V SA/Wa 1939/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant ref. staż. - Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Przedmiotem skargi "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC", "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] utrzymujące w mocy wydane w I instancji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w W. o przedłużenie zezwolenia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. We wniosku Strona odwołała się do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach o sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11 F. i inni wskazując, iż przepisy ustawy o grach hazardowych są przepisami technicznymi i jako takie wymagały stosownej notyfikacji. W ocenie Spółki, przepisy ustawy zakazujące przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie obowiązują. Postanowieniem z dnia [...]maja 2014 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.); dalej: "O. p.", w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej: "u. g. h.", Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia ww. zezwolenia. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Spółka złożyła zażalenie, zarzucając organowi wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej oraz w oparciu o przepisy ustawy uchwalonej z naruszeniem Dyrektywy Nr 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 ze zm.), dalej: "Dyrektywa Nr 98/34", a co za tym idzie - bez faktycznej podstawy prawnej. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] cofnął w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. udzielone decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w B., [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa [...]. Decyzję doręczono Spółce w dniu [...] lipca 2011 r. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że nie mógł rozstrzygnąć merytorycznie przedmiotowej sprawy z uwagi na fakt związania decyzją, która cofa w całości Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Związanie to oznacza, że organ nie może pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, a stan taki winien uwzględnić także w innych postępowaniach, które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą decyzją (również nieostateczną). Orzekanie merytoryczne w przedmiocie zmiany zezwolenia, które zostało cofnięte decyzją oznaczałoby brak respektowania przez organ treści decyzji o cofnięciu zezwolenia, z naruszeniem przepisu art. 212 O. p. Zdaniem organu II instancji przestał już bowiem istnieć w znaczeniu materialnym przedmiot postępowania o zmianę elementów administracyjnego stosunku prawnego, co powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania. W ocenie Dyrektora IC właściwy jest zatem wniosek, że wynikająca z art. 239a O. p. zasada, zgodnie z którą decyzja nieostateczna organu podatkowego nie podlega wykonaniu, odnosi się wyłącznie do decyzji nieostatecznej nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem przepis art. 239a O. p. odnosi się do decyzji nakładających obowiązki, więc nie będzie miał zastosowania do decyzji, w których właściwy organ pozbawił Stronę uprawnień. "B." Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IC w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie art. 212, art. 239a, art. 239e, art. 239g, art.165a § 1 O. p. oraz art. 127 i art. 128 O. p. w związku z art. 8 u. g. h. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ jest związany nieostateczną decyzją cofającą zezwolenie, również w zakresie, w jakim ta decyzja nie wywołuje skutków prawnych. W ocenie Skarżącej nieostateczna decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie wywołuje skutku prawnego w postaci eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej i prawomocnej decyzji udzielającej zezwolenia, co powoduje, iż nie ma przeszkód do wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji udzielającej zezwolenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p. p. s. a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p. p. s. a.). Ustalony przez organ stan faktyczny jest niesporny. Skarżąca wniosła o przedłużenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych udzielonego "B." Sp. z o.o. przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 165a O. p., w związku z art. 8 u. g. h., Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia ww. zezwolenia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Dyrektor IC wskazał, powołując się na art. 212 O. p., iż wszczęcie postępowania w tej sprawie nie ma podstaw prawnych ze względu na związanie organu decyzją, którą cofnięto zezwolenie "B." Sp. z o.o. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu o braku podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie przesądza treść art. 129 u. g. h. Dyrektor IC zaskarżonym postanowieniem prawidłowo zatem orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie, jednakże prawidłowość tego rozstrzygnięcia wynika z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji. Wniosek został złożony pod rządami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., zastępując ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych (DZ. U. Nr 68, poz. 341 z p. zm.), dalej: "ustawa z 1992 r.". Zgodnie z art. 117 ust. 1 tej ustawy udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. W myśl natomiast art. 129 ust. 1 ustawy działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Cytowany wyżej przepis wskazuje podstawę, w oparciu o którą podmioty, prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, mogą prowadzić taką działalność do czasu wygaśnięcia zezwoleń. Nie oznacza to jednak, że w przypadku wszczęcia, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, postępowania dotyczącego takiego zezwolenia, będzie ono prowadzone na podstawie przepisów nieobowiązującej już ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Powołana bowiem ustawa z 1992 r., na podstawie art. 144 ustawy o grach hazardowych, utraciła moc. Należy też zwrócić uwagę na treść cyt. art. 118 ustawy, z której jednoznacznie wynika, że ustawodawca zastosował zasadę stosowania nowej ustawy wprost, z wyjątkami, które wynikać będą z przepisów prawa. Tym samym podstawę rozpoznania wniosku Skarżącej o przedłużenie udzielonego jej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stanowią przepisy ustawy o grach hazardowych, a nie przepisy ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. Ustawa o grach hazardowych stanowi w art. 6 ust. 1, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Nadto art. 14 ust. 1 określa, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry, przy czym - zgodnie z art. 129 ust. 3 u. g. h. - przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Z kolei w myśl art. 138 ust. 1 u. g. h. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Na mocy art. 8 ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 165a § 1 O. p., gdy żądanie dotyczące wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanką odmowy wszczęcia postępowania może być sytuacja, w której brak jest w przepisach podstawy do merytorycznego rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego lub gdy wszczęciu postępowania - a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy - sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę (por.: P. Pietrasz, Komentarz do art. 165(a) ustawy - Ordynacja podatkowa [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1250; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 517/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmowa wszczęcia postępowania może nastąpić, gdy istnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy, czyli gdy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że "przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 1208/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lipca 2011 r. (sygn. akt I FSK 1156/10; dostępny tamże), bezprzedmiotowość postępowania podatkowego może mieć charakter pierwotny, gdy jej przyczyny istniały jeszcze przed wszczęciem postępowania lub charakter wtórny, gdy jej przyczyny powstają dopiero w trakcie zawisłości sprawy w I lub II instancji w trybie zwykłym lub trybach nadzwyczajnych. Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie występuje przypadek bezprzedmiotowości o charakterze pierwotnym. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje bowiem możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co oznacza, że brak jest w obowiązującej aktualnie ustawie o grach hazardowych przepisu, na podstawie którego można byłoby merytorycznie rozpoznać wniosek Skarżącej. W obowiązującym stanie prawnym nie ma zatem podstawy prawnej do prowadzenia postępowania w zakresie przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Zasadnie zatem organ odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. Jak wynika z akt sprawy w dacie wydania kontrolowanego przez Sąd postanowienia, decyzja Dyrektora IC z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] o cofnięciu zezwolenia udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nie była ostateczna. Wobec powyższego przyjęta przez organ konstrukcja prawna oparta na interpretacji art. 212 O. p., nie znajduje uzasadnienia. Jak wskazano wyżej, do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie przepisy O. p. stosuje się odpowiednio, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odpowiednie, a nie wprost stosowanie przepisów O. p. w tych postępowaniach wymaga uwzględnienia przy wykładni przepisów tej ustawy specyfiki spraw związanych z działalnością w zakresie gier hazardowych. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 239a O. p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak słusznie podnosi Skarżąca, zasadniczo organ administracji może skutecznie egzekwować wydaną decyzję dopiero, gdy stanie się ona ostateczna (art. 128 O. p). Przez wykonanie decyzji należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do uzyskania stanu wynikającego z danej decyzji, niekoniecznie o charakterze przymusowym, ale również dobrowolnym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1411/11 wskazał, że niewykonalność decyzji oznacza, iż organ nie jest uprawniony do podjęcia żadnych działań zmierzających do powstania stanu zgodnego z treścią nieostatecznej, a zatem i niewykonalnej decyzji, a nie tylko działań w sferze czynności egzekucyjnych. Jak zasadnie zauważono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1093/13 uwzględniając charakter prawny decyzji cofających zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, uznać należy że decyzje cofające uprawnienia są równoznaczne z decyzjami nakładającymi obowiązki, znika bowiem na ich podstawie dozwolenie, a pojawia się w to miejsce zakaz (por. T. Kiełkowski, "Nabycie prawa na mocy decyzji administracyjnej", Warszawa 2012, s. 109). Z akt sprawy wynika, że decyzji cofającej zezwolenie nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Dlatego też Sąd podziela wyrażony przez Skarżącą pogląd, że cofnięcie zezwolenia decyzją nieostateczną nie eliminowało z obrotu prawnego ostatecznej decyzji, którą Stronie udzielono zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1740/13, NSA rozpoznawał podobne do przedmiotowego zagadnienie prawne dotyczące skutku cofnięcia decyzją nieostateczną przez Ministra Finansów zezwolenie na prowadzenie działalności w salonie gier na automatach. W orzeczeniu tym NSA zauważając, że decyzja o cofnięciu zezwolenia (sprawa dotyczyła zezwolenia na prowadzenie salonu gier), nie była decyzją ostateczną, to tym samym nie eliminowała (definitywnie) z obrotu prawnego decyzji, na podstawie której udzielono stronie skarżącej tego zezwolenia z uwagi na fakt, że wydanie decyzji nieostatecznej nie skutkowało tym, że przestał istnieć ukształtowany udzielonym zezwoleniem stosunek administracyjnoprawny. Nietrafne jest również stanowisko organu orzekającego w sprawie dotyczące związania własną decyzją cofającą zezwolenie od chwili jej doręczenia, na podstawie art. 212 O. p. Również to zagadnienie było przedmiotem rozważań przez NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., sąd kasacyjny zasadnie wyjaśnił, że wyrażona w art. 212 O. p. zasada związania organu wydaną decyzją, odnosi się wyłącznie do stabilizacji (trwałości) rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i wyraża się, (co do zasady) brakiem możliwości zmiany własnego stanowiska wyrażonego w decyzji. Z regulacji tej wynika związanie organu wydaną przez siebie decyzją w znaczeniu proceduralnym. Zasadnie w tym wyroku NSA podkreślił, że z punktu widzenia granic związania wydaną przez organ decyzją, nie jest obojętna podstawa prawna sprawy, przedmiot rozstrzygnięcia, tożsamość uczestników postępowania administracyjnego. W postępowaniu administracyjnym (podatkowym) gwarancje trwałości decyzji, należy rozumieć w ten sposób, iż organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia, jeżeli w nowej sprawie wszczętej przed tym organem, nie zmieniły istotne elementy poprzednio wydanej decyzji: nadal występują te same strony lub ich następcy, nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji (por. wyrok SN z dnia 3 czerwca 1993 r. sygn. akt III ARN/93). W tym zakresie argumentacja organu zawarta w zaskarżonym postanowieniu nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że zasadnie organ orzekł o odmowie wszczęcia postępowania dotyczącego przedłużenia "B." Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jak wykazano wyżej w aktualnie obowiązującej ustawie o grach hazardowych brak jest przepisu, na podstawie którego można byłoby merytorycznie rozpoznać wniosek Skarżącej. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje bowiem żadnej procedury, w ramach której możliwe byłaby przedłużenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem - skoro w aktualnie obowiązującym stanie prawnym brak jest materialnoprawnej podstawy do przyznania takiego prawa – organ prawidłowo orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. Wskazanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia innych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia i treść ukształtowanych postanowieniem stosunków prawnych materialnych i procesowych. Sąd, zauważając to uchybienie uznał, że stwierdzone naruszenie przepisów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy bowiem brzmienie osnowy postanowienia nie mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011 r. sygn. I OSK 915/11). Mając na uwadze powyższe, stosownie do dyspozycji art. 151 p. p. s. a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.