II SA/Kr 1490/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji "[...]" w U. na postanowienie Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...], znak [...], z dnia 29 września 2015 r. na podstawie: - art. 58 § 1, art.59 § 2, art.123 w związku z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 tekst jednolity ze zm.); - art.80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.); po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej - Fundacji "[...]" z siedzibą przy ul. S. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r., nr [...], znak: [...], którą nakazano stronie skarżącej - właścicielowi muru oporowego zlokalizowanego na działce nr [...] wzdłuż działki nr [...] w m. P. (od strony drogi krajowej) - w terminie 360 dni licząc od daty uostatecznienia się niniejszej decyzji wykonać roboty naprawcze obejmujące ww. mur długości 43,5m, w ramach których należy wykonać: w obrębie odcinka muru oznaczonego (w ekspertyzie) lit. A - dł. 29 m (mur oporowy główny): rozbiórkę początkowego (od strony południowej) poluzowanego fragmentu muru (na odcinku ok. dl. 2,0 m wys.4,0 m gr.0,6m) i jego odtworzenie z wykorzystaniem istniejących bloków kamiennych o wym. od 30x30cm x 60x60cm. betonową czapę wieńczącą korony muru dł. ok. 29,0 m po uprzednim zdjęciu wierzchnich zruszanych bloków kamiennych. Przekrój czapy 60x30 cm ze spadkiem górnej płaszczyzny w kierunku projektowanego koryta odwadniającego; miejscowe spoinowanie wypłukanych zapraw w spoinach lica muru na pow. ok.94,5 m2 (na całej powierzchni lica muru). Otwory odwadniające pozostawić i oczyścić; w obrębie odcinka muru oznaczonego lit. B - dł. 8,5m (mur oporowy z ciągiem schodów kamiennych): osadzenie na zaprawie poluzowanych bloków kamiennych remontowanych schodów i spoczników o pow. ok. 21,0 m2 miejscowe spoinowanie wypłukanych zapraw w spoinach lica muru o pow. ok. 51,0 m2; ułożenie początkowych koszy gabionowych od strony drogi i ich wypełnienie materiałem kamiennym - kamienie fi 10-30cm. Kosze posadowić na stropie skały łupkowo-piaskowcowej za pośrednictwem betonowej poduszki wyrównawczej; remont i uzupełnienie balustrad ochronnych dla biegów i spoczników schodowych; w obrębie odcinka oznaczonego lit. C - dł. 6,0m (zniszczony mur z obsuwem gruntowym): usunięcie fragmentów uszkodzonego muru o pow. ok. 60,0 m2 wraz z obsypem gruntowym i obrywem nasuniętym na pas drogowy (ze skarpy i z działki drogowej); rozbiórkę przewidzianego do skarpowania fragmentu placu wraz z częścią ogrodzenia (w ramach robót do usunięcia ok.23,0 m3 gruntu); wyprofilowanie terenu (ukształtowanie skarp i półek pod projektowane podstawy gabionów) o pow. 60,0m2; ułożenie koszy gabionowych od strony drogi i ich wypełnienie materiałem kamiennym ok.25,0 m3 - kamienie fi 10-30 cm. Kosze posadowić na stropie skały łupkowo-piaskowcowej za pośrednictwem betonowej poduszki wyrównawczej. Kosze o wym. 2,0x1,0x0,5m 20szt, 1, 0x1,0x0,5m - 8szt; odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 3 lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą nakazał właścicielowi muru oporowego zlokalizowanego na działce nr [...] wzdłuż działki nr [...] w miejscowości P. - Fundacji "[...]", wykonanie określonych robót budowlanych, celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego w/w obiektu budowlanego. Przesyłka pocztowa zawierająca w/w decyzję, przeznaczoną dla przedmiotowej Fundacji, skierowana została do wyznaczonego w sprawie pełnomocnika w/w strony, K. S. na adres: ul. W., P.. Przesyłka odebrana została w dniu 8 lipca 2015 r. (dzień tygodnia środa) przez J. S., co zostało udokumentowane podpisem z adnotacją listonosza cyt. " S. J. - żona ". Następnie za pismem z dnia 11 lipca 2015 r. K. S. zwrócił przedmiotową decyzję organu I instancji do PINB w N. dla Powiatu [...] wskazując, że od przeszło 3 lat nie jest już pełnomocnikiem ani też pracownikiem Fundacji "[...]". W związku z powyższym, w dniu 15 lipca 2015 r. PINB w N. dla Powiatu [...] w rozmowie telefonicznej poinformował dyrektora przedmiotowej fundacji J. S. o w/w fakcie, a następnie za pismem z dnia 27 lipca 2015 r. znak: [...] przesłał własną decyzję nr [...] z dnia 3 lipca 2015 r. znak: [...] bezpośrednio do strony na adres: Fundacja "[...]" ul. S., M.. Odwołanie od w/w decyzji organu I instancji, w dniu 13 sierpnia 2015 r. wniosła Fundacja "[...]