ponieść konsekwencje zaistniałej sytuacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Podstawę prawną kontrolowanych w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy powołanej wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.ś.r. świadczenia rodzinne przysługują obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 15a u.ś.r., ilekroć jest w niej mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, oznacza to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004r. nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 16 września 2009r. nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009r., str. 1). Celem tychże aktów prawnych jest zapewnienie koegzystencji systemów zabezpieczenia społecznego poszczególnych państw. Zawarte we wskazanych aktach prawnych przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków podlegania odmiennym systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianą miejsca pobytu lub zamieszkania. Z uwagi na fakt, iż w w/w aktach prawnych została ustanowiona zasada niemożności korzystania z kilku świadczeń tego samego rodzaju za ten sam okres, wprowadzono reguły kolizyjne pozwalające rozwiązać konflikt narodowych systemów zabezpieczenia społecznego. Następnie wskazać należy, że zgodnie art. 23a ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy członek rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych wraz z dokumentami do marszałka województwa. W przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa, o którym mowa w ust. 1, już po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 2 u.ś.r.). Zatem kolejne działania w sprawie podejmuje zatem marszałek województwa. Stosownie bowiem do art. 23a ust. 3 u.ś.r. ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W przypadku gdy marszałek województwa w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie te przepisy, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 5 u.ś.r.). W tym przypadku marszałek województwa wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych, zgodnie z art. 21 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 6 u.ś.r.) Jeśli marszałek województwa ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okolicznościach, o których mowa w ust. 2, informuje o tym fakcie organ właściwy (art. 23a ust. 7 u.ś.r.). W tej ostatniej sytuacji organ właściwy nie podejmuje działań zmierzających do uchylenia własnej decyzji. Poza tym marszałek województwa ustala i dochodzi zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przy czym przepis art. 30 u.ś.r. stosuje się odpowiednio (art. 23a ust. 9 u.ś.r). Podkreślić należy, że "podleganie ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego", którym posługuje się ustawodawca w art. 23a ust. 5 u.ś.r., należy rozumieć jako konieczność wskazania na przepis, który wyraźnie predestynuje pracownika przybywającego z innego Państwa Członkowskiego jako świadczeniobiorcę albo też jako konieczność wskazania aktu (rozstrzygnięcia, czynności) organu lub instytucji państwa obcego, która przyznała świadczenie zagraniczne wskutek skonkretyzowania takiego właśnie przepisu. Koniecznym jest również ustalenie, od kiedy w realiach danej sprawy wchodzą w grę przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (vide wyroki: NSA z dnia 21 lipca 2010r. w sprawie I OSK 555/10; WSA: w Łodzi z dnia 4 czerwca 2014r. w sprawie II SA/Łd 79/14, w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2015r. w sprawie IV SA/Gl 276/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z akt sprawy niniejszej, Marszałek Województwa [...] nie przeprowadził rzetelnego postępowania wyjaśniającego w zakresie podlegania ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ jedynie na podstawie oświadczenia K. P. oraz przedłożonego przez nią do akt sprawy zaświadczenia pracodawcy jej małżonka przyjął, że w rozpatrywanej sprawie od dnia 1 maja 2014r. do dnia 31 sierpnia 2014r. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczeń rodzinnych, o czym pismem z dnia 10 października 2014r. poinformował Centrum Świadczeń Socjalnych w Ł.. Jednocześnie należy zauważyć, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie ustaliły, jakie konkretnie świadczenia, w jakiej wysokości i w jakim okresie pokrywającym się z okresem wypłaty świadczeń rodzinnych w Polsce wypłacano małżonkowi skarżącej w okresie jego pracy na terenie Irlandii. Nie zbadały w istocie, czy nastąpiła kumulacja przyznania i wypłaty tych samych świadczeń według ustawodawstwa polskiego i irlandzkiego. Organy w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach podały tylko, że K. P. jest osobą nieaktywną zawodowo i zamieszkuje wraz z dziećmi na terenie Polski, natomiast jej małżonek P. P. w okresie od dnia 5 kwietnia 2014r. do dnia 23 sierpnia 2014r. zamieszkiwał i był osobą zatrudnioną na terenie Irlandii. W ocenie organów te okoliczności świadczą o właściwości marszałka województwa jako podmiotu uprawnionego do wydawania decyzji w sprawach świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. Zdaniem Sądu dokonane w sprawie ustalenia nie są wystarczające