IV SA/Wr 337/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca) Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w B. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania eksploatacji maszyny oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją p.o. Okręgowego Inspektora Pracy we W. (dalej organ odwoławczy, II instancji) z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr. 98, poz.1071 ze zm. dalej k.p.a.) i art. 19 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. nr 89, poz. 589 dalej p.i.p.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez: A Spółka Akcyjna z siedzibą w B. (dalej skarżąca, strona), postanowił utrzymać w mocy decyzję Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy (organ I instancji) zawartą w nakazie z dnia [...] listopada 2014 r. nr rej: [...]. Decyzja organu I instancji dotyczyła wstrzymania eksploatacji maszyny przenośnika taśmowego z wózkiem zrzutowym Bt- 650x53,1 przeznaczonego do transportu soli NaCI usytuowanego w magazynie soli zakładu A SA Wydziału [...], do czasu założenia osłony bocznej wózka zrzutowego zabezpieczającej części ruchome - bębny: wysypowy i zwrotny, które w razie zetknięcia się z nimi, stwarzające zagrożenie, do wysokości co najmniej 2,5 m od poziomu podłogi (podestu) stanowiska pracy lub zaopatrzone w inne skuteczne urządzenia ochronne, przed możliwością dostępu pracownika do wózka oraz sprawdzenia stanu technicznego, w tym mechanicznego oraz instalacji elektrycznej w zakresie ochrony przeciwporażeniowej, potwierdzającej możliwość bezpiecznej eksploatacji maszyny - przenośnika taśmowego z wózkiem zrzutowym Bt-650x53,1. W motywach tego rozstrzygnięcia przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania wskazano, że w dniu 20 listopada 2014 r. na wydziale CTP-1 (Wydział [...]) w zakładzie skarżącej doszło do zdarzenia wypadkowego ze skutkiem śmiertelnym, któremu uległ pracownik zatrudniony na Wydziale CTP -1 na stanowisku aparatowego. Tego samego dnia została podjęta kontrola w zakresie zbadania okoliczności i przyczyn ww. wypadku. Inspektor pracy stwierdził, że cyt.: "poszkodowany został prawdopodobnie wciągnięty przez bęben zwrotny maszyny wózka zrzutowego. Ustalił on, że przenośnik taśmowy z wózkiem zrzutowym Bt-650x53,1 przeznaczony do transportu soli NaCl usytuowany w magazynie soli zakładu Wydziału CTP-1 produkcji chloru, na wysokości około 12m nad powierzchnią posadzki magazynu soli, od momentu dostawy i montażu przez producenta nie posiadał osłony bocznej wózka zrzutowego, ani innego urządzenia ochronnego, zabezpieczającego części ruchome - bębny: wysypowy i zwrotny, przed możliwością dostępu pracownika do części pędnych do wysokości 2,5 m. Nie miał także innego zabezpieczenia wstrzymującego dostęp do części ruchomych wózka zrzutowego, stanowiącego część przenośnika Bt-650x53,1 przeznaczonego do transportu soli NaCl. Ustalenia te zawarto w uzasadnieniu do decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr rej: [...]. Odmiennie niż wynika to z art 34 ust 2 p.i.p., decyzja inspektora pracy zawierała dodatkowo uzasadnienie faktyczne potwierdzające potrzebę jej wydania. Jak wskazano, jej niezwłoczne wydanie tj. w dniu zaistnienia wypadku ze skutkiem śmiertelnym wynikało z potrzeby przeciwdziałania istniejącemu, bezpośredniemu zagrożeniu dla zdrowia i życia pracowników, wynikającemu z braku zabezpieczenia pracowników przed dostępem do strefy niebezpiecznej w obrębie wózka rzutowego przenośnika taśmowego Bt-650x53,1. Stan ten uzasadniał rozstrzygnięcie w oparciu o przepisu art. 10 § 2 kpa. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła jej naruszenie § 55 ust 1 w związku z § 2 pkt 12 rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przenośnik z wózkiem nie jest zaopatrzony w skuteczne urządzenia ochronne, który to pogląd rozwinięty został w uzasadnieniu odwołania. Strona ponadto podniosła, że nie przeprowadzono analizy z zakresu pojęcia "urządzenie ochronne", przywołując przy tym treść przepisów zawartych w § 2 pkt 12 ww. rozporządzenia. Ponadto jej zdaniem "nie ulega wątpliwości, że wskazany podest zapobiega dostępowi do strefy niebezpieczniej (strefy zagrożenia ruchem przenośnika). Wskazuje na to nie tylko konstrukcja podestu ale również Dokumentacja Techniczno Ruchowa (...) z której wynika ograniczona do potrzeb technologicznych dopuszczalność wejścia na podest". Podniesiono także, że wbrew ustaleniom faktycznym dokonanym przez organ, części ruchome przenośnika, w rozumieniu powołanego przepisu, tj. bęben zwrotny i bęben napędowy oraz zespół napędowy jazdy są zabezpieczone trwałymi osłonami zamontowanymi przez wykonawcę, które to okoliczności potwierdza DTR przenośnika. Zdaniem strony organ nie dokonał również całościowej wykładni § 55 ust 1 rozporządzenia BHP, a w szczególności nie dokonał analizy zakresu wyłączenia (przesłanki negatywnej). Obowiązek montowania osłony lub innego urządzenia nie dotyczy bowiem przypadków, gdy nie jest to możliwe ze względu na funkcję maszyny. W związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym organ II instancji