. WINB w K. po przeprowadzeniu postępowania wstępnego, wydał w dniu 4 września 2015 r. postanowienie nr [...] znak: [...], którym w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. stwierdził, że w/w odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 w/w ustawy. Następnie, w dniu 22 września 2015 r. na dziennik podawczy organu wpłynął wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], do którego dołączono odwołanie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie, czy w stosunku do strony skarżącej dopuszczalne jest przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...] znak: [...], o które w/w strona zwróciła się do tutejszego organu we wniosku z dnia 18 września 2015 r. Na wstępie organ zauważył, że wcześniej, przed złożeniem w/w wniosku, strona skarżąca w dniu 13 sierpnia 2015 r. złożyła odwołanie od w/w decyzji organu I instancji. W związku z powyższym, WINB w K., po przeprowadzeniu postępowania wstępnego, wydał w dniu 4 września 2015 r. (a zatem także przed wpływem do tutejszego organu w/w wniosku) postanowienie nr [...], którym w oparciu o przepis art.134 k.p.a. stwierdził, że w/w odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 w/w ustawy. Przedmiotowe rozstrzygniecie do chwili obecnej nie było przedmiotem skargi i nadal pozostaje w obrocie prawnym. Organ wskazał, iż brak jest obecnie możliwości dla tutejszego organu przywrócenia wnioskowanego przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r. Niezależnie od powyższego WINB w K. wskazuje także, że zgodnie z art.58 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki określone ustawą. Organ podniósł, iż mając na uwadze powyższe, a także po dokładnej analizie akt organu I instancji stwierdził, że nawet przy przyjęciu hipotetycznego założenia, że brak jest przeszkody, o której mowa powyżej, do przywrócenia wnioskowanego przez Fundację "[...]" terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] (istnienie w obrocie prawnym postanowienia WINB w K. z dnia 4 września 2015r. nr [...] znak: [...]), określony w art. 58 § 2 k.p.a. siedmiodniowy termin do złożenia przez w/w stronę wniosku o przywrócenie uchybionego przedmiotowego terminu nie został przez stronę dochowany. Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że strona skarżąca, w dniu 24 czerwca 2009 r. udzieliła pełnomocnictwa dla K. S. zam. ul. W., P. do reprezentowania przedmiotowej fundacji we wszystkich sprawach związanych z nieruchomością położoną w P. przy ul. P. (nieruchomość, na której zlokalizowany jest przedmiot prowadzonego przez PINB postępowania). W ramach w/w pełnomocnictwa K. S. uprawniony został do występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej, w szczególności: Strażą Pożarną, Inspekcja Budowlaną, Sanepidem (...). Mając zatem na uwadze powyższe, za prawidłowe uznał organ skierowanie przez PINB w N. dla Powiatu [...] przeznaczonego dla w/w strony egzemplarza decyzji organu I instancji z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] do ustanowionego pełnomocnika przedmiotowej strony tj. K. S., na wskazany w pełnomocnictwie adres ul. W., P.. Organ podkreślił, iż w dniu 8 lipca 2015 r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji PINB w N. dla Powiatu [...] dnia 3 lipca 2015r. nr [...] znak: [...] stronie skarżącej, co jednocześnie oznacza, iż od dnia następnego tj. 9 lipca 2015r. rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania przez w/w stronę od przedmiotowej decyzji organu I instancji. Na bieg przedmiotowego terminu nie może wpływać przekazana w piśmie z dnia 27 lipca 2015r. przez stronę skarżącą informacja, iż K. S. od jakiegoś czasu nie jest pełnomocnikiem Fundacji [...]. Zauważyć bowiem należy, że przedmiotowa informacja została przekazana organowi I instancji już po wydaniu przedmiotowej decyzji. Strona nie dopełniła zatem obowiązku poinformowania organu I instancji w trakcie prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie o wygaśnięciu pełnomocnictwa dla K. S.. Ponadto w w/w określonym terminie o przedmiotowym fakcie nie informował organu I instancji również sam pełnomocnik, mimo iż przed wydaniem w/w decyzji skierowane zostało do niego zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z całością zebranych dowodów - zawiadomienie z dnia 10 grudnia 2014r. znak: [...]