II OSK 1587/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2062/15 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] S.A. z siedzibą w G. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2062/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił [...] S.A. z siedzibą w [...] (zwanemu dalej także "Spółką") administracyjną karę pieniężną w kwocie 14.551,00 zł za przekroczenie w okresie od dnia 13 sierpnia 2014 r. do dnia 5 grudnia 2014 r. warunków ustalonych w decyzji Starosty Toruńskiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] o pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza dla Zakładu Produkcyjnego w [...]. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, na podstawie art. 134 k.p.a. (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) niedopuszczalność odwołania złożonego przez P.H. - Kierownika Zakładu Produkcyjnego w [...], od ww. decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że odwołanie podpisała osoba, która nie jest uprawniona do reprezentacji Spółki. W związku z tym strona została wezwania do uzupełnienia braku poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała odwołanie jest uprawniona do reprezentowania strony, w terminie siedmiu dni pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Mimo wezwania (odebrane w dniu 30 marca 2015 r.) powyższy brak nie został uzupełniony. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółka, domagając się jego uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 65 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.; art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że niezłożenie przez pełnomocnika stosownego umocowania powoduje konieczność wezwanie samej strony do podpisania odwołania. Nadto wskazała, że stosowne upoważnienie w terminie wysłała, ale na adres organu pierwszej instancji. A podanie wniesione do niewłaściwego organu przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dalej Sąd wyjaśnił, że jak wynika z materiału dowodowego, w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania, skarżąca Spółka nadesłała do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska upoważnienie dla P.H., które zostało sformułowane w sposób ogólnikowy, bowiem obejmowało reprezentowanie Spółki w sprawach dotyczących ochrony środowiska. Z treści upoważnienia nie wynikało, aby uprawniało ono do występowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym organ prawidłowo uznał, że odwołanie zostało złożone przez osobę która nie legitymowała się pełnomocnictwem do działania w imieniu podmiotu, który składał odwołanie. Ponadto Sąd zauważył, że upoważnienie (datowane na dzień 2 marca 2015 r.) zostało udzielone zarówno po dniu sporządzenia odwołania – 27 luty 2015 r., jak i po upływie terminu do wniesienia odwołania – 1 marzec 2015 r. Również i z tego względu prawidłowość umocowania wnoszącego odwołanie do działania w imieniu Spółki może budzić istotne wątpliwości. Dodatkowo Sąd wskazał, że przedmiotowe upoważnienie zostało złożone bez pisma przewodniego i do organu pierwszej instancji, a nie organu wzywającego do uzupełnienia braków. W związku z tym organ pierwszej instancji pozostawił je w aktach, nie przekazując organowi odwoławczemu. Dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, organ ten miał możliwość zapoznania się z przedmiotowym dokumentem. Zdaniem Sądu bez znaczenia pozostaje data przekazania podania przez organ niewłaściwy na adres organu właściwego, skoro i tak złożone upoważnienie nie umocowywało P.H. do działania w imieniu Spółki w postępowaniu administracyjnym tj. nie stanowiło upoważnienia do złożenia odwołania w toczącym się postępowaniu. Brak pisma przewodniego do upoważnienia, wobec wezwania do uzupełnienia braków pochodzącego od organu odwoławczego, uzasadniało pozostawienie tego pisma przez organ pierwszej instancji w aktach sprawy. Organ pierwszej instancji po pierwsze nie wiedział, że organ odwoławczy wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania, a po drugie to sama strona nie zadbała o to, aby upoważnienie trafiło do organu wzywającego. Art. 65 § 1 k.p.a. nie mógł być w takim wypadku zastosowany. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka, kwestionując wydany wyrok w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to: a) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 65 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skarżącego na decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na to, że podpisała je osoba nieupoważniona, oraz że upoważnienie zostało złożone po upływie terminu – podczas gdy uzupełnienie braku w tym zakresie nastąpiło w terminie zakreślonym przez organ wzywający, a nadto że organ ten poprzez wezwanie "pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania" zastosował w istocie rygor nieznany k.p.a. oraz w sposób nieprecyzyjny dokonał wezwania, co nie powinno skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony - które to niewłaściwe zastosowanie sprawiło oddalenie skargi, pomimo że istniały okoliczności, które powinny prowadzić do jej uwzględnienia z powodu wadliwie prowadzonego postępowania administracyjnego; b) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż stanowił on podstawę prawną do uznania za niedopuszczalne odwołania skarżącego na decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2015 r. - które to niewłaściwe zastosowanie sprawiło oddalenie skargi, pomimo że istniały okoliczności, które powinny prowadzić do jej uwzględnienia z powodu wadliwie prowadzonego postępowania administracyjnego; c) art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i nieprzyjęcie, iż dla skuteczności umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony istotna jest sama treść pełnomocnictwa, a nie jego data - które to niewłaściwe zastosowanie sprawiło oddalenie skargi, pomimo że istniały okoliczności, które powinny prowadzić do jej uwzględnienia z powodu wadliwie prowadzonego postępowania administracyjnego; d) art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, które powinny prowadzić do jej uwzględnienia, tj. organ niewłaściwie uznał, iż zachodzi podstawa do uznania za niedopuszczalne odwołania skarżącego na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., podczas gdy skarżący sprostał wezwaniu organu do uzupełnienia braku upoważnienia, przy zachowaniu terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do wyjaśnienia przesłanek uwzględnienia wniesionego środka odwoławczego należy zaznaczyć, iż nie budzi wątpliwości w niniejszym postępowaniu to, że pismem z dnia 24 marca 2015 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, wezwał [...] S.A. w [...] do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba podpisana pod odwołaniem (P.H. – Kierownik Zakładu) jest umocowana do reprezentacji strony (nie wynikało to z KRS) w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Po odebraniu tego pisma w dniu 30 marca 2015 r. w zakreślonym terminie siedmiodniowym, żądany dokument nie wpłynął od organu odwoławczego (skierowany został do organu pierwszej instancji dnia 7 kwietnia 2015 r., nadany listem poleconym dnia 2 kwietnia 2015 r.). W tej sytuacji, wobec nieprzekazania organowi odwoławczemu przesłanego umocowania do podpisania odwołania, w ramach postępowania odwoławczego, stwierdzono niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. z uwagi na wniesienie odwołanie przez osobę niemającą do tego legitymacji i nieuzupełnienia tego braku w wyznaczonym terminie. W tych okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd pierwszej instancji uznał, że właściwie zastosowano art. 134 k.p.a., gdyż w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, Spółka nadesłała do organu pierwszej instancji upoważnienie dla Kierownika Zakładu – P.H., które zostało sformułowane ogólnikowo (w sprawach dot. ochrony środowiska) – z treści upoważnienia nie wynikało uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo przyjęto, iż upoważnienie było datowane na dzień 2 marca 2015 r., podczas gdy odwołanie zostało sporządzone w dniu 27 lutego 2015r., a ponadto ostatni dzień terminu do wniesienia odwołania przypadał na dzień 1 marca 2015 r. Upoważnienie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, udzielono więc zarówno po sporządzeniu odwołania, jak również po terminie do wniesienia odwołania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji świadczy o tym, iż wadliwie przeprowadzono kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, gdyż kwestionowane skargą rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, narusza prawo. Zatem skutecznie podniesiono w złożonej skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania w tej sprawie art. 134 k.p.a. Podanie wniesione przez osobę prawną (a taką jest [...] Spółka Akcyjna), powinno być podpisane przez jej ustawowych lub statutowych przedstawicieli – osoby uprawnione do jej reprezentacji (art. 30 § 3 k.p.a.). W sytuacji, gdy – tak jak w rozpoznawanej w sprawie – organ odwoławczy nie dysponował upoważnieniem udzielonym wnoszącemu odwołanie w imieniu skarżącej Spółki, zachodziła wadliwość formalna podania, jakim jest odwołanie (por. art. 63 § 1 k.p.a. in principio). Dlatego złożonemu środkowi zaskarżenia nie można było nadać dalszego biegu bez uprzedniego przeprowadzenia procedury uzupełnienia braków formalnych, przewidzianej w art. 64 k.p.a. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych - brak pełnomocnictwa w przypadku odwołania składanego przez pełnomocnika należy traktować jako brak formalny, o którego uzupełnienie należy wezwać pełnomocnika. Na konieczność wezwania pełnomocnika o pełnomocnictwo do reprezentowania odwołującego się, a nie samego odwołującego się wskazuje również ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 641/97, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 741/08, LEX nr 485733). Dopiero w przypadku nieusunięcia przez nieprofesjonalnego pełnomocnika braku formalnego przez przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania odwołującego się, konieczne jest wezwanie samego odwołującego się o podpisanie odwołania. Konsekwencje wynikające z nieuzupełnienia w terminie braków formalnych mogą obciążać stronę tylko wtedy, gdy wezwanie o ich uzupełnienie było prawidłowe, tj. zostało skierowane do właściwego podmiotu i zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, przy czym w przypadku wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania konsekwencją ich nieuzupełnienia jest stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Należy bowiem przyjąć, że art. 64 k.p.a. jest przepisem regulującym postępowanie przed organem pierwszej instancji, a przepisy regulujące to postępowanie mogą mieć zastosowanie w postępowaniu odwoławczym tylko w przypadkach nieuregulowanych odmiennie przepisami o postępowaniu drugoinstancyjnym (rozdział 10 Działu II k.p.a.). Skoro ta kwestia została uregulowana w art. 134 k.p.a. odmiennie (nieuzupełnienie braków odwołania w terminie skutkuje niedopuszczalnością odwołania), to należy przyjąć, że w postępowaniu odwoławczym skutki przewidziane przez art. 64 § 2 k.p.a. nie mają zastosowania. Jeżeli strona (jej pełnomocnik) nie uzupełni braków formalnych odwołania w wyznaczonym przez organ terminie, to jest on zobowiązany zbadać dopuszczalność odwołania stosownie do postanowień art. 134 k.p.a. (porównaj: wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 135/10, LEX nr 595093; wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2416/15, LEX nr 2352645). W tej sprawie na skutek wezwania do uzupełnienia braków formalnych odwołania, [...] S.A. w wyznaczonym terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania z dnia 24 marca 2015 r. (co nastąpiło 30 marca 2015 r. – przypomnienie NSA) uzupełniło braki, albowiem listem poleconym z dnia 2 kwietnia 2015 r., przesłało upoważnienie dla Kierownika Zakładu w [...], który podpisał odwołanie, kierując je do organu pierwszej instancji, a ten jednak nie przekazał go wg właściwości organowi odwoławczemu. Tym samym w chwili podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie posiadał wymaganego dokumentu. W istocie oceny przedłożonego upoważnienia dla Kierownika Zakładu P.H. dokonano dopiero na etapie udzielania odpowiedzi na skargę Spółki skierowaną do Sądu pierwszej instancji. W tych okolicznościach sprawy skoro organ odwoławczy ustalił, iż w wyznaczonym terminie nie nadesłano na jego adres umocowania dla osoby, która podpisała się pod odwołaniem złożonym w imieniu Spółki Akcyjnej, a występował w dalszym ciągu brak w postaci niepodpisania odwołania, to obowiązkiem organu odwoławczego było zwrócenie się pod odpowiednim rygorem na adres odwołującej się Spółki z żądaniem osobistego podpisania tego środka zaskarżenia przez jej statutowych przedstawicieli – osoby uprawnione do jej reprezentacji (art. 30 § 3 k.p.a.) – a tego jednak nie uczyniono i dlatego też z tego powodu wadliwie zastosowano konstrukcję prawną z art. 134 k.p.a. W tej sytuacji za przedwczesne bowiem uznać należy wydanie zaskarżonego postanowienia, skoro zaniechano wezwania do osobistego podpisania odwołania osoby reprezentujące Spółkę. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż organ pierwszej instancji do którego przecież terminowo przesłano żądane przez organ odwoławczy upoważnienie dla P.H. – Kierownika Zakładu, winien bez zbędnej zwłoki przekazać mylnie zaadresowane do niego upoważnienie, czego ten skutecznie nie uczynił, a rację ma skarżąca kasacyjnie Spółka, iż stosownie do treści art. 65 § 2 k.p.a. podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przypisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jednocześnie dodatkowo zaznaczyć należy, iż ocena przedstawionego w sprawie upoważnienia dla Kierownika Zakładu – P.H. podpisanego przez dwóch członków zarządu odwołującej się Spółki, wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, pozwalała na uznanie, iż odwołujący się skutecznie uzupełnił braki formalne, przedstawiając wymagany dokument na wezwanie organu odwoławczego z dnia 24 marca 2015 r. Przede wszystkim udzielone upoważnienie wskazywało jednoznacznie, iż dotyczy spraw z zakresu ochrony środowiska i ważne jest do odwołania. Przedmiotowa sprawa rozstrzygana przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 281 ust. 1 i 3, art. 298 ust. 1 pkt 1 i art. 302 ustawy Prawo ochrony środowiska jest niewątpliwie taką sprawą z zakresu ochrony środowiska i twierdzenie, że przedłożone upoważnienie nie obejmuje swym zakresem umocowania dla Kierownika Zakładu do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym jest twierdzeniem chybionym, niezasługującym na uwzględnienie. Taka redakcja sporządzonego upoważnienia i jego analiza, w kontekście sprawy rozstrzyganej przez organ pierwszej instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnia przyjęcie twierdzenia, iż dotyczyło ono przedmiotowego postępowania administracyjnego, a więc upoważniało do występowania przed organami administracji publicznej. Prawidłowości udzielonego upoważnienia nie mogą przekreślić twierdzenia Sądu pierwszej instancji związane z zamieszczeniem daty sporządzonego dokumentu, która w ocenie Sądu pierwszej instancji budzi zastrzeżenia co do prawidłowości przedmiotowego umocowania. Żaden przepis nie ustanawia wymogu, aby pełnomocnictwo było zaopatrzone w datę. Naturalnie, mogą powstać wątpliwości, czy dane pełnomocnictwo zachowuje swoją aktualność, ale te kwestie, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie występują. Należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie Spółki, iż data może być nawet późniejsza od daty wezwania strony do usunięcia braków pisma, natomiast istotnym elementem podlegającym badaniu jest zakres pełnomocnictwa oraz to by pełnomocnictwo w rzeczywistości zostało udzielone do danej sprawy - patrz wyroki NSA: z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1772/14, z dnia 4 lipca 2016 r. sygn. akt 941/05 – publikowane w CBOSA orzeczenia.nsa.gov.pl. Odmienna interpretacja – zastosowana przez Sąd pierwszej instancji – jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczna. Tym samym również usprawiedliwionym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pozostaje zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 65 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, iż w tej sprawie zachodziły przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Dlatego też zasadny jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, które powinny prowadzić do jej uwzględnienia, gdyż skarżący sprostał wezwaniu organu do uzupełnienia braku upoważnienia, przy zachowaniu terminu do jego złożenia. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., pozostaje on nieusprawiedliwiony. Kasacyjny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku jedynie wówczas, gdy orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej, czy to z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu, czy też istotnych nieprawidłowości w przedstawieniu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Za naruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. zostanie uznane uzasadnienie niepozwalające poznać i zrozumieć motywów, jakimi kierował się sąd podejmując określonej treści rozstrzygnięcie – patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 36/16, publikowany w zbiorze LEX nr 2390436 W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest przedstawione w sposób jasny. Zostały wskazane motywy, którymi kierował się ten Sąd przy wydawaniu przedmiotowego wyroku. Czym innym jest natomiast trafność przyjętej podstawy orzeczenia. Na gruncie podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 998/07; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2786/14, publikowane CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem w większości posiada usprawiedliwione podstawy. Stąd też zachodziła konieczność eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Jednocześnie Sąd drugiej instancji uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniały podstawy do uwzględnienia skargi, gdyż zaskarżone postanowienie podjęte w trybie art. 134 k.p.a. wobec przedstawionych wyżej rozważań zostało wydane z naruszeniem wyżej wskazanej normy, stanowiącej podstawę materialno-prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania sądowego. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.