zlecił inspektorowi pracy przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego dotyczącego eksploatacji przenośnika taśmowego z wózkiem zrzutowym Bt-650x53,1, w tym w szczególności ustalenie: 1. stanu faktycznego dotyczącego zastosowanych elementów konstrukcyjnych, zabezpieczających pracowników przed zagrożeniami wypadkowymi, w tym istniejących w dniu wydania spornej decyzji, w czasie eksploatacji (użytkowania) przenośnika taśmowego z wózkiem zwrotnym Bt-640x53,1, przeznaczonego do transportu soli NaCI, w związku z oświadczeniem złożonym przez stronę w odwołaniu, cyt. "nie ulega wątpliwości, że wskazany podest zapobiega dostępowi do strefy niebezpiecznej (strefy zagrożenia ruchem przenośnika)", 2. rodzajów i sposobu zabezpieczenia pracowników przed zagrożeniami wypadkowymi w czasie użytkowania (obsługi) przenośnika Bt-640x53,1, które określa cyt. "Dokumentacja Techniczno - Ruchowa Przenośnika Taśmowego z Wózkiem Zrzutowym Bt-650, L=53, 1 mb (dalej "Dokumentacja"), z której wynika ograniczona do potrzeb technologicznych (...) dopuszczalność wejścia na podest, 3. zasad bezpiecznego wykonywania pracy przy obsłudze i konserwacji przenośnika, określonych w instrukcjach wydanych na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy. W konsekwencji organ I instancji przeprowadził w dniach 14, 23 i 30 stycznia 2015 r. postępowanie kontrolne, zamieszczając ustalenia w protokole kontroli Nr rej. [...] przekazanym pełnomocnikom strony w dniu 30 stycznia 2015 r. Pełnomocnicy skarżącej, wstrzymali się z jego podpisaniem, w związku z przysługującym uprawnieniem do złożenia zastrzeżeń. W dniu 6 lutego 2015 r. do organu II instancji wpłynęło pismo z dnia 6 lutego 2015 r. nr rej. [...] z zastrzeżeniami do protokołu kontroli Nr rej. [...]. W wyniku badania zgłoszonych uwag inspektor pracy ustosunkował się do poszczególnych zarzutów w piśmie z dnia 18.02.2015 r., nr rej. [...], które zostało przekazane pełnomocnikom w dniu podpisania protokołu kontroli, tj. w dniu 19.02.2015 r. Pisma powyższe zostały dołączone do wskazanego protokołu kontroli stanowiąc składową część tego protokołu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący braku analizy zakresu pojęcia "urządzenie ochronne" wskazał, że nie wpływa to na zasadność wydanej spornej decyzji. Zauważono, że obecne osiągnięcia nauki i techniki pozwalają na zastosowanie różnych sposobów zabezpieczenia pracowników przed dostępem do strefy niebezpiecznej wskazanej w spornej decyzji, z wykorzystaniem jednego z rozwiązań (urządzeń ochronnych) eliminujących możliwość zaistnienia urazu, analogicznego do tego, jaki miał miejsce w dniu 20 listopada 2014 r. Dla wyjaśnienia wskazano, że to nie organ PIP, lecz skarżący pracodawca, kierując się treścią art. 207 § 2 k.p, podejmuje decyzje, które z urządzeń ochronnych wymienionych w § 2 pkt 12 ww. rozporządzenia będzie stosował, w celu skutecznego zabezpieczenia pracowników przed dostępem do strefy niebezpiecznej w obrębie wózka zrzutowego przenośnika taśmowego Bt- 640x53,1. Dodano także, że Inspektor pracy ustalił, iż użytkowane podesty nie są urządzeniami ochronnymi, a w stosunku do pracowników poruszających się na poziomie posadzki hali magazynu soli nie spełniają żadnych funkcji ochronnych, ponieważ części ruchome tego przenośnika zamontowane są na wysokości około 12 m powyżej poziomu posadzki. Natomiast dla pracowników obsługujących i nadzorujących pracę przenośnika, podesty zamontowane na wysokości około 12 m, wokół ww. przenośnika taśmowego Bt- 650x53,1 są podestami roboczymi, umożliwiającymi dostęp do tego przenośnika taśmowego, w czasie potrzeby wykonania zadań i obowiązków związanych obsługą nadzorem i prowadzeniem jego prac konserwacyjno-naprawczych. Nie można zatem uznać, że ww. podesty są urządzeniami ochronnymi oraz, że zapobiegają one dostępowi do strefy niebezpiecznej w obrębie wózka zrzutowego przenośnika taśmowego Bt-650x53,1, o którym mowa w spornej decyzji.. Podkreślono, że w trakcie tej samej kontroli dokonano analizy dokumentacji techniczno-ruchowej przenośnika taśmowego Bt-650x53,1. Powołano istniejący między innymi tam zapis, cyt.: "Wejście na podest roboczy dozwolone jest tylko w czasie zatrzymanego ruchu przenośnika, oraz zabezpieczeniem go przed niepowołanym uruchomieniem"., zaś w pkt. 4.3. wymienionej dokumentacji techniczno-ruchowej stwierdzono natomiast, m.in.