IV SA/Wa 3486/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz E.Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem Nr [...] z 24 czerwca 2015 r. Wójt Gminy R. (zwany dalej: Wójt, organ I instancji), działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżąca), orzekł o odmowie wydania zaświadczeń: - w pkt 1) o zgodności wykonanych prac budowlanych ze studium zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki [...] położonej w C., gmina R.; w pkt 2) o zgodności wykonanych prac budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy R. w 2003 r. dla działki [...] położonej w C., gmina R. Uzasadniając podjęte postanowienie Wójt ocenił, iż ww. wniosek nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na treść art. 219 k.p.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w sytuacji, gdy organ nie może wydać zaświadczenia o treści żądanej przez ubiegającego się, wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. W niniejszej sprawie wnioskodawca zwrócił się o wydanie zaświadczeń o zgodności wykonanych prac budowlanych odpowiednio ze studium zagospodarowania przestrzennego i decyzją o warunkach zabudowy. Organ uznał zatem, że wnioskodawca ubiega się o wydanie zaświadczenia o treści pozytywnej, tymczasem ze zgromadzonych przez organ danych wynika, że wykonane prace budowlane nie są zgodne ze studium zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki [...], jak również z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta w 2003 r. dla działki [...] położonej w C., gmina R. W ocenie Wójta ww. decyzja ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę projektowanej inwestycji w ramach założenia siedliska zagrodowego na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości C. W zażaleniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:, tj.: 1. art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.), poprzez odmowę wydania wnioskowanych przez wnioskodawcę zaświadczeń; 2. art. 219 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 3 p.b., w związku z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; 3. art. 138 § 2 k.p.a.; 4. art 7 w związku z art. 8 oraz w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wydania wnioskowanych przez skarżącą zaświadczeń, w sytuacji gdy organ administracji publicznej nie rozpatrzył wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego, nie dokonał wyczerpującej analizy decyzji o warunkach zabudowy dla działki [...] położonej w C. i porównania jej ustaleń z przedmiotową budową, naruszając tym samym zasadę prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej; 5. art. 11 w związku z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie motywów, którymi organ administracji publicznej kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia; 6. art. 12 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania wnioskowanych zaświadczeń, pomimo braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, co stanowi niezasadne przedłużanie postępowania w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 217 § 2 w związku z art. 218 § 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu sprawy Kolegium podało, iż zgodnie z treścią art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2). Zaświadczenie stanowi dokument urzędowy, zawierający potwierdzenie istniejących obiektywnie faktów lub stanu prawnego, wydawany na żądanie podmiotu mającego w tym interes prawny przez organ administracji publicznej. Wydając zaświadczenie organ nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a tylko potwierdza, co mu jest wiadome. Ponadto zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b., inwestor realizujący budowę bez wymaganego pozwolenia zobowiązany jest przedłożyć w wyznaczonym terminie zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika z tego, że w razie braku obowiązującego planu oraz braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ nie może (nie jest w stanie) potwierdzić zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc nie może wydać zaświadczenia. Kolegium wyjaśniło, że zaświadczenie wydawane przez organ ma charakter czynności materialno-technicznej. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia ma charakter formalny, kończy postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczenia określonej treści, którego organ nie może wydać ze względu na niemożność potwierdzenia określonego stanu faktycznego, którego żąda wnioskodawca, a który nie wynika z materiału dowodowego będącego w dyspozycji organu. Oceniło następnie, iż w sprawie niniejszej brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także brak jest decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium z treści decyzji o warunkach zabudowy z [...] lipca 2003 r., Nr [...] wynika, że utraciła ona termin ważności z dniem [...] grudnia 2003 r. Wyjaśniło ponadto, iż zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p., na podstawie której została wydana ww. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednym z obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu było wskazanie okresu jej ważności. Oznacza to, że po upływie terminu ważności określonego w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzja ta traci swoją moc prawną, co powoduje, że nie może być ona przedmiotem obrotu prawnego. W tej sytuacji w ocenie Kolegium nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z decyzją, która utraciła ważność. Jednocześnie podało, że przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b. nie daje podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym, wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należało wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyła skarżąca wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. Podjętemu postanowieniu skarżąca postawiła zarzut naruszenia: 1. art. 219 w związku z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b., poprzez uznanie za zasadną odmowę wydania przez Wójta wnioskowanego przez skarżącą zaświadczenia, podczas gdy nie było negatywnych przesłanek uprawniających organ do wydania takiego rozstrzygnięcia, a wnioskowane zaświadczenia są wymagane przez przepis prawa tj. art. 48 ust. 3 pkt. 1 p.b. w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym; 2. