I SA/Gd 342/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 9 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Finansów ma rzecz strony skarżącej kwotę 457( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2012 r. J. S. zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości. We wniosku wskazał m.in., że na mocy wcześniejszej umowy z deweloperem sprzedał w 2008 r. działkę przylegającą do nieruchomości, na której wybudowano osiedle. Następnie w latach 2008-2011 dokonał sprzedaży kilku posiadanych działek na rzecz osób fizycznych, nie podejmował przy tym aktywnych działań mających na celu zdobywanie ofert kupna, a jedynie reagował na otrzymywane oferty. W 2009 r. wnioskodawca rozpoczął również prowadzenie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, która to działalność nie obejmowała działek, będących przedmiotem niniejszego wniosku. Wnioskodawca nie wyklucza, iż w przyszłości będzie również otrzymywał oferty zakupu działek, i że z ofert tych skorzysta. W związku z powyższym zadano następujące pytania : 1. Czy przychody otrzymane przez wnioskodawcę w związku ze sprzedażą działek gruntu, dokonaną przez wnioskodawcę w latach 2008-2011, będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 2. Czy w przypadku dokonania przez wnioskodawcę w przyszłości transakcji sprzedaży działek, przychody jakie zostaną osiągnięte przez wnioskodawcę z tego tytułu będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? W ocenie wnioskodawcy, z uwagi na fakt, że działki stanowią element majątku prywatnego wnioskodawcy, a sprzedaż działek nastąpiła po upływie 5 lat od końca roku, w którym wnioskodawca nabył działki, przychody przez niego otrzymane z tego tytułu nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W interpretacji indywidualnej z dnia 9 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów uznał, że w świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Organ interpretacyjny stwierdził, że przychody uzyskiwane zarówno z tytułu sprzedaży nieruchomości dokonanych w latach 2008-2011, jak również z tytułu przyszłych sprzedaży, stanowić będą przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej stosownie do art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz 10 ust.1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; zwanej dalej "u.p.d.o.f."). W przedmiotowej sprawie pozostaje bez znaczenia data nabycia i upływ pięciu lat od daty nabycia nieruchomości. Skarżący zakwestionował stanowisko organu interpretacyjnego, i po bezskutecznym wezwaniu go do usunięcia naruszenia prawa wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucił jej naruszenie: art.10 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 5 a pkt 6 u.p.d.o.f. oraz art.14 b w zw. z art. 14 c § 1, art.120 oraz art.121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej "O.p."). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 371/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. S. na powyższą interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że prawidłowe było stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, że przychody uzyskiwane zarówno z tytułu sprzedaży nieruchomości w latach 2008-2011 oraz z tytułu przyszłych sprzedaży działek wskazanych we wniosku, stanowić będą przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje przy tym data nabycia i upływ pięciu lat od daty nabycia nieruchomości. W ocenie Sądu, skarżący podjął bowiem aktywne, planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców, co uzasadnia uznanie go za podmiot, prowadzący działalność gospodarczą, bowiem zaczął działać jak handlowiec, a jego działalność przybrała formę profesjonalną, stałą, zorganizowaną, a zamiar został wykazany obiektywnymi dowodami o jej kontynuacji. Działania te zmierzały wyraźnie do osiągnięcia zysku (i to bez względu na co ten zysk miał być przeznaczony). Zatem - w ocenie Sądu - organ dokonujący interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego nie naruszył prawa uznając, że w świetle treści art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz 10 ust.1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. przychód ze sprzedaży opisanych nieruchomości będzie stanowił przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4a oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i § 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy interpretacji, która została wydana z naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a oraz art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.; b) art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i § 3 O. p. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o założenia dotyczące okoliczności faktycznych, które nie znajdują potwierdzenia (a niekiedy pozostają w rażącej sprzeczności) w złożonym przez skarżącego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wniosek), tj. uznanie przez Sąd, iż: - skarżący podjął działania zmierzające do zmiany przeznaczenia niezabudowanych działek gruntu położonych w miejscowości Ż. w gminie W. (działki); - uznanie, że nawet jeżeli skarżący bezpośrednio nie pozyskiwał klientów poprzez zamieszczanie ogłoszeń, czy prowadzenie kampanii reklamowej, to w związku z tym, że od 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami (innymi niż działki) miał możliwość udzielania potencjalnym nabywcom informacji dotyczących możliwości zakupu działek, jak również zdobywania klientów zainteresowanych kupnem działek. Zdaniem strony doprowadziło to Sąd do błędnego uznania, iż okoliczności sprawy wskazują, że sprzedaż działek nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej przez skarżącego; c) art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i § 3 O.p. poprzez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu sprawy wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku, tj.: pominięcie w rozstrzygnięciu sprawy okoliczności: - wskazujących, iż dokonując zakupu działek skarżący nie działał z zamiarem ich sprzedaży; - potwierdzających, iż prace budowlane przeprowadzone przez skarżącego celem wywiązania się z ustaleń z deweloperem nie miały na celu przygotowania działek do sprzedaży. W ocenie strony powyższe doprowadziło Sąd do błędnego uznania, iż okoliczności sprawy wskazują, że sprzedaż działek nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej przez skarżącego. d) art. 146 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 4a oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 14b § 1 i § 3 art. 120 oraz art. 121 O. p. poprzez nieuchyienie przez WSA w Gdańsku interpretacji, która została wydana w oparciu o własne założenia poczynione przez organ, które nie znajdują oparcia o stan faktyczny przedstawiony przez skarżącego we wniosku; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez Sąd, że transakcje sprzedaży działek dokonane przez Skarżącego w okresie 2008 - 2011 oraz ewentualne przyszłe transakcje sprzedaży kolejnych działek nastąpiły/nastąpią w wykonaniu działalności gospodarczej przez skarżącego, a w konsekwencji, że przychody uzyskane przez skarżącego z tego tytułu (oraz przychody, które zostaną osiągnięte w przypadku ewentualnych przyszłych transakcji sprzedaży działek) powinny zostać zaklasyfikowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.; b) art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. niezastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo tego, iż transakcje sprzedaży działek będące przedmiotem wniosku nie nastąpiły i nie nastąpią w przyszłości w wykonaniu działalności gospodarczej przez skarżącego, a w konsekwencji przychody osiągnięte/ które zostaną osiągnięte przez skarżącego z tego tytułu powinny zostać zaklasyfikowane jako przychody ze sprzedaży nieruchomości, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a u.p.d.o.f.; c) art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu, iż przychody osiągnięte przez skarżącego z transakcji sprzedaży działek dokonanych w okresie 2008 - 2011 oraz ewentualne przychody, które zostaną osiągnięte przez skarżącego ze sprzedaży działek w przyszłości powinny zostać zaklasyfikowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (i podlegać opodatkowaniu PIT), pomimo tego, iż działki nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a ich zbycie nastąpiło/nastąpi po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie działek przez skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do WSA w Gdańsku do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego (w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych). Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2684/13 uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 371/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W motywach uzasadnienia ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga kasacyjna jest zasadna w zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - dotyczącego nierozważenia przez Sąd pierwszej instancji wszystkich istotnych okoliczności przedstawionego stanu faktycznego, które mogły mieć istotny wpływ na merytoryczny wynik sprawy. We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zainteresowany przedstawił, że w okresie od 2008 r. do 2011 r. sprzedawał działki grunty, ponadto jest właścicielem innych jeszcze działek, których sprzedaż jest możliwa i (ewentualnie) prognozowana. W zakresie tychże sprzedaży zadane zostały pytania interpretacyjne o ich kwalifikacje podatkową, w szczególności o - sporne - potraktowanie ich jako wykonywanie opodatkowanej działalności gospodarczej. Z wniosku, jak i z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - poza jednym określonym przypadkiem - nie wynika jednak: właścicielem ilu (konkretnie) działek był skarżący, ile działek zostało sprzedanych w latach 2008 – 2011 (i w jakich datach), ile działek zostać ma jeszcze sprzedanych. Są to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewątpliwie dane i informacje, których pozyskanie jest istotne dla prawidłowej i uzasadnionej kwalifikacji podatkowo-prawnej przywoływanych (w obecnym stanie sprawy: zasadniczo ogólnie tylko) sprzedaży. Wobec powyższego NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie rozważył, czy stan faktyczny sprawy przedstawiony został - jak tego wymaga art. 14b § 3 O.p. - wyczerpująco, to jest w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej, bez żadnych wątpliwości, uzasadnionej faktycznie i prawnie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz czy podatkowy organ interpretacyjny nie powinien, na podstawie art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p., wezwać zainteresowanego do sprecyzowania wniosku interpretacyjnego poprzez podanie wyżej wymienionych danych. W tym zakresie przypomniał, że w sprawach interpretacji prawa podatkowego uzupełnianie stanu faktycznego na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego czy też skargi kasacyjnej jest prawnie niemożliwe i nieuzasadnione. Uchylając zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że wobec wytkniętych i rozważonych powyżej zaniechań Sądu pierwszej instancji merytoryczne rozpoznanie pozostałych zarzutów kasacyjnych byłoby przedwczesne, a więc w obecnym stanie sprawy jest (jeszcze) nieuzasadnione. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie działa w warunkach związania oceną prawną dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2684/13. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdanie pierwsze tego artykułu skierowane jest bez wątpienia do sądu pierwszej instancji. Stosownie bowiem do jego brzmienia sąd, któremu sprawa została przekazana - a taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie - związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po wyroku NSA przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Nadto zgodnie z regulacją zawartą w zdaniu drugim art. 190 w/w ustawy - skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreśla się w judykaturze: "w tym sensie wykładnia prawa, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiąże nie tylko sąd pierwszej instancji i kasatora, ale także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w tej sprawie po ponownym jej rozpoznaniu" (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt. II GSK 830/08). Użyte w art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać odmiennej interpretacji przepisów niż interpretacja wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądowym, istnienie możliwości oceny przez sąd pierwszej instancji orzeczenia sądu instancji wyższej stanowiłoby bowiem zaprzeczenie zasady dwuinstancyjności i zasad ustrojowych, wynikających z art. 176 Konstytucji RP oraz przepisów ustrojowych - art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Na wyrażoną w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP zasadę postępowania sądowego co najmniej dwuinstancyjnego składa się bowiem m.in. konieczność zapewnienia sprawności sądowej i określenia oznaczonej liczby instancji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt SK 77/06 (opubl. W OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 39) interpretując ten przepis stwierdził, że w pewnym momencie musi zapaść rozstrzygnięcie, które nie podlega kontroli innych organów i z którym wiąże się domniemanie zgodności z prawem, niepodlegające obaleniu w dalszym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1064/08). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd pierwszej instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (podobnie w wyrokach: SN z dnia 9 lipca 1998r., sygn. akt I PKN 226/98; NSA z dnia 4 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1064/08; NSA z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 342/05; NSA z dnia 4 września 2007r., sygn. akt I FSK 1130/06). Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to podjęcie, po wydaniu przez NSA, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania - przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, por. także: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.420-421; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2006, s. 451; uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt I FPS 1/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nie miała miejsca żadna z okoliczności, pozwalająca Sądowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 22 stycznia 2016 r. i Sąd orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie oceny wymaga ustalenie, czy stan faktyczny opisany przez skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej był wystarczający dla prawidłowej i uzasadnionej kwalifikacji podatkowo-prawnej przywoływanych ogólnie w obecnym stanie sprawy transakcji sprzedaży. Przychylając się do stanowiska zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że z przedmiotowego wniosku, poza jedynym określonym przypadkiem, nie wynika właścicielem ilu konkretnie działek był skarżący, ile działek zostało sprzedanych w latach 2008 - 2011 i w jakich datach, wreszcie ile działek ma zostać przez skarżącego sprzedanych. Niewątpliwie są to okoliczności umożliwiające ocenę, że stan faktyczny sprawy został przedstawiony stosownie do treści art. 14 b § 3 O.p. wyczerpująco, a co zatem idzie w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej, bez żadnych wątpliwości, uzasadnionej faktycznie i prawnie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Sądu wobec niedostatecznego przedstawienia przez skarżącego stanu faktycznego, sprowadzającego się w istocie do ogólnego faktu sprzedaży, organ powinien na podstawie art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14 h O.p. wezwać skarżącego do sprecyzowania wniosku interpretacyjnego poprzez podanie wyżej wymienionych danych. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości, a na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy o orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.