VII SA/Wa 846/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Ewa Machlejd, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2015 r. znak: (...) w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) marca 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2014 r., znak: (...), odmawiającej stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) maja 2006 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (...)(...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 450/98, wyjaśnił, iż wprawdzie decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlega ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania, to jednak kwestia posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony podlega ocenie zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdził, że w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie obowiązywała ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), jednak nie oznacza to, że nie obowiązywała procedura umożliwiająca poddanie ocenie oddziaływania na środowisko konkretnej inwestycji. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ocena oddziaływania na środowisko była przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), zaś katalog inwestycji oddziaływujących na środowisko zawierało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Jak wynika z dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty (...) z dnia (...) maja 2006 r., zamierzenie inwestycyjne obejmowało instalację: (...) Decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2006 r. (...) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie decyzją z dnia (...) stycznia 2006 r., znak: (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) stwierdziło nieważność decyzji środowiskowej. Ponownie rozpatrując wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, Burmistrz (...) decyzją nr (...) z dnia (...) października 2008 r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wskazując, iż sporne zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozpatrując odwołanie od tego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2009r., znak: (...) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając argumentację wskazującą że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziło się (...), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/G1 150/09 skargę oddalił. Ocenę sądu pierwszej instancji podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 16/10 skargę kasacyjną. Organ wskazał, że stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu. Ograniczenie tej zasady zawiera art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane). Stosownie do art. 28 ust. 3 tej ustawy, w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę nie stosuje się art. 31 k.p.a. Wyjątek od tej reguły przewiduje natomiast art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, dodany przez art. 140 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z tym przepisem art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jeśli postępowanie to wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W takim przypadku należy stosować art. 44 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Z powyższego wynika, że zasadą jest wyłączenie organizacji społecznych ze wszystkich postępowań prowadzonych w sprawie pozwolenia na budowę z wyjątkiem postępowań w tym przedmiocie, wymagających udziału społeczeństwa, w których organizacje te powołując się na swoje cele statutowe mogą uczestniczyć na prawach strony i służy im prawo wniesienia odwołania i skargi do sądu administracyjnego nawet gdy nie brały udziału w postępowaniu. Przepisy te w sposób jednoznaczny określiły sytuacje, w których możliwy jest udział organizacji społecznej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Warunkiem tego udziału jest ustalenie, że postępowanie to wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. W tym zakresie organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1308/11 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2559/12 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1562/11. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organizacja ekologiczna to organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona środowiska. Z § 7 pkt 1 Statutu (...) wynika, iż celem Stowarzyszenia jest "(...)", który to cel realizowany jest m.in. poprzez działania na rzecz udziału społeczeństwa w procedurach decyzyjnych, gdy prawo taki udział przewiduje (§ 7 pkt 4 Statutu) oraz reprezentowanie członków Stowarzyszenia i obywateli Polski przed organami władzy administracji rządowej i samorządowej, sądami i prokuratorami (§ 7 pkt 10 Statutu). W związku z tym organ stwierdził, że stowarzyszenie to jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zdaniem organu katalog spraw, w których udział społeczeństwa musi być zagwarantowany, został określony bardzo precyzyjnie. Postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest bowiem tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego. Brak takiej regulacji jest więc równoznaczny z zaliczeniem określonego postępowania do grupy spraw niewymagających udziału społeczeństwa. Sporne zamierzenie inwestycyjne nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Oznacza to, że postępowanie o pozwolenie na budowę zakończone decyzją Starosty (...) z dnia (...) maja 2006r. nie wymagało zapewnienia udziału społeczeństwa. Ponadto, powołując się m.in. na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 908/10 oraz