II OSK 1783/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Zielonki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 47/16 w sprawie ze skargi [...] spółki z o.o. z siedzibą w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Zielonki z dnia 18 stycznia 2007 r. nr IV/22/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki Nr 22 w granicach administracyjnych Sołectwa Węgrzce rejon Krzemionka 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Zielonki na rzecz [...] spółki z o.o. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 47/16, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie na uchwałę Nr IV/22/2007 Rady Gminy Zielonki z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki Nr 22 w granicach administracyjnych Sołectwa Węgrzce rejon Krzemionka stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej obejmującej § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, § 22 oraz stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej obejmującej załącznik graficzny (rysunek planu) w zakresie oznaczenia symbolem "22.R.67" terenu działki ewidencyjnej nr 305/148, obręb 0016 w Węgrzcach. [...] Sp. z o.o. z/s w Krakowie wniosła skargę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej "u.s.g."), kwestionując ustalenia planu co do zagospodarowania nieruchomości składającej się z działki oznaczonej nr 305/148, obręb 0016, w Węgrzcach. Mianowicie uchwałę zaskarżono w zakresie, w jakim kierunek zagospodarowania ww. działki jest sprzeczny z kierunkiem zagospodarowania działki przewidzianym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy Zielonki nr XXIV/24/01 z dnia 20 września 2001, podnosząc w szczególności, że według planu znaczna część działki została przeznaczona na cele gospodarki rolnej, podczas gdy w studium teren ten przewidziano jako "obszar kształtowania nowych zasobów zabudowy mieszkaniowej". Rada Gminy Zielonki w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie wskazując na brak legitymacji Spółki do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, jak też jej niezasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu stwierdził uprawnienie skarżącej Spółki do zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., a ponadto przyjął, że kontrola zaskarżonego planu skutkowała koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego części jego postanowień (zarówno w części tekstowej, jak i graficznej), ze względu na naruszenie zasad jego tworzenia (art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dalej "u.p.z.p."). Pełny tekst uzasadnienia zaskarżonego wyroku znajduje się na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Rada Gminy Zielonki w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego: 1) art. 101 ust. 1 u.s.g., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż [...] sp. z o.o. posiadała legitymację do wniesienia skargi na uchwałę numer IW22/2007 Rady Gminy Zielonki z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 22 w granicach administracyjnych sołectwa Węgrzce rejon Krzemionka (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2007 r. nr 254 poz. 1693) pomimo, iż spółka ta nabyła prawo własności nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym 305/148 w dniu 6 października 2015 r. aktem notarialnym Repertorium A nr 7636/2015, to jest po dacie wejścia w życie opisanej powyżej uchwały oraz pomimo faktu, iż spółka ta oświadczyła nabywając przedmiotową nieruchomość w pkt IV zdanie 2 tego aktu notarialnego, że będzie na przedmiotowej nieruchomości prowadziła gospodarstwo rolne. 2) art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż pomimo obowiązywania ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 grudnia 2004 r. (znak: L GZ.tr.057 - 602 - 525/04) nie wyrażającej zgody na zmianę przeznaczenia części terenu przedmiotowej działki na cele nierolnicze, Rada Gminy Zielonki powinna była w uchwale numer IV/22/2007 Rady Gminy Zielonki z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki nr 22 w granicach administracyjnych sołectwa Węgrzce rejon Krzemionka (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2007 r. nr 254 poz. 1693) przeznaczyć tereny działki o numerze ewidencyjnym 305/148 na cele budowlane. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż sam fakt zbycia nieruchomości nie powoduje wygaśnięcia uprawnień z art. 101 u.s.g. lecz skutkuje jedynie przejściem tych uprawnień w ślad za prawem własności przy braku jakiegokolwiek wyjaśnienia na jakiej podstawie (przede wszystkim prawnej) dochodzi do takiej sukcesji, skoro nie wynika to z art. 101 u.s.g.; b) przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, bez wyjaśnienia podstaw prawnych takiego ustalenia, iż nie wyklucza legitymacji skargowej fakt, iż nie doszło do żadnej zmiany przeznaczenia nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym 305/148 od momentu jej nabycia przez [...] sp. z o.o.; c) przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie ma znaczenia z punktu widzenia legitymacji skargowej, że zarówno wszyscy poprzedni właściciele nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym 305/148, jak również [...] sp. z o.o. (ta w umowie nabycia) oświadczyli, iż będą na przedmiotowej nieruchomości prowadzić gospodarstwo rolne, w sytuacji gdy kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny interesu prawnego tej spółki do zaskarżenia uchwały nr IV/22/2007 Rady Gminy Zielonki z dnia 18 stycznia 2007 r.; d) sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, bez szczegółowego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego wyroku, uniemożliwiając dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. 2) art. 106 § 3, p.p.s.a. oraz art. 217 i 227 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych Rady Gminy Zielonki zgłoszonych na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r., które miały istotne znaczenie dla oceny interesu prawnego składającej skargę [...] sp. z o.o. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżąca Spółka nie wykazała aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny związany z własnością nieruchomości objętej zaskarżonym planem, gdyż w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały spółka ta nie miała żadnych praw do tej nieruchomości, ponieważ nie była jej właścicielem w tej dacie. Z tego względu uchwała ta nie mogła naruszyć prawa własności tej spółki, bowiem prawo to jeszcze w ogóle nie zostało przez tę spółkę nabyte. Zdaniem Rady niedopuszczalne jest wywodzenie legitymacji procesowej skarżącego ze sfery praw do nieruchomości, jakie miał do tej nieruchomości jego poprzednik prawny. Źródłem interesu prawnego jest bowiem norma prawna, a nie sfera praw i obowiązków innego podmiotu. Związek z normą prawną musi być bezpośredni i aktualny, a nie wywodzony za pośrednictwem praw właścicielskich poprzedniego właściciela nieruchomości. Brak jest w oparciu o obowiązujące przepisy prawne podstaw do konstruowania następstwa prawnego bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Legitymację procesową należy oceniać w stosunku do każdego skarżącego odrębnie, a zwłaszcza dla tej oceny nie może mieć znaczenia okoliczność, czy prawo do zaskarżenia uchwały przysługujące wcześniej poprzedniemu właścicielowi nieruchomości zostało przez niego zrealizowane czy też nie. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego uzależniania istnienia legitymacji procesowej od wyborów podmiotów administrowanych. Ponadto wskazano, że Sąd I instancji ustalił, iż pomimo obowiązywania ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 grudnia 2004 r., na mocy której Minister nie udzielił zgody na zmianę przeznaczenia części terenu przedmiotowej działki na cele nierolnicze Rada Gminy Zielonki określając w zaskarżonej uchwale przeznaczenie terenów działki o numerze ewidencyjnym 305/148 jako teren rolny oznaczony symbolem 22.R.67 oraz w części w terenie zabudowy usługowej oznaczonym symbolem 22.U.2. naruszyła art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Tymczasem Rada podejmując zaskarżoną uchwałę kierowała się zgodnością trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przede wszystkim decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 grudnia 2004 r. Jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji Ministra z dnia 1 grudnia 2004 r. grunty rolne przewidziane na cele zabudowy mieszkaniowej, na których przeznaczenie na cele nierolnicze Minister nie wyraził zgody, stanowią zwarte kompleksy glebowo - uprawowe zaliczane do najwyższych klas bonitacyjnych. Grunty te znajdowały się w czasie procedury planistycznej w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa, a użytkowane przez Stację Doświadczalną Oceny Odmian w Węgrzcach i ich przeznaczenie wówczas pod planowane inwestycje byłoby działaniem nieracjonalnym z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych. Zdaniem Rady Sąd podejmując zaskarżony wyrok naruszył także art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, iż: "sam fakt zbycia nieruchomości nie powoduje wygaśnięcia uprawnień z art. 101 u.s.g. lecz skutkuje jedynie przejściem tych uprawnień w ślad za prawem własności" (str. 15 pierwszy akapit