- cyt.: "W czasie pracy przenośnika należy: • sprawdzić stan smarowania i temperaturę łożysk (...) • uważać aby taśma nie schodziła z krążków • w razie potrzeby wyregulować naciąg i bieg taśmy". Uwzględniając treści z dokumentacji techniczno-ruchowej przenośnika oraz poszczególne zarzuty odwołania organ podkreślił brak konsekwencji pomiędzy poszczególnymi zobowiązaniami kierowanymi do pracowników. Z jednej strony bowiem wskazano, że wejście pracowników na podest roboczy jest dozwolone tylko w czasie zatrzymanego ruchu przenośnika i zabezpieczenia go przed niepowołanym uruchomieniem i jednocześnie zobowiązano pracowników obsługi do wykonywania w czasie pracy przenośnika ww. czynności opisanych w pkt. 4.3 ww. dokumentacji techniczno- ruchowej, których to czynności nie można wykonać bez korzystania z podestów roboczych w czasie pracy (ruchu) ww. przenośnika taśmowego. Zdaniem organu odwoławczego powyższe wskazuje, że podesty robocze spełniają funkcje niezwiązane z zapobieganiem dostępowi do strefy niebezpiecznej określonej w spornej decyzji. Wobec pracowników poruszających się na poziomie posadzki hali magazynu soli podesty nie spełniają żadnych funkcji ochronnych, w stosunku do tych pracowników, ponieważ części ruchome ww. przenośnika zamontowane są na wysokości około 12 m powyżej poziomu posadzki. Natomiast dla pracowników obsługujących i nadzorujących pracę przenośnika, podesty zamontowane na wysokości około 12 m, wokół ww. przenośnika taśmowego Bt- 650x53,1 są podestami roboczymi, umożliwiającymi dostęp do tego przenośnika taśmowego, w czasie potrzeby wykonania zadań i obowiązków związanych z jego obsługą, nadzorem i prowadzeniem prac konserwacyjno-naprawczych tego przenośnika. Nie można zatem uznać, że ww. podesty są urządzeniami ochronnymi oraz, że zapobiegają one dostępowi do strefy niebezpiecznej w obrębie wózka zrzutowego przenośnika taśmowego Bt-650x53,1, o którym mowa w spornej decyzji. Odwołując się do treści zarzutów odwołania podkreślono, że sporna decyzja nie została wydana w wyniku braku osłon bębna zwrotnego i bębna napędowego samego przenośnika taśmowego, jak również z braku osłon zespołu napędowego jazdy wózka zrzutowego, które to części ruchome zostały zabezpieczone osłonami przedstawionymi na rysunkach technicznych, zawartych w załącznikach protokołu kontroli nr. [...]. Sporna decyzja została natomiast wydana z powodu braku zabezpieczenia przed dostępem do strefy niebezpiecznej występującej w obrębie samego wózka zrzutowego, w czasie ruchu (obrotów) bębnów wysypowego i zwrotnego tego wózka. Z powyższych względów cytowany wyżej fragment odwołania, nie ma związku z treścią spornej decyzji i nie mógł być uwzględniony przez organ II instancji. W odpowiedzi na kolejny zarzut odwołania po doprecyzowaniu go pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. (zawarty w załączniku nr 8 do ww. protokołu kontroli) w którym wskazano, że przyczyną braku możliwości zamontowania osłon ze względu na funkcje maszyny jest potrzeba wykonania "czynności związanych z operacjami technologicznymi (...) "wyregulowanie naciągu i biegu taśmy". Skonfrontowano, że czynności te wykonuje się przy tym podczas pracy przenośnika (pkt 4.3. Dokumentacji techniczno-ruchowej...). Odnosząc się do powyższych wyjaśnień w toku kontroli uzupełniającej inspektor pracy podjął działania mające na celu ustalenie miejsca, w którym dokonuje się regulacji naciągu i biegu taśmy. W konsekwencji stwierdzono, że dojechanie przedmiotowym wózkiem zrzutowym, do miejsca zamontowania śruby naciągu i biegu taśmy nie jest możliwe, co wykazano na stronach nr 11 i 12 protokołu kontroli nr. rej. [...]. W związku z powyższym, uznano, że zarzut, cyt.: "Założenie tych osłon utrudnia natomiast wykonywanie czynności związanych z "wyregulowaniem naciągu i biegu taśmy" jest bezzasadny i nie dał podstaw do zmiany lub uchylenia spornej decyzji. W odniesieniu do zarzutu, że zwrot "nie jest to możliwe ze względu na funkcje maszyny powinien być przy tym odczytany przez pryzmat § 56 ust. 1 rozporządzenia BHP, zgodnie z którym wszystkie urządzenia ochronne (w tym także osłony - zob. § 2 pkt. 12 rozporządzenia BHP) nie mogą utrudniać wykonania operacji technologicznych, ani ograniczać możliwości śledzenia jej przebiegu", także uznano go za bezzasadny. Podniesiono bowiem, że strona, powołując się jedynie na treść przepisu zawartego w § 56 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp, wskazała tylko na jedno z pięciu wymagań, jakie muszą spełniać jednocześnie urządzenia ochronne zastosowane przy maszynach. Strona nie uwzględniła przy tej uwadze, że zdarzenie wypadkowe, do jakiego doszło w dniu 20 listopada 2014 r. świadczy o nie zastosowaniu przez stronę przepisu zawartego w § 56 ust. 3 ww. rozporządzenia, cyt. "Używanie maszyny bez wymaganego urządzenia ochronnego lub przy jego nieodpowiednim zastosowaniu jest niedopuszczalne." W sprawie zarzutu, dotyczącego utrudnień w wykonywaniu czynności technologicznych podkreślono, że rozstrzygnięcie, zawarte w spornej decyzji, dawało pracodawcy możliwość zabezpieczenia strefy niebezpiecznej w obrębie wózka zrzutowego poprzez zastosowanie osłony lub innego skutecznego urządzenia ochronnego zabezpieczającego pracowników przed dostępem do ww. strefy niebezpiecznej. Wybór zastosowanego rozwiązania należał do pracodawcy, z tym że zastosowane urządzenie ochronne powinno spełniać wymagania określone w § 56 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 ww. rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. W konsekwencji wskazano, że wydanie spornej decyzji było uzasadnione mając także na względzie ustalenia zawarte w protokole kontroli nr rej. [...], z których wynika między innymi, że strefa niebezpieczna, w obrębie bębna zwrotnego i bębna zrzutowego (poza 315 mm od osi tego bębna osłoniętego kapturem bębna zrzutowego) wózka zrzutowego, w dniu wydania spornej decyzji, nie były zabezpieczone osłoną lub też innym urządzeniem ochronnym, spełniającym wymagania, określone w § 2 pkt 12 ww. rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp. Nadanie powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności miało natomiast na celu wyeliminowanie bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia pracowników zatrudnionych przy obsłudze przenośnika taśmowego z wózkiem zrzutowym Bt-650x3,1. Strona w ustawowym terminie złożyła skargę do tut. Sądu na powyższe rozstrzygnięcie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej przez niewłaściwy organ, oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - poprzez wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.); § 55 ust. 1 w zw. z § 56 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy - poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że prawidłowym urządzeniem ochronnym są osłony boczne wózka zrzutowego przenośnika taśmowego Bt-650x53,l; § 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy - poprzez przyjęcie, że podest, na którym znajduje się przenośnik taśmowy z wózkiem zrzutowym Bt-650x53,l, nie jest urządzeniem ochronnym. Ponadto podniesiono uchybienie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez niewyjaśnienie przyczyn uznania za niewystarczające osłony bębna zrzutowego oraz przyczyn ustalenia, że podest, na którym znajduje się przenośnik taśmowy z wózkiem zrzutowym Bt-650x53,l, nie jest urządzeniem ochronnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi podkreślono że kontrola, w wyniku której została wydana - utrzymana w mocy decyzją organu II instancji - decyzja Inspektora Pracy została wszczęta w celu zbadania okoliczności i przyczyn śmiertelnego wypadku przy pracy pracownika skarżącego, do którego doszło w dniu 20 listopada 2014 r. W zakresie zarzutu naruszenia art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o p.i.p. i nieważności z tego powodu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżący właściwie odróżnia piastuna organu od przedstawiciela organu, nie dostrzegając różnicy między samym organem a piastunem organu. Powołując się stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., II OSK 1513/13 podano, że w kwestii wadliwego podpisania decyzji wydanej przez organ administracyjny nie można utożsamiać z niewłaściwością organu. Wynika to z tego, że funkcjonowania organu administracji publicznej nie można utożsamiać z piastunem organu, czyli konkretną osobą fizyczną, wykonującą zadania danego organu (..)".Rozwinięto, że obowiązuje - niewyrażona co prawda wprost w przepisach prawa - zasada kontynuacji (ciągłości) działania organów administracji publicznej, która służy realizacji funkcji państwa, w tym wykonywanych w ramach władztwa administracyjnego, z której wynika, że w przypadku braku powołania osoby na stanowisko organu, jedynym wyjściem jest ustanowienie - przez podmiot właściwy do powołania - osoby pełniącej obowiązki danego organu, do czasu powołania na stanowisko organu lub ustania innych przeszkód w jego działaniu. Organ podniósł, że ze względu na nieuregulowany w przepisach, tymczasowy charakter powierzenia obowiązków M. Ł., Główny Inspektor Pracy mógł to uczynić bez zasięgania opinii Rady Ochrony Pracy. Wskazał także, że co najmniej dyskusyjna jest możliwość badania w niniejszym postępowaniu legalności dokonania czynności powierzenia obowiązków przez Głównego Inspektora Pracy. Jednocześnie, z ostrożności procesowej wskazano, że M. Ł. posiada także ważne upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Okręgowego Inspektora Pracy we W. Przywołując poglądy doktryny podkreślono, że samego niepowołania się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydawania decyzji nie należy utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie - nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji. Upoważnienia udzielane w trybie art. 268a k.p.a. są udzielane przez organ i brak osoby fizycznej wykonującej funkcje organu wskutek śmierci, wygaśnięcia mandatu czy aresztowania nie znosi samego organu i nie wpływa na ważność upoważnień do czasu, gdy nie zostaną one uchylone lub zmienione przez piastuna organu. Dopiero zatem zniesienie organu administracyjnego powoduje utratę mocy udzielonego upoważnienia. Odpadnięcie zaś stosunku podstawowego (np. rozwiązanie umowy o pracę mocodawcy pełniącego funkcję organu) pozostaje bez wpływu na istnienie i zakres umocowania, jeżeli nie nastąpiło odwołanie udzielonego pełnomocnictwa administracyjnego. Taki też pogląd utrwalił się w orzecznictwie t.j., że umocowanie do wydawania decyzji administracyjnych nie wygasa z dniem wygaśnięcia mandatu osoby pełniącej funkcję organu administracji publicznej, a skoro nie zostało ono uchylone, zmienione lub jeżeli nie stwierdzono jego nieważności, zachowuje ono swą ważność. Podkreślono także , że inspektorzy pracy nakazując usunięcie stwierdzonych uchybień nie mogą szczegółowo wskazać sposobu ich