II OSK 1457/16

Dnia 19 kwietnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 967/15 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza U.z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz B. S. kwotę 710 (siedemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 967/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2010 r. B. S. zwrócił się do Burmistrza U. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku rekreacji indywidualnej, na działce nr [...] w [...], obejmującej legalizacją samowoli budowlanej. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jednakże rozstrzygnięcie to, wskutek odwołania wniesionego przez inwestora, zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. Uwzględniając wskazania organu odwoławczego, w dniu 18 lipca 2011 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku we wskazanym w piśmie zakresie. Na powyższe wezwanie skarżący udzielił odpowiedzi pismem z dnia 27 lipca 2011 r., dołączając dwa "szkice dzierżawy". Zdaniem organu udzielonej odpowiedzi nie sposób uznać było za uzupełnienie braków złożonego wniosku, jako że skarżący nie przedłożył kopii mapy zasadniczej obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, a ponadto "nie określił na tej mapie granic terenu", wobec czego pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r. organ zawiadomił go o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało wniesione przez B. S. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji za zasadne i wyznaczyło Burmistrzowi dodatkowy termin załatwienia sprawy, uznając, iż w przypadku wystąpienia, tak jak w niniejszej sprawie, braków materialno-prawnych wniosku, powinna być wydana decyzja administracyjna kończąca postępowanie, w odróżnieniu od wad formalnych wniosku, kiedy to organ powinien wezwać o uzupełnienie braków formalnych w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Burmistrz U. odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania B. S. od w/w decyzji, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej motywach wskazano, że wnioskodawca nie uzupełnił treści wniosku o wymagane przepisami prawa dokumenty, zatem organ nie mógł wydać decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, a zobligowany był do wydania decyzji odmownej z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych złożonego wniosku. Wnioskodawca pomimo wezwania nie przedłożył bowiem wymaganej art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. - dalej u.p.z.p.), kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, wraz z określeniem granic terenu objętego wnioskiem. Rozpoznając skargę na w/w decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że słusznie organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku poprzez określenie granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii odpowiedniej mapy oraz wskazanie na załączniku graficznym położenia istniejącego obiektu - budynku letniskowego. Podstawą takiego działania była treść art. 52 ust. 2 u.p.z.p., który określa niezbędne wymagania merytoryczne wniosku. Nie ulega, w ocenie Sądu, wątpliwości, że skarżący żądanych dokumentów nie przedłożył, pomimo skierowanego wezwania, a zatem prawidłowe było wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Sąd podzielił tym samym pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wyrażony w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. wydanym na skutek rozpatrzenia zażalenia skarżącego na bezczynność Burmistrza U., zgodnie z którym w przypadku braków materialno-prawnych wniosku powinna być wydana decyzja administracyjna kończąca postępowanie, w odróżnieniu od braków formalno-prawnych, co do których stosuje się tryb z art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że skarżący był wzywany do uzupełnienia wniosku pismem z dnia 18 lipca 2011 r., po czym wobec jego nieuzupełnienia, pismem z 5 sierpnia 2011 r. został poinformowany o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Niezasadne są w tym zakresie zarzuty skarżącego dotyczące faktu uzupełnienia wniosku. Nie ulega wątpliwości, że nie dołączył on wymaganych w art. 52 ust. 2 pkt 1 informacji (naznaczenie granic terenu objętego wnioskiem na mapie), żądając, by stosownych naniesień na mapę dokonał organ, co jest niemożliwe w świetle wskazanych na wstępie uwag dotyczących wniosku i związania nim organu. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł B. S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie sprawy w całości, nieodniesienie się do zarzutów skarżącego i wydanie wyroku wybiórczego względem skargi i akt sprawy, 2) rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez zaakceptowanie i uznanie za zgodne z prawem uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a. poprzez akceptację uznania za udowodnione okoliczności, co do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się, 4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 K.p.a., gdyż wniosek skarżącego nie został załatwiony zgodnie z zasadami praworządności, poprzez nie podejmowanie z urzędu i na wniosek stron czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, aspektów formalnych złożonego wniosku oraz nie załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przeprowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącego do władzy publicznej, 6) rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez akceptację nienależytego i niewyczerpującego informowania skarżącego przez organ w toku postępowania administracyjnego w okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Na zasadzie ostrożności procesowej, skarżący kasacyjnie zarzucił nadto naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności zaakceptowanie błędnego poglądu wyrażonego przez organy obydwu instancji, iż wniosek skarżącego nie spełniał wymogów przewidzianych przepisami, 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z wprowadzoną z dniem 28 czerwca 2015 r. ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) pkt 2 a do ust. 1, art. 29, z którego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o pow. zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać 1 na każde 500 m powierzchni działki, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (brak uwzględnienia). Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. okazał się zasadny, chociaż z innych powodów niż podniesione w skardze kasacyjnej. Stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które stało się podstawą odmowy wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, opiera się na wadliwej interpretacji przepisu art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zaakceptował błędne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o materialno-prawnym charakterze wymogów wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy określonych w art. 52 ust. 2 pkt 1 - 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., których nieuzpełnienie w terminie na wezwanie organu powinno skutkować wydaniem decyzji odmownej w tym zakresie. Na wstępie należy podkreślić, że art. 63 § 2 i 3 K.p.a. określa minimum wymagań formalnych podania, od których zależy uznanie jego skuteczności prawnej w postaci wskazania osoby, od której ono pochodzi oraz jej podpisu. Jak wskazuje art. 64 § 2 K.p.a., zakres wymagań formalnych podania rozszerzają przepisy szczególne zawarte w odrębnych ustawach, m.in. w odniesieniu do wniosku o wydanie warunków zabudowy formułuje je ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. normuje treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Obligatoryjnie wniosek ten powinien składać się z części graficznej oraz części opisowej. Część graficzna ma przedstawiać granice terenu objętego wnioskiem. Musi zostać sporządzona na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej. Mapy te mają obejmować teren, którego dotyczy wniosek, a ponadto obszar, na który będzie oddziaływać inwestycja. Część opisowa wniosku powinna zawierać charakterystykę inwestycji. Opis powinien określać planowany sposób zagospodarowania terenu, charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegających przekształceniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w/w wymagania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy mają charakter formalnoprawny. Przepis art. 52 ust. 2 wprowadza bowiem obowiązek dołączenia do wniosku określonej dokumentacji w postaci kopii mapy zasadniczej lub katastralnej oraz charakterystyki inwestycji, która będzie stanowić podstawę do określenia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Określenie w w/w przepisie wymagań odnośnie przedłożonej dokumentacji, takich jak oznaczenie na niej granic terenu objętego wnioskiem, nie świadczy o jej materialnoprawnym charakterze. Na etapie badania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie określonym w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., organ nie dokonuje bowiem sprawdzenia zgodności wniosku z przepisami prawa materialnego, a jedynie ogranicza się do weryfikacji przedłożonej dokumentacji, uwzględniając zarówno jej kompletności, jak i zawartość. Pogląd o formalnoprawnym charakterze wymogów z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wyrażany jest również w doktrynie (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, str. 431). Art. 64 § 2 K.p.a. reguluje ogólną zasadę rządzącą postępowaniem administracyjnym, nakładającą na organ prowadzący postępowanie obowiązek wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania, określonych w przepisach prawa, w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuzupełnienie tych braków w przewidzianym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skoro wymogi formalne, o których wspomina art. 64 § 2 K.p.a., formułuje również art. 52 ust. 2 u.p.z.p. niedołączenie do wniosku określonych w art. 52 ust. 2 elementów, w szczególności aktualnego załącznika mapowego, sprawia, że nie spełnia on wymogów formalnych wniosku i uzasadnia wezwanie do uzupełnienia tych braków z w/w rygorem. Nie ulega wątpliwości, że datą wszczęcia postępowania, w tym postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, jest dzień doręczenia organowi kompletnego wniosku. Braki wniosku, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., a więc i w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. są tego rodzaju, iż powodują w konsekwencji bezskuteczność złożonego wniosku. To zaś oznacza, że wniosek dotknięty takimi brakami nie jest zdolny do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, które winno zakończyć się w formie decyzji (por. wyr. NSA z 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2061/09, wyr. NSA z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 406/16, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 stanowi podstawę prawną wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek inwestora. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że kompletny wniosek inwestora w tym zakresie wszczyna postępowanie administracyjne, które może zakończyć się wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie warunków zabudowy. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie, nieuzupełnienie w terminie braków formalnych o których stanowi art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. na wezwanie organu stanowi o konieczności pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. wyr. NSA z 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 652/16, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W literaturze wskazuje się bowiem, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest konsekwencją nieusunięcia braków formalnych zgodnie z art. 64 K.p.a., natomiast dopiero niezgodność wniosku (a więc zamierzenia inwestycyjnego) z przepisami prawa skutkuje wydaniem decyzji odmownej (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, red. Z Niewiadomski, s. 431). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło błędną argumentację, zgodnie z którą konsekwencją niespełnienia warunków określonych treścią art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. powinno być wydanie odmownej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Brak spełnienia określonych tym przepisem warunków formalnych i ich nieuzupełnienie na wezwanie organu oznacza, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy w ogóle nie zostało skutecznie wszczęte i nie może zakończyć się merytoryczną decyzją. W takiej sytuacji, nieuzupełnienie braków określonych w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. powinno zakończyć się pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W tym kontekście podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze na uzasadnienie swojego stanowiska o konieczności wydania w takiej sytuacji merytorycznej decyzji wadliwie powołało orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10 (dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosi się ono do poglądu wyrażonego w orzecznictwie, że art. 64 § 2 K.p.a. nie ma zastosowania w razie stwierdzenia przez właściwy organ naruszeń we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332). W takim bowiem przypadku organ, na podstawie art. 35 ust. 3 tej ustawy, nakłada w drodze postanowienia na wnioskodawcę obowiązek usunięcia w określonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości. Podstawą przyjęcia poglądu o wyłączeniu zastosowania art. 64 § 2 K.p.a. w tych sprawach jest brzmienie przepisu art. 35 ust. 3 Pr. bud., który stwierdza, że po bezskutecznym upływie terminu określonego w w/w postanowieniu, organ ten wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis ten wyraźnie wprowadza zatem sankcję wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na budowę w przypadku nieusunięcia w terminie wadliwości wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Takiej regulacji nie zawiera ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym nie można przyjąć, że w odniesieniu do braków wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyłączony jest tryb określony przepisem art. 64 § 2 K.p.a. wprowadzający sankcję pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych tego wniosku w terminie. Należy bowiem podkreślić, że art. 35 ust. 1 Pr. bud. wprowadza obowiązek merytorycznej oceny zgodności załączonego do wniosku projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami techniczno - budowlanymi, a nieprawidłowości w tym zakresie związane są z wydaniem postanowienia o nałożeniu obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Takiej oceny zgodności z przepisami prawa na etapie badania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy pod względem jego kompletności nie wprowadza przepis art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Należy podkreślić, że w/w interpretacja przepisu art. 52 ust. 2 u.p.z.p. jako formułującego wymogi o charakterze materialnoprawnym ma charakter ograniczający uprawnienia inwestora, bowiem w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie skutkowałoby to koniecznością odmownego załatwienia sprawy w zakresie wydania warunków zabudowy. Przyjęcie natomiast wykładni tego przepisu, która wprowadza formalnoprawny charakter wymagań wniosku o wydanie warunków zabudowy, umożliwia inwestorowi, w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie i pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, złożenie kolejnego, kompletnego wniosku, który mógłby wszcząć postępowanie administracyjne kończące się wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ma to szczególne znaczenie w sprawach analogicznych do niniejszej, w której obowiązek uzyskania warunków zabudowy dla inwestycji nałożony został w toku postępowania legalizacyjnego, a negatywne załatwienie sprawy z wniosku o ich ustalenie dla przeprowadzonej inwestycji, ostatecznie wykluczyłoby legalizację samowolnie wykonanych robót budowlanych. Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kluczowe w niniejszej sprawie jest, że organy administracji publicznej błędnie uznały również, iż wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie był kompletny. Przedłożona dokumentacja spełniała bowiem warunki co do jej treści określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności skarżący załączył do wniosku dwie kopie map zasadniczych, które interpretowane łącznie z wypisem z rejestru gruntów pozwalają określić lokalizację działki objętej inwestycją w odniesieniu do pozostałych działek na tym terenie. Granice terenu objętego wnioskiem zostały zatem uwidocznione na załączonych do wniosku dokumentach, zgodnie z wymogiem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Powyższe oznacza, że organy administracji publicznej, ponownie orzekające w sprawie, powinny uwzględnić formalnoprawny charakter wymogów określonych art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także ich spełnienie w odniesieniu do wniosku skarżącego, co skutkuje koniecznością zakończenia postępowania prowadzonego w sprawie decyzją rozstrzygającą istotę sprawy. Pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze powyższe, uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.