uzasadnienia). Sąd ten przy tym nie wskazał na jakiej podstawie (przede wszystkim prawnej) dochodzi do takiej sukcesji, z czego ją wywodzi, a przynajmniej z czego wywodzi tę sukcesję, skoro nie wynika ona z art. 101 u.s.g. Następnie Sąd wskazał, iż: "nie wyklucza legitymacji skargowej fakt, iż nie doszło do żadnej zmiany przeznaczenia nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym 305/148 od momentu jej nabycia przez spółkę [...] sp. z o.o.". Jednak pomimo takiego ustalenia Sąd nie wyjaśnił, co stało u podstaw przyjęcia tego twierdzenia, skoro "O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej nieruchomości skarżącego w związku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Rada zarzuciła również naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 217 i 227 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych Rady Gminy Zielonki zgłoszonych na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r., które miały istotne znaczenie dla oceny interesu prawnego składającej skargę spółki [...] sp. z o.o. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, iż okoliczności na które wnioski dowodowe zostały przedstawione, nie miały znaczenia dla wyniku sprawy. Tymczasem wiedza i zamiar skarżącej Spółki, jak i jej poprzedników prawnych miał zasadnicze znaczenie dla oceny istnienia interesu prawnego do zaskarżenia uchwały z dnia 18 stycznia 2007 r. [...] spółki z o.o. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Zasadniczy zarzut kasacyjny dotyczy naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g., którego Rada upatruje w tym, że Spółce [...] przyznane zostało uprawnienie do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę w zakresie obejmującym ustalenia co do przeznaczenia nieruchomości stanowiącej jej własność, mimo że nabycie tej nieruchomości nastąpiło po dacie uchwalenia plany miejscowego, a ponadto Spółka w akcie notarialnym zadeklarowała jej wykorzystanie na cele rolnicze. Wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należało w pełni zaakceptować ocenę Sądu Wojewódzkiego, iż fakt wejścia w życie uchwały w przedmiocie planu miejscowego przed nabyciem nieruchomości przez aktualnego właściciela nie stanowił samoistnej przeszkody do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w sytuacji, gdy dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym nabycie nieruchomości w okresie, gdy zaskarżona uchwała już obowiązuje, nie uniemożliwia następczo jej zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., jednak warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest to, aby poprzednik prawny nabywcy nieruchomości nie korzystał z uprawnienia do zaskarżenia uchwały. Dotychczasowy właściciel wraz ze zbyciem nieruchomości traci bowiem na rzecz nowego właściciela niezrealizowane uprawnienie z art. 101 ust. 1 u.s.g.. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że dla oceny legitymacji procesowej istotne znaczenie ma to, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny aktualnego właściciela nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia: 7 kwietnia 2010 r. II OSK 186/10, 10 sierpnia 2011 r. II OSK 1093/11, 5 kwietnia 2012 r. II OSK 51/12, 13 listopada 2012 r. II OSK 2105/12, 8 lipca 2014 r. II OSK 3005/12). W niniejszej sprawie trafnie Sąd Wojewódzki wywiódł legitymację procesową skarżącej Spółki z art. 140 kc wskazując, że naruszenie jej interesy prawnego polega na tym, iż nie może korzystać z nieruchomości stanowiącej jej własność w taki sposób, jaki byłby możliwy, gdyby zachowana została zgodność uchwalonego planu ze Studium, którego ustalenia przewidują dla danego obszaru rozwój nowych zespołów zabudowy mieszkaniowej. Podkreślić trzeba, że na etapie badania uprawnienia Spółki do zaskarżenia przedmiotowej uchwały decydujące było ustalenie, że należącą do skarżącej nieruchomość przeznaczono w znacznej większości jej powierzchni na cele gospodarki rolnej, co w oczywisty sposób ogranicza możliwości jej zagospodarowania, w szczególności wyklucza prowadzenie inwestycji w zakresie zabudowy mieszkaniowej. Niewątpliwie, przyjęta przez Sąd Wojewódzki interpretacja art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz zastosowanie tego przepisu w ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy, świadczy o właściwym uwzględnieniu konstytucyjnie chronionego prawa własności i prawa do sądu (art. 64 i 45 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, obowiązujących przepisów nie można interpretować w sposób, który powodowałby, że właściciel nieruchomości nie mógłby korzystać z prawnej ochrony