usunięcia, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 207 § 2 pkt 1, zgodnie z którym, to do pracodawcy należy organizowanie pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Realizując wydany nakaz, skarżący winien zastosować się w tym zakresie do odpowiednich reguł technicznych, technologicznych i innych określających sposób wykonania nakazu. Syntetyczny charakter przepisu pozwala przy tym uwzględnić wymagania wynikające z lokalnych uwarunkowań determinujących i jednocześnie konkretyzujących wybór techniczno-organizacyjnych rozwiązań optymalizujących sposób wykonania nałożonego obowiązku. Kwestia zatem czy pracodawca zastosuje osłony czy inne urządzenia ochronne i jakiego rodzaju osłony użyje pozostaje w jego kompetencji, z tym że odpowiadać one muszą wymogom określonym we właściwych przepisach. W ocenie organu nie sposób zgodzić się z kwestionowaniem decyzji z tego powodu, że skarżący zastosował osłony, które mogą utrudniać mu czyszczenie i konserwację maszyny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia kontroluje je z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie przez sąd, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Uwzględniając fakt, że kontrola sądowa obejmuje stan faktyczny i prawny istniejący w dacie zaskarżonej decyzji (a nie w dacie orzekania przez Sąd), oraz to, że wniesienie skargi zasadniczo nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że kontrolą może być objęta decyzja już wykonana, jak i jednoznaczne oświadczenie skarżącej popierające skargę, należy stwierdzić, że zaistniały podstawy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. nr 89, poz. 589 dalej p.i.p.) W pierwszej kolejności ustosunkowując się do podstawowego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 19 ust. 5 p.i.p. powodującego zdaniem strony, że zaskarżona decyzja została wydana przez p.o. Okręgowy Inspektor Pracy z naruszeniem przepisów o właściwości należy wskazać, że kontrolą Sądu w tym postępowaniu objęta jest sprawa, której przedmiotem jest wydany na podstawie art. 11 pkt.1, 2, 3, 4, 6 i 6a p.i.p. opisany wyżej nakaz wstrzymania eksploatacji maszyny do czasu założenia osłony bocznej wózka zrzutowego zabezpieczającej części ruchome lub zaopatrzenie w inne skuteczne urządzenia ochronne, przed możliwością dostępu pracownika do wózka oraz sprawdzenia stanu technicznego, w tym mechanicznego oraz instalacji elektrycznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Przedmiotem rozstrzygnięcia nie było zagadnienie prawidłowości powołania, a w konsekwencji sprawa właściwego umocowania osoby pełniącej obowiązki Okręgowego Inspektora Pracy we W. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażano już pogląd, który należy podzielić, że kwestia ewentualnej wadliwości samego aktu powierzenia obowiązków nie mogła być przedmiotem postępowania przed Sądem, który orzekał w granicach sprawy, określonych przez treść zaskarżonej w sprawie decyzji. Kontrola taka wykraczałaby poza granice danej sprawy, określone zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Ponadto zarzut nieprawidłowego powołania osoby, której powierzono pełnienie funkcji organu (tzw. piastuna funkcji organu) nie jest tożsamy z zarzutem naruszenia właściwości tego organu do wydania zaskarżonej decyzji. Czym innym jest bowiem istnienie samego organu administracji publicznej właściwego do rozstrzygania określonej kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, a czym innym to, czy we właściwym trybie powołano piastuna tego organu, to jest osobę fizyczną pełniącą funkcję odpowiadającą nazwie organu i wykonującą jego kompetencje (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1783/09 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podobne stanowisko NSA zajmował w wyrokach z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 61/07 i z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1549/09 (publikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla potrzeb rozstrzygnięcia tej sprawy, istotna jest jedynie okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana przez osobę piastującą funkcję Okręgowego Inspektora Pracy we W., której Główny Inspektor Pracy powierzył pełnienie obowiązków tego organu z dniem 26 lutego 2015 r. ( por. k. 24 akt sądowych ), a więc organ właściwy do rozpoznania sprawy. Z tego względu uznać należy, że w tej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji z powodu wydania tego rozstrzygnięcia przez organ niewłaściwy. W istocie przepisy p.i.p. nie zawierają żadnych regulacji dotyczących stanowiska pełniącego obowiązki Okręgowego Inspektora Pracy, a zgodnie z art. 5 ust . 