. Jako powód uchybienia w/w terminu strona skarżąca wskazała, że K. S. nie jest pełnomocnikiem Fundacji "[...]" i nie był jej pełnomocnikiem w dniu 8 lipca 2015r. (t.j. w dacie odbioru decyzji przez J. S.). Pełnomocnictwo zostało wypowiedziane przez fundację, a K. S. miał poinformować o powyższym fakcie wszystkie organy. K. S. nigdy nie poinformował Fundacji "[...]" o fakcie doręczenia mu decyzji z dnia 3 lipca 2015 r. Odbierając w/w decyzję w dniu 3 sierpnia 2015r. Fundacja "[...]" była przekonana, że jest to pierwsze skuteczne doręczenie. Zatem jako przyczynę uchybienia przedmiotowego terminu w/w strona skarżąca jednoznacznie wskazuje brak wiedzy o fakcie doręczenia przedmiotowej decyzji organu I instancji K. S.. Organ zauważył jednak, iż na podstawie treści notatki służbowej zalegającej w aktach organu I instancji na stronie 208 można przypuszczać, że już w dniu 15 lipca 2015 r. pracownik PINB w N. dla Powiatu [...] telefonicznie poinformował o tym fakcie dyrektora Fundacji "[...]" J. S.. Z pewnością natomiast informacje w przedmiotowym zakresie Fundacja "[...]" otrzymała w dniu 3 sierpnia 2015 r., kiedy to odebrała skierowane do niej pismo organu I instancji z dnia 27 lipca 2015 r. znak: [...], za którym to pismem PINB dodatkowo przesłał także w/w stronie zwróconą przez K. S. decyzję nr [...] z dnia 3 lipca 2015 r. Organ stwierdził, że w dniu 3 sierpnia 2015 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez Fundację "[...]" od w/w decyzji organu I instancji. Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015r. nr [...], znak: [...]" został nadany w placówce pocztowej S. w dniu 18 września 2015 r. (ponad miesiąc od dnia 3 sierpnia 2015 r.) i wpłynął na dziennik podawczy tutejszego organu w dniu 22 września 2015 r. Organ stwierdził, iż w niniejszym przypadku nie został dochowany wynikający z treści 58 § 2 k.p.a. siedmiodniowy termin na złożenie przedmiotowego wniosku, co obliguje tutejszy organ do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia dla strony skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015r. nr [...] znak: [...]. Wobec powyższego nie ma w tym przypadku znaczenia, czy pozostałe przesłanki (wymienione powyżej w pkt. 1 i pkt. 3) konieczne do przywrócenia uchybionego terminu, zostały przez stronę spełnione. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca, która domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności: art. 40 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i doręczenie postanowienia z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] osobie niebędącej pełnomocnikiem skarżącej; art. 43 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] zostało skutecznie doręczone byłemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 lipca 2015 r.; art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie winy skarżącej przy uchybieniu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r.; Strona skarżąca podkreśliła, iż K. S. w chwili doręczania postanowienia z dnia 3 lipca 2015 r. nie był pełnomocnikiem skarżącej, co zostało przez niego potwierdzone w piśmie z dnia 11 lipca 2015 r. Co więcej idąc w ślad pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącą, K. S. nigdy nie był pomocnikiem strony skarżącej, gdyż zgodnie z twierdzeniem zawartym we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 18 września 2015 r., na pełnomocnictwie wskazana została osoba trzecia tj. K. S.. W związku z powyższym, w ocenie strony skarżącej, postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], w ogóle nie powinno zostać doręczane K. S., który zgodnie z treścią pełnomocnictwa, nie był uprawniony do występowania imieniu skarżącej. Jednocześnie należy zauważyć, iż w momencie błędnego wskazania przez skarżącą pełnomocnika, poprzez niewłaściwe określenie nazwiska tj. S., zamiast S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N., zobowiązany był