I SA/Gd 1181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Dyrektora Izby Celnej w. W na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 PKT 2 W ZWIĄZKU Z ART. 127 § 2 I ART. 144 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 R. - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (T. J. DZ. U. Z 2013 R., POZ. 267; DALEJ JAKO K.P.A.) ORAZ ART. 33 PKT 1, 3, 4, 9, 10 W ZWIĄZKU Z ART. 34 § 1, § 4 I § 5 ORAZ ART. 17 § 1 I ART. 18 USTAWY Z 17 CZERWCA 1966 R. O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI (T.J. DZ. U. Z 2012 R., POZ. 1015 Z PÓŹN. ZM.; DALEJ U.P.E.A.), PO ROZPATRZENIU ZAŻALENIA WNIESIONEGO PRZEZ ZOBOWIĄZANĄ A, SP. Z O.O. Z SIEDZIBĄ W G. NA POSTANOWIENIE DYREKTORA IZBY CELNEJ Z DNIA 2 KWIETNIA 2013 R., KTÓRYM ODDALONO WNIESIONE PRZEZ STRONĘ W OPARCIU O ART. 33 PKT 1, 3, 4, 9 I 10 U.P.E.A., ZARZUTY W SPRAWIE PROWADZENIA POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO NA PODSTAWIE TYTUŁU WYKONAWCZEGO NR [...] Z DNIA 29 LISTOPADA 2013 R. - UCHYLIŁ ZASKARŻONE POSTANOWIENIE W CZĘŚCI ODDALAJĄCEJ JAKO NIEZASADNY ZARZUT NIESPEŁNIENIA PRZEZ TYTUŁ WYKONAWCZY Z DNIA 29 LISTOPADA 2012R. WYMOGÓW OKREŚLONYCH W ART. 27 U.P.E.A., ORZEKŁ O UZNANIU TEGO ZARZUTU ZA UZASADNIONY I UMORZYŁ PROWADZONE PRZEZ ORGAN EGZEKUCYJNY - DYREKTORA IZBY CELNEJ DO MAJĄTKU A, SP. Z O.O. W OPARCIU O TEN TYTUŁ WYKONAWCZY POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE, A W POZOSTAŁYM ZAKRESIE UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONE POSTANOWIENIE. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 9 stycznia 2013 r. zajął stanowisko i uznał wniesione przez A, sp. z o.o. w oparciu o art. 33 pkt 1, 3, 4, 9 i 10 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 listopada 2012 r. - za nieuzasadnione. W WYNIKU ROZPOZNANIA ZAŻALENIA WNIESIONEGO PRZEZ A, SP. Z O.O., POSTANOWIENIE W PRZEDMIOCIE STANOWISKA WIERZYCIELA ZOSTAŁO UTRZYMANE W MOCY POSTANOWIENIEM DYREKTORA IZBY CELNEJ Z DNIA 29 STYCZNIA 2013 R. ORGAN EGZEKUCYJNY - DYREKTOR IZBY CELNEJ, PO UZYSKANIU OSTATECZNEGO POSTANOWIENIA W SPRAWIE STANOWISKA WIERZYCIELA - POSTANOWIENIEM Z DNIA 2 KWIETNIA 2013 R., ODDALIŁ WNIESIONE PRZEZ ZOBOWIĄZANĄ, ZARZUTY W SPRAWIE PROWADZENIA POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO NA PODSTAWIE TYTUŁU WYKONAWCZEGO Z DNIA 29 LISTOPADA 2012 R. ZOBOWIĄZANA A, SP. Z O.O. - NIE ZGADZAJĄC SIĘ Z POWYŻSZYM ROZSTRZYGNIĘCIEM DYREKTORA IZBY CELNEJ ZŁOŻYŁA ZAŻALENIE, W KTÓRYM PONOWIŁA ARGUMENTACJĘ ZAWARTĄ W ZGŁOSZONYCH ZARZUTACH, JAK TEŻ WNIOSŁA O ZMIANĘ ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA W CAŁOŚCI I UMORZENIE POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ ROZPOZNAJĄC SPRAWĘ W POSTĘPOWANIU ZAŻALENIOWYM W DNIU 6 MAJA 2013 R., WYDAŁ POSTANOWIENIE, KTÓRYM UCHYLIŁ ZASKARŻONE POSTANOWIENIE ORGANU EGZEKUCYJNEGO W CZĘŚCI ODDALAJĄCEJ JAKO NIEZASADNY ZARZUT NIESPEŁNIENIA PRZEZ TYTUŁ WYKONAWCZY WYMOGÓW OKREŚLONYCH W ART. 27 U.P.E.A., ORZEKŁ O UZNANIU TEGO ZARZUTU ZA UZASADNIONY I UMORZYŁ PROWADZONE PRZEZ DYREKTORA IZBY CELNEJ DO MAJĄTKU ZOBOWIĄZANEJ A, SP. Z O.O. W OPARCIU O TYTUŁ WYKONAWCZY Z DNIA 29 LISTOPADA 2012 R. POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE, A W POZOSTAŁYM ZAKRESIE UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONE POSTANOWIENIE. NA POSTANOWIENIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ, DYREKTOR IZBY CELNEJ ZŁOŻYŁ SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU. ZDANIEM STRONY SKARŻĄCEJ TYTUŁ WYKONAWCZY SPEŁNIA WSZYSTKIE WYMOGI OKREŚLONE W ART. 27 U.P.E.A. STRONA SKARŻĄCA WSKAZAŁA, ŻE ZASADNOŚĆ NAŁOŻENIA OBOWIĄZKU ZAPŁATY ODSETEK ZA ZWŁOKĘ OD NALEŻNOŚCI NIE UISZCZONEJ WE WSKAZANYM TERMINIE PŁATNOŚCI ZOBOWIĄZANY MIAŁ PRAWO KWESTIONOWAĆ W POSTĘPOWANIU ORZECZNICZYM, A NIE EGZEKUCYJNYM - WSKAZUJĄC JEDNOCZEŚNIE, ŻE KWESTII TEJ NIE PODNOSIŁ W POSTĘPOWANIU ORZECZNICZYM, SKŁADAJĄC ODWOŁANIE DO ORGANU PODATKOWEGO DRUGIEJ INSTANCJI I SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO. DYREKTOR IZBY CELNEJ WSKAZAŁ, ŻE BEZZASADNOŚĆ NALICZANIA ODSETEK ZA ZWŁOKĘ ZOBOWIĄZANY PODNIÓSŁ DOPIERO W ZARZUTACH NA POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE. STRONA SKARŻĄCA POWOŁAŁA SIĘ PRZY TYM NA PRAWOMOCNE WYROKI WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO WE WROCŁAWIU SYGN. AKT III SA/WR 228/13 Z DNIA 19 CZERWCA 2013 R., KTÓRYMI SĄD ODDALIŁ SKARGI NA POSTANOWIENIA DYREKTORA IZBY CELNEJ W PRZEDMIOCIE STANOWISKA WIERZYCIELA W SPRAWIE ZARZUTÓW ZGŁOSZONYCH W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU. STRONA SKARŻĄCA POWOŁAŁA SIĘ TAKŻE NA SPRAWY FIRMY A, SP. Z O.O. ZAWISŁE PRZED WOJEWÓDZKIM SĄDEM ADMINISTRACYJNYM WE WROCŁAWIU, KTÓRE ZAKOŃCZYŁY SIĘ ODDALENIEM SKARG ZOBOWIĄZANEGO NA POSTANOWIENIA WIERZYCIELA UZNAJĄCE ZARZUTY ZA BEZZASADNE (NIEPRAWOMOCNE WYROKI WSA W SPRAWACH SYGN. AKT III SA/WR 229/13 Z DNIA 26 CZERWCA 2013 R., SYGN. AKT III SA/WR 228/13 Z DNIA 19 CZERWCA 2013 R. ORAZ SYGN. AKT III SA/WR 230/13 Z DNIA 20 CZERWCA 2013 R.). Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 27, art. 29 § 1, art. 33 pkt 3 oraz art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i wniosła o jego uchylenie oraz obciążenie kosztami sądowymi Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). OCENIAJĄC ZASKARŻONE POSTANOWIENIE ZGODNIE Z KRYTERIUM LEGALNOŚCI, SĄD NIE STWIERDZIŁ NARUSZENIA PRAWA. STAN SPRAWY JEST POZA SPOREM: NACZELNIK URZĘDU CELNEGO DECYZJĄ Z DNIA 20 LIPCA 2012 R. WYMIERZYŁ ZOBOWIĄZANEJ A, SP. Z O.O. KARĘ PIENIĘŻNĄ Z TYTUŁU URZĄDZANIA GIER POZA KASYNEM. Dyrektor Izby Celnej po uprzednim doręczeniu upomnienia w dniu 29 listopada 2012 r. wystawił na zobowiązaną spółkę tytuł wykonawczy, obejmujący należność z tytułu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, a następnie przekazał go wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji do Dyrektora Izby Celnej. W oparciu o w/w tytuł wykonawczy, organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem tj. w Banku A S.A. Zawiadomienie z dnia 11 grudnia 2013 r. dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono w dniu 14 grudnia 2012 r. Odpis przedmiotowego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zobowiązanej doręczono za pośrednictwem poczty w dniu 13 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. A Bank S.A. uznał zajętą wierzytelność. Pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. (k. 10-15) zobowiązana spółka wniosła - z zachowaniem ustawowego terminu - zarzuty w sprawie prowadzenia przez Dyrektora Izby Celnej do jej majątku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 listopada 2012 r. z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutów zobowiązana wskazała: 1) niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 1, 7 oraz § 3 w związku z art. 26 § 1 u.p.e.a.), 2) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt 9 u.p.e.a.), 3) błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.), 4) nieistnienie obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), 5) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 pkt 3 u.p.e.a.), 6) nieistnienie obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Zobowiązana podniosła, iż z decyzji stanowiącej podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego nie wynika jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną, dlatego też bezpodstawnie wskazano w przedmiotowym tytule wykonawczym jako zobowiązana A, sp. z o.o., skoro sentencja decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie wskazuje, jako podmiotu, któremu wymierzono karę pieniężną A, sp. z o.o. z siedzibą w G. W ocenie zobowiązanej, skoro w sentencji decyzji nie wskazano w jakikolwiek sposób, komu wymierzono karę pieniężną, tym samym aktu tego nie sposób uznać, jako decyzji podatkowej kreującej jakikolwiek obowiązek, co uzasadnia stwierdzenie, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie istnieje. Ponadto, zdaniem zobowiązanej, w sprawie doszło do wystawienia tytułu wykonawczego przez podmiot, który nie jest wierzycielem. Spółka zauważyła bowiem, iż w tytule wykonawczym wskazano, jako rodzaj należności - karę pieniężną - zaś zgodnie z dyspozycją przepisu art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Zatem przedmiotowy tytuł wykonawczy został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w sytuacji, gdy jakikolwiek przepis powszechnie obowiązujący prawa nie stanowi, aby to dyrektor właściwej izby celnej był uprawniony do żądania wykonania decyzji właściwego naczelnika urzędu celnego wymierzającej karę pieniężną, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W ocenie zobowiązanej do tytułu wykonawczego nie dołączono - wbrew dyspozycji art. 27 § 3 u.p.e.a. - dowodu doręczenia A, sp. z o.o. upomnienia. Zobowiązana spółka zauważyła również, iż zgodnie z dyspozycją art. 19 § 5 u.p.e.a., dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowana wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast, zdaniem w/w, żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a ustawodawca w sposób jednoznaczny w ustawie o Służbie Celnej rozróżnił wymiar od poboru, na co wskazuje przyznanie naczelnikom urzędów celnych kompetencji w zakresie: wymiaru oraz odrębnie poboru podatku akcyzowego i opłaty paliwowej; wymiaru oraz odrębnie poboru podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w ustawie o grach hazardowych. Końcowo zobowiązana wskazała, iż w przedmiotowym tytule wykonawczym bezpodstawnie wskazano kwotę odsetek, a nastąpiło to bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i faktycznej, bowiem "wskazane w tytule wykonawczym orzeczenie - nie jest jakimkolwiek podatkiem". Wierzyciel - Dyrektor Izby Celnej w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2013 r. zajął stanowisko i uznał wniesione przez A, p. z o.o. w oparciu o art. 33 pkt 1, 3, 4, 9 i 10 u.p.e.a. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 listopada 2012 r. - za nieuzasadnione. W wyniku rozpoznania zażalenia, w/w postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 stycznia 2013 r. Organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej - po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela - postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2013 r. oddalił wniesione przez zobowiązaną zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 listopada 2012 r. Zobowiązana, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej, złożyła