II OZ 488/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 133/16, o odrzuceniu skargi K. W. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 133/16, odrzucił skargę K. W. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Olsztynie z dnia [...] listopada 2015r. w przedmiocie nakazania doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi poprzez uiszczenie go w kasie Sądu lub na wskazany rachunek bankowy. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 2 lutego 2016 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 9 lutego 2016 r. W wyznaczonym przez Sąd terminie pełnomocnik nadesłał pismo z naklejonymi znakami opłaty sądowej, wskazując iż jest to wypełnienie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd wskazał dalej, że zgodnie art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową - w tym wpis - uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Uiszczenie opłaty nie może nastąpić przy użyciu znaków opłaty sądowej. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie został uiszczony wpis sądowy, ponieważ nie można uwzględnić opłaty dokonanej w formie znaków opłaty sądowej, gdyż nie są one stosowane w procedurze przed sądami administracyjnymi. Ponadto profesjonalny pełnomocnik strony był wyraźnie pouczony o sposobie uiszczenia wpisu sądowego (w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu z podaniem konta). W zarządzeniu zawarto też pouczenie o skutkach jego niewykonania tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia wpisu w terminie. Z tych względów Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. K. W. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 212 § 1 p.p.s.a., art. 219 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 221 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni tych przepisów skutkującej uznaniem, iż pomimo uiszczenia wpisu w znakach sądowych nie zaszła konieczność ponownego wezwania do uregulowania wpisu od skargi, podczas gdy zadaniem sądu jest obrona praw obywatela przed arbitralnymi decyzjami władzy publicznej, a stosowanie zbyt rygorystycznych przepisów proceduralnych zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podniosła również, że opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa, co jednoznacznie wskazuje, że nie ma znaczenia w jakiej formie zostaną uiszczone, byleby opłata została uregulowana w wysokości prawem przepisanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") opłatę sądową można uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Treść powyższego przepisu jest jasna i nie powoduje trudności interpretacyjnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty, wyklucza on uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez naklejenie znaków opłaty sądowej. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04, z dnia 10 maja 2005 r., II OZ 332/05, z dnia 11 grudnia 2009 r., II OSK 1895/09) i w piśmiennictwie (v. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 826). Ustawodawca nie przewidział możliwości opłacenia pism sądowych znakami opłaty sądowej, jak to uczynił pełnomocnik skarżącej w rozpatrywanej sprawie, w związku z tym podane w zażaleniu przyczyny uiszczenia wpisu w tej formie nie mogą usprawiedliwiać niezachowania przewidzianego ustawą sposobu uiszczenia wpisu i potraktowania wniesionej skargi, jako należycie opłaconej. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skarżącej, że przepis ten ogranicza jej prawo do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ponadto niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że znaczki opłaty sądowej, jako dochody budżetu państwa, są formą skutecznego opłacania pism procesowych, bowiem regulacji takiej nie przewiduje art. 219 § 2 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd Wojewódzki nie był zobowiązany do ponownego wezwania strony do prawidłowego uiszczenia wpisu od skargi, skoro doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi zarządzenie z dnia 25 stycznia 2016 r. zawierało wyraźne pouczenie o sposobie i terminie uiszczenia wpisu od skargi jak również o konsekwencjach jego niewykonania. Końcowo wskazać należy, że przepis art. 221 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca pełnomocnik skarżącej, został uchylony z dniem 10 kwietnia 2010 r. i nie był stosowany przez Sąd Wojewódzki w rozpoznawanej sprawie. W świetle powyższego, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę jako nienależycie opłaconą. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.