IV SAB/Po 151/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lutego 2016 r. sprawy ze skargi R.S. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta K. do załatwienia wniosku R.S. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta K. pozostaje w bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Burmistrza Miasta K. na rzecz skarżącego R.S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] września 2015 r. R.S. (dalej również jako "Skarżący") zwrócił się do Burmistrza Miasta K. (dalej również jako "Organ" lub "Burmistrz") o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie w formie elektronicznej pliku dźwiękowego (format .mp3 lub inny) nagrania audio z VIII sesji Rady Miejskiej K. z dnia [...] września 2015 r. W odpowiedzi na wskazany powyżej wniosek Burmistrz pismem z dnia [...] września 2015 r. powołując się na treść art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm. zwanej dalej jako "u.d.i.p.") poinformował Skarżącego, że udostępnienie żądanej informacji zgodnie z wnioskiem nie jest możliwe, bowiem zgodnie z § 39 ust. 2 zdanie drugie Statutu Gminy Miejskiej K. "do chwili przyjęcia protokołu przez radę zarejestrowany przebieg obrad może być udostępniany tylko radnym i burmistrzowi". Organ poinformował również, że bezpośrednio po przyjęciu przez radę protokołu z VIII sesji Rady Miejskiej zostanie on niezwłocznie zamieszczony na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego K. Zaznaczył, że zgodnie z art. 19 u.d.i.p. organy sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Pismem z dnia [...] października 2015 r. R.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza wnosząc o zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku z [...] września 2015 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że Organ nie dotrzymał czternastodniowego terminu na udostępnienie informacji określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Termin ten minął dnia [...] września 2015 r. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że Organ pozostał w zwłoce w załatwieniu wniosku. Skarżący nie otrzymał ani wnioskowanej informacji, ani pisma, które wskazywałoby powody opóźnienia oraz termin jej udostępnienia. Skarżący stwierdził, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji bądź przez odmowę udostępnienia, a więc wydanie decyzji odmownej. Odmowa udostępnienia informacji następuje zawsze w drodze decyzji administracyjnej. Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 Zdaniem Skarżącego pismo z dnia [...] września 2015 r. stanowi odmowę udostępnienia informacji, ale nie przybrało ono formy decyzji. Tym samym pozbawiony został możliwości złożenia odwołania od tego pisma. Podkreślił, że udostępnienie protokołu z sesji Rady Miejskiej w K. pozostaje bez związku z wnioskiem, w którym domagał się udostępnienia nagrania sesji. W jego ocenie przebieg posiedzenia Rady Miejskiej, który został utrwalony w formie nagrania stanowi informacje wytworzoną przez władzę publiczną. Za informację publiczną należy bowiem uznać każdą informację wytworzoną przez władzę publiczną, natomiast bez znaczenia jest w jakim celu i przez kogo została wytworzona. Skoro treść protokołu jest pochodną treści nagrania, to implikuje to stwierdzenie, iż zarówno jeden jak i drugi dokument stanowi informację publiczną. W niniejszej sprawie informację publiczną stanowi treść nagrania. Nagranie z kolei jest wykorzystywane do sporządzenia protokołu, którego obowiązek udostępniania nałożył na gminę ustawodawca. Wymienione dwie formy udostępnienia informacji (nagranie i protokół) różnią się znacznie od siebie głównie w przedmiocie jakości przekazanych informacji. Znacznie dogodniejszym sposobem jest nagranie, gdyż w tym wypadku informacja jest relatywnie odzwierciedlana. Nie można natomiast tego do końca powiedzieć o protokole, gdzie zawsze to w trakcie jego sporządzania mogą "wkraść" się pomyłki. Skarżący zaznaczył, że zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. zwanej dalej jako "u.s.g."), działalność organów gminy jest jawna, a więc także działalność rady gminy jest jawna. Z kolei art. 7 u.d.i.p. określa sposoby udostępniania informacji, wśród których wymienia się wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępnianie materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia. Zdaniem Skarżącego statut gminy nie stanowi o zakresie przedmiotowym informacji publicznej, lecz określa zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich. Organ nie ma podstaw prawnych do odmowy udostępnienia nagrań sesji poprzez bezpodstawne powoływanie się na § 39 ust. 2 Statutu Gminy Miejskiej K. Skarżący zauważył, że protokół, zgodnie ze statutem wymaga zatwierdzenia na następnej sesji, a zatem do czasu jego zatwierdzenia obywatele pozbawieni zostaliby prawa do uzyskania informacji o działalności organu władzy publicznej. Statut gminy nie może obejmować materialnych aspektów obywatelskiego prawa do informacji publicznej. Ustawodawca nie ogranicza dostępu Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 do informacji publicznej w art. 7 ust. 1 pkt 3 czy też w art. 19 różnymi uwarunkowaniami jak to czyni w przypadku informacji publicznej, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.10 i 11 u.d.i.p. W związku z powyższym Skarżący stwierdził, że skoro istnieje bezpośredni dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, to brak jest podstaw, aby nie udostępniać niezwłocznie materiałów dokumentujących te posiedzenia w tym dokonywanych nagrań. Zdaniem Skarżącego nagranie posiedzenia sesji rady jest materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Nagranie posiedzenia sesji rady dotyczy sfery faktów, stanowi zatem informację publiczną. Nie stanowi usprawiedliwienia dla odmowy udzielenia informacji publicznej określony w statucie gminy aspekt proceduralny w postaci konieczności sporządzenia protokołu z każdej sesji, wnoszenia przez radnych uwag do niego oraz wymóg zatwierdzenia protokołu na następnej sesji. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania. Organ przyznał rację Skarżącemu, że informacja o przebiegu obrad kolegialnego organu władzy publicznej wybieranego w wyborach powszechnych jakim jest Rada Miejska stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, jednak zgodnie z § 39 Statutu Gminy Miejskiej K. z każdej sesji Rady Miejskiej Kościana jest sporządzany protokół. Przebieg sesji nagrywa się na taśmę magnetofonową lub inny nośnik informacji, który przechowuje się do czasu przyjęcia protokołu z tejże sesji. Do chwili przyjęcia protokołu przez Radę zarejestrowany przebieg obrad może być udostępniany tylko radnym i burmistrzowi. Wobec tego w ocenie Organu zastosowanie znajdował przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i do Skarżącego zostało skierowane pismo, w którym poinformowano go, że żądana informacja nie może zostać udostępniona w formie wskazanej we wniosku, a protokół z sesji Rady Miejskiej zostanie umieszczony na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Zdaniem organu w sprawie nie znajdował zastosowania art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Organ po przeanalizowaniu wniosku oraz przepisów prawa stwierdził, że nie może udzielić informacji zgodnie z żądaniem wobec czego zastosowanie znajdował art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ podjął czynności stosownie do wyrażonej w tym przepisie Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 normy. Pismo wystosowane przez Burmistrza nie stanowi w swojej treści decyzji, ale informację, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z treści art. 19 u.d.i.p. wynika, iż zasadą jest, że kolegialne organy władzy publicznej pochodzące z wyborów bezpośrednich sporządzają z przebiegu obrad protokół, który na żądanie wnioskującego powinien być udostępniony, natomiast materiały audiowizualne lub teleinformatyczne organ ma obowiązek udostępnić o ile nie został sporządzony protokół i o ile materiały te w pełni rejestrują obrady. Realizacja celu jakim jest dostęp do informacji publicznej następuje zatem przez dostęp do protokołów. Statut Gminy Miejskiej K. nie przewiduje sporządzania materiałów audiowizualnych dokumentujących przebieg obrad Rady. Z sesji Rady Miejskiej K. sporządza się protokół i to on podlega udostępnieniu jako forma rejestracji przebiegu obrad. Nagranie audio stanowi materiał pomocniczy jest ponadto jedynie nagraniem dźwiękowym, a nie audiowizualnym lub teleinformatycznym w związku z tym nie spełnia przesłanek określonych w art. 19 u.d.i.p. Nagranie nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.. Protokół stanowi pełną, oficjalną dokumentację tego, co miało miejsce w czasie obrad, a nagranie jest jedynie materiałem pomocniczym dla osoby sporządzającej protokół. Zdaniem organu zbyt daleko idące jest stanowisko Skarżącego jakoby z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. wynikało, że udostępnianie informacji następuje m.in. poprzez udostępnianie materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia Rady. Przepis ten jest ściśle związany z art. 19 u.d.i.p., który jako podstawową formę dokumentacji posiedzeń ustanawia protokół. Rada Miejska realizuje obowiązek utrwalania przebiegu posiedzeń poprzez sporządzanie protokołów i wobec tego nie ma obowiązku sporządzania ani udostępniania innych form rejestracji przebiegu obrad. Co więcej nagranie audio nie stanowi materiału audiowizualnego ani teleinformatycznego. Organ zaznaczył, że protokół z VIII sesji Rady Miejskiej został przyjęty przez Radę na sesji w dniu [...] października 2015 r. i w chwili obecnej jest udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego K. W razie nieuwzględnienia powyższych argumentów Organ wniósł o umorzenie postępowania w związku z faktem, iż nagranie zostało skasowane w związku z przyjęciem na sesji w dniu [...] października 2015 r. protokołu z VIII Sesji Rady Miejskiej K. wobec czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej skargi R.S. uczynił bezczynność Burmistrza Miasta K. w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie w formie elektronicznej pliku dźwiękowego (format .mp3 lub inny) nagrania audio z VIII sesji Rady Miejskiej K. z dnia [...] września 2015r. Przed wyjaśnieniem powodów uwzględnienia niniejszej skargi zaznaczenia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność sąd weryfikuje dlaczego organ – pomimo obowiązku – nie podjął działania w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Nie ma też znaczenia to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia oraz w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2015r.sygn akt IV SAB/Po 134/15 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W myśl art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie jednak z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych dopuszczalność skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest warunkowana poprzedzeniem jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc natomiast do omówienia merytorycznych motywów podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"). Zgodnie Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 z art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Z kolei art. 61 ust. 2 i 3 Konstytucji stanowią, że "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu", a "Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa". Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji określa ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy przez informacje publiczną należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Spór w niniejszej sprawie zasadniczo sprowadza się do pytania: czy nagranie dźwiękowe sesji Rady Miejskiej stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 11b u.s.g. działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenia jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw (ust. 1). Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy (ust. 2). Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy (ust. 3). Z art. 18 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne. Natomiast z art. 19 u.d.i.p., że organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 Odnośnie obowiązku udostępniania materiałów dźwiękowych z sesji rady gminy służących następnie do sporządzania protokołu zarysowały się rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wedle pierwszego stanowiska obowiązek taki istnieje, gdyż obejmuje on udostępnienie wszelkich materiałów dokumentujących przebieg obrad, a nagranie takim materiałem niewątpliwie jest i to dokumentującym przebieg obrad bardziej precyzyjnie niż sporządzony na jego podstawie protokół. Takie stanowisko zajmował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2313/14 oraz z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1564/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2011 r. sygn. akt II SAB/Kr 146/14 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 333/09. Z kolei wedle drugiego z prezentowanych w orzecznictwie poglądów żądanie udostępnienia nagrań z przebiegu posiedzenia organu władzy publicznej powinno zostać uwzględnione tylko w okolicznościach wskazanych w u.d.i.p. Ustawa w art. 7 ust. 1 pkt 3 wskazuje, że udostępnianie informacji publicznej następuje w drodze wstępu na posiedzenie kolegialnych organów władzy pochodzących z wyborów powszechnych i w drodze udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Natomiast w art. 19 u.d.i.p. wskazuje się, że organy te sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Z obowiązku sporządzenia i udostępnienia protokołów lub stenogramów organy są zwolnione tylko w sytuacji, gdy sporządzają i udostępniają materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni obrady. Podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są zatem protokoły i to właśnie poprzez udostępnienie protokołów zapewnia się dostęp do informacji publicznej. Protokoły stanowią dokument sporządzony przez określone osoby, które potwierdzają zapisaną w nim treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności. Omawiany pogląd uzasadnia się także tym, że ustawa nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej obowiązku nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 informacji na nośniku teleinformatycznym. Tak więc adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym. Takie stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 852/09, z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 14/10, z dnia 1 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1216/10, z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 356/12, oraz z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2829/14, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 257/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Po 76/14). Stanowisko to podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Również w doktrynie zwraca się uwagę, że podstawowym źródłem informacji z posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są protokoły lub stenogramy. Zastępczą formą udostępniania informacji jest zapis audiowizualny lub teleinformatyczny. Pełny zapis dźwiękowy przebiegu posiedzenia może obejmować treści objęte tajemnicą bądź też dotyczyć danych osobowych podlegających ochronie. Realizacja celu jakim jest dostęp do informacji publicznej następuje jednak przez dostęp do protokołów (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 326-328). Na mocy art. 11b ust. 2 u.s.g., art. 8a ust. 2 u.s.p. i art. 15a ust. 2 u.s.w. jawność działania organów (odpowiednio: gminy, powiatu i województwa) obejmuje m.in. prawo dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń tych organów i ich komisji. Możliwość uzyskania tych dokumentów jest uzależniona od tego, czy zostały one sporządzone przez zobowiązane do tego podmioty. Należy jednak podkreślić, iż niezależnie od zastosowania się przez zobowiązane organy do przepisu art. 19 u.d.i.p. szczegółowe zasady dostępu do tych dokumentów i korzystania z nich będą każdorazowo określone w odpowiednich przepisach prawa miejscowego - statutach gmin, powiatów i województw (art. 11b ust. 3 u.s.g., art. 8a ust. 3 u.s.p. i art. 15a ust. 3 u.s.w) (S. Szuster, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Lex/el). Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 Użyty przez ustawodawcę w art. 19 u.d.i.p. zwrot "chyba, że" oznacza, iż nagranie audiowizualne lub teleinformatyczne ma fakultatywny charakter w stosunku do protokołu i uwiecznienie przebiegu sesji rady następuje w tej formie, jeżeli wynika to z aktów regulujących sposób działania tej rady. Zaznaczyć należy, że to do organu gminy należy szczegółowe określenie zasad dostępu do dokumentów związanych z działalnością rady gminy – co wynika wprost z art. art. 11b ust. 3 u.s.g. Tak więc organ gminy posiada pewnego rodzaju swobodę w określeniu wewnętrznych procedur w tym tego, czy sesje rady gminy będą utrwalane tylko w formie protokołu czy również w formie materiału audiowizualnego. Przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie nakładają na organ gminy obowiązku rejestrowania obrad w innej formie niż protokół oraz stenogram. Pamiętać jednak należy, że w żadnym wypadku postanowienia statutu nie mogą naruszać materii zawartej w aktach prawnych wyższego rzędu, a w szczególności nie mogą ograniczać dostępu do znajdującego swoje umocowanie w zapisach Konstytucji prawa dostępu do informacji publicznej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w odpowiedzi na wniosek Skarżącego Organ wyjaśnił, że żądana informacja nie może zostać udostępniona w formie wskazanej we wniosku, a właściwym sposobem uzyskania informacji o przebiegu sesji Rady Miejskiej jest protokół, który po zatwierdzeniu przez Radę zostanie opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej. Stanowisko to w ocenie Sądu w pełni odpowiada prawu. Wprawdzie z § 39 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] października 2002 r. w sprawie statutu Gminy Miejskiej K. wynika, że przebieg sesji nagrywa się na taśmę magnetofonową lub inny nośnik informacji, który przechowuje się do czasu przyjęcia protokołu z tejże sesji, jednak do chwili przyjęcia protokołu przez radę zarejestrowany przebieg obrad może być udostępniany tylko radnym i burmistrzowi. Natomiast z § 42 ust. 2 tegoż statutu wynika, że protokół z sesji po jego przyjęciu przez radę udostępnia się do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miasta z wyjątkiem protokołu z sesji zamkniętych lub z części zamkniętych sesji. Tym samym z postanowień statutu wynika jednoznacznie, iż zasadą jest, że przebieg sesji Rady Miejskiej w K. utrwalany jest w formie dźwiękowej, jednak służy to tylko do użytku wewnętrznego jakim jest sporządzenie protokołu, który to stanowi dokument urzędowy. Tym samym przyjąć należy, iż w tym zakresie prawidłowym było stanowisko Organu, który zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 poinformował Skarżącego, iż żądana informacja nie może zostać udostępniona w formie wskazanej we wniosku oraz jednoczesne wskazanie w jakiej formie informacja to zastanie udostępniona. Powyższe nie zwalniało jednak Organu z obowiązku formalnego zakończenia postępowania w sprawie wniosku Skarżącego z dnia [...] września 2015 r. Zgodnie zastosowanym przez Organ art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że wprawdzie organ poinformował Skarżącego, iż żądana informacja nie może zostać udostępniona w formie wskazanej we wniosku, to jednak postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji nie zostało zakończone formalnym rozstrzygnięciem. Zwrócić należy uwagę, iż ustawodawca w art. 14 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. przewidział, że w sytuacji gdy informacja nie może zostać udostępniona w formie wskazane we wniosku, a w terminie 14 dni od powiadomienia o tym wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, organ powinien zakończyć postępowanie wydając decyzję o umorzeniu postępowania, czego Burmistrz w niniejszej sprawie nie uczynił. Mając wszystko to na uwadze należało stwierdzić, że Burmistrz nie załatwiając wniosku Skarżącego z [...] września 2015 r. w sposób przewidziany prawem do dnia orzekania przez tutejszy Sąd dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej jako "p.p.s.a.") – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; Sygn. akt IV SAB/Po 151/15 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zobowiązał Organ do załatwienia przedmiotowego wniosku Skarżącego, w terminie 14 dni od doręczenia Organowi odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami (pkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że Organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. – Sąd uznał, że nie miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Sąd wziął pod uwagę, iż Organ zajął prawidłowe stanowisko w zakresie charakteru żądanej informacji, jak również poinformował Skarżącego o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazał w jakiej formie informacja może być udostępniona. Natomiast stwierdzona bezczynność wynikała z braku zakończenia postępowania formalnym rozstrzygnięciem. O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu (100 zł).