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b. w związku z art. 42 u.p.z.p., poprzez uznanie, iż decyzja Wójta z [...] lipca 2003 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki [...] położonej w C. wygasła z dniem [...] grudnia 2003 r. w związku z czym organ nie mógł wydać zaświadczenia co do zgodności wykonanych robót budowlanych z treścią przedmiotowej decyzji, podczas gdy decyzja pozostaje w obrocie prawnym, a roboty budowlane w postaci nadbudowy budynku są zgodne z parametrami technicznymi określonymi w decyzji o warunkach zabudowy nr [...], tym samym brak było podstaw do odmowy wydania przez organ żądanego przez skarżącą zaświadczenia. Uzasadniając skargę, skarżąca podała, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w następujący sposób: przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana (art. 217 k.p.a.), przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia lub przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści (art. 219 k.p.a.). W ocenie skarżącej w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi żadna z ww. przesłanek umożliwiająca organowi odmowę wydania żądanego zaświadczenia. Podstawą prawną żądania przez wnioskodawcę wydania zaświadczenia był art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., a więc domaganie się wydania zaświadczenia z uwagi na wymogi przepisu prawa wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego tj. dyspozycji art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 p.b., zgodnie z którym w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę organ administracji nakłada między innymi obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania terenu. W związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym organ nadzoru budowlanego decyzją Nr [...] stosownie do art. 48 ust. 2 i 3 pkt 1 p.b., nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym lub decyzją o warunkach zabudowy. Skarżąca miała zatem interes w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia z uwagi na fakt, iż jego przedłożenie pozwoliłoby jej wypełnić obowiązki nałożone przez organ w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym. Podkreśliła, iż żądanie wydania zaświadczenia znajduje uzasadnienie w posiadanych przez Wójta dokumentach, tj. wydanej przez Wójta decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z [...] lipca 2003 r., która to decyzja wbrew ustaleniom Kolegium nie wygasła, nadal pozostaje w obrocie, tym samym możliwe jest wydanie w oparciu o nią żądanego przez skarżącą zaświadczenia. W odniesieniu do podniesionej przez organ odwoławczy kwestii utraty ważności decyzji skarżąca wskazała, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można interpretować w ten sposób, iż upływ terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powoduje jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Dodała, że w niniejszej sprawie skarżąca w terminie określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z [...] lipca 2003 r., nr [...] wystąpiła o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i pozwolenie to uzyskała, zatem nie sposób uznać, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z [...] lipca 2003 r. nr [...] wygasła, skoro adresat decyzji wystąpił w terminie w nim przewidzianym o wydanie pozwolenia na budowę. Wywiodła również, że postępowanie legalizacyjne dotyczy dodatkowych robót budowlanych w postaci nadbudowy budynku, dokonanych już po uzyskaniu przez skarżącą pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącej skoro przedmiotowa decyzja cały czas pozostaje w obrocie organ miał obowiązek zbadać czy wykonanie prac budowlanych jest zgodne parametrami technicznymi określonymi w ww. decyzji i dopiero wówczas wydać postanowienie w trybie art. 217 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podać należy, iż problematyka wydawania zaświadczeń uregulowana została w dziale VII k.p.a. Postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony i odformalizowany w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego. Zaświadczenie jako urzędowe potwierdzenie istniejących faktów lub stanu prawnego nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co do ich występowania w konkretnym wypadku (por. wyrok NSA z 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1898/10, lex nr 1079721, wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10, lex nr 1083548). Zaświadczenie jest aktem wiedzy upoważnionego do jego wydania organu administracji publicznej, a nie aktem woli, ponieważ nie kształtuje ono stosunku prawnego, tylko jest jego potwierdzeniem albo zaprzeczeniem. Zgodnie z art. 217 §1 i 2 k.p.a., zaświadczenie wydawane jest jedynie na wniosek, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy zgodnie z art. 218 §1 k.p.a., chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ ten stosownie do art. 218 § 2 k.p.a. może w koniecznym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Ma ono na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, istniejących już faktów lub stanu prawnego (wyrok NSA z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1139/10, lex nr 1082571 oraz J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 688). Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W świetle tego przepisu w doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. Na gruncie niniejszej sprawy bezsporną jest okoliczność, że we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne z [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu [...] lutego 2015 r., k. 1 akt administracyjnych) skarżąca uzasadniła konieczność wydania zaświadczenia nałożeniem takiego obowiązku postępowaniem prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego (PINB w P.). Następnie uzupełniając ww. wniosek [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu, k. 63 akt administracyjnych) skarżąca wyraźnie podała, że do przedłożenia wnioskowanego zaświadczenia została zobowiązana orzeczeniem PINB wydanym w toku postępowania legalizacyjnego. Orzekający w sprawie jako organ I instancji Wójt uznał, iż nie może wydać wnioskowanego przez skarżącą "pozytywnego" zaświadczenia, bowiem istnieje niezgodność budowy (budynku gospodarczego do produkcji rolnej z przeznaczeniem na pieczarkarnię, wytwórni podłoża do produkcji pieczarek oraz przyłącza wodociągowego dla zasilania w wodę) na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości C. z decyzją Wójta o warunkach zabudowy nr [...] z [...] lipca 2003 r. Nie wyjaśnił jednak na czym ta niezgodność ma polegać. Z kolei Kolegium uznało, że nie można orzekać co do zgodności budowy z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem decyzja ta wygasła z upływem określonego nią terminu ważności ([...] grudnia 2003 r.). Natomiast teren działki nie był objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, iż są one niezasadne. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż zgodnie z przepisem z art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b., inwestor realizujący budowę bez wymaganego pozwolenia zobowiązany jest przedłożyć w wyznaczonym terminie zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W kontekście przytoczonej regulacji za niewłaściwe uznać należy rozpatrywanie wniosku skarżącej w odniesieniu do wydania zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych ze studium zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki [...]. Za nieuprawnione Sąd uznaje także twierdzenie Kolegium stwierdzające, iż w związku z wygaśnięciem z dniem [...] grudnia 2003 r. decyzji Wójta z [...] lipca 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (w aktach administracyjnych sprawy) ww. decyzja ta utraciła moc prawną. Słusznie zauważa skarżąca w złożonym środku zaskarżenia, iż wedle utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa, terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można interpretować w ten sposób, iż upływ terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powoduje jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Termin ważności decyzji odnosi się bowiem do terminu, jaki ma jej adresat do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę. A zatem decyzja ta traci swą ważność po okresie, na jaki została wydana tylko wtedy, gdy adresat nie wystąpił w terminie przedmiotowym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 760/03, Lex nr 656203; wyrok WSA w Krakowie z 27 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 221/10, Lex nr 665366). Oceniając, iż decyzja o warunkach zabudowy wygasła i nie może stanowić podstawy do oceny zgodności wykonanych przez skarżącą robót budowlanych organ naruszył przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uchybienia procesowe doprowadziły Kolegium, do braku merytorycznej oceny przesłanek z art. 217 § 2 k.p.a., a także spowodowały brak ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W sprawie nie została zatem ustalona główna okoliczność faktyczna, która powinna była przesądzić o dopuszczalności wydania przez organ I instancji zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącą. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium zobowiązane będzie w prawidłowy sposób ustalić stan faktyczny sprawy określając, czy wykonane przez skarżącą roboty budowlane są zgodne z decyzją Wójta z [...] lipca 2003 r. W przypadku uznania, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, Kolegium powinno uchylić postanowienie Wójta z [...] czerwca 2015 r. i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ponieważ kompetencja organu administracji publicznej do wydania zaświadczenia nie może być przeniesiona na organ drugiej instancji rozpatrujący zażalenie na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia (wyrok NSA z 27 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 443/08, Lex nr 529867). Uznanie natomiast, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą Kolegium powinno zostać poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego oraz prawnego, czego wyrazem powinno być pisemne uzasadnienie wydanego postanowienia. W tym świetle zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania powołanych w skardze okazały się trafne. Mając powyższe na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie z [...] sierpnia 2015 r. (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł biorąc za podstawę art. 200, art. 205 § 1, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota obejmuje kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, kwotę 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz kwotę 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.