swoich praw, w tym poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego naruszający jego prawo własności. Ponadto nietrafny okazał się wywód autora skargi kasacyjnej wskazujący na to, że źródłem interesu prawnego nie może być sfera praw innego podmiotu, a konkretnie poprzedniego właściciela nieruchomości. W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki nie konstruował legitymacji Spółki w oparciu o prawa poprzedniego właściciela nieruchomości, a z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika wyraźnie, że legitymację skarżącej Spółki powiązano z jej bezpośrednim i aktualnym interesem prawnym, naruszonym wskutek ograniczeń wprowadzonych w planie miejscowym, skutkujących brakiem możliwości zagospodarowania nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową. W przeciwieństwie do poglądu prezentowanego przez Radę Gminy, Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że literalna oraz celowościowa i funkcjonalna wykładnia art. 101 ust. 1 u.s.g. nie pozwala łączyć legitymacji skargowej wyłącznie z prawem własności istniejącym w dacie uchwalenia prawa miejscowego, zastrzegając jednocześnie, że podmiot nabywający nieruchomość po wejściu w życie kwestionowanej uchwały może skorzystać z uprawnienia do jej zaskarżenia, jeżeli nie uczynił tego dotychczasowy właściciel. Zgodzić się należało również z wnioskowaniem Sądu Wojewódzkiego, że przy ocenie legitymacji procesowej skarżącej Spółki nie miała znaczenia okoliczność, iż posiadała ona wiedzę przy nabywaniu nieruchomości co do jej rolnego przeznaczenia ustalonego w planie miejscowym. Istotne było bowiem wykazanie w skardze, że jako aktualny właściciel nie może ona wykorzystać przedmiotowej działki w całości na cele zabudowy mieszkaniowej, chociaż taki sposób zagospodarowania niniejszego obszaru ustalony został w Studium. Z tych względów przeciwna argumentacja Rady Gminy okazała się wadliwa, przy czym dodać należy, że wyroki WSA przywołane przez autora skargi kasacyjnej na poparcie formułowanej przez niego tezy (II SA/Kr 490/11 i II SA/Kr 337/12) zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 5 kwietnia 2012 r. II OSK 51/12 i z dnia 13 listopada 2012 r. II OSK 2105/12. W konsekwencji za niezasadne należało uznać zarzuty wymienione w punkcie 2. petitum skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki wyjaśnił w sposób wystarczający podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia oraz powody, dla których nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez organ Gminy. Za chybiony należało również uznać zarzut dotyczący przepisów art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Wbrew temu co przytoczono w podstawie kasacyjnej, Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku nie wskazał, iż pomimo obowiązywania ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 grudnia 2004 r. – nie wyrażającej zgody na zmianę przeznaczenia części terenu przedmiotowej działki na cele nierolne – Rada Gminy Zielonki powinna była w uchwale z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczyć tereny działki o numerze ewidencyjnym 305/148 na cele budowlane. Z całego wywodu prawnego przedstawionego w uzasadnieniu wyroku wynika jednoznacznie, że Sąd Wojewódzki orzekł o nieważności zakwestionowanej części planu wskutek stwierdzonego naruszenia przez Radę Gminy przepisów art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. w związku z brakiem zgodności konkretnych postanowień planu z określoną w Studium funkcją obszaru obejmującego działkę skarżącej Spółki. Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w Studium, mogła być dokonana przez Gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie Studium z zachowanie trybu, w jakim Studium jest uchwalane. Natomiast naruszeniem zasad obowiązujących przy sporządzaniu planu miejscowego jest przyjmowanie ustaleń sprzecznych z postanowieniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie może budzić wątpliwości wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego, iż ustalenia planu dotyczące przeznaczenia spornej działki pod tereny gospodarki rolnej pozostają w oczywistej sprzeczności z określoną w Stadium funkcją danego obszaru ukierunkowaną na kształtowanie nowych zespołów zabudowy mieszkalnej. Zaznaczyć należy, że samo niezachowanie wymogu zgodności ustaleń planu z treścią Studium było wystarczającą przesłanką do uwzględnienia skargi, a zatem Sąd Wojewódzki nie badał innych kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą oraz Radę Gminy. Wobec powyższego skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a.