II SA/Kr 1477/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 28 października 2010 r. Nr LXI/974/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: Cyrhla I. stwierdza nieważność § 8 pkt 4 lit. d oraz § 8 pkt 4 lit. f w zakresie następujących słów: "Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnia w tym zakresie"; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; II. zasądza od Miasta Zakopane na rzecz strony skarżącej Wojewody Małopolskiego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Miasta Zakopane w dniu 28 października 2010 r. podjęła uchwałę Nr LXI/974/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego: "CYRHLA" Wojewoda Małopolski zaskarżył powyższą uchwałę skargą z dnia 17 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części oraz wniósł o stwierdzenie jej nieważności w zakresie zaskarżenia, tj. § 8 pkt 4 lit. d; § 8 pkt 4 lit. f oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi Wojewoda podał, że uchwała Nr LXI/974/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 28 października 2010 roku została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2010 r. Nr 607, poz. 4790. Wskazana wyżej uchwała została podjęta w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w brzmieniu w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały. Przedmiotowa uchwała Rady Miasta Zakopane wraz ze stanowiącymi jej integralną część załącznikami i przekazaną Wojewodzie Małopolskiemu dokumentacją formalno - prawną przeprowadzonych prac planistycznych, została poddana ocenie w zakresie spełnienia wymogów przepisów prawa, w szczególności w przedmiocie: a) zawartości i treści przedmiotowej uchwały; b) kompletności i zawartości dokumentacji prac planistycznych; c) prawidłowości wykonania czynności procedury sporządzania planu. Strona skarżąca wskazała, iż organ nadzoru nie mógł we własnym zakresie wydać w odniesieniu do tej uchwały rozstrzygnięcia nadzorczego z uwagi na konieczność gruntownej analizy dokumentacji planistycznej oraz faktem uchwalenia kilkunastu planów miejscowych przez Radę Miasta Zakopane w tym samym czasie skutkującej niemożnością wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w ustawowo określonym terminie. Zarazem strona skarżąca wyjaśniła, iż z uwagi na fakt, że Rada Miasta Zakopane przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania uchwałą Nr XLVII/480/2006 z dnia 25 maja 2006 r., przy sporządzaniu przedmiotowego planu, stosowano przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed dnia 21 października 2010 r. Wątpliwości strony skarżącej budzą zapisy zawarte w tekście planu miejscowego, a stanowiące ustalenia przedmiotowego planu. W szczególności za wykraczające poza materię planu miejscowego, określoną w normie prawnej przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie uchwalania planu miejscowego oraz naruszające przepisy art. 39 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uznać należy zapisy zawarte w § 8 pkt 4 lit. d i f tekstu uchwały, dotyczące zasad obowiązujących w ustalonej planem strefie B częściowej ochrony konserwatorskiej o treści: 4) w granicach strefy B częściowej ochrony konserwatorskiej obowiązuje: d) wszelka działalność inwestycyjna możliwa w oparciu o wytyczne konserwatorskie i pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie. f) w strefie B należy zachować starodrzew. Usuwanie drzew może nastąpić zgodnie z przepisami odrębnymi. Ubytki wpływające na układ kompozycyjny należy uzupełnić. Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków łub instytucją której zostały przekazane jego uprawnia w tym zakresie. Zastrzeżenia strony skarżącej budzą zapisy wyżej powołanego paragrafu w zakresie słów: "wszelka działalność inwestycyjna możliwa w oparciu o wytyczne konserwatorskie i pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane uprawnienia w tym zakresie" zawarte w pkt d oraz w zakresie pkt f " (...) Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków łub instytucją której zostały przekazane jego uprawnia w tym zakresie". Strona skarżąca zwróciła uwagę, że powyższe ustalenia planu są niezgodne z normą prawną ujętą w art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego po zmianie wprowadzonej art. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 75, poz. 474) obowiązującej od dnia 5 czerwca 2010 r. pozbawił kompetencji wojewódzkiego konserwatora zabytków w zakresie nadzoru nad obiektami objętymi ochroną konserwatorską na mocy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do wyżej przywołanego przepisu art. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw "w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) w art. 39 ust. 3 (otrzymuje brzmienie): 3 W stosunku do obiektów udowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę łub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków". Przed nowelizacją analizowany przepis brzmiał: "W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków". Znowelizowany przepis pozbawił zatem kompetencji wojewódzkiego konserwatora zabytków w zakresie uzgadniania pozwolenia na budowę w odniesieniu do obiektów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie dostrzeżono omyłki pisarskie obejmujące dwukrotne posłużenie się sformułowanie budynek gospodarczy w § 25 pkt 2 lit. h zamiast budynek garażowy i gospodarczy; w § 6 pkt 1, § 8 pkt 1, § 16 pkt 1, § 22 pkt 1, § 23 pkt 1, § 30 pkt 1, § 32 pkt 1 załącznika nr 2 do uchwały zawierającego rozstrzygnięcie Rady Miasta Zakopane o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu błędnie wpisano 2010 r., zamiast 2009 r., a w § 19 pkt 2 lit. 1 tiret 4 tekstu uchwały omyłkowo wpisano kąt nachylenia głównych połaci dachu jako -.. 400-540 ., zamiast 40u - 540. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że przedmiotowa uchwała narusza obowiązujący porządek prawny w zakresie § 8 pkt 4 lit. d i f. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane wniosła o jej oddalenie. Podała, że Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr WN-II. 4131.1.8.2014 z dnia 4 kwietnia 2014 r., stwierdził nieważność uchwały Nr LI/672/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: BACHLEDZKI WIERCH w części, w zakresie: § 8 pkt 2 lit. d) i e) tekstu uchwały w zakresie zwrotu: ,,d) (...) pod warunkiem budowy nowego odpowiadającego cechom architektonicznym zabytkowego sąsiedztwa lub z nim współgrającego na warunkach i z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów", § 8 pkt 2 lit. e) tekstu uchwały w zakresie zwrotu: ,,e) (...) po wykonaniu stosownej dokumentacji konserwatorskiej stwierdzającej utratę wartości zabytkowej przez dany obiekt np.: z powodu złego stanu technicznego", § 8 pkt 4 lit. d) w całości; - § 8 pkt 4 lit. f) w zakresie zwrotu: ,,f) (...) Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie (...)". Na powyższe rozstrzygnięcie Rada Miasta Zakopane nie wnosiła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zapisy planu Cyrhla w powyższym zakresie są identyczne, zatem brak jest konsekwencji działania przez Wojewodę Małopolskiego oraz uzasadnienia stwierdzenia nieważności części tego planu w zakresie: - § 8 pkt 6 lit. f) tekstu uchwały w zakresie zwrotu "w strefie B należy zachować starodrzew. Usuwanie drzew może nastąpić zgodnie z przepisami odrębnymi. Ubytki wpływające na układ kompozycyjny należy uzupełnić. (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." oraz art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), uprawniony jest do zbadania zgodności z prawem przedmiotu skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w tej sprawie skargę wniósł organ nadzoru – Wojewoda Małopolski - który zarówno nie musi legitymować się wykazaniem naruszenia jego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego planu miejscowego, jak również nie jest związany terminem do zaskarżenia uchwały, której nieważność nie stwierdził w ustawowym terminie 30 dni postępowania nadzorczego. Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu w całości lub w części przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego klasyfikowany w doktrynie jako usytuowany pomiędzy aktami normatywnymi i indywidualnymi aktami stosowania prawa, jest w dużej mierze zbiorem indywidualnych regulacji określających przeznaczenie poszczególnych działek, stanowiąc "akt indywidualny wielokrotnego stosowania" (Z. Niewiadomski, "Planowanie przestrzenne. Zarys systemu", Warszawa 2002 r., s. 101-102), czego nie przekreśla fakt, że jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być wyodrębniona część planu stanowiąca zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, opub. w ONSA1997, nr 3, poz. 104). W tej sprawie Sąd uznał, że przedmiotem zaskarżenia są tylko § 8 pkt 4 lit. d i f uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 28 października 2010 r. Nr LXI/974/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru urbanistycznego nazwanego: "CYRHLA", zwanej dalej w skrócie "planem miejscowym" lub "uchwalonym planem miejscowym". Taki bowiem przedmiot zaskarżenia został wyraźnie objęty skargą w tej sprawie. Nie ma wiec przeszkód, aby ze względu na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1775/11 oddalający skargę na plan miejscowy rozpoznać także skargę wniesioną w tej sprawie. Należy przy tym stwierdzić, że Sąd w ww. wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1775/11 w ogóle nie rozważał kwestii legalności norm prawnych objętych skarga w tej sprawie. Przechodząc do dalszych rozważań należy stwierdzić, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2015 r., poz. 199. z późn. zm.). Przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza dowolności. Akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiony jest na podstawie upoważnienia ustawowego i winien być sporządzany tak, by przyjęte w oparciu o to upoważnienie normy uzupełniały wydane przez inne podmioty przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów. Akty prawa miejscowego nie mogą wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się, między innymi, zasady dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wprowadzając w tym zakresie stosowne uregulowania Rada Miasta Zakopane zobligowana była do działania w granicach zakreślonych prawem mając na uwadze nie tylko art. 15 ust. 2 pkt 4 i art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale również przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.) oraz przepisy (w tym zwłaszcza art. 39) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że w przepisach rangi ustawowej kompleksowo uregulowano kwestie konieczności uzyskania przez inwestora zgody organu nadzoru konserwatorskiego na podejmowania określonych działań inwestycyjnych w odpowiedniej formie, jak też zakres obowiązku współdziałania organów w procesie budowlanym. Art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wyłącznie w odniesieniu do zabytków wpisanych do rejestru. Katalog działań wymagających uzyskania pozwolenia jest katalogiem zamkniętym i ani z przepisów ustawy o ochronie zabytków, ani też w szczególności z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można domniemywać kompetencji rady gminy do określania dodatkowych warunków. Za niedopuszczalne należy uznać wprowadzanie w akcie prawa miejscowego wymogu nadzoru ze strony organu konserwatorskiego w przypadkach gdy ustawa tego nie wymaga. Kwestie związane ze współdziałaniem organów w administracyjnym procesie budowlanym związanym z zabytkami zostały już kompleksowo uregulowane w ustawie - Prawo budowlane i w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a tym samym określenie tej materii w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w sposób odmienny należy traktować jako modyfikację ustawowy. W § 8 pkt 4 lit. d zaskarżonego planu miejscowego zawarty został przepis, zgodnie z którym "wszelka działalność inwestycyjna możliwa w oparciu o wytyczne konserwatorskie i pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucja której zostały przekazane jego uprawnia w tym zakresie". W dacie uchwalania ww. planu miejscowego brakowało podstawy prawnej do przyjęcia ww. przepisu. Z dniem, jak słusznie podkreślono to skardze, 5 czerwca 2010 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 474) uległ zmianie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Zmiana ta polegała na tym, że wyłączono spod kompetencji organów nadzoru uzgadnianie pozwoleń na budowę lub pozwoleń na rozbiórkę co do obiektów budowlanych i obszarów objętych ochrona konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym należy stwierdzić, że ww. § 8 pkt 4 lit. d zaskarżonej uchwały w dniu jej podjęcia wykraczał poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Analogicznie ta część normy prawnej, która została zawarta w § 8 pkt 4 lit. f planu miejscowego obejmująca zdanie o następującej treści: "Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnia w tym zakresie" – została uchwalona bez podstawy prawej. W dacie uchwalania planu miejscowego nie było podstaw prawnych, aby wojewódzki konserwator zabytków sprawował nadzór nad nasadzaniem drzew. Sąd jednak nie dopatrzył się naruszenia prawa w pozostałym zakresie § 8 pkt 4 lit. f planu miejscowego, a więc w zakresie obejmującym następująca treść: "w strefie B należy zachować starodrzew. Usuwanie drzew może nastąpić zgodnie z przepisami odrębnymi. Ubytki wpływające na układ kompozycyjny należy uzupełnić". Ta bowiem treść nie stanowi naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego uzasadniających unieważnienie treści tego fragmentu przepisu. Ten fragment regulacji nie kreuje dla jakiegokolwiek organu administracyjnego jakichkolwiek kompetencji. Tym samym w tym zakresie skarga jest niezasadna. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego jest wyrazem władczych kompetencji organu stanowiącego gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien zawierać normy konkretne i indywidualne (zamknięte) tak, aby w sposób czytelny określić sposób wykonania prawa własności nieruchomości położonych w obrębie jego obowiązywania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 3083/13). Tym samym uchwała zawierająca plan miejscowy powinna zawierać wyłącznie przepisy prawa o charakterze dyrektywnym (nakazujące, zakazujące, zezwalające), z których można wyprowadzić precyzyjne normy prawne regulujące sytuację właścicieli nieruchomości na danym terenie. Zaskarżony § 8 pkt 4 lit. d i § 8 pkt 4 lit. f w części unieważnionej tym wyrokiem – nie spełniał tego kryterium. Uzależnienie możliwości dokonania określonych czynności od jakieś formy (nie wymienionej wprost) zaaprobowania lub zgody organu nadzoru może wprowadzać daleko idącą różnorodność przeznaczeń planistycznych i niepewność właścicieli nieruchomości. Stosowanie zaskarżonych przepisów uchwały mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której postanowienia planu miejscowego mogą okazać się niemożliwe do realizacji z powodu bliżej niesprecyzowanych działań podmiotu nadzorującego, nieuprawnionego do sprawowania władztwa planistycznego w gminie. W świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest dopuszczalne przekazywanie uprawnień do decydowania o ostatecznym kształcie realizacji określonych postanowień miejscowego planu adresatom norm prawnych zawartych w uchwale, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będąc aktem prawa miejscowego, musi zawierać normy określające konkretne przeznaczenie każdego odcinka terenu objętego daną regulacją bez podawania warunków i bez uzależniania tego przeznaczenia lub jego realizacji od jakichkolwiek zdarzeń przyszłych lub niepewnych. Tego rodzaju warunki lub zastrzeżenia mogą się znajdować wyłącznie w przepisach odrębnych, które z woli ustawodawcy kształtują zagospodarowanie terenu łącznie z planami miejscowymi. Innymi słowy, w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest dopuszczalne przekazywanie uprawnień do decydowania o ostatecznym kształcie realizacji określonych postanowień miejscowego planu adresatom norm prawnych zawartych w uchwale, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 894/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 629/14). Wobec powyższego, kontrolując zaskarżoną uchwałę w zakresie objętym przedmiotem tej skargi, stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził w pkt I wyroku nieważność § 8 pkt 4 litera d oraz § 8 pkt 4 litera f w zakresie słów: "Nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnia w tym zakresie". Na marginesie Sąd wskazuje, że każdy akt prawny winien być zredagowany poprawnie stylistycznie i językowo i bez błędów, czego nie można stwierdzić w zakresie unieważnionego fragmentu § 8 pkt 4 lit. f planu miejscowego. Także i dostrzeżone przez Wojewodę Małopolskiego omyłki pisarskie takie jak dwukrotne posłużenie się pojęciem budynek gospodarczy w jednym przepisie, oznaczenie kąta nachylania połaci dachowych bez posługiwania się powszechnie przyjętym matematycznym znakiem stopnia takiego kąta (°) lub błędne podanie daty wniesienia uwag do projektu planu miejscowego świadczą albo o pośpiesznym przygotowywaniu treści tego planu albo o braku należytego nadzoru nad redagowaniem jego treści. W uchwalanym uchwałach należy zwrócić na to uwagę, a prawo miejscowe nie powinno być redagowane z błędami nawet takimi, które mają charakter nieistotny. W pkt II sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę Wojewody dotyczącą unieważnienia w pozostałym zakresie § 8 pkt 4 lit. f planu miejscowego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.