II OSK 1332/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 534/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w P. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016r., sygn. akt II SA/Lu 534/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" w P.na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] maja 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym : Decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w 'P. z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [....], odmawiającą uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową bioelektrowni zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w miejscowości U., gmina D. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że pismem z dnia 14 października 2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa budynku mieszkalnego nr [...] w U. wystąpiła do PINB-u z wnioskiem o wznowienie, na podstawie art 145 § 1 pkt 4 kpa, postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ pierwszej instancji w toku przeprowadzonego postępowania dopuścił do udziału na prawach strony Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w P. Dokonując zaś oceny zasadności wskazanej we wniosku podstawy wznowienia, organ stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją organu z dnia [...] grudnia 2011 r. i z tego względu, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji, podkreślając, że brak jest normy prawa materialnego, z której Wspólnota Mieszkaniowa mogłaby wywieść swój interes prawny, uzasadniający - w świetle art. 28 K.p.a. - jej udział w charakterze strony w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji. Jak podkreślił organ, Wspólnota nie jest właścicielem działki o nr ewid. [...], na której zrealizowana została omawiana inwestycja ani nie jest właścicielem bądź zarządcą żadnej z nieruchomości sąsiadujących z tą działką. Ponadto, w ocenie organu, z decyzji Wójta Gminy D.z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...] określającej dla przedmiotowej inwestycji środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia nie wynika, aby na podstawie odrębnych przepisów, tak jak na to wskazuje strona skarżąca, obszarem oddziaływania wskazanej inwestycji polegającej na budowie bioelektrowni znajdującej się na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości U., objęta została działka wnioskodawców o nr ewid, [...], czy też nawet działki bezpośrednio sąsiadujące. Podzielając reprezentowane w doktrynie stanowisko, że treść postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania wydanego na postawie art. 149 § 1 K.p.a., nie zawęża badania sprawy wyłącznie do przesłanki w nim wskazanej, organ ustalił, że postępowanie, w którym zapadła omawiana decyzja ostateczna, nie jest dotknięte żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 145 § 1, 145a lub 145b K.p.a. Skargi na tę decyzję do Sądu - w jednym piśmie - złożyło Stowarzyszenie, a także Wspólnota Mieszkaniowa budynku nr [...] w U., Wspólnota Mieszkaniowa budynku nr [...] w U. oraz Wspólnota Mieszkaniowa budynku nr [...] w U. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji bądź - ewentualnie - o ich uchylenie z uwagi na naruszenie: art. 7, 8, 75, 77 § 1, 80 107 § 1 i § 3 K.p.a., wskutek niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w tym nieuwzględnienie dowodów, o których przeprowadzenie wnioskowali skarżący we wniosku o wznowienie, a także nieuznanie skarżących za strony postępowania; art. 71 ust. 1, 72 ust. 2 pkt 1a i ust. 6 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., wydanym w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr [...] w U., Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr [...] w U. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr [...] w U., z uwagi na nieuiszczenie przez skarżących wymaganego wpisu od skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku oddającego skargę Stowarzyszenia wskazał, że prawidłowo przyjęły organy obu instancji, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, wydaną w trybie art 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), winien być określony zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., a nie w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Niewątpliwie bowiem ten ostatni przepis i wymieniony w nim obszar oddziaływania obiektu, którego pojęcie zdefiniowano w art. 3 pkt 20 powołanej ustawy, ma znaczenie dla ustalania stron jedynie w rozpatrywanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawach o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast postępowanie zakończone decyzją zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, nie jest takim postępowaniem. Z tego względu przymiot strony postępowania w niniejszej sprawie należało ustalić na zasadach ogólnych, to jest na podstawie art. 28 k.p.a. W świetle tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie utrwalone jest stanowisko, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Podstawę takiego interesu może stanowić tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne uprawnienie, tym samym stwarza dla danego podmiotu legitymację procesową strony (J. Borkowski, Komentarz do art. 28 K.p.a., w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, SIP Legalis, nb. 7 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku mieszkalnego nr [...] w U. nie jest właścicielem działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości U., gm. D., na której zrealizowana została przedmiotowa inwestycja. Nie jest także właścicielem żadnej z nieruchomości sąsiadującej z tą działką. Niewątpliwie również z decyzji Wójta Gminy D.z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], określającej dla przedmiotowej inwestycji środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia nie wynika, aby na podstawie odrębnych przepisów obszarem oddziaływania omawianej inwestycji polegającej na budowie bioelektrowni na działce nr ewid. [...] w U., objęta została działka o nr ewid. [...], czy też nawet działki bezpośrednio sąsiadujące. Trafnie zatem stwierdził organ drugiej instancji, że nie można wskazać normy prawa materialnego, z której strona skarżąca mogłaby wywodzić swój interes prawny w kwestionowaniu legalności wykonywanych robót budowlanych zrealizowanych na działce o nr ewid. [...]