dla zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Tym samym uznać trzeba, że nie wykazano konieczności sięgnięcia do reguł kolizyjnych z uwagi na uzyskanie uprawnienia do świadczeń odpowiadających przedmiotowo świadczeniom rodzinnym wypłaconym rodzinie zamieszkującej w Polsce za te same okresy, w jakich rodzina ta pobierała świadczenia rodzinne na podstawie polskich przepisów prawnych. Zatem wobec nieustalenia, że P. P. podlegał ustawodawstwu irlandzkiemu w zakresie uprawnień do świadczeń rodzinnych w 2014r., przedwczesne jest orzekanie przez Marszalka Województwa [...] co do zasiłków rodzinnych we wskazanym okresie. Należy bowiem mieć na względzie, że jak już wyżej wskazano, marszałek województwa orzeka w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wyłącznie w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jeśli więc unormowania dotyczące koordynacji świadczeń nie znajdą zastosowania w danej sprawie marszałek województwa nie będzie również legitymowany do orzekania w sprawie świadczeń nienależnie pobranych. Jednocześnie zaznaczyć należy, że obowiązek zwrotu, o którym mowa w art. 30 u.ś.r., dotyczy tylko "świadczenia nienależnie pobranego", nie zaś "nienależnego świadczenia". W orzecznictwie wskazuje się na konieczność rozróżnienia tychże dwóch pojęć. "Nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Z kolei "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). Tym samym obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. Dla ustalenia, od kiedy świadczenie jest pobierane nienależnie, rozstrzygający jest moment, w którym świadczeniobiorca dowiedział się o okoliczności powodującej ustanie prawa do świadczeń, i z którym powinien zawiadomić organ o tej okoliczności. Zatem w przypadku świadczenia nienależnie pobranego oprócz elementu obiektywnego, oznaczającego rzeczywiste pobranie nienależnego świadczenia, istotne znaczenie ma współistnienie przesłanki subiektywnej, czyli świadomości beneficjanta o nieprzysługiwaniu przedmiotowego świadczenia (vide wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2015r. w sprawie IV SA/Wr 328/15, w Gliwicach: z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie IV SA/Gl 28/15, z dnia 15 kwietnia 2015r. w sprawie IV SA/Gl 787/14, w Krakowie z dnia 5 lutego 2015r. w sprawie III SA/Kr 1381/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy organy zupełnie pominęły fakt, że skarżąca już w dniu 13 maja 2014r. informowała organ udzielający pomocy w formie świadczeń rodzinnych o podjęciu przez małżonka zatrudnienia i uzyskiwaniu dochodów, co potwierdza oświadczenie K. P. znajdujące się w aktach sprawy. W tej sytuacji w ponownie prowadzonym postępowaniu organy powinny rozważyć, mając na uwadze powyższą okoliczność, czy zasadne jest przyjęcie, że pobrane od następnego miesiąca tj. od czerwca 2014r. świadczenie jest świadczeniem nienależnie pobranym. Ponadto należy zwrócić uwagę, że organ orzekający uznał, iż ze względu na podjęcie zatrudnienia przez P. P. w Irlandii, dochód rodziny należy powiększyć o dochód uzyskany z miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód został osiągnięty, tj. w maju 2014r. w wysokości 1436 euro tj. 5947,91 zł. W ocenie Sądu ustalenie dochodu w powyższy sposób przy wykorzystaniu konstrukcji dochodu uzyskanego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, o której mowa w art. 5 ust. 4b u.ś.r., dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy tenże dochód uzyskiwany jest także w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Niewątpliwe celem ustawodawcy było wprowadzenie możliwości powiększania dochodu w okolicznościach, gdy uzyskiwanie dochodu ma charakter stały, tj. aktualne jest także w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Jednakże z akt sprawy nie wynika, aby małżonek skarżącej uzyskiwał również dochód z tytułu zatrudnienia podjętego w Irlandii w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Podkreślić należy, że ustalenie dochodu rodziny skarżącej z uwzględnieniem dochodu uzyskanego nastąpiło po raz pierwszy w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]. Organy powinny więc rozważyć czy z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 4b u.ś.r. in fine zastosowanie w sprawie konstrukcji dochodu uzyskanego jest możliwe w okolicznościach niniejszej sprawy. Podsumowując stwierdzić trzeba, że brak dokonania ustaleń faktycznych w powyżej wskazanym zakresie uprawnia wniosek, że decyzje organów obu instancji zostały podjęte z istotnym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego dotyczących wyczerpującego zgromadzenia i oceny całości materiału dowodowego tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., co w rezultacie doprowadziło również do wydania decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 4b oraz art. 30 ust. 2 u.ś.r. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien przeprowadzić wyczerpujące postępowanie wyjaśniające stosownie do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu oraz w zależności do poczynionych ustaleń zastosować właściwe przepisy prawa materialnego. a.bł.