z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1400/10, organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę (niezależnie od przedmiotu inwestycji) w żadnym wypadku nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa, gdyż ogranicza się wyłącznie do zbadania istnienia wad materialnoprawnych w samej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowe w dwóch przypadkach: braku decyzji, której nieważność miałaby być stwierdzona oraz niedopuszczalności weryfikacji decyzji w tym trybie, m.in. z powodu braku przymiotu strony wnioskodawcy, wynikający z okoliczności, że sporna inwestycja nie zaliczała się do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagała udziału społeczeństwa. Po drugie, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie należy do postępowań wymagających udziału społeczeństwa. Organ wskazał, że z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, nie mógł ustosunkować się do merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu. Podsumowując, organ podkreślił, że brak przymiotu strony po stronie wnioskodawcy oznacza, że decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2014 r. wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku (...) z siedzibą w (...) narusza art. 16 § 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a., a także art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 44 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zaś z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 200lr., sygn. akt I SA 2312/99 wynika, że wszczęcie, prowadzenie i wydanie decyzji merytorycznej w trybie nadzorczym, na wniosek podmiotu niebędącego stroną, stanowi rażące naruszenie zasady stabilności decyzji administracyjnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosło (...), zarzucając naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji niemającej umocowania prawnego z uwagi na to, iż po wszczęciu z urzędu postępowania na wniosek organizacji nie istnieje prawna możliwość ponownego badania celów statutowych oraz interesu społecznego, 2. art. 6 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez przywołanie w decyzji ww. przepisów, które nie istniały w 2006 r., 3. art. 271 § 1 w związku z art. 231 § 1 kodeksu karnego poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzji z uwagi, na oświadczenie w decyzji, że postępowanie o pozwolenie na budowę zakończone decyzją Starosty (...) z dnia (...) maja 2006 r. nie wymagało zapewnienia udziału społeczeństwa, 4. art. 170 oraz 190 p.p.s.a. poprzez pominięcie faktu, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie II OSK 2630/11 w dniu 7 maja 2013 r. przesądził, iż organizacja może uczestniczyć w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym) odnoszącym się do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Podnosząc powyższe, skarżące stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, oceniając zarzuty skargi jako niezasadne i podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Ponadto wskazał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) weszło w życie w dniu (...) grudnia 2004 r., a uchylone zostało z dniem (...) listopada 2010 r. Nie budzi więc wątpliwości, że obowiązywało również w 2006 r. Organ stanął na stanowisku, że art. 271 § 1 w zw. z art. 231 § 1 k.k. nie były przez niego stosowane i w konsekwencji nie mogły zostać naruszone (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2524/10). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 i 190 p.p.s.a. organ stwierdził, że z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013r., sygn. akt II OSK 2630/11 nie wynika, aby sąd "przesądził, iż organizacja może uczestniczyć w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym) odnoszącym się do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności". W tej sytuacji odwoływanie się do treści art. 170 p.p.s.a. uznał za nieuprawnione. Ponadto orzeczenie to zapadło w innej sprawie administracyjnej, co czyni nieuzasadnionym podnoszenie zarzutu naruszenia art. 190 p.p.s.a, tym bardziej że adresatem tego przepisu jest sąd administracyjny, nie zaś organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W sprawie bezspornym jest, że skarżące Stowarzyszenie nie brało udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty (...) nr (...) z dnia (...) maja 2006 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą (...) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr (...) położonej w (...) przy ul. (...). Bezspornym jest również, iż dniu (...) maja 2013r złożyło wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) maja 2006r ( karta - 7 akt Wojewody (...) ). Jako podstawę prawną wniosku wskazało przepis art. 31 § 1 pkt 1 oraz 2 K.p.a. zgodnie z którym organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania ( pkt 1 ) lub dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu ( pkt 2 ) jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego (...) postanowieniem znak: (...) wszczął z urzędu postępowanie oraz dopuścił (...) do udziału w przedmiotowym postępowaniu ( k-28 akt ). W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda (...) uznał, iż spełnione zostały określone w art. 31 § 1 k.p.a. w zw z art. 28 ust 4 ustawy Prawo budowlane przesłanki warunkujące dopuszczalność wszczęcia z urzędu w oparciu o wniosek (...) postępowania nadzorczego oraz dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu. Wyjaśnić należy, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują trzy zasadnicze tryby wszczynania postępowań administracyjnych. Postępowanie administracyjne może być bowiem wszczęte; 1) z urzędu 2) na wniosek strony 3) z urzędu na żądanie podmiotu na prawach strony ( np. wniosek organizacji społecznej ). Każdy z ww. trybów uruchamiania postępowania administracyjnego poddany jest odrębnej regulacji. Dotyczy to zarówno przesłanek warunkujących dopuszczalność wszczęcia postępowania, jak również formy jego wszczęcia i formy odmowy wszczęcia postępowania w danym trybie. