I SA/Sz 1265/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. 1. I. P. S. z o. o. z siedzibą w D. (zwana dalej: "Spółką", "Skarżącą") w dniu 18 stycznia 2012 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2012. Wykazała w niej do opodatkowania [...] m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...] m2 gruntów pozostałych, [...] m2 budynków - letniskowych (rekreacji indywidualnej) i wskazała, że łączna kwota podatku wynosi [...] zł. 2. Po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym Wójt Gminy D. (zwany dalej: "Wójtem", "Organem I instancji") decyzją z dnia 7 grudnia 2012 r., nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012 w wysokości [...] zł. 3. Kolegium po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 5 marca 2013 r., nr [...] uchyliło decyzję i sprawę przekazało Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. 4. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2012 w wysokości [...] zł. 5. Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. 6. Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia 12 czerwca 2013 r. 7. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Organu II instancji i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwanego dalej: "Sądem"). 8. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1214/13 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzję obu Organów należało uchylić jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że grunty zadrzewione i zakrzewione znajdujące się na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie B. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a ponadto z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.), zwanej dalej: "o.p.", które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na brak zgromadzenia całego materiału dowodowego i zaniechanie dokonania wszechstronnej oraz wnikliwej oceny czy sporna działka faktycznie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy budynek byłej stołówki nie jest i nie może być wykorzystany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są uwzględnić wskazaną powyżej wykładnię przepisów prawa materialnego oraz ustalić czy działka nr [...] położona w obrębie ewidencyjnym B., obejmująca grunty zadrzewione i zakrzewione, została faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, ustalić w jaki sposób jest ona połączona z innymi działkami, czy jest wspólnie ogrodzona oraz czy jest możliwe swobodne przemieszczanie się na nią wczasowiczów. Organ powinien ustalić także, na której działce znajduje się budynek dawnej stołówki oraz czy możliwe jest gospodarcze wykorzystywanie go przez spółkę. W tym celu organ winien przeprowadzić oględziny oraz sporządzić na tę okoliczność protokół oględzin i ewentualnie dokumentację fotograficzną. Ponadto organ winien ustalić jakiej działki dotyczy załączona do akt sprawy opinia techniczna sporządzona przez biegłego ewentualnie ponownie powinien dopuścić dowód z opinii biegłego. 9. Po ponownym rozpoznaniu sprawy i uwzględnieniu wskazań Sądu, Wójt decyzją z dnia [...] r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 rok w wysokości [...] zł. 10. Kolegium po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 8 czerwca 2015 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazało, że główne wady decyzji dotyczą braku prawidłowego zredagowania treści tego aktu administracyjnego. 11. Wójt decyzją z dnia 16 lipca 2015 r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 rok w wysokości [...] zł. Za przedmiot opodatkowania przyjął za okres od stycznia do października 2012 r. – [...] m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i [...] m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym budynek "dawnej stołówki harcerskiej" o powierzchni [...] m2, a w okresie od listopada do grudnia 2012 r. – [...] m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i [...] m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym budynek "dawnej stołówki harcerskiej" o powierzchni [...] m2. 12. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu i we wniesionym odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, że "budynek" dawnej stołówki harcerskiej o powierzchni [...] m2 położony na działce nr [...] nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu), a błędne ustalenia z oględzin budynku przeprowadzonych w dniu 4 grudnia 2014 r. wynikają z faktu, że przedstawiciele organu nie rozumieli oświadczeń Prezesa Zarządu Spółki M. R. C. i nie dokonali oględzin wnętrza budynku, nieskorzystanie z opinii biegłego z zakresu budownictwa, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: – art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 95, poz. 613), zwanej dalej: "u.p.o.l." w zw. art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane - przez jego błędne niezastosowanie przy opodatkowaniu "budynku" dawnej stołówki harcerskiej o pow. [...] m2 położonego na działce nr [...] , który nie powinien być opodatkowany, ponieważ nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytki w dachu), a nawet nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, ponieważ nie ma instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, – § 1 pkt 2 lit. f uchwały nr XIII/88/2011 Rady Gminy D. z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Z. z 2011 r. Nr 145, poz. 2804) w zw. z art. 5 u.p.o.l. — przez niezastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla budynków letniskowych. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty albo przekazanie sprawy Wójtowi do ponownego rozpatrzenia. 13. Kolegium po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 24 września 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że decyzją z dnia 8 czerwca 2015 r. Nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta z dnia 5 marca 2015 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na nieprawidłowo zredagowaną treść decyzji, która w istocie nie poddawała się kontroli merytorycznej w tej części, w której nie wskazywała dokładnie jaka powierzchnia gruntu, które działki, o jakiej powierzchni, jak sklasyfikowane, są automatycznie związane z działalnością gospodarczą z uwagi na ich geodezyjną klasyfikację, a jaka jest powierzchnia gruntu rolnego, którą należy uznać za zajętą na działalność gospodarczą z powodu faktycznego wykorzystywania na tę działalność (które działki lub ich części, o jakiej powierzchni). W ocenie Kolegium konieczne też było wyraźne wskazanie w decyzji, jaka powierzchnia nie podlega podatkowi od nieruchomości lecz podatkowi rolnemu i nie została ujęta w decyzji, jak też opisanie, które budynki i o jakiej powierzchni złożyły się na opodatkowaną powierzchnię. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja z dnia 16 lipca 2015 r. została prawidłowo zredagowana, zaś sama Spółka kwestionowała jedynie właściwą kwalifikację budynku stołówki harcerskiej o powierzchni [..] m2, który to budynek w jej ocenie nie powinien być opodatkowany, ponieważ nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę ze względów technicznych oraz, że organ podatkowy zastosował wobec nieruchomości Spółki stawkę podatku dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej a nie stawkę dla budynków letniskowych. Odnosząc się do kwestii przyjętej stawki podatkowej, Kolegium wskazało, że w zaskarżonej decyzji opodatkowano posiadane przez Spółkę domki letniskowe, stosując do nich stawki przewidziane dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Kolegium podkreśliło, że Spółka jest osobą prawną i nie może być podmiotem podatku za domki rekreacji indywidualnej, które służą zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rekreacyjnych podatnika. Skarżąca jako osoba prawna prowadzi w tych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych, prowadzi w nich działalność zarobkową, zorganizowaną i ciągłą zgodnie z definicją działalności gospodarczej zawartą w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Domki te nie służą osobistym, indywidualnym potrzebom rekreacyjnym. Według Kolegium dowodem jest oferta wywieszona na ogrodzeniu ośrodka wczasowego i umieszczona w Internecie. Z uwagi na status Spółki domki są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zatem podlegają one stawce podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego opodatkowania budynku stołówki harcerskiej o powierzchni [..] m2, który ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, Kolegium powołując się na brzmienie art. 2 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazało, że w sprawie bezsporne jest, że Spółka nie wykorzystuje aktualnie tego budynku w działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium okoliczność ta jednak pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy tylko wtedy nie ma związku z działalnością gospodarczą ze względów technicznych, kiedy względy te mają charakter trwały i dotyczą składowych definicji budynku w rozumieniu podatkowym (fundamenty, przegrody czyli ściany wyodrębniające budynek z przestrzeni i dach). Kolegium wskazało, że: "Względy techniczne nie wyłączają budynku z opodatkowania, one jedynie zrywają jego związek z działalnością gospodarczą przez co wyłączają budynek spod najwyższej stawki podatku od nieruchomości. Budynek taki jest wówczas opodatkowywany stawką jak za budynek pozostały". Kolegium dodało, że z materiału fotograficznego znajdującego się w aktach sprawy, wykonanego w toku oględzin i z opinii technicznej sporządzonej w kwietniu 2013 roku wynika, że budynek stołówki nie spełnia przesłanki względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że sporny budynek jest murowany, z dachem z wiązarów stalowych opartych na słupach stalowych, na betonowym fundamencie i betonowej opasce, z oknami zabezpieczonymi deskami, pozbawiony instalacji elektrycznej, wodnej, kanalizacyjnej i gazowej. Dach, ściany i fundamenty są w dobrym stanie technicznym. Co do reszty, czyli instalacji, wystarczy remont, aby doprowadzić budynek do stanu używalności. Zdaniem Kolegium nie może być mowy o trwałym wyłączeniu budynku z użytkowania, a drobne ubytki w dachu nie świadczą o tym, że tego dachu w ogóle nie ma. Nieruchomość ta więc, mimo przejściowego jej niewykorzystywania z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Według Kolegium budynek stołówki harcerskiej wymaga poniesienia nakładów inwestycyjnych w postaci gruntownego remontu. Nie wynika z tego jednak, że zachodzą trwałe przeszkody do prowadzenia w tym budynku działalności gospodarczej, bowiem konieczność remontu lub modernizacji, adaptacji budynku okolicznością taką nie jest. 14. Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Kolegium i w piśmie z dnia 22 października 2015 r. wniosła do Sądu skargę. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób należyty, niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych i błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie okoliczności, że "budynek" dawnej stołówki harcerskiej o pow. [...] m2, położony na działce nr [...] nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę ze względów technicznych (brak instalacji, brak jakichkolwiek przyłączy, brak okien, ubytek w dachu), a błędne ustalenia poczynione w trakcie oględzin budynku z dnia 4 grudnia 2014 r. wynikają z faktu, że przedstawiciele organu nie rozumieli oświadczeń Prezesa Zarządu Spółki M. R. C. i nie dokonali oględzin wnętrza budynku, nieskorzystanie z opinii biegłego z zakresu budownictwa; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: – art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. art. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane — przez jego błędną wykładnię i uznanie, że dla ustalenia "względów technicznych" w rozumieniu tego przepisu nie ma znaczenia stan instalacji, ścian wewnętrznych, stropów i wszystkiego, co znajduje się wewnątrz budynku, a "względy techniczne" mają mieć charakter trwały (nieodwracalny) i mają dotyczyć składowych definicji budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1), podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów prowadzi do wniosku, że "względy techniczne" nie mogą dotyczyć części składowych definicji budynku, ponieważ w takiej sytuacji w ogóle nie byłoby przedmiotu opodatkowania, bo przecież nie istniałby budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1, a w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 mowa jest o budynku, którego dotyczą względy techniczne, czyli budynku spełniającym definicję zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1, tj. musi to być zawsze obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, który nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej ze względów technicznych; - a ponadto w ww. przepisie chodzi o takie "względy techniczne", które w danym momencie (roku podatkowym) powodują, że Spółka nie korzysta z budynku i obiektywnie nie może z niego korzystać, a niekoniecznie musi to być wynikiem przeszkody nieodwracalnej w przyszłości; – § 1 pkt 2 lit. f uchwały nr XIII/88/2011 Rady Gminy D. z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Z. z 2011 r. Nr 145, poz. 2804) w zw. z art. 5 u.p.o.l. — przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie stawki podatku od nieruchomości dla budynków letniskowych, podczas gdy wbrew twierdzeniom Organu stawki podatku uzależnione są od rodzaju przedmiotów opodatkowania, a nie cech podatnika. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. 15. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu przez Sąd. 16. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 17. Sąd po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 18. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy dwóch kwestii, po pierwsze: czy uprawnione jest twierdzenie Organu, że budynek stołówki harcerskiej jest związany z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą i z uwagi na niewystępowanie "względów technicznych" uniemożliwiających prowadzenie w nim działalności gospodarczej, należy go opodatkować według najwyższych stawek; po drugie czy uzasadnione jest twierdzenie organu, że domki letniskowe również należy opodatkować według stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Skarżącej budynek stołówki ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarcze, co wyklucza zastosowanie stawki podatku jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Natomiast co do budynków letniskowych (budynków rekreacji indywidualnej) Skarżąca stwierdziła, że § 1 pkt 2 lit. f ww. uchwały nie dotyczy tylko budynków, które zaspokajają osobiste potrzeby podatnika. 19. Na wstępie wywodu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 95, poz. 613), zwanej dalej: "u.p.o.l." opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. budynki lub ich części. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych; W art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że działalność gospodarcza jest to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (art. 2 tej ustawy stanowi, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły). Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Podstawę zaś opodatkowania - stosownie do postanowień art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. e u.p.o.l. postanowił, że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej oraz od pozostałych budynków, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. 20. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ostatnim z przytoczonych przepisów, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia stawek podatku od nieruchomości od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w wyższej wysokości aniżeli inne stawki podatku, określając jednocześnie ich maksymalną wysokość. Rada Gminy D. na mocy uchwały nr XIII/88/2011 z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa (Dz. Urz. Województwa Z. z 2011 r. Nr 145, poz. 2804) ustaliła obowiązujące na terenie Gminy roczne stawki podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§1 ust. 2 lit. b) oraz budynków letniskowych (budynków rekreacji indywidualnej) w wysokości [...] zł od m2 powierzchni użytkowej rocznie - §1 ust. 2 lit. f. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegających opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Zgodnie z tą definicją wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wspomniane wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (L. Etel, komentarz do art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Lex 2013). Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek jest wiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W omawianej definicji nie wprowadzono warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. W tym miejscu dodać także należy, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2013 r., (sygn. akt II FSK 1974/11) ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji legalnej pojęcia "względy techniczne", niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Wniosek ten wyprowadzono z wykładni językowej art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Postawiono w nim pewien warunek: przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Innymi słowy: faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej; konieczne jest, aby nie mogła być wykorzystywana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11; wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12; wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07; wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11). 21. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela przedstawiony powyżej pogląd. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Organy podatkowe prawidłowo uznały także, że nieprowadzenie przez Spółkę w budynku stołówki działalności gospodarczej (faktyczne jej niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. Od takiego rozumienia względów technicznych znacznie odbiegają okoliczności wskazywane przez skarżącą Spółkę. Zdaniem Sądu, są to okoliczności, które w wyniku podjęcia konkretnych czynności ze strony Spółki pozwolą na usunięcie czasowej niemożliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania (remont częściowy lub gruntowny). Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, fotografie, oględziny a także załączona do akt sprawy opinia techniczna opracowana przez J. J. w kwietniu 2013 r., na podstawie której, w ocenie Sądu, Organy podatkowe miały podstawę przyjąć, że jeżeli chodzi o sporny obiekt nie wystąpiła przesłanka "względów technicznych", uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej, a istniejący stan faktyczny, nie ma charakteru trwałego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obiektach wykorzystywanych jedynie sezonowo niezbędne jest praktycznie coroczne wykonywanie remontów i napraw umożliwiających prowadzenie w nich, w okresie letnim, działalności gospodarczej. Spółka, której przedmiotem działalności jest m. in. hotelarstwo i gastronomia, kupując sporny ośrodek wypoczynkowo-kolonijny usytuowany w D., zabudowany budynkami wzniesionymi na przestrzeni kilkudziesięciu lat z pewnością, powinna się z takimi nakładami liczyć, jak również z koniecznością opłacania, od tak dużego obiektu, podatku od nieruchomości w wysokości jak od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. 22. W ocenie Sądu Organ ustalił prawidłowo powierzchnię budynku, przyjętego do opodatkowania na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 4 grudnia 2014 r. oraz dokumentów dokumentacji fotograficznej załączonej do opinii technicznej. Podkreślić należy, że organ nie negował złego stanu technicznego budynku i tego, że wymaga on remontu. Jedynie (w przeciwieństwie do Skarżącej) wskazał, że te "względy techniczne" nie mają trwałego charakteru, bowiem po przeprowadzeniu napraw lub remontów, nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem. Zatem nie można uznać, że Organy w sposób nieprawidłowy ustaliły stan faktyczny w sprawie. Reasumując, wskazać należy, że w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki techniczne, które uniemożliwiają wykorzystywanie budynku stołówki w działalności gospodarczej. Względy techniczne muszą mieć charakter trwały. Zgodnie z powołanymi przepisami prawa materialnego, w takim stanie faktycznym, nie ma podstaw do zastosowania stawek obniżonych. Wykładnia użytego w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi bowiem do wniosku, iż oznacza ono obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika. Względy techniczne stanowią o tym, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. 23. Według Sądu uprawnione było również opodatkowanie najwyższą stawką podatku budynków rekreacji indywidualnej (domków letniskowych) jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak słusznie zauważył organ Skarżąca jako spółka prowadzi w przedmiotowych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych, prowadzona działalność ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły, a zatem spełnia przesłanki wymienione w definicji działalności gospodarczej. Spółka świadczy w tych domkach usługi wczasowe osobom trzecim. Z uwagi na status Spółki domki są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zatem słusznie Organy podatkowe przyjęły, że domki te podlegają opodatkowaniu według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia § 1 pkt 2 lit. f uchwały nr XIII/88/2011 z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa w zw. z art. 5 u.p.o.l. 24. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów procedury podatkowej, tj. określonych w art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. wskazać należy, że wynika z nich obowiązek organów podatkowych do działania zgodnie z przepisami prawa poprzez wszechstronne i zupełne zgromadzenie materiału dowodowego i takiej jego oceny, która pozwoli w sposób najbardziej zgodny z rzeczywistością ustalić stan faktyczny oraz prawny sprawy. Organ podatkowy na podstawie całego zgromadzonego materiału ocenia czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęte w Ordynacji podatkowej standardy postępowania podatkowego gwarantują dopuszczenie wszelkich dowodów, które służą rzetelnemu ustaleniu stanu faktycznego, przy czynnym udziale podatnika. W ocenie sądu, organ podatkowy sprostał stawianym mu wymaganiom w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe jak i ich ocena pod względem zgodności z prawem podatkowym zostały przeprowadzone prawidłowo, w sposób niebudzący wątpliwości. Organ w poczet materiału dowodowego włączył protokół oględzin nieruchomości z dnia 4 grudnia 2014 r., protokół z czynności sprawdzających z dnia 30 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 12 czerwca 2012 r., opinię techniczną z 2013 r., sporządzoną przez J. J., a także uzyskał informację o danych w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, zauważyć należy, że w sposób nieuprawniony Skarżąca przerzuca na organ obowiązek wyczerpującego zgromadzenia dowodów, bowiem zdarza się tak, że wyłącznym dysponentem stosownych dokumentów jest strona postępowania i tylko ona może udzielić organowi odpowiednich informacji. Zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie, bowiem Organ prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad postępowania podatkowego. 25. Odnośnie do podniesionego przez Spółkę zarzutu, nieuwzględnienia przez Organ wniosku o powołanie biegłego złożonego w odwołaniu, Sąd zauważa, że żądanie przeprowadzenia dowodu jest jednym z uprawnień strony postępowania. Żądanie to, zgodnie z art. 188 o.p., należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgodnie z przepisem art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m.in.: deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 o.p.). Z akt administracyjnych wynika, że wymaganiom powyższych przepisów Organ sprostał, gdyż dopuścił jako dowód w sprawie opinię techniczną. Spółka w postępowaniu przed Organem I instancji nie zgłosiła żądania przeprowadzenia oględzin, czy też powołania innego biegłego, co uczyniła dopiero na etapie odwołania. Wobec powyższego za bezpodstawny należało uznać zarzut Spółki nieuwzględnienia jej żądania przeprowadzenia dowodu w tym zakresie. Zauważyć należy, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium, w uzasadnieniu decyzji, szczegółowo odniosło się do załączonej przez Spółkę opinii technicznej i na tej podstawie uznało, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 188 o.p. Według organu, zarówno szczegółowy opis budynku jak i załączony do sprawy materiał fotograficzny w najmniejszym stopniu nie wskazuje na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających prowadzenie w spornych budynkach działalności gospodarczej. 26. W ocenie Sądu, powyższe argumenty nie pozwalają zatem na przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na uznanie, iż Organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub, że dokonał oceny tego materiału wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Według Sądu uprawnione było również opodatkowanie najwyższą stawką podatku budynków rekreacji indywidualnej (domków letniskowych) jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak słusznie zauważył organ Skarżąca jako spółka prowadzi w przedmiotowych domkach działalność gospodarczą w zakresie usług wczasowo-rekreacyjnych, prowadzona działalność ma charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły, a zatem spełnia przesłanki wymienione w definicji działalności gospodarczej. Spółka świadczy w tych domkach usługi wczasowe osobom trzecim. Z uwagi na status Spółki domki są związane z działalnością gospodarczą z mocy prawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zatem słusznie Organy podatkowe przyjęły, że domki te podlegają opodatkowaniu według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia § 1 pkt 2 lit. f uchwały nr XIII/88/2011 z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa w zw. z art. 5 u.p.o.l. 27. Na koniec Sąd zauważa, że Organ I instancji w decyzji podając dziennik urzędowy, w którym opublikowany został powołany przez Organ akt prawny (ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) nie wskazał prawidłowego numeru i prawidłowej pozycji Dziennika Ustaw. Podał jedynie błędny rok i pozycję wydania ustawy (D. U. z 2014 r. poz. 849 zamiast Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613). Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem Organ przytoczył i zastosował właściwą treść przepisów prawa. 28. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a.