do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa. Brak takiego wezwania skutkuje faktem istnienia błędu formalnego pełnomocnictwa co jest równoznaczne z pierwotnym brakiem umocowania K. S. do działania w imieniu skarżącej, w związku z czym wszelkie pisma powinny być kierowane bezpośrednio na adres strony skarżącej. W dalszej kolejności strona skarżąca wskazała, że nawet przy przyjęciu, iż K. S. był prawidłowo umocowany do występowania w imieniu skarżącej to jako były pełnomocnik zobowiązany był do poinformowania o fakcie otrzymania postanowienia z dnia 3 lipca 2015 r. skarżącą w celu podjęcia przez nią odpowiednich czynności tj. złożenie odwołania od powyższego postanowienia. Brak przekazania tej informacji stronie skarżącej przez K. S., uniemożliwiło stronie skarżącej skuteczne złożenie zażalenia na postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r. W związku z powyższym skarżąca nie może ponosić winy za uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, ze względu na fakt, iż dnia 3 sierpnia 2015 r. nie posiadała jakichkolwiek informacji o jego wydaniu, należy także zwrócić uwagę, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. po otrzymaniu informacji przesłał postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r. bezpośrednio na adres Fundacji "[...]" co wskazuje na fakt uznania przez niego, iż doręczenie niniejszego postanowienia K. S. było nieskuteczne ze względu na brak umocowania. Jeżeli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznałby, iż doręczenie na adres K. S. jest skuteczne, to niecelowe byłoby ponowne wysłanie pisma bezpośrednio na adres skarżącej, także ze względu na okoliczność braku obowiązku doręczania pisma stronie w momencie ustanowienia pełnomocnika. W związku z powyższym strona skarżąca była przekonana, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził wadliwość doręczenia przesyłki na adres K. S., dlatego za pismem z dnia 27 lipca 2015 r. doręczył skarżącej postanowienie z dnia 3 lipca 2015 r. Odbierając ww. postanowienie w dniu 3 sierpnia 2015 r. i jednocześnie wnosząc zażalenie 10 sierpnia 2015 r. strona skarżąca zachowała 7 dniowy termin do dokonania ww. czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014.1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 września 2015 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...]. Zgodnie z art. 58 k.p.a. (Dz. U. 2013.267) w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony (§ 1), b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 2), c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, czyli wniósł obok wniosku także odwołanie od decyzji, d) przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w prawidłowy sposób dokonał oceny okoliczności wskazanych w treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a. uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez stronę skarżącą. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie ugruntował się pogląd, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III 1716/99 oraz z 13 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 715/12). Zasadniczą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest zatem uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Oceniając brak winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można oczekiwać od osoby należycie dbającej o własne interesy. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy dopełnieniu obowiązku stanęła na przeszkodzie okoliczność nie do przezwyciężenia eliminująca nie tylko możliwość złożenia pisma procesowego w terminie, ale wykluczająca w ogóle normalne działanie. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych przesyłka pocztowa zawierająca decyzję, przeznaczoną dla strony skarżącej skierowana została do wyznaczonego w sprawie pełnomocnika w/w strony, K. S. na adres: ul. W., P.. Przesyłka odebrana została w dniu 8 lipca 2015 r. (dzień tygodnia środa) przez J. S., co zostało udokumentowane podpisem z adnotacją listonosza cyt. " S. J. - żona " , a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w 22 lipca 2015 r. Zaznaczyć należy, iż postanowieniem z dnia 4 września 2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, iż odwołanie strony skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Niniejsze postanowienie nie było przedmiotem skargi do Sądu i nadal pozostaje w obrocie prawnym. Z treści wskazanego postanowienia WINB z dnia 4 września 2015 r. o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, które nie zostało zakwestionowane przez stronę skarżącą, jednoznacznie wynika, że organ II instancji za prawidłowe uznał skierowanie przez PINB w N. dla Powiatu [...] przeznaczonego dla strony skarżącej egzemplarza decyzji organu I instancji z dnia 3 lipca 2015r. nr [...] znak: [...] do ustanowionego pełnomocnika przedmiotowej strony tj. Pana K. S., na wskazany w pełnomocnictwie adres ul. W., P.. Organ w omawianym postanowieniu podkreśla, że jak wynika z materiału dowodowego niniejszej sprawy ww. skarżona decyzja skierowana do K. S. została odebrana w dniu 8 lipca 2015r. (dzień tygodnia środa) przez Panią J. S., co zostało udokumentowane podpisem z adnotacją listonosza cyt. "S. J. - żona" Zdaniem organu wydającego ww. postanowienie o uchybieniu terminu, nastąpiło zatem skuteczne doręczenie decyzji PINB w N. dla Powiatu [...] z dnia 3 lipca 2015r. nr [...] znak: [...] stronie Fundacja "[...]" z siedzibą przy ul. S., M., co jednocześnie oznacza, iż od dnia następnego tj. 9 lipca 2015r. rozpoczął bieg terminu do wniesienia odwołania przez w/w stronę od przedmiotowej decyzji organu I instancji. Bez znaczenia dla w/w kwestii pozostaje zdaniem organu II instancji, i Sąd podziela to stanowisko, fakt ponownego doręczenia przez organ I instancji za pismem z dnia 27 lipca 2015r. znak: [...] w/w decyzji bezpośrednio stronie Skarżącej (k.209 akt PINB). Wskazać bowiem należy, że dodatkowe doręczenie stronie decyzji organu I instancji, wobec już dokonanego wcześniej skutecznego doręczenia tej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi przedmiotowej strony nie może wywrzeć skutku prawnego mającego znaczenie dla biegu terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2006r. sygn. akt V SA/Wa 1713/05 LEX nr 196306). Skarżąca już w omawianym postanowieniu została także prawidłowo poinformowana, że na bieg przedmiotowego terminu nie może także wpływać przekazana w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. przez Fundację "[...]" informacja, iż cyt. "Pan K. S. od jakiegoś czasu nie jest pełnomocnikiem Fundacji [...]" (k.211 akt PINB). Zauważyć bowiem należy, że przedmiotowa informacja została przekazana organowi I instancji już po wydaniu skarżonej decyzji. Strona nie dopełniła zatem obowiązku poinformowania organu I instancji w trakcie prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie o wygaśnięciu pełnomocnictwa dla Pana K. S.. Ponadto w ww. określonym terminie o przedmiotowym fakcie nie informował organu I instancji również sam pełnomocnik, mimo iż przed wydaniem skarżonej decyzji skierowane zostało do niego zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z całością zebranych dowodów (vide: zawiadomienie z dnia 10 grudnia 2014r. znak: [...] k.184 akt PINB + zwrotne potwierdzenie odbioru k.185 akt PINB). Jak wskazał NSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 29 czerwca 2010r. sygn. akt II GSK 509/10 cyt. "nie jest rzeczą organu ani sądu badanie z urzędu aktualności udzielonego pełnomocnictwa". Wniosek strony skarżącej z dnia 18 września 2015 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wpłynął do siedziby organu w dniu 22 września 2015 r. Jako przyczynę uchybienia terminu strona skarżąca wskazała, iż K. S. nie jest pełnomocnikiem Fundacji "[...]" i nie był jej pełnomocnikiem w dniu 8 lipca 2015 r. tj. w dacie odbioru decyzji prze J. S.. Ponadto strona skarżąca oświadczyła, iż nigdy nie udzielała pełnomocnictwa osobie o nazwisku [...]