II OSK 2389/16

Dnia 5 lipca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładów Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1415/15 w sprawie ze skargi Zakładów Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa [...] oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1415/15, oddalił skargę Zakładów Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. (obecnie [...] S.A.) na uchwałę Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w brzmieniu ustalonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa [...]. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2004 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa[...] . Uchwała ta została następnie zmieniona uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] dla terenów oznaczonych symbolami TU i TPU. Pismem z dnia 27 lutego 2013 r. Zakłady Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. (obecnie [...] S.A.) zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "uchwałę Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa[...] , zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] dla terenów oznaczonych symbolami TU i TPU", wnosząc o unieważnienie uchwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając sprawę ze skargi Zakładu Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. na uchwalę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa[...] , na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013r., II SA/Kr 396/13, postanowił, na zasadzie art. 111 P.p.s.a. a contrario - wyłączyć do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi Zakładu Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. na uchwałę Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r., NR [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa [...] do sygnatury II SA/Kr 781/13. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013r., II SA/Kr 396/13, WSA w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w przedmiocie skargi Zakładu Przemysłu Wapienniczego [...] S.A. na ww. uchwalę Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 września 2013r., sygn. akt II SA/Kr 781/13 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa [...] stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3046/13, na skutek skargi kasacyjnej Gminy[...] , uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. NSA wskazało, że, analizując treść żądania zawartego w skardze z dnia 27 lutego 2013 r., nie jest możliwe, bez dodatkowych wyjaśnień ze strony skarżącej, przyjęcie za WSA w Krakowie, że przedmiotem zaskarżenia objęto odrębnie postanowienia uchwały w brzmieniu sprzed zmiany w 2008 r. oraz samą uchwałę zmieniającą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie żądania, zawarte w skardze nasuwa raczej przypuszczenia, że strona skarżąca kwestionowała wyłącznie uchwałę w jej brzmieniu sprzed zmiany, co czyniło w istocie zbędną kontrolę obu uchwał. Brak było podstaw, by zakresem badania objąć uchwałę z 2004 r. w jej pierwotnym brzmieniu, z jednoczesnym wydzieleniem do odrębnego rozpoznania kontrolę legalności uchwały z 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, aby Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę i badając istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, w pierwszej kolejności wezwał skarżącego do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, a następnie zweryfikował twierdzenia o naruszeniu interesu prawnego spółki przez wskazany akt lub akty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał o pełnomocnika strony skarżącej o sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia skierowanej do sądu skargi z 27 lutego 2013 r. Odpowiadając na to wezwanie, pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że podtrzymuje stanowisko skarżącego zawarte w skardze, wskazując, że: "skarga dotyczy uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa[...] , zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] dla terenów oznaczonych symbolami TU i TPU". Nadto pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 20 stycznia 2015 r. poinformował, że w dniu 22 grudnia 2015 r. została zawarta umowa przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tj. Kopalni Kamienia [...] w [...] na podstawie, której Kopalnia Kamienia [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] nabyła od skarżącej ww. zorganizowaną część przedsiębiorstwa (akt notarialny z dnia [...] grudnia 2015 r., rep.[...] ). Jednocześnie wskazano, że Spółka pod firmą Kopalnia Kamienia [...] posiada interes prawny w niniejszej sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Zdaniem pełnomocnika, fakt ten nie powoduje jednak utraty prawa do bycia stroną postępowania przez skarżącego, tj. przez Spółkę pod firmą [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w[...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1415/15 oddalił wniosek Kopalni Kamienia [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w przedmiotowej sprawie. Zażalenie na to rozstrzygniecie zostało oddalone przez Sąd II instancji postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. II OZ 353/16. W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, zgodnie z art. 190 P.p.s.a., związany był oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3046/13. Uznał, że brak było podstaw do rozłączenia spraw z przedmiotowej skargi, na zasadzie stosowania art. 111 § 1 i 2 P.p.s.a. a contrario, poprzez objęcie przedmiotem kontroli uchwały z 2004 r. w jej pierwotnym brzmieniu, z jednoczesnym wydzieleniem do odrębnego rozpoznania badania legalności uchwały z 2008 r. Skutkiem tego było połączenie do wspólnego rozpoznania i orzekania spraw o sygn. II SA/Kr 1425/15 i II SA/Kr 1415/15. Następnym etapem kontroli Sądu było zbadanie kwestii legitymacji skargowej strony skarżącej, w aspekcie powołanych przez stronę argumentów mających uzasadnić naruszenie jej interesu prawnego - art. 101 ust. 1 u.s.g. Uzasadniając legitymację do zaskarżenia aktu, strona skarżąca wskazała, że unormowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczają jej prawa, jako przedsiębiorcy górniczego, wynikające z koncesji Wojewody [...] udzielonej decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak[...] . Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że koncesja na wydobycie piasków magurskich udzielona została na rzecz Kopalni Kamienna [...] sp. z o.o. z siedzibą w[...] , nie zaś Zakładom Przemysłu Wapiennego [...] S.A. z siedzibą w[...] . Następnie strona skarżąca połączyła się z Kopalnią Kamienia [...] sp. z o.o. i ta ostatnia została wykreślona z rejestru KRS. Koncesję na wydobywanie piaskowców magurskich skarżąca uzyskała dopiero na mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2011 r. o zmianie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Ponadto, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie (tj. pisma strony skarżącej z dnia 22 grudnia 2015 r., aktu notarialnego z[...] .12.2015r., rep.[...] ), a także oświadczenia złożonego na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 30.05.2016r. przez pełnomocnika strony skarżącej - [...] S.A. nie jest obecnie właścicielem żadnych nieruchomości objętych planem. Strona skarżąca nie wykazała również, że jest właścicielem innych nieruchomości (znajdujących się poza obszarem objętym zaskarżonym planem, na które to nieruchomości mogą oddziaływać postanowienia tego planu). Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. Ponieważ dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd zwolniony był od dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu. Następnie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że Kopalnia Kamienia [...] S.A. z siedzibą w [...] - nabywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa strony skarżącej, w skład którego wchodzą również nieruchomości objęte zakwestionowanym planem miejscowym, wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, podnosząc, iż posiada interes prawny w tej sprawie. Powyższy wniosek został oddalony postanowieniem WSA z 22.01.2016r., II SA/Kr 1415/15, a zażalenie na to rozstrzygniecie zostało oddalone przez NSA postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r., II OZ 353/16. Sąd pierwszej instancji odniósł się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym nabycie nieruchomości w okresie, gdy zaskarżona uchwała już obowiązuje nie uniemożliwia następczo zaskarżenia jej w trybie art. 101 u.s.g. i wykazania, że postanowienia tej uchwały naruszają interes prawny strony skarżącej – nowego nabywcy. Podkreślił, że z dniem zbycia nieruchomości legitymacja skargowa w zakresie uprawnień, z których zbywca nieruchomości nie skorzystał, przechodzi na nabywcę. To zaś oznacza, że aktualny właściciel nieruchomości posiada własną legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (lub właściciele) nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] S.A., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie, w przypadku uznania, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 188 P.p.s.a. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Gminy [...] numer [...] z dnia [...] lutego 2004r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa[...] , zmienionej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa [...] dla terenów oznaczonych symbolami TU1 i TPU, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 101 ust 1 u.s.g. poprzez przyjęcie, że skarżąca [...] S.A. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi w niniejszym postępowaniu, skoro nie jest już właścicielem nieruchomości objętych, których dotyczy uchwała Rady Gminy [...] numer [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa[...] , zmieniona Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa [...] dla terenów oznaczonych symbolami TU1 i TPU, co w konsekwencji spowodowało orzeczenie o oddaleniu skargi; - naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze (tj. przez odniesienie się tylko do kwestii interesu prawnego w świetle własności nieruchomości), z pominięciem całościowego stanowiska strony w sprawie zawartego w skardze i dalszych pismach strony, a uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonych uchwał, oraz: - art. 147 § 1 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na uchwałę i niestwierdzenie nieważności tej uchwały mimo wskazanych w skardze przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. W skardze podniesiono zarzut błędnej wykładni art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez uznanie, że skarżąca Spółka nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi w niniejszym postępowaniu, skoro nie jest już właścicielem nieruchomości objętych, których dotyczy uchwała Rady Gminy [...] numer [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa[...] , zmieniona Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa [...] dla terenów oznaczonych symbolami TU1 i TPU. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Dla skuteczności skargi wniesionej na podstawie powyższego przepisu konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały na sytuację skarżących. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tylko więc takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący; powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio wyzuwa skarżącego z przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07, [w:] CBOSA). W przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14, LEX nr 2111153). Z tego też powodu strona skarżąca musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru - wojewody, który swoje nieograniczone w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g. oraz prokuratora jako rzecznika praworządności) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka obowiązana była wykazać, że w wyniku podjętej uchwały planistycznej doszło do naruszenia ich interesu prawnego albo uprawnienia, polegającego na istnieniu związku między zawartym w kwestionowanej uchwale unormowaniem a ich własną, indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z prawa materialnego. Uzasadniając swoją legitymację skargową, strona skarżąca wskazuje, że normy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczają jej prawa jako przedsiębiorcy górniczego, wynikające z koncesji Wojewody [...] udzielonej decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Zdaniem strony skarżącej, plan zagospodarowania przestrzennego narusza konstytucyjne prawo własności skarżącej Spółki do korzystania z przysługującego jej prawa własności złoża kopalin w zakresie określonym koncesją. W dniu [...] lutego 2004 r. Rada Gminy w [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa[...] . W rozdziale 3 Planu zawarte zostały ustalenia dotyczące wpływu eksploatacji górniczej oraz usuwisk na obszarze opracowania. W § 7 ust. 1 uregulowano, że "obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa[...] , znajduje się częściowo w terenie górniczym zamkniętego kamieniołomu[...]