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie ocenił, że skarżące Stowarzyszenie nie było uprawnione do żądania w oparciu o art. 31 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) maja 2006r oraz udziału w tym postępowaniu na prawach strony. Skarżące Stowarzyszenie nie było stroną postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę gdyż w dniu (...) maja 2006r obowiązywał przepis art. 28 ust 3 ustawy Prawo budowlane, który wyłączał stosowanie art. 31 k.p.a. w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę. Celem wyłączenia stosowania art. 31 k.p.a. a więc udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym było wyeliminowanie tych organizacji w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Następnie stan prawny zmienił się i przepis art. 28 Prawa budowlanego został po raz kolejny znowelizowany dodanym ustępem czwartym przez art. 140 pkt 2 ustawy z dnia (...) października 2008r o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz 1227 ze zm ). Art. 28 ust 4 stanowi, że przepisów ust 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W takim przypadku należy stosować art. 44 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Z akt sprawy wynika, iż kwestionowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w którym dokonywana byłaby ocena oddziaływania na środowisko. Burmistrz (...) decyzją nr (...) z dnia (...) października 2008 r. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wskazując, że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Decyzja Burmistrza (...) została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) stycznia 2009r., znak: (...). Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się (...), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), który wyrokiem z dnia (...) sierpnia 2009 r., sygn. akt II (...) skargę oddalił. Zdaniem Sądu " ustalone zostało prawidłowo, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do inwestycji wymienionych, co najmniej w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r tj. do przedsięwzięć w stosunku do których mógłby być nałożony ewentualnie obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w oparciu o treść art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, to wydanie dla takiego zamierzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach byłoby niezasadne". Ocenę sądu pierwszej instancji podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 16/10 skargę kasacyjną wniesioną przez (...). Skoro postępowanie zakończone decyzją Starosty (...) nr (...) z dnia (...) maja 2006 r., o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymagało udziału społeczeństwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r, to tym bardziej nie wymaga udziału społeczeństwa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) maja 2006r. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 20 maja 2011r, II OSK 908/10 i z dnia 11 października 2011r, II OSK 1400/10 - zgodnie z którymi postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ( niezależnie od przedmiotu inwestycji ) w żadnym wypadku nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa- ogranicza się ono wyłącznie do zbadania istnienia wad materialnoprawnych w samej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na etapie postępowania odwoławczego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zbadał przymiot strony skarżącej dochodząc do słusznego wniosku, że (...) nie jest stroną postępowania nieważnościowego, co wynika z wyżej przedstawionych rozważań. W takiej sytuacji organ odwoławczy mógł podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe gdyż zostało nieprawidłowo wszczęte na wniosek skarżącego Stowarzyszenia nie posiadającego legitymacji procesowej do skutecznego złożenia wniosku w trybie art. 31 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2011r, II OSK 908/10 stwierdził, że " wszczęcie z urzędu postępowania nieważnościowego podyktowanego wnioskiem organizacji społecznej w trybie art. 31 § 1 k.p.a. nie powoduje, że na skutek wszczętego w tym zakresie postępowania organizacja ta uzyskuje przymiot strony ( podmiotu na prawach strony)". Wskazany wyrok zapadł w identycznym stanie faktycznym i prawnym, a skarga kasacyjna (...) została oddalona. Zarzuty skargi są nietrafne gdyż organ odwoławczy ma prawo badać legitymację skarżącego do złożenia wniosku w trybie art. 31 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia (...) listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) obowiązywało również w 2006r bowiem uchylone zostało z dniem (...) listopada 2010 r. Nietrafny pozostaje zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. i art. 190 p.p.s.a z tego względu, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013r., sygn. akt II OSK 2630/11 zapadł w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania i ocena prawna w nim zawarta nie była wiążąca dla organu w niniejszej sprawie. Prawidłowe rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).