. A osoba wskazana na pełnomocnictwie to K. S., a więc zdaniem strony skarżącej zupełnie inna osoba niż wskazana prze organ I instancji. Odnośnie tych twierdzeń, które podtrzymała strona skarżąca w złożonej skardze, Sąd wskazuje, iż w aktach administracyjnych zalega pełnomocnictwo z dnia 24 czerwca 2009 r. udzielone dla K. S., tak więc twierdzenia strony skarżącej nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. zainteresowany ma złożyć wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd wskazuje, iż na podstawie treści notatki służbowej zalegającej w aktach organu I instancji na stronie 208 przyjąć można, że już w dniu 15 lipca 2015 r. kiedy pracownik PINB w N. dla Powiatu [...] telefonicznie skontaktował się z dyrektorem Fundacji "[...]" J. S., strona skarżąca wiedział o wydaniu decyzji z dnia 3 lipca 2015 r. Ponadto ww. decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 3 sierpnia 2015 r. Nawet nawet gdyby przyjąć korzystną dla strony skarżącej interpretacje, iż dowiedziała się ona o wydaniu decyzji dopiero w dniu 3 sierpnia 2015 r. to termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upływałby w dniu 10 sierpnia 2015 r. , podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadany został w dniu 18 września 2015 r. Sąd podziela w całości zdanie organu, iż strona skarżąca nie dopełniła obowiązku poinformowania organu I instancji w trakcie prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie o wygaśnięciu pełnomocnictwa dla K. S.. Ponadto o fakcie tym nie informował organu I instancji również sam pełnomocnik, mimo iż przed wydaniem w/w decyzji skierowane zostało do niego zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z całością zebranych dowodów - zawiadomienie z dnia 10 grudnia 2014 r. Zgodnie z treścią art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za pośrednictwem pełnomocnika z pełnym skutkiem prawnym. Tym samym wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie przewiduje żadnych wyjątków. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie przyjmuje się, że termin do wniesienia odwołania przez stronę, za którą działa pełnomocnik rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej decyzja została doręczona stronie. Strona postępowania administracyjnego ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa. Informacyjnie można podać, że organ administracji, który pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony, jaką powinna uzyskać w państwie prawa. Doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma – w stosunku do tej strony – wymiar wyłącznie informacyjny. Czynność ta wywołuje jedynie ten skutek, że strona zostaje poinformowana o treści pisma (orzeczenia). Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. Doręczenie decyzji stronie, jeżeli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika jest bezskuteczne (por. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1739/10 oraz z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1855/13, postanowienie NSA z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II GZ 616/15, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 269/15, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 11, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2011, s. 248). Wszystkie powyżej opisane okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy jednoznacznie wskazują, że w kontrolowanej sprawie właściwy organ nie naruszył art. 40 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i doręczenie decyzji z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] osobie niebędącej pełnomocnikiem skarżącej. Nie został także naruszony art. 43 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że decyzja z dnia 3 lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] została skutecznie doręczona obecnie byłemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 lipca 2015 r. Treść kontrolowanego postanowienia WINB wskazuje także na prawidłową wykładnię przez organ art. 58 § 1 k.p.a. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, a ponadto wniosła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Organ powinien jedynie ocenić przedstawione przez nią okoliczności w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. W postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu organ jedynie ocenia, czy strona uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia na jego podstawie prawidłowego rozstrzygnięcia. Zebrany materiał dowodowy został przez organ całościowo rozważony, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i zasadą prawdy materialnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.