II OSK 238/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Tomasz Świstak /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1455/15 w sprawie ze skargi W. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 869/14 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz W. S. kwotę 790 (siedemset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1455/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 869/14. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [..] w [..] decyzją z [..] października 2013 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 - dalej Pr. bud.) - w punkcie l. zatwierdził inwestorowi W. S. projekt budowlany zamienny dla inwestycji pod nazwą "Zjazd indywidualny z ul. W., działki nr [..] przez działki nr [..] do działki [..] obręb [..] w K.", realizowanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 Pr. bud., - w punkcie II. zezwolił na wznowienie robót budowlanych, - w punkcie III. nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] decyzją z [..] kwietnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 869/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. G. i S. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [..] .kwietnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Z dniem 13 marca 2015 r. wyrok ten stał się prawomocny. W dniu 18 maja 2015 r. do WSA w Krakowie wpłynęła skarga W. S. o wznowienie postępowania w ww. sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 24 września 2010 r. udzieliła pełnomocnictwa E. M. do reprezentowania w sprawie wykonania wjazdu wraz z przepustem na ul. W. przy nr [.]. Pełnomocnictwo obejmowało upoważnienie do odbioru korespondencji, co zostało szczególnie w nim wskazane. Dopiero w dniu 5 maja 2015 r. na skutek zapoznania się z treścią postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [..] skarżąca dowiedziała się że toczyła się sprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w tym przedmiocie. Ani skarżąca jako inwestor, ani jej pełnomocnik - E. M. nie zostały poinformowane o postępowaniu sądowym, mimo, że skarżącej przysługiwał status strony. Ponadto, mając na uwadze, że tak naprawdę czynności związane z wykonaniem przedmiotowego zjazdu zostały przez ZiKiT i PINB zatwierdzone, skarżąca była przekonana, że postępowanie administracyjne jest zakończone. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowego, Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy przed WSA w Krakowie, która odbyła się w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 869/14 w dniu 13 października 2014 r. Zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane zostało bowiem do W. S. na adres: ul. K.w K., było dwukrotnie awizowane i zostało zwrócone do Sądu w dniu 1 października 2014 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Ponownie wysłane zawiadomienie o rozprawie, także po dwukrotnym awizowaniu, powróciło do Sądu z analogiczną adnotacją. Tak rzecz się miała również z doręczanym z urzędu wyrokiem wraz z jego uzasadnieniem. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 24 września 2010 r. skarżąca udzieliła pisemnego pełnomocnictwa E.M. zam. ul. W.w K. do reprezentacji w sprawie dotyczącej przepustu i indywidualnego zjazdu z ul. W. z dz. Nr [..] przez działki nr [..] do działki nr [..] obr. [..] w K. oraz do odbioru korespondencji dotyczącej sprawy i od tej pory wszystkie doręczenia w postępowaniu administracyjnym były dokonywane do rąk tak ustanowionego pełnomocnika, natomiast wszelka korespondencja sądowa do W. S. skierowana została na adres ul. K.m. [.]. w K.. Tym samym skarżąca wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania, jako że nie otrzymała ani odpisu skargi B. G. i S.G. sygn. akt II SA/Kr 869/14, ani zawiadomienia o rozprawie, ani też wyroku z 13 października 2014 r. z uzasadnieniem. Po ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej wydaniem wyroku z 13 października 2014 r. Sąd stwierdził, że skarga o wznowienie nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tego względu, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z [..] kwietnia 2014 r. nie odpowiada obowiązującemu prawu. Uchylenie wyżej opisanej oraz poprzedzającej ją decyzji wyrokiem z 13 października 2014 r., sygn. II SA/Kr 869/14 objętym postępowaniem wznowieniowym, Sąd uznał zatem za zasadne. Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej podniesionego na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. że w sprawie administracyjnej przed WSA do sygn. II SA/Kr 869/14 nie brał udziału jeden ze współwłaścicieli działki nr [..] - R. G., Sąd wskazał, że uchybienie to daje podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie stronie nie biorącej udziału w sprawie. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła W. S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: - naruszenie prawa procesowego - art. 282 § 2 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę o wznowienie postępowania, mimo przyjęcia, że podstawą wznowienia była nieważność postępowania, spowodowana pozbawieniem strony możliwości działania w toczącym się postępowaniu, o której mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., co w rezultacie doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym wyroku Sądu I instancji z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1455/15 mimo, że zapadł on w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności, - rażące naruszenie prawa procesowego - tj. art. 33 § 1 P.p.s.a., poprzez pozbawienie statusu uczestnika na prawach strony - R. G. w trakcie trwającego procesu - pomimo, iż jego interes prawny nie uległ zmianie w toku prowadzonego procesu - nadal pozostaje on współwłaścicielem nieruchomości przy ul. W. i pozostaje tam zameldowany, a tym samym powinien on posiadać możność obrony swych w praw w postępowaniu, tak jak pozostali współwłaściciele nieruchomości; (innymi słowy R. G. został pozbawiony statusu uczestnika na prawach strony - bez żadnego formalnego wyrzeczenia w tym przedmiocie, pomimo iż na początku postępowania Sąd nie stwierdził braku legitymacji procesowej po stronie tej osoby, a jego interes prawny nie uległ zmianie na przestrzeni trwającego procesu) oraz poprzez zaniechanie wydania postanowienia o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie R. G., na które to postanowienie uczestnik mógłby się zażalić, co w konsekwencji spowodowało pozbawienie go możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), choćby poprzez możliwość zażalenia się na ww. rozstrzygnięcie; - naruszenie prawa procesowego - tj. art. 79 P.p.s.a. poprzez zaniechanie jego zastosowania - tj. nie wyznaczenie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, pomimo iż wnioskodawca należycie uprawdopodobnił, iż miejsce pobytu strony nie jest znane i z którego to powodu na wcześniejszym etapie postępowania sąd I instancji zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt. 3 P.p.s.a.; w związku z czym należy uznać, że żadna z prób doręczenia korespondencji R.G. nie była skuteczna, a w konsekwencji ów uczestnik postępowania został pozbawiony możliwości działania i obrony swych praw, a tym samym postępowanie jest dotknięte wadą, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. - naruszenie prawa procesowego - tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez zaniechanie podania w uzasadnieniu, dlaczego w toku postępowania nie ustanowiono kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, mimo aktualizacji przesłanek z art. 79 P.p.s.a.; z jakich względów R. G. został pozbawiony statusu uczestnika na prawach strony w tym postępowaniu; jaki wpływ na złożenie oświadczenia o udrażnianiu rowu melioracyjnego przez pełnomocnika W.S. - E. M. miał fakt nabycia przez nią prawa własności nieruchomości, do której został poprowadzony zjazd indywidualny, którego stała się użytkowniczką i właścicielką, a także z jakich względów Sąd I instancji zdecydował się oddalić skargę o wznowienie postępowania, pomimo iż w obrocie prawnym do czasu uprawomocnienia się wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 października 2014 r. pojawiła się ostateczna decyzja zezwalająca na użytkowanie zjazdu; wszystkie ww. okoliczności są bardzo istotne dla ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, a nie omówienie ich w treści uzasadnienia, spowodowało iż nie jest możliwym ustalenie toku rozumowania Sądu I instancji, a tym samym przedmiotowe orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej; nadto brak zamieszczenia oceny wskazanych okoliczności w treści uzasadnienia świadczy o tym, że Sąd nie rozważył i nie wziął pod uwagę - przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia — tak istotnych kwestii i co musiało mieć wpływ na ostateczny kształt rozstrzygnięcia; -naruszenie prawa materialnego - tj. art. 59 Pr. bud. w zw. z art. 59 a ust. 1 i 2 Pr. bud. w zw. z art. 50 - 53 tej samej ustawy, poprzez pominięcie przez WSA w Krakowie (w trakcie procedowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1455/15), okoliczności wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie i jej wpływu na rozstrzygnięcie z dnia 13 października 2014 r., a mianowicie całkowite pominięcie faktu, iż z chwilą wydania przedmiotowej decyzji proces budowlany zjazdu zakończył się, a zatem nie jest dopuszczalnym prowadzenie postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 50-53 ustawy Prawo budowlane - a co było skutkiem wyroku z dnia 13 października 2014 r., a w konsekwencji naruszenie prawa procesowego — tj. art. 282 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 270 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie normy z art. 282 § 2 P.p.s.a. i oddalenie skargi o wznowienie postępowania, zamiast prawidłowo - uchylenia wyroku z dnia 13 października 2014 r. i umorzenie postępowania sądowo-administracyjnego jako bezprzedmiotowego. - naruszenie prawa procesowego - tj. art. 282 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 270 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie normy z art. 282 § 2 P.p.s.a. i oddalenie skargi o wznowienie postępowania pomimo, iż do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 869/14 pojawiła się w obrocie prawnym decyzja zezwalająca na użytkowanie zjazdu, co powinno skutkować odmiennym rozstrzygnięciem w sprawie, jako że decyzja zezwalająca na użytkowanie zjazdu kończy proces budowlany, a zatem niemożliwym jest, aby rozstrzygnięcie WSA w Krakowie z dnia 13 października 2014 r., które uchylało decyzję zatwierdzające projekt budowlany zamienny mogło się ostać w istniejącym stanie faktyczno-prawnym, który Sąd I instancji winien prawidłowo ustalić i ocenić. W oparciu o powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i zmianę wyroku z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 869/14 poprzez oddalenie skargi wnioskodawców S. i B. G., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem skargi na decyzję [.].WINB z dnia [..] kwietnia 2014 r., nr [.] utrzymującą w mocy decyzję [..] z dnia [.]