. Posiada udokumentowane zasoby eksploatacja, których wymaga stosownych koncesji i zezwoleń wydawanych na podstawie przepisów szczególnych". Powyższe stwierdzenie dotyczące braku aktywności kopalni pozostawało w sprzeczności z ówczesnym stanem faktycznym. Kopalnia była już bowiem w posiadaniu koncesji na wydobycie piaskowców magurskich i wydobycie to prowadziła. Zdaniem strony skarżącej, został naruszony jej interes prawny wynikający z uprawnień nadanych wyżej powołaną koncesją, gdyż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie odzwierciedlają uprawnień wynikających z tej koncesji. W sprawie istotne jest to, że plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy [...] uchwałą numer [...] z dnia [...] lutego 2004 r. był tworzony w latach 2000-2002. Plan ten najpierw został uchwalony przez Radę Gminy [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2002 roku, po czym został uchylony ze względu na niezawiadomienie wszystkich osób, więc część graficzna i tekstowa planu pozostała niezmieniona. Po ponownym zawiadomieniu plan ten został uchwalony uchwałą numer [...] z dnia [...] lutego 2004 r., dlatego też w przedmiotowej uchwale zostało uregulowane, że: "obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sołectwa[...] , znajduje się częściowo w terenie górniczym zamkniętego Kamieniołomu [...] ". Ta regulacja stanowiła odzwierciedlenie rzeczywistości, gdyż wtedy, gdy ten plan był tworzony, czyli w roku 2002, kopalnia kamienia była nieczynna. Przy ocenie interesu prawnego skarżącej ma też znaczenie fakt, że koncesja na wydobycie piasków magurskich udzielona została na rzecz Kopalni Kamienna [...] Sp. z o.o. z siedzibą w[...] , nie zaś Zakładom Przemysłu Wapiennego [...] S.A. z siedzibą w[...] . Strona skarżąca połączyła się z Kopalnią Kamienia [...] sp. z o.o. i ta ostatnia została wykreślona z rejestru KRS. Koncesję na wydobywanie piaskowców magurskich skarżąca uzyskała dopiero na mocy decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2011 r. o zmianie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Co istotne Kopalnia Kamienia [...] S.A. wniosła o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze uczestnika, podnosząc, że posiada interes prawny w tej sprawie. Wniosek został oddalony postanowieniem WSA z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1415/15, a zażalenie na ww. rozstrzygniecie zostało oddalone przez NSA postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. II OZ 353/16. Oczywiście rację ma Sąd pierwszej instancji, że aktualny właściciel nieruchomości ma legitymację do wniesienia własnej skargi w trybie art. 101 u.s.g. na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (dotychczasowi właściciele) nie skorzystał skutecznie z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały. Nowy właściciel nieruchomości wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., które posiadał poprzedni właściciel (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., II OSK 186/10, ONSAiWSA 2011, Nr 3, poz. 55). Zaznaczyć należy, że "plany zagospodarowania przestrzennego dotyczą indywidualnych interesów prawnych i uprawnień właścicieli nieruchomości, albo naruszają te interesy, czy uprawnienia. Na tym bowiem polega istota prawa administracyjnego i istota administracyjnoprawnej ingerencji w stosunki prawa cywilnego. Organy wykonujące administrację publiczną mają prawo ingerowania w te stosunki w sposób wyznaczony ustawą, a prawo własności (inne prawa rzeczowe) nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym" (wyrok NSA z dnia 18 maja 2001 r., sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 376/01). Jakkolwiek jest ono chronione normami Konstytucji RP, ale sama Konstytucja zastrzega, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest ugruntowany pogląd, że w postępowaniu planistycznym interes prawny, znajdujący ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego, ma niewątpliwie właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym planem (por. wyrok NSA z 29 grudnia 1999 r. IV SA 1501/99, LEX nr 48196), a także, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego skarżącego w sytuacji, gdy kwestionuje on zmianę przeznaczenia działki, której nie jest właścicielem, ani też nie ma do niej innych praw (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. OSK 476/04, ONSAiWSA z 2005 r. Nr 1, poz. 2). Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także oświadczenia złożonego na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 30 maja 2016 r. przez pełnomocnika strony skarżącej, Spółka nie jest obecnie właścicielem żadnych nieruchomości objętych planem. Strona skarżąca nie wykazała również, że jest właścicielem innych nieruchomości - znajdujących się poza obszarem objętym zaskarżonym planem, na które to nieruchomości mogą oddziaływać postanowienia tego planu. Wbrew zarzutom skargi należy zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że na gruncie materiału planistycznego, nie można się dopatrzyć naruszenia interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. Nie wskazała ona bowiem żadnej normy prawa materialnego, która mogłaby świadczyć o tym, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że również pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Normę art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd Wojewódzki, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). Błędnej oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego. Przy czym nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia wyroku tylko dlatego, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną legalności dokonaną przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., w szczególności stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do legalności zaskarżonej uchwały analizowanej pod kątem naruszenia interesu prawnego skarżącej kasacyjnie oraz zgodności z obiektywnie obowiązującym porządkiem prawnym. Trzeba mieć na uwadze, że skoro dopiero wykazanie interesu prawnego lub uprawnienia i jego naruszenia można uznać za przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd zwolniony był od dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.