. Zasadnie również w ocenie Sądu I instancji ocenił organ, że postępowanie, w którym zapadła omawiana decyzja ostateczna, nie jest dotknięte żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 145 § 1, 145a lub 145b K.p.a. W szczególności podniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową oraz Stowarzyszenie zarzuty, że PINB w P. nie dysponował decyzją środowiskową i nie podjął żadnych działań w zakresie doprowadzenia do zgodności rozwiązań zawartych w projekcie zamiennym z ustaleniami decyzji środowiskowej i decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie stanowiły podstawy wznowienia postępowania określonej w omawianych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezależnie od tego, ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z dnia 5 grudnia 2011 r. wynika, iż PINB w P. dokonał sprawdzenia projektu zamiennego w zakresie zgodności z warunkami opisanej decyzji Wójta Gminy D.z dnia [...] lutego 2009 r. oraz zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Sąd I instancji podzielił nadto stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że podstawy do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nie dawały podniesione w toku postępowania przez Wspólnotę Mieszkaniową oraz Stowarzyszenie zarzuty, dotyczące oddziaływania inwestycji w zakresie szkodliwych substancji odprowadzanych do atmosfery. Oczywistym jest, że kwestie te podlegają badaniu przez organy administracji orzekające w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Podkreślenia ponownie wymaga, że Wójt Gminy D.w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], określającej dla omawianej inwestycji środowiskowe uwarunkowania zgody na jej realizację wskazał, że oddziaływanie tej inwestycji - w zakresie warunków środowiskowych, w tym w zakresie szkodliwych substancji odprowadzanych do atmosfery, zamknie się w granicach terenu inwestycji. Z powyższego wynika, jak zasadnie ocenił organ odwoławczy, że organ nadzoru budowlanego wydając kwestionowaną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, nie był uprawniony do oceny omawianej kwestii. Zdaniem Sądu I instancji, organy nadzoru budowlanego pozbawione są bowiem - co do zasady - kompetencji do samodzielnego badania środowiskowych uwarunkowań, umożliwiających realizację przedsięwzięcia oraz do wyprowadzania wniosków odmiennych od tych, które wynikają z pozostającej w obrocie prawnych ostatecznej decyzji środowiskowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jak wynika z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Z powyższego wynika, że prawidłowo oceniły organy nadzoru budowlanego, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany zamienny udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową omawianej bioelektrowni oraz nakładającą obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie dotyczyło interesu prawnego ani obowiązku skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej budynku mieszkalnego nr [...] w U. Zasadnie zatem organy te, działając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówiły uchylenia powołanej na wstępie decyzji. Dalej Sąd wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił na wniosek Stowarzyszenia wznowienia postępowania zakończonego omawianą decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia, postanowieniem ostatecznym z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymał to postanowienie w mocy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie "[...]" w Parczewie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 33 ust. 1, art. 72 ust. 6 w zw. z 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaaprobowanie przez WSA w Lublinie postępowania organów administracji architektoniczno-budowlanej polegającego na niezapewnieniu udziału społeczeństwa w formie przewidzianej w ww. przepisach ustawy - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało wpływ istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu naruszenia: art. 28 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, iż Wspólnoty Mieszkaniowe w U. w tym Wspólnota Mieszkaniowa budynku mieszkalnego nr [...] w U.nie mają interesu prawnego w kwestionowaniu legalności robót budowlanych zrealizowanych na działce ewidencyjnej nr [...] w U.w sytuacji gdy zadaniem wspólnot mieszkaniowych jest między innymi zwykły zarząd nad nieruchomościami wspólnymi, który obejmuje także szeroko rozumianą ochronę nieruchomości wspólnej w postaci różnych czynności zachowawczych w tym i ochronę przed potencjalnymi niekorzystnymi immisjami; art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji PINB w Parczewie i niewydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego mimo zaistnienia przesłanki o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.; art. 7,77,80 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż protokół PINB w P. z 5 grudnia 2011 r. może stanowić wystarczający dowód na zgodność projektu budowlanego zamiennego z warunkami decyzji środowiskowej oraz zgodności z decyzją o warunkach zabudowy czym naruszył zasadę bezpośredniości postępowania dowodowego; art. 7, 77, 80 K.p.a. poprzez niewszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego a to pominięcie przy czynionych ustaleniach okoliczności, iż w dniu 23 marca 2015 r. Wójt Gminy D.decyzją znak [...] stwierdził wydanie decyzji własnej z [...] lutego 2009 r. (decyzja środowiskowa) z naruszeniem prawa ze względu, między innymi, na fakt pominięcia podmiotów, które w tymże jego postępowaniu winny posiadać status strony a to Wspólnot Mieszkaniowych w U. [...]; art. 7,77,80 K.p.a poprzez przyjęcie, iż najmniejsza odległość nieruchomości od obiektu bioreaktora wynosi 178 m zaś od innych obiektów ponad 200 m w sytuacji gdy w dniu 23 marca 2015 r. Wójt Gminy D. w uzasadnieniu decyzji znak [...] stwierdził, że nieruchomości z budynkami Wspólnot Mieszkaniowych są oddalone o 40 m od nieruchomości, na której zlokalizowano bioelektrownię; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi złożonej przez Stowarzyszenie, co czyni kontrolę instancyjną orzeczenia Sądu I instancji niemożliwą. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej. Odnośnie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że do postępowania wznowieniowego wszczętego na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. (a w szczególności do ustalenia jego stron) nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Chybiony jest zatem zarzut skarżącego kasacyjnie, że w postępowaniu zakończonym wydaniem przez WINB w Lublinie zaskarżonej decyzji pominięto udział społeczeństwa w rozumieniu tej ustawy, a Sąd kwestii tej nie badał prawidłowo. Skarżąca kasacyjnie złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, a nie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Tym samym nie ma podstaw aby uznać, że doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 33 ust. 1, art. 72 ust. 6 zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ w postępowaniu wznowieniowym nie bada ponownie sprawy merytorycznie. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Ponadto, w postępowaniu wznowieniowym jako strona uczestniczyło nie tylko skarżące kasacyjnie stowarzyszenie, lecz także poszczególne wspólnoty mieszkaniowe budynków mieszkalnych wielorodzinnych w U. Organ dokładnie odniósł się do argumentacji podnoszonej przez te podmioty, co świadczy o tym, że mogły one aktywnie brać udział w postępowaniu. Tym samym nie ma podstaw aby uznać, że mogło dojść do naruszenia wskazanych przez skarżącego kasacyjnie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie został skonstruowany w sposób wymagany przez art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. ze wskazaniem czy dotyczy on niewłaściwego zastosowania czy też błędnej wykładni danego przepisu. W tej sytuacji podniesiony zarzut również i z tego powodu nie może być uznany za skuteczny. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c. Stowarzyszenie podnosi w skardze kasacyjnej szereg zarzutów związanych z niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. jednak sformułowane zarzuty skierowane są nie do naruszeń Sądu I instancji, lecz do organów administracji, co już samo w sobie powoduje, że nie można uznać ich za usprawiedliwione. Ponadto należy wskazać, iż jak wynika z akt sprawy obszar oddziaływania inwestycji nie wkracza na działki, na których położone są budynki Wspólnoty Mieszkaniowej w U., nawet z nimi bezpośrednio nie sąsiaduje. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, wydaną w trybie art.51 ust.4 p.b. winien być określony zgodnie z treścią art.28 k.p.a. Stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o jakim mowa w art 28 k.p.a., to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Skarżąca kasacyjnie natomiast twierdzenia swe opiera na tym, że o istnieniu interesu prawnego ma świadczyć przekonanie wspólnot mieszkaniowych związane z przepisami prawa cywilnego materialnego (art. 140 i 144 KC), a nie prawa administracyjnego materialnego, co czyni zarzut bezzasadnym. Chybiony jest również kolejny z zarzutów związanych z naruszeniem art. 145 §1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niewszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie przy czynionych ustaleniach okoliczności, iż w dniu 23.03.2015r. i 1.04.2015r. decyzjami Wójta Gminy D. zostało stwierdzone wydanie decyzji o warunkach zabudowy i decyzji środowiskowej z naruszeniem prawa. Organ w postępowaniu wszczętym z wniosku o wznowienie postępowania przyjął wszelkie wnioski dowodowe i wszechstronnie rozpatrzył materiał zgromadzony w sprawie dotyczącej ostatecznej decyzji PINB w P. z dnia [...].12.2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Sąd I instancji również nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez WINB w Lublinie skutkującym koniecznością uchylenia wydanej przezeń decyzji. Nie było bowiem zadaniem Sądu I instancji wyjaśniać rozbieżności, które zdaniem skarżącego kasacyjnie miały powstać w dwóch różnych postępowaniach administracyjnych, prowadzonych przez dwa różne organy. Sąd prawidłowo nie uznał zatem kwestii tej za mogącą mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej w przedmiocie wznowienia postępowania. Nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skargi. Należy bowiem podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie tego przepisu przez sąd tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Jak wyżej już wskazano, w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować stanowiska Sądu w którym wskazał, że podstawy do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie nie dawały podniesione przez skarżących zarzuty dotyczące oddziaływania inwestycji w zakresie szkodliwych substancji odprowadzanych do atmosfery. Kwestie te podlegały badaniu przez organy orzekające w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Z decyzji środowiskowej wynika, że oddziaływanie inwestycji w zakresie warunków środowiskowych, w tym w zakresie szkodliwych substancji odprowadzanych do atmosfery, zamknie się w granicach terenu inwestycji. Zatem organy oceniające projekt budowlany zamienny nie były uprawnione do oceny omawianej kwestii. Ponadto słusznie Sąd I instancji wskazał, że nie podjęcie działań w zakresie doprowadzenia do zgodności rozwiązań zawartych w projekcie zamiennym z ustaleniami decyzji środowiskowej i decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art.35 ust.1 p.b., nie stanowiły podstawy do wydania w trybie wznowienia postępowania przez organ nadzoru budowlanego innej decyzji niż na podstawie art.151 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.