3 p.u.p. Okręgowych inspektorów pracy powołuje i odwołuje Główny Inspektor Pracy po zasięgnięciu opinii Rady Ochrony Pracy. Należy jednak podkreślić, że podstawową cechą administracji publicznej jest zasada ciągłości jej działania, z której wynika, że niemożność wykonywania obowiązków Okręgowego Inspektora Pracy nie może prowadzić do braku możliwości podejmowania określonych czynności m.in. w postępowaniu administracyjnym. Działalność organu musi być tak zorganizowana, aby zapewniać nieprzerwane i stałe jego funkcjonowanie oraz pozwalające organowi na wypełnianie swoich ustawowych czynności i obowiązków. Utożsamianie organu administracji publicznej tylko z piastunem organu (osobą fizyczną) stanowiłoby zagrożenie dla funkcjonowania tej zasady. W literaturze prawniczej podkreśla się, że w oparciu o rozwiązania prawa ustrojowego należy przyjąć, że wykonywanie administracji publicznej przypisane jest organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym. Oznacza to, że brak piastuna organu administracji publicznej nie przerywa bytu organu administracji publicznej, przyjęta zaś w prawie ustrojowym koncepcja organizacyjno-przedmiotowa zapewnia trwałość organu administracji publicznej (B. Adamiak. O podmiotowości organów administracji publicznej w postepowaniu sądowoadministarcyjnym. Państwo i Prawo z 2006r. nr 11). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 1 p.i.p. do zakresu działań Głównego Inspektora Pracy należy kierowanie działalnością Głównego Inspektoratu Pracy i okręgowych inspektorów pracy a więc w zakres tak określonych kompetencji wchodzi zatem również zapewnienie wykonywania określonych w ustawach zadań i kompetencji poszczególnych okręgowych inspektorów pracy. W sytuacji, zatem gdy w danym czasie z różnych przyczyn dany Okręgowy Inspektor Pracy nie może wykonywać swoich obowiązków, albo po prostu został odwołany i nie powołano jeszcze nowego, jedynym wyjściem jest wyznaczenie przez Głównego Inspektora Pracy osoby pełniącej obowiązki do czasu ustania przeszkód lub powołania nowego Okręgowego Inspektora Pracy, zgodnie z trybem przewidzianym w przytoczonym art. 5 ust. 3 p.i.p. Nie można zatem podzielić stanowiska reprezentowanego w skardze że sporna w tej sprawie decyzja z dnia [...] marca 2015 r. r. nie została wydana przez właściwy organ. Nadto należy zauważyć jak wynika z akt sprawy (k. 25), że osoba pełniąca obowiązki Okręgowego Inspektora legitymuje się ważnym upoważnieniem, o jakim mowa w art. 268a k.p.a. które nie zostało także dotychczas odwołane. Materialnoprawną podstawę wydanego w niniejszej sprawie nakazu stanowiącego decyzję wydaną w I instancji sprawie stanowił art. 11 pkt 1, 2, 3 6 i 6a p.i.p. oraz § 39,§51, § 55, §56 i §57 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (wszystkie akty powołane wyżej) oraz przepisy art. 215 i art. 216 k.p. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 1) nakazania wstrzymania prac lub działalności, gdy naruszenie powoduje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników lub innych osób wykonujących te prace lub prowadzących działalność; skierowania do innych prac pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy wbrew obowiązującym przepisom przy pracach wzbronionych, szkodliwych lub niebezpiecznych albo pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy przy pracach niebezpiecznych, jeżeli pracownicy ci lub osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu(ust.2); nakazania wstrzymania eksploatacji maszyn i urządzeń w sytuacji, gdy ich eksploatacja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu (ust.3); nakazania ustalenia, w określonym terminie, okoliczności i przyczyn wypadku (ust. 6) ;nakazania wykonania badań i pomiarów czynników szkodliwych i uciążliwych w środowisku pracy w przypadku naruszenia trybu, metod, rodzaju lub częstotliwości wykonania tych badań i pomiarów lub konieczności stwierdzenia wykonywania pracy w szczególnych warunkach (ust.6a). Z powołanego w podstawie prawnej § 39 rozporządzenia wynika obowiązek realizacji zapewnienia pracownikom bezpieczeństwa i higieny pracy, regulacja zawiera katalog otwarty form i zasad na który winien opierać się ten obowiązek. Zgodnie z § 51 rozporządzenia maszyny powinny spełniać wymagania bhp, określone w odrębnych przepisach, przez cały czas użytkowania. Montaż, demontaż i eksploatacja maszyn, w tym ich obsługa, powinny odbywać się przy zachowaniu wymagań bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, uwzględniających instrukcje zawarte w dokumentacji techniczno- ruchowej . Miejsce i sposób zainstalowania oraz użytkowania maszyn powinny uwzględniając minimalizację ryzyka zawodowego, w szczególności poprzez zapewnienie dostatecznej przestrzeni pomiędzy ruchomymi częściami maszyn a ruchomymi lub stałymi elementami otoczenia. Ponadto pracodawca powinien zapewnić, aby wszystkie używane lub produkowane materiały; bądź energia były w bezpieczny sposób dostarczane i odprowadzane ze stanowiska pracy. W myśl § 55 ust. 1 i 3 rozporządzenia elementy ruchome i inne części maszyn, które w razie zetknięcia się z nimi stwarzają zagrożenie, powinny być do wysokości co najmniej 2,5 m od poziomu podłogi (podestu) stanowiska pracy osłonięte lub zaopatrzone w inne skuteczne urządzenia ochronne, z wyjątkiem przypadków, gdy spełnienie tych wymagań nie jest możliwe ze względu na funkcję maszyny. Osłony stosowane na maszynach powinny uniemożliwiać bezpośredni dostęp do strefy niebezpiecznej. Osłony niepełne (wykonane z siatki, blachy