II SA/Ke 1071/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Chmielnik na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 25 września 2015 r. znak: IN-III.4130.45.2015 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Chmielniku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. II SA/Ke 1071/15 UZASADNIENIE W dniu 29 października 2015 r. Gmina Chmielnik, za pośrednictwem Wojewody Świętokrzyskiego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uchwałę nr XIII/104/2015 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 29 października 2015 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 25 września 2015 r. stwierdzające nieważność uchwały nr XI/83/2015 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Śladków Mały i części sołectwa Śladków Duży, gmina Chmielnik. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Chmielniku, a nie przez Burmistrza Miasta i Gminy w Chmielniku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, w dniu 9 grudnia 2015 r. strona skarżąca złożyła skargę datowaną na 29 października 2015 r., podpisaną przez Burmistrza Miasta i Gminy Chmielnik wraz z odpisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), przytaczanej dalej jako u.s.g., rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 98 ust. 3 u.s.g.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 25 września 2015 r. zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 29 września 2015 r., wobec czego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu, o jakim mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, upływał w dniu 29 października 2015 r. W terminie tym skarżąca nie złożyła jednak skargi, a jedynie uchwałę nr XIII/104/2015 Rady Miejskiej w Chmielniku z dnia 29 października 2015 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, wydaną w oparciu o art. 98 ust. 3 u.s.g. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się uprawnienie rady gminy do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, kwestionujące podjętą przez ten organ uchwałę (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 168/11; z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 224/10, wyrok WSA w Kielcach z 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 641/07). Przyjmuje się wówczas, że upoważnionym do reprezentowania strony skarżącej (rady gminy) jest jej przewodniczący i on w jej imieniu podpisuje wniesioną przez radę gminy skargę. W postanowieniu z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 344/09 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przewodniczący rady gminy, w sytuacji gdy rada gminy podjęła uchwałę o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego i upoważniła go do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, był uprawniony do dokonania tej czynności. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że "co prawda nie ma przepisu prawa, który stanowiłby o tym wprost, poza art. 98 ust. 3a ustawy o samorządzie gminnym, z którego takie uprawnienie dla przewodniczącego rady wynika w okresie zmiany kadencji rady gminy, to jednak uprawnienie to o charakterze ogólnym można wyprowadzić z wykładni systemowej przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Skoro bowiem jej przepisy tworzą konstrukcję nadzoru opartą o kontrolę legalności działalności oddzielnie każdego z organów gminy (rady oraz wójta, burmistrza lub prezydenta miasta), wyposażając każdy z nich w uprawnienie do decydowania o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego, to należy przyjąć, że w tych sprawach w imieniu rady gminy wystąpić może podmiot upoważniony przez radę, w szczególności jej przewodniczący, który z mocy art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym organizuje pracę rady. W sytuacji gdy rada gminy podejmuje uchwałę o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego i upoważnia przewodniczącego rady do wniesienia skargi do sądu to podmiot ten staje się sui generis pełnomocnikiem rady." Taki też pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 706/07. W stanie faktycznym sprawy nie mamy jednak do czynienia z wniesieniem skargi przez Radę Gminy Chmielnik, a jedynie ze złożeniem przez nią w terminie ustawowym przewidzianym w art. 98 ust. 1 u.s.g. uchwały stanowiącej podstawę do złożenia takiej skargi. Uchwała podjęta przez radę gminy w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. jest wprawdzie jednym z niezbędnych elementów formalnych skargi, o jakiej mowa w art. 98 ust. 1, jednak w żadnym razie skargą taką nie jest. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest kwalifikowanym pismem procesowym, wnoszonym w celu zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Szczególne wymagania formalne dla skargi zostały przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym powinna ona czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Przede wszystkim jednak skarga musi zawierać elementy wymagane dla każdego pisma strony, tj: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Uchwała nr XIII/104/2015 Rady Miejskiej w Chmielniku z 29 października 2015 roku nie może zostać uznana za skargę w przedstawionym wyżej rozumieniu, gdyż stanowi jedynie wyraz woli Rady co do zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Świętokrzyskiego z 25 września 2015 r. oraz wypełnia ustawowy wymóg wniesienia skargi, wymagany art. 98 ust. 3 u.s.g. W § 3 tej uchwały Rada Miejska w Chmielniku powierzyła wykonanie uchwały Burmistrzowi Miasta i Gminy Chmielnik, co oznacza, że niezależnie od legitymacji ustawowej do reprezentowania Gminy Chmielnik (art. 31 u.s.g.), Burmistrz miał także upoważnienie Rady do reprezentowania jej interesów jako organu stanowiącego Gminy w tym konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dlatego też skarga na kwestionowane przez Gminę Chmielnik rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Świętokrzyskiego winna zostać złożona – za pośrednictwem Wojewody - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i podpisana przez Burmistrza Miasta i Gminy Chmielnik, w terminie 30 – tu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Tymczasem skarga tak sporządzona i podpisana, aczkolwiek datowana na 29 października 2015 r., złożona została dopiero 9 grudnia 2015 r. Oceny przedstawionej wyżej nie zmienia fakt, że skarga podpisana przez Burmistrza złożona została w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z 26 listopada 2015 r. wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi, gdyż faktycznie w dacie wydania tego zarządzenia skarga nie została jeszcze wniesiona – co wyjaśniono już wyżej. Mając powyższe na uwadze skargę jako spóźnioną należało odrzucić stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.