IV SA/Wa 3543/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] wymierzające Burmistrzowi W. karę pieniężną w wysokości 4000 zł za 8 dni zwłoki w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie i przebudowie słupowej stacji transformatorowej, linii napowietrznej i kablowej SN 15kV i nN 0,4 kV, przewidzianej do realizacji na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina W., powiat w. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych organów orzekających w sprawie. W dniu 20 października 2011 r. wpłynął do Urzędu Miejskiego w W. wniosek PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Po wpłynięciu wniosku, Burmistrz W. pismami z dnia 28 grudnia 2011 r. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji do: a) Zarządu Dróg Powiatowych w [...], któremu wystąpienie o uzgodnienie doręczono w dniu 30 grudnia 2011 r., b) Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] Delegatury w [...], któremu doręczenie wymienionego pisma nastąpiło w dniu 2 stycznia 2012 r., c) Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowego Oddziału w [...], który potwierdził otrzymanie powyższego pisma datą 30 grudnia 2011 r., d) Starostwa Powiatowego w W., do którego pismo zostało bezpośrednio dostarczone w dniu 30 grudnia 2011 r. Zarząd Powiatu w W. uzgodnił przedłożony projekt decyzji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w W. w dniu 12 stycznia 2012 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] uzgodnił projekt decyzji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w W. w dniu 17 stycznia 2012 r. W dniu 5 stycznia 2012 r. do Urzędu Miejskiego w W. wpłynęło pismo Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Rejonowego Oddziału w [...] informujące, że projekt decyzji nie wymaga uzgodnienia. Uzgodnienie dokonane przez Starostę Powiatowego w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. doręczono do Urzędu Miejskiego w W. w dniu 13 stycznia 2012 r. Powyższych uzgodnień dokonano zatem w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. W dniu [...] stycznia 2012 r. Burmistrz W. wydał decyzję nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. [...] nałożył na Burmistrza W. karę pieniężną w wysokości 4000 zł za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ustalił, że postępowanie prowadzone przez skarżącego toczyło się przez 95 dni. Rozpoczęło się [...] października 2011 r., tj. dnia następnego po dniu wpływu wniosku inwestora do Urzędu Miejskiego w W., a zakończyło się w dniu [...] stycznia 2012 r., tj. w dniu, w którym została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od okresu trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego Wojewoda odliczył 65-dniowy termin wynikający z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również okres przewidziany na uzgodnienie projektu decyzji, tj. okres 19 dni, liczonych od dnia następnego po dniu nadania wniosku o uzgodnienie (czyli od dnia 30 grudnia 2011 r.) do dnia wpływu do Urzędu Miejskiego w W. postanowienia uzgadniającego wydanego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (czyli do dnia 17 stycznia 2012 r.). W związku z tym, że koniec 65-dniowego terminu przypadł na sobotę 24 grudnia 2011 r., tj. na dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy, zaś kolejne dni 25 i 26 grudnia 2011 r. również stanowiły dni ustawowo wolne od pracy, za ostatni dzień terminu, w którym organ powinien wydać decyzję lokalizacyjną, Wojewoda przyjął najbliższy dzień powszedni, czyli 27 grudnia 2011 r. zgodnie z art. 57 § 4 kpa. W konsekwencji organ pierwszej instancji odliczył od czasu trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego dodatkowe 3 dni (24 grudnia 2011 r., 25 grudnia 2011 r. i 26 grudnia 2011 r.). W sprawie nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania prowadzonego przez skarżącego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po odliczeniu więc od wskazanego wyżej czasu trwania postępowania, tj. od 95 dni, 65 dni, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powyższych 19 dni przewidzianych na uzgodnienie projektu decyzji oraz wymienionych wyżej 3 dni wynikających z art. 57 § 4 kpa, Wojewoda stwierdził, że decyzja Burmistrza W. została wydana z 8-dniową zwłoką [95 dni - (65 dni + 19 dni + 3 dni) = 8 dni]. Na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2014 r. Burmistrz W. złożył zażalenie, w którym wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu ustalono 25 stron, które należało pisemnie zawiadomić o podejmowanych przez organ czynnościach. Burmistrz wyjaśnił, że zawiadomienie z dnia 4 listopada 2011 r. o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego zostało nadane w dniu 7 listopada 2011 r. Ostatnie zwrotne potwierdzenie odbioru tegoż zawiadomienia wpłynęło do Urzędu Miejskiego w W. w dniu 5 grudnia 2011 r. W ocenie skarżącego odliczeniu od czasu trwania postępowania podlega okres 28 dni przeznaczonych na skuteczne powiadomienie stron o wszczęciu postępowania, jako termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o których mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przekonaniu skarżącego, nie można zgodzić się z Wojewodą, że okres przewidziany na pisemne zawiadomienie o wszczęciu postępowania inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości obejmujących teren inwestycji nie należy do czynności, o których mowa w art. 51 ust. 2c powołanej ustawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając w uzasadnieniu, że w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe. Minister również rozważył zarzuty postawione w zażaleniu i stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym czynności organu polegające na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania i zapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu stanowiły standardowe czynności procesowe, konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym, a tym samym nie wstrzymały biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, aby w trakcie analizowanego postępowania lokalizacyjnego wystąpiły jakiekolwiek trudności w doręczeniu korespondencji stronom postępowania. Minister wyjaśnił, że okres, w którym organ oczekuje na doręczenie stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nie stanowi okresu pozbawiającego organ możliwości prowadzenia dalszych czynności w toku postępowania, bowiem samo nadanie korespondencji jest zwykłą czynnością organu, charakterystyczną dla postępowania administracyjnego, a oczekiwanie na jej skuteczne doręczenie mieści się w ustawowym terminie przewidzianym na wydanie decyzji. Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina W., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego ten akt postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 ust. 2c w zw. z art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że termin niezbędny do zawiadomienia o wszczęciu postępowania 25 stron nie podlega odliczeniu od 65 dniowego terminu na wydanie decyzji, określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako terminu przewidzianego w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu winna prowadzić do wniosku przeciwnego; przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 ust. 2c w zw. z art. 51 ust. 2 i art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z art. 39 kpa, art. 49 kpa oraz art. 10 kpa poprzez nieuwzględnienie terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności a nie podlegających wliczeniu do terminu określonego w art. 51 ust. 2 wymienionej ustawy, tj. terminu niezbędnego do zawiadomienia 25 stron postępowania o jego wszczęciu. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i rozwinął podniesione zarzuty, nie kwestionując, że postępowanie w sprawie o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego trwało łącznie 95 dni, nie oznacza to jednak, zdaniem skarżącego, że 65-dniowy termin został przekroczony, bowiem od 95 dni, w czasie których toczyło się postępowanie w sprawie należy, zgodnie z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odliczyć, poza terminami niekwestionowanymi przez organ, termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, tj. termin niezbędny do powiadomienia o wszczęciu postępowania jego 25 stron – 28 dni. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone postanowienie, jak też utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.), który nakłada na organ wyższego stopnia obowiązek wymierzenia kary pieniężnej temu organowi, który nie wydał decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, co ma na celu przyspieszenie postępowania i skrócenie procesu inwestycyjnego. Tak określony termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, a więc bez zbędnej zwłoki. Treść wymienionego przepisu niewątpliwie wskazuje, że przewidywana w nim kara ma charakter obligatoryjny w przypadkach, w których zakreślony termin do rozpoznania wniosku nie zostanie dochowany. Wysokość kary została precyzyjnie określona i wynosi 500 zł za każdy dzień zwłoki. W związku z powyższym organ wyższego stopnia pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ ten po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Jedyne odstępstwo od wymierzenia obligatoryjnej kary pieniężnej wymienia art. 51 ust. 2c powołanej ustawy, które polega na tym, że do 65-dniowego terminu na przeprowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Tylko wykazanie powyższych przesłanek przez organ prowadzący postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do uznania, że zwłoka w wydaniu decyzji nie nastąpiła i w tej sytuacji do odstąpienia od wymierzenia kary, albo też do uznania, że trwała krócej, co będzie miało jedynie wpływ na wymiar kary. W przedmiotowej sprawie skarżący nie kwestionuje faktu powstania opóźnienia, tj. że postępowanie w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej toczyło się z przekroczeniem terminu 65-dniowego, określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, gdyż łącznie trwało 95 dni od [...] października 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. Twierdzi jednak, że nie pozostawał w zwłoce, gdyż przekroczenie terminu było usprawiedliwione okolicznościami przewidzianymi w art. 51 ust. 2c tej ustawy, ponieważ termin niezbędny do zawiadomienia o wszczęciu postępowania 25 stron podlega odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej, jako terminu przewidzianego w przepisach prawa do dokonania określonych czynności. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a okoliczności wskazywane jako wykluczające pozostawanie w zwłoce, w istocie jej nie usprawiedliwiają i nie mogą spowodować wyłączenia lub ograniczenia odpowiedzialności. Nie jest dopuszczalne takie rozumienie przesłanki "termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności", jakie prezentuje skarżący. Wykładnia polegająca na przyjęciu, że pozostawanie w zwłoce usprawiedliwia każdy termin przewidziany w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, w tym także terminy wyznaczone przez organ w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (jak: terminy na złożenie ewentualnych wyjaśnień w związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania czy zgromadzeniem materiału dowodowego, jak też okresem doręczenia tej korespondencji) prowadziłaby do wypaczenia celu przepisu, jakim jest gwarancja przeprowadzenia postępowania w rozsądnym terminie. Czynności, na które wskazuje skarżący stanowią zwykły element prawem przewidzianych