perforowanej, prętów itp.) powinny znajdować się w takiej odległości od elementów niebezpiecznych, aby przy danej wielkości i kształcie otworów nie było możliwe bezpośrednie dotknięcie tych elementów. Odległości bezpieczeństwa określają Polskie Normy. Z kolei § 56 rozporządzenia określa zamknięty katalog wymagań jakie powinny spełniać urządzenia ochronne, natomiast § 57 zawiera zobowiązanie o charakterze ogólnym . Wynika z niego, że maszyny i narzędzia oraz ich urządzenia ochronne powinny być utrzymywane w stanie sprawności technicznej i czystości zapewniającej ich użytkowanie bez szkody dla bezpieczeństwa i zdrowia pracowników oraz stosowane tylko w procesach i warunkach, do których są przeznaczone. Z kolei powołane przepisy kodeksu pracy określają, że (art. 215 k.p. ) a dobór i stan maszyn i innych urządzeń technicznych stosowanych w procesie pracy odpowiedzialność ponosi pracodawca, niezależnie od odpowiedzialności ich konstruktorów i producentów którzy odpowiadają na podstawie odrębnych przepisów, w tym przepisów prawa cywilnego, a nie postanowień kodeksu pracy. Zarówno maszyny i urządzenia techniczne znajdujące się w eksploatacji, jak i nowo wprowadzane na stanowiska pracy muszą spełniać warunki określone przepisami bhp. Niedostateczne zabezpieczenie w środki ochronne wymaga dodatkowego wyposażenia w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracy. Stosownie do art. 216 k.p. obowiązek ten obciążą pracodawcę. Jednocześnie zgodnie z art. 207 § 2 pkt 1 kodeksu pracy na który zasadnie powołuje się organ II instancji, pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki, w szczególności pracodawca jest obowiązany tak organizować pracę, by wymogi te zagwarantować. Pierwszy ze wskazanych przepisów ma charakter kompetencyjny wskazując organy Państwowej Inspekcji Pracy jako właściwe w sprawach związanych z naruszeniem przepisów prawa pracy. Przepis art. 207 oraz 215 i 216 k.p. służy wyeksponowaniu odpowiedzialności pracodawcy za stan bhp w zakładzie pracy, na który składają się zarówno czynniki o charakterze materialnym, technologicznym i osobowym. Powołana w uzasadnieniu decyzji dyrektywa techniczna jest dyrektywą o charakterze prawnym, gdyż wynikają z niej określone obowiązki dla pracodawcy (wykorzystania osiągnięć) i uprawnienia dla pracowników (do korzystania z tych osiągnięć). Przestrzeganie jej jest zabezpieczone określonymi sankcjami (wykroczeniową, karną, cywilną), jak również środkami do bezpośredniego zastosowania przez pracownika, np. powstrzymanie się od pracy niebezpiecznej lub niezwłoczne rozwiązanie stosunku pracy. Z kolei, przepisy rozporządzenia normujące zasady postępowania w zakresie bhp regulują obowiązki pracodawcy w sposób szczegółowy, odnosząc się przede wszystkim do wymagań o charakterze technicznym. Traktować je zatem należy jako konkretyzację, ujętego w sposób ogólny, obowiązku nałożonego na pracodawcę. Przytoczone przepisy wchodzą w skład systemu norm prawnych składających się na instytucję ochrony pracy, rozumianej jako całokształt gwarancji prawnych służących zabezpieczaniu zdrowia i życia ludzkiego w procesie pracy. Podstawowym składnikiem instytucji ochrony pracy są przepisy dotyczące obowiązków pracodawców w zakresie ochrony życia i zdrowia pracowników, przybierające postać prawa, którego przestrzeganie może być egzekwowane środkami przymusu państwowego. Obowiązki pracodawcy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy mają charakter bezwarunkowy (obciążają pracodawcę niezależnie od sposobu spełniania świadczenia przez pracownika), niepodzielny (działania i zaniechania innych podmiotów nie zwalniają pracodawcy od odpowiedzialności za stan bhp w miejscu pracy), realny (muszą być wykonane w naturze, bez możliwości wykonania zastępczego w postaci wypłaty równowartości nieotrzymanego świadczenia) oraz podwójnie zakwalifikowany (są powinnościami ze stosunku pracy o charakterze zobowiązanym wobec pracownika i publicznoprawnym wobec państwa, którego wykonanie jest zabezpieczone nadzorem państwowym). Przenosząc te ustalenia na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W opinii Sądu organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy, zgromadził i rozpatrzył cały materiał dowodowy zlecając także przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, by następnie dokonać prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowną normę prawną. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że podniesione przez skarżącego zarzuty, odnoszące się do naruszenia przez organ zasad postępowania nie znajdują uzasadnienia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że przedstawiciele skarżącej brali czynny udział w czynnościach kontrolnych inspektora pracy. Skarżąca został zapoznana z ustaleniami faktycznymi inspektora pracy przez odczytanie protokołu z kontroli, a także pouczona o prawie do wniesienia zastrzeżeń do ustaleń w nim zawartych, z czego skorzystała. Inspektor pracy szczegółowo w piśmie stanowiącym załącznik do protokołu z kontroli odniósł się do wszystkich wniesionych zastrzeżeń. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby poddać w wątpliwość ustalenia faktyczne zawarte w protokole z kontroli. Twierdzenie zatem, że organ naruszył zasady postepowania administracyjnego wyrażone w art. 7 , 8 oraz 11 k.p.a oraz .przepisy regulujące postępowanie dowodowe jest bezzasadne. Oznacza to, że organ kontroli nie uchybił przepisom art. 77 i następne k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie ma oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym w tym w szczególności zawartym w protokole z kontroli. Skarżącej umożliwiono także możliwość wypowiedzenia się co do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na zarzut, iż wydana przez inspektora pracy decyzja jest niekonkretna, bowiem nie wskazuje jakiego rodzaju środki ochronne, zabezpieczające pracowników należy zastosować i w jakim dokładnie miejscu, organ trafnie wskazał, że zgodnie z art. 207 § 3 kodeksu pracy pracodawca oraz osoba kierująca pracownikami są obowiązani znać w zakresie niezbędnym do wykonywania ciążących na nich obowiązków, przepisy o ochronie pracy, w tym przepisy oraz zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Inspektorzy pracy nakazując usuniecie stwierdzonych uchybień nie mogą szczegółowo określać sposobu ich usunięcia, bowiem byłoby to sprzeczne z art. 207 § 2 pkt 1, który pracodawcy nakazuje organizowanie pracy w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Wobec braku konkretnego wskazania należało odwołać się w tym zakresie do odpowiednich reguł technicznych, technologicznych i in. określających sposób wykonania nakazu. Syntetyczny charakter przepisu pozwala przy tym uwzględnić wymagania wynikające z lokalnych uwarunkowań determinujących i jednocześnie konkretyzujących wybór techniczno-organizacyjnych rozwiązań, które mają optymalizować sposób wykonania nałożonego obowiązku. Należy ponadto zwrócić uwagę że przywoływane rozporządzenie definiuje zarówno pojęcie "osłony", jak i "urządzenia ochronnego": bowiem zgodnie "§ 2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 1) "osłonie" - rozumie się przez to zestaw elementów konstrukcyjnych służący do ochrony człowieka przed niebezpiecznymi lub uciążliwymi wpływami pracujących części, mechanizmów i układów roboczych maszyny lub innego urządzenia technicznego; (...) 2) "urządzeniach ochronnych" - rozumie się przez to osłony lub takie urządzenia, które spełniają jedną lub więcej wymienionych funkcji: - zapobiegają dostępowi do stref niebezpiecznych, - powstrzymują ruchy elementów niebezpiecznych, zanim pracownik znajdzie się w strefie niebezpiecznej, - nie pozwalają na włączenie ruchu elementów niebezpiecznych, jeśli pracownik znajduje się w strefie niebezpiecznej, - zapobiegają naruszeniu normalnych warunków pracy maszyn i innych urządzeń technicznych, - nie pozwalają na uaktywnienie innych czynników niebezpiecznych lub szkodliwych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący zakład pracy skoncentrował swe wysiłki na wykazaniu, że niemożliwy do wykonania w pełnym zakresie jest przedmiotowy nakaz bowiem tylko w części dotyczącej osłony bocznej był na tyle precyzyjny , że podlegał wykonaniu podczas, gdy nie zauważył, iż inspektor pracy zobowiązał zakład nie do wykonania osłony, ale do "zapewnienia zabezpieczenia przed dostępem pracowników do strefy niebezpiecznej – występującej w obrębie samego wózka zrzutowego, w czasie ruchu (obrotów) bębnów wysypowego i zwrotnego tego wózka", tak jak to precyzuje nakaz i jak wyraźnie wskazał w uzasadnieniu decyzji organ II instancji. Należy także podkreślić, że rygor natychmiastowej wykonalności w przypadku ,nakazania wstrzymania prac ( art. 11 ust.2 p.i.p) oraz wstrzymania eksploatacji maszyn i urządzeń ( art. 11 ust 3 p.i.p.) wynikał wprost z tych regulacji szczególnych Zgodnie natomiast z art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, m.in., gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W przedmiotowej sprawie nakaz dotyczył także założenia osłony bocznej wózka zrzutowego zabezpieczającej części ruchome- bębny: wsypowy i zwrotny, które w razie zetknięcia się z nimi stwarzają zagrożenie , do wysokości co najmniej 2,5 metra od poziomu podłogi (podestu) stanowiska pracy lub zaopatrzenie w inne skuteczne urządzenia ochronne, przed możliwością dostępu pracownika do wózka. Nie sposób bowiem przyjąć, że maszyna wskazana w nakazie, która nie została zabezpieczona w taki sposób, aby nie mogło dojść do śmiertelnego wypadku - jak w dniu 20 listopada 2014 r. w dalszym ciągu nie może zostać zabezpieczona w jakikolwiek sposób, oczywiście zgodny z obowiązującymi regulacjami. Zapewnia taką możliwość rozwój techniki i powszechnego stosowania zaawansowanych jej zdobyczy, tym bardziej, że skarżąca w żaden sposób tego nie wykazała niemożności dokonania tego ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że istniejący w dniu wypadku podest jest urządzeniem ochronnym i zabezpiecza strefę niebezpieczną. Należy podkreślić zdaniem Sądu, że istniejące zagrożenie, jak najbardziej, uzasadniało nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.