. października 2013 r., gdyż stało się ono bezprzedmiotowe, na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a. oraz niezależnie od powyższego o zasądzenie kosztów postępowania, w tym | kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje na rzecz skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie okazały się zasadne wszystkie zgłoszone w niej zarzuty kasacyjne. Trafny okazał się zarzut naruszenia art. 282 § 2 P.p.s.a. Granice postępowania rozpoznawczego dotyczącego skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego określa podstawa wznowienia. Ich przekroczenie nie jest dopuszczalne. Negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie skargi na podstawie komentowanego przepisu. Sąd oddala skargę o wznowienie postępowania, jeżeli uzna, że: 1) zgłoszona podstawa wznowieniowa jest bezzasadna, 2) stwierdzi istnienie przyczyny restytucyjnej, która nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. W każdym innym przypadku skarga o wznowienie powinna być uwzględniona, co oznacza, że postępowania powinno zostać wznowione. Co do zasady, uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania wiązać się musi z ustaleniem, czy stwierdzona podstawa wznowienia miała wpływ na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia. Zasada ta nie dotyczy jednak podstaw wznowienia postępowania unormowanych w art. 271 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Ustaleń takich nie prowadzi się więc wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie nieważności postępowania zakończonego uprzednio wydanym w sprawie orzeczeniem. W przypadku nieważności postępowania, bada się jedynie to, czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny nieważności postępowania w dacie wydawania prawomocnego orzeczenia powinno zawsze powodować uchylenie tego orzeczenia, już tylko z tego powodu, choćby nieważność postępowania pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Każde orzeczenie wydane w toku postępowania dotkniętego wadą nieważności powinno zawsze być usunięte z obrotu prawnego niezależnie od wyniku zakończonego postępowania i niezależnie od słuszności zapadłego w nim rozstrzygnięcia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, 2017 r. s. 1220 - 1222, wyr. NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 406/07, z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2557/11, z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1169/11, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem ustalenia Sądu Wojewódzkiego w kwestii pozbawienia skarżącej kasacyjnie prawa udziału w postępowaniu sądowym o sygn. akt II SA/Kr 869/14 doprowadziły ten Sąd do wadliwego rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania sądowego. W treści uzasadnienia wyroku znajduje się wyraźne stwierdzenie o pozbawieniu W. S. możliwości działania w tym postępowaniu, wobec tego, że nie otrzymała odpisu skargi B. G. i S. G., nie została zawiadomiona o rozprawie, ani nie otrzymała wyroku z dnia 13 października 2014 r. wskutek pominięcia przy doręczaniu tej korespondencji pełnomocnika skarżącej. W świetle dominującego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz stanowiska doktryny, powyższe powinno bezwzględnie prowadzić do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i uchylenia wyroku wydanego w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności. Trzeba nadto uwzględnić, że gdyby w niniejszej sprawie nie został złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sentencja tego wyroku oddalającego skargę o wznowienie postępowania sądowego, mogłaby wskazywać, że skarga o wznowienie postępowania została oddalona z uwagi na bezzasadność argumentacji w niej podniesionej, tymczasem już z uzasadnienia tego wyroku wynika wyraźnie, że stanowisko skargi w przedmiocie nieważności postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 869/14 jest prawidłowe. Godna zauważenia również kwestia związana z kosztami postępowania sądowego zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania, które z uwagi na oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego nie zostały zasądzone przez Sąd Wojewódzki na rzecz W. S., mimo że w sprawie skarżąca kasacyjnie zasadnie podniosła zarzut nieważności postępowania sądowego. Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił wyrażanego w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. II OSK 1770/09) poglądu, iż mając na uwadze art. 7 P.p.s.a. i statuowaną przez niego zasadę szybkości postępowania dopuszczalne jest podjęcie orzeczenia o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania (art. 282 § 2 P.p.s.a.) także wtedy, gdy mimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania z art. 271 pkt 1 P.p.s.a., ponowne rozpoznanie sprawy ze skargi doprowadzi do konstatacji, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Niezasadne okazały się natomiast pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 w zw. z art. 79 oraz w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. wskazać należy, iż art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. uznaje za przesłankę nieważności postępowania sądowego pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Nie jest dopuszczalne powoływanie się na brak udziału uczestnika w postępowaniu z konsekwencjami wynikającymi z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. niejako poza tym uczestnikiem. Nieważność postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. należy brać pod uwagę, jeżeli możliwości obrony swych praw w postępowaniu sądowym została pozbawiona strona wnosząca skargę kasacyjną. Oznacza to, że wnoszący skargę kasacyjną nie może skutecznie powoływać się na takie naruszenie w stosunku do innych uczestników postępowania sądowego (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 266/17 oraz wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 5015/16, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że skarżąca kasacyjnie nie może skutecznie powoływać się na okoliczności dotyczące R.G. dla wykazania przesłanki z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż z akt administracyjnych oraz sądowoadministracyjnych wynikają przyczyny, dla których Sąd I instancji mimo początkowego zawieszenia postępowania ze skargi o wznowienie postanowiem z dnia 21 marca 2016 r. ze względu na brak wskazania aktualnego adresu uczestnika postępowania R. G. następnie postępowanie to podjął i wydał w sprawie wyrok. Zauważyć bowiem trzeba, iż jak wynika z informacji przekazanych przez B. G. i S. G.Sądowi I instancji wynika, że R. G. od wielu lat mieszka w A., ale jego adresu nie znają (protokół rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie z dnia 15 lutego 2016 r., k. 41 akt sądowych, pismo pełnomocnika B. i S. G. z dnia 31 maja 2016 r., k. 73 akt sądowych). Nadto z akt sprawy wynika, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie od 18 października 2010 r. do 2 kwietnia 2014 r. nie została mu skutecznie doręczona jakakolwiek korespondencja. Powyższe oznacza, że R. G. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i co za tym idzie nie był nigdy uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony (art. 33 § 1 P.p.s.a. a contrario), zaś błędem Sądu I instancji było nie wyrokowanie w niniejszej sprawie, lecz uprzednie niezasadne zawieszenie postępowania z powodu braku wskazania przez skarżącego aktualnego adresu tej osoby. Powyższe oznacza dalej, że w stosunku do R.G.nie będzie miał nawet potencjalnie zastosowania przywoływany w skardze kasacyjnej art. 285 P.p.s.a., albowiem ewentualne pozbawienie go -jako współwłaściciela działki przy ul. W. [..] - możliwości udziału w postępowaniu dotyczyć będzie nie postępowania sądowoadministracyjnego, lecz postępowania administracyjnego i w razie zgłoszenia przez niego odpowiedniego wniosku będzie oceniane przez właściwy organ w kontekście zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podobnie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. okazał się nieskuteczny. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Brak było podstaw, aby odnosić się w zaskarżonym wyroku do okoliczności dotyczących R.G., skoro przedmiotem skargi o wznowienie postępowania nie może być zarzut naruszenia art. 182 § 2 pkt 5 P.p.s.a. podniesiony poza podmiotem, którego ewentualne pozbawienie udziału w postępowaniu dotyczy. W uzasadnieniu sakrgu kasacyjnej nie podjęto nadto choćby próby wykazania jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu miałoby mieć nieodniesienie się do nabycia przez E.M. prawa własności nieruchomości, do której został poprowadzony zjazd indywidualny. Nietrafny okazał się wreszcie zarzut naruszenia art. 59 Pr. bud. Zauważyć bowiem należy, iż w niniejszej sprawie obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie wynikał wprost z przepisów prawa, lecz jego nałożenie stanowiło element rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Grodzkiego w K. z dnia [..] października 2013 r., wydanego na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane utrzymanego w mocy decyzją [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] kwietnia 2014 r. Decyzja organu II instancji stanowiła natomiast przedmiot zaskarżenia w sprawie II SA/Kr 869/14. Co za tym idzie wydanie na podstawie 59 ust. 1 Pr. bud. decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego orzekającego w sprawie skargi na decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] kwietnia 2014 r., albowiem nastąpiło już po wydaniu zaskarżonej decyzji, zaś sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanego aktu (art. 133 § 1 P.p.s.a.), co wynika z faktu, iż nie jest on kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym, a jedynie kontroluje działalności administracji publicznej. Wskazać dalej należy, iż to ewentualne prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 i nakładającej między innymi obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie skutkować będzie zaistnieniem w stosunku do decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., co następnie umożliwi kontynuowanie postępowania naprawczego. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.