działań, które występują każdorazowo w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie wymagających od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań, a więc nie wstrzymują biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. Są one czynnościami wynikającymi z podstawowych obowiązków organów prowadzących każde postępowanie administracyjne, a więc jak słusznie wskazuje organ odwoławczy nie są czynnościami nadzwyczajnymi, angażującymi organ w nietypowy sposób, blokujący jego dalsze działania. Zawiadomienia – które wymienia skarżący – 25 stron o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego i okres oczekiwania na zwrotne potwierdzenia odbioru przez nich korespondencji, to wszystkie typowe elementy, etapy i skutki związane z gwarancją praw strony w każdym postępowaniu administracyjnym. Nie może być więc wątpliwości, że określenie maksymalnego czasu trwania postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego w sposób zapewniający z jednej strony prawidłowość jego przeprowadzenia, z drugiej rozsądny czas oczekiwania na zakończenie, uwzględniało zarówno charakterystyczne cechy każdego postępowania, jak też odmienność wprowadzoną w tego rodzaju postępowaniu jaką jest instytucja obwieszczenia, uregulowana w przepisie art. 53 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też przesłanki określone w art. 51 ust. 2c omawianej ustawy, to szczególne sytuacje, wynikające w toku konkretnego postępowania, które dlatego usprawiedliwiają organ, gdyż albo stanowią przeszkodę w prowadzeniu postępowania, albo wynikają z potrzeby wykonania przez organ obowiązku, jak obowiązek uzgodnienia decyzji wynikający z art. 53 ust. 4 powołanej ustawy. Skarżący nie wykazał kwestionując zasadność wymierzenia kary, że miały miejsce w toku prowadzonego postępowania lokalizacyjnego jakiekolwiek zdarzenia niezawinione przez organ, albo spowodowane przez stronę, które stanowiły przeszkodę w prawidłowym jego toku. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przepis art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi podstawy do odliczenia terminów tych czynności organu administracji publicznej, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z kpa, to jednak stanowią zwykłe elementy składające się na postępowanie administracyjne, niewymagające dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do nadania procedurze właściwego biegu. Nie mogą zatem stanowić podstawy do odliczenia od 65-dniowego terminu czynności polegające na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Są to standardowe czynności postępowania administracyjnego, które powinny być dokonane w 65-dniowym terminie przewidzianym na wydanie rozstrzygnięcia (zob. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 973/06 i z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 767/07 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2194/06 i z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1913/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie lokalizacyjne prowadzone przez skarżącego Burmistrza W. toczyło się przez 95 dni. Rozpoczęło się [...] października 2011 r., tj. dnia następnego po dniu wpływu wniosku inwestora do Urzędu Miejskiego w W. i powinno zakończyć się 24 grudnia 2011 r., a zakończyło się w dniu [...] stycznia 2012 r., w którym została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Od 95 dni trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego organy orzekające w sprawie odliczyły 65-dniowy termin wynikający z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również okres 19 dni, w czasie których Burmistrz oczekiwał na uzgodnienia decyzji, liczonych od dnia następnego po dniu nadania wniosku o uzgodnienie (czyli od dnia 30 grudnia 2011 r.) do dnia wpływu do Urzędu Miejskiego w W. postanowienia uzgadniającego wydanego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (czyli do dnia [...] stycznia 2012 r.). Uzgodnienie decyzji wynikające z art. 53 ust. 4 powołanej ustawy jest przesłanką określoną art. 51 ust. 2c omawianej ustawy. Wobec tego okresu oczekiwania na zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający nie wlicza się do terminu, o jakim mowa w art. 51 ust. 2 powołanej ustawy. W związku z tym, że koniec 65-dniowego terminu przypadł na sobotę 24 grudnia 2011 r., tj. na dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy, zaś kolejne dni 25 i 26 grudnia 2011 r. również stanowiły dni ustawowo wolne od pracy, za ostatni dzień terminu, w którym Burmistrz powinien wydać decyzję lokalizacyjną, organy przyjęły najbliższy dzień powszedni, czyli 27 grudnia 2011 r. zgodnie z art. 57 § 4 kpa. W konsekwencji organy orzekające w sprawie prawidłowo odliczyły od czasu trwania przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego dodatkowe 3 dni (24 grudnia 2011 r., 25 grudnia 2011 r. i 26 grudnia 2011 r.). W sprawie nie miały miejsca żadne inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania prowadzonego przez skarżącego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po odliczeniu więc od czasu trwania postępowania, tj. od 95 dni, 65 dni, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz 19 dni przewidzianych na uzgodnienie projektu decyzji i 3 dni wynikających z art. 57 § 4 kpa, organy orzekające w sprawie prawidłowo orzekły, że decyzja Burmistrza W. została wydana z 8-dniową zwłoką [95 dni - (65 dni + 19 dni + 3 dni) = 8 dni], zaś liczba 8 dni zwłoki pomnożona przez kwotę 500 zł, wynikającą z art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, daje wynik 4000 zł prawidłowo wymierzonej Burmistrzowi W. kary pieniężnej. Z powyższych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone postanowienia, dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.