zażalenie, w którym ponowiła argumentację zawartą w zgłoszonych zarzutach, jak też wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - postanowieniem z dnia 6 maja 2013 r. - uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego w części oddalającej jako niezasadny zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr z dnia 29 listopada 2012 r. wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., orzekł o uznaniu tego zarzutu za uzasadniony i umorzył prowadzone przez Dyrektora Izby Celnej do majątku zobowiązanej A, sp. z o.o. w oparciu o ten tytuł wykonawczy postępowanie egzekucyjne, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wydając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej oparł się na treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. mającego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu na mocy art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. W skardze do WSA w Gdańsku wierzyciel Dyrektor Izby Celnej zarzucił naruszenie art. 27 u.p.e.a., art. 29 § 1 u.p.e.a, art. 33 pkt 3 u.p.e.a. Spór w sprawie dotyczy prezentowanego przez Dyrektor Izby Skarbowej poglądu, że orzeczona wobec zobowiązanej A, sp. z o.o. kara pieniężna nie jest podatkiem, od której mogą być naliczone odsetki. Sąd pogląd ten podziela, podzielając stanowisko wyrażone przez WSA w Gdańsku w prawomocnych wyrokach z dnia 8 stycznia 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1265/12, z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1254/12, z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie I SA/Gd 1422/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że orzeczona wobec zobowiązanej spółki kara pieniężna nie jest podatkiem, od którego mogą być naliczone odsetki. Zgodnie z art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Z mocy art. 51 § 2 O.p. za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a O.p., lub ratę podatku. Przepisy art. 51 § 1 i 2 O.p. stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta (art. 51 § 3 O.p.). Stosownie do treści art. 52 § 1 O.p. na równi z zaległością podatkową traktuje się także (1) nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, została wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych; (2) zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy; (3) wynagrodzenie płatników lub inkasentów pobrane nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej; (4) oprocentowanie nienależnej nadpłaty bądź zwrotu podatku zwrócone lub zaliczone na poczet zaległych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Z mocy art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54 O.p., naliczane są odsetki za zwłokę. ZDANIEM WSA, ANALIZA POWYŻSZYCH PRZEPISÓW UZASADNIA TWIERDZENIE, ŻE KARA PIENIĘŻNA NIE MIEŚCI SIĘ W KATALOGU ZALEGŁOŚCI PODATKOWYCH, A ZATEM NIE MOGĄ BYĆ OD NIEJ NALICZANE ODSETKI ZA ZWŁOKĘ. WYMIERZONA PRZEZ ORGAN KARA PIENIĘŻNA MA CHARAKTER PRAWNY SANKCJI ADMINISTRACYJNEJ, KTÓREJ PODSTAWOWĄ FUNKCJĄ JEST WYRZĄDZENIE PODMIOTOWI ADMINISTROWANEMU DOLEGLIWOŚCI Z WYRAŹNYM ZAMIAREM UKARANIA GO. KARY ADMINISTRACYJNEJ NIE NALEŻY MYLIĆ Z TZW. PRZYMUSEM EGZEKUCYJNYM, KTÓREGO PODSTAWOWYM CELEM JEST ZMUSZENIE DO ZREALIZOWANIA POLECENIA ORGANU ADMINISTRACJI. ZASADNIE WOBEC TEGO DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ STWIERDZIŁ, ŻE NALICZAJĄC ODSETKI OD ORZECZONEJ KARY ADMINISTRACYJNEJ NARUSZONO PRAWO W STOPNIU UZASADNIAJĄCYM KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA POSTANOWIENIA W CZĘŚCI ODDALAJĄCEJ, JAKO NIEZASADNY, ZARZUT NIESPEŁNIENIA PRZEZ TYTUŁ WYKONAWCZY, WYMOGÓW OKREŚLONYCH W ART. 27 U.P.E.A., UZNAJĄC TYM SAMYM TEN ZARZUT ZOBOWIĄZANEJ A, SP. Z O.O. ZA UZASADNIONY I UMARZAJĄC POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE W SPRAWIE. SĄD UZNAŁ ZA KONIECZNE ODNIESIENIE SIĘ DO POZOSTAŁYCH ZARZUTÓW ZOBOWIĄZANEJ SPÓŁKI. Sąd podziela i w tym zakresie stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej. Zgodnie z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. ilekroć w tej ustawie jest mowa o wierzycielu rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowa egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 u.p.e.a.; przepis ten w § 1 pkt 1 wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ pierwszej instancji. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., którego treść przytoczono wyżej, i z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, iż kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Wobec tego, w przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej, tj. dyrektor izby celnej właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego, który wymierzył A, sp. z o.o. karę pieniężną z tytułu urządzania gier poza kasynem. W kwestii zarzutu niedołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 27 § 3 u.p.e.a., należy wskazać, że obowiązek dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia ciąży na wierzycielu względem organu egzekucyjnego, nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma także podstaw, aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 u.p.e.a.) załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule. Stanowisko zobowiązanej spółki, że wymóg taki, zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a., ciąży na wierzycielu względem zobowiązanego, w ocenie Sądu jest nieprawidłowe. W rozpoznawanej sprawie zobowiązana wskazywała również, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia, co nakazuje art. 27 § 3 u.p.e.a.; wskazać należy, że upomnienie zostało doręczone zobowiązanej spółce, co zostało podane w tytule wykonawczym w rubryce 49. W ocenie Sądu, nie znajduje potwierdzenia zgłoszony przez zobowiązaną spółkę zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał na przepisy art. 1a pkt 7 i 13, art. 5 § 1 ust. 4 i art. 19 § 5 u.p.e.a. i przyjął, że w rozpoznawanej sprawie decyzję, którą wymierzono zobowiązanej spółce karę pieniężną wydał Naczelnik Urzędu Celnego, wobec czego Dyrektor Izby Celnej posiada na zasadzie art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w związku z art. 19 § 5 u.p.e.a. status wierzyciela oraz organu egzekucyjnego. Sąd aprobuje zaprezentowaną argumentację, że tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Aby to było możliwe powinien zawierać wszystkie elementy wymagane w art. 27 u.p.e.a. Brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, zgodnie z art. 1a pkt u.p.e.a. ilekroć w tej ustawie jest mowa o wierzycielu rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 u.p.e.a.; przepis ten, w § 1 pkt 1, wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ I instancji. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 u.g.h. wynika, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE, SĄD STWIERDZIŁ, ŻE ORGAN ODWOŁAWCZY PRAWIDŁOWO PRZYJĄŁ, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE WIERZYCIELEM JEST DYREKTOR IZBY CELNEJ JAKO DYREKTOR IZBY CELNEJ WŁAŚCIWY DLA NACZELNIKA URZĘDU CELNEGO, KTÓRY WYMIERZYŁ STRONIE KARĘ PIENIĘŻNĄ. W OCENIE SĄDU DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ SKARŻONYM POSTANOWIENIEM TRAFNIE ROZSTRZYGNĄŁ RÓWNIEŻ W KWESTII ZGŁOSZONYCH PRZEZ A, SP. Z O.O. W SPRAWIE PROWADZENIA POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO NA PODSTAWIE TYTUŁU WYKONAWCZEGO ZARZUTÓW NIEISTNIENIA OBOWIĄZKU (ART. 33 PKT 1 U.P.E.A.), OKREŚLENIA EGZEKWOWANEGO OBOWIĄZKU NIEZGODNIE Z TREŚCIĄ OBOWIĄZKU WYNIKAJĄCEGO Z ORZECZENIA (ART. 33 PKT 3 U.P.E.A.), BŁĘDU CO DO OSOBY ZOBOWIĄZANEGO (ART. 33 PKT 4 U.P.E.A.) - WOBEC CZEGO DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W TYM ZAKRESIE POSTANOWIŁ UTRZYMAĆ W MOCY ZASKARŻONE POSTANOWIENIE DYREKTORA IZBY CELNEJ, JAKO WYDANE ZGODNIE Z OBOWIĄZUJĄCYMI PRZEPISAMI PRAWA, W TYM Z USTAWĄ - KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO ORAZ USTAWĄ O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI. ZGODNIE Z ART. 26 § 1 U.P.E.A., ORGAN EGZEKUCYJNY WSZCZYNA EGZEKUCJĘ ADMINISTRACYJNĄ NA WNIOSEK WIERZYCIELA I NA PODSTAWIE WYSTAWIONEGO PRZEZ NIEGO TYTUŁU WYKONAWCZEGO. W BADANEJ SPRAWIE WYMIENIONY TYTUŁ WYKONAWCZY, ZŁOŻONY ZOSTAŁ DO ORGANU EGZEKUCYJNEGO PRZEZ WIERZYCIELA - DYREKTORA IZBY CELNEJ. PRZYSTĘPUJĄC DO OCENY POSTAWIONYCH W OPARCIU O ART. 33 PKT 1, 3 I 4 U.P.E.A. ZARZUTÓW NALEŻY WSKAZAĆ NA PRZEPIS ART. 29 § 1 U.P.E.A. STANOWIĄCY, IŻ ORGAN EGZEKUCYJNY BADA Z URZĘDU DOPUSZCZALNOŚĆ EGZEKUCJI ADMINISTRACYJNEJ; ORGAN TEN NIE JEST NATOMIAST UPRAWNIONY DO BADANIA ZASADNOŚCI I WYMAGALNOŚCI OBOWIĄZKU OBJĘTEGO TYTUŁEM WYKONAWCZYM. ORGAN EGZEKUCYJNY UPRAWNIONY JEST ZATEM DO OCENY DOPUSZCZALNOŚCI EGZEKUCJI ADMINISTRACYJNEJ, ZAŚ USTALENIE, CZY TYTUŁ WYKONAWCZY WYSTAWIONY PRZEZ DYREKTORA IZBY CELNEJ ZOSTAŁ WYDANY ZASADNIE, CZY TEŻ JEST WADLIWY Z POWODU NIEISTNIENIA OBOWIĄZKU, OKREŚLENIA EGZEKWOWANEGO OBOWIĄZKU NIEZGODNIE Z TREŚCIĄ OBOWIĄZKU WYNIKAJĄCEGO Z ORZECZENIA, CZY TEŻ NASTĄPIŁ BŁĄD CO DO OSOBY ZOBOWIĄZANEGO NIE MOGŁO BYĆ ROZSTRZYGNIĘTE PRZEZ ORGAN EGZEKUCYJNY. MERYTORYCZNE BADANIE TYCH KWESTII PRZEZ ORGAN EGZEKUCYJNY DOPROWADZIŁOBY DO NARUSZENIA PRAWA I WKROCZENIA W KOMPETENCJE INNEGO ORGANU ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ. Z treści ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów wynika, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje, określony został zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, wynika też, że nie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Skoro w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej (a w konsekwencji i Dyrektor Izby Skarbowej) będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela, a wierzyciel uznał, że egzekwowany obowiązek wskazany w tytule wykonawczym istnieje, jak też, że został prawidłowo nałożony na podmiot zobowiązany, którym w sprawie jest A, sp. z o.o., to czyni to bezzasadnymi zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Reasumując: od orzeczonej kary pieniężnej na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, będącej sankcją administracyjną o represyjnym charakterze, nie mogą być naliczane odsetki, bowiem sankcja administracyjna nie jest podatkiem i nie może być w stosunku do niej mowy o powstaniu zaległości podatkowej, stanowiącej podstawę obciążenia podatnika odsetkami. Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż postanowienie to wydane zostało z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. DSZ