I SA/Bd 109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] lutego 2014r. określił T. T. (skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2009r. Organ w oparciu o przepis art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług pierwszej instancji uznał, iż podatnik zawyżył podatek naliczony o kwotę 24.267,73 zł w wyniku obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury z dnia [...] października 2009r. nr [...], wystawionej przez spółkę z o.o. "[...]". Przedmiotowa faktura dotyczyła usługi budowlanej rzekomo zleconej przez spółkę "[...]" podwykonawcy, tj. spółce z o.o. "[...]". W oparciu o ustalenia przeprowadzonej kontroli podatkowej organ uznał, że spółka "[...]" nie mogła wykonać podzleconych prac. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powołaną decyzją ostateczną Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T.. W uzasadnieniu wniosku, powołując się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613), dalej jako: "O.p.", podniósł, że w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji nie były znane nowe okoliczności i dowody w postaci deklaracji CIT-8 za 2004 r. złożonej przez spółkę "D. ". Podkreślił także, że z pisma Urzędu Skarbowego w S. Ś. z dnia [...] sierpnia 2011r., potwierdzającego wyrejestrowanie spółki "[...]" jako podatnika VAT z dnia [...] kwietnia 2004r. oraz brak składania zeznań CIT-8, wynika, iż zeznanie CIT-8 za 2004r. zostało złożone w innym urzędzie skarbowym właściwym dla siedziby tej spółki. Według skarżącego na jaw wyszedł nowy dowód będący w posiadaniu organu podatkowego w postaci deklaracji CIT-8 spółki "[...]", dzięki której można będzie ustalić adres tej spółki i ustalić osobę zarządzającą w imieniu spółki, a także przeprowadzić kontrolę celem potwierdzenia transakcji pomiędzy spółką "[...]" i spółką "D. ". Ponadto, wnosząc o wznowienie skarżący wskazał, że Prokuratura Rejonowa T. Centrum - Zachód w T. wydała postanowienie dnia [...] grudnia 2014 r. (sygn. akt 5 Ds. 28/15) o umorzeniu dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy w fakturze VAT nr [...] z dnia [...] października 2009r., wystawionej przez spółkę "[...]", co do okoliczności wykonania robót budowlanych oraz przedłożenia powyższej faktury podczas kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., tj. o czyn z art. 271 § 1 kk i art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. W ocenie skarżącego prokuratura jednoznacznie potwierdziła, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że spółka "[...]" w fakturze nr [...] potwierdziła niemające miejsca zdarzenie gospodarcze. Nieudokumentowanie tego zdarzenia gospodarczego przez przedstawicieli spółki "[...]" przed właściwym Urzędem skarbowym nie może być jednoznacznym dowodem na to, że faktura ta dokumentuje fikcyjne usługi, w szczególności gdy wykonanie tych prac zostało potwierdzone. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. wznowił postępowanie w sprawie, a decyzją z dnia [...] września 2015r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2014r. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący wniósł o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji, zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzją organu pierwszej instancji. Organ za bezzasadny uznał zarzut dotyczący kwestii niewystarczającego zbadania miejsca, w którym powołane zeznanie CIT-8 spółki "[...]" mogło zostać złożone i zbadania tego faktu tylko w Urzędzie Skarbowym w B. i T.. Organ pierwszej instancji zasięgnął informacji na temat spółki "[...]" w urzędzie skarbowym prowadzącym postępowanie w spółce "[...]", urzędach właściwych ze względu na zgłoszoną oraz wskazaną na zakwestionowanej fakturze siedzibę spółki "[...]", urzędach znajdujących się w pobliżu miejsc rzekomo wykonywanych przez spółkę "[...]" robót. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów potwierdzających argumentację strony. W ocenie Dyrektora ze zgromadzonych materiałów w sprawie oraz uwzględniając wyjaśnienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] lipca 2015r., a także pismo tego organu z dnia [...] marca 2011r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Dyrektor Izby Skarbowej, brak jest dowodów na to, że spółka "[...]" złożyła zeznanie CIT - 8 za 2004r. Z akt sprawy wynika, iż siedzibą spółki "[...]" są S. Ś. oraz brak jest informacji o zmianie adresu siedziby tego podmiotu. Złożenie zeznania w innym organie podatkowym niż Urząd Skarbowy w S. Ś. skutkuje koniecznością przesłania go zgodnie z właściwością miejscową do odpowiedniego urzędu. Organ zauważył, że skarżący w żadnym ze składanych pism nie wskazał, w jakim urzędzie miałoby być złożone powoływane przez niego rozliczenie, a organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu wnioskowanego dowodu z pisma z dnia [...] marca 2011r., nr [...] skierowanego przez Naczelnika US w S. Ś. do Naczelnika US w L. zasadnie uznał, iż nie ma w przedmiotowej sprawie nowych okoliczności, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...] lutego 2014r. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał także zarzut dotyczący zbagatelizowania przez organ pierwszej instancji postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] grudnia 2014r. Prokuratury Rejonowej T. Centrum - Zachód. Organ wskazał, że dokument ten powstał po dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2014r., a zatem nie spełnia warunku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podzielił stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, iż powołane we wniosku o wznowienie postępowania dokumenty nie stanowią nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu nieznanego organowi, który wydał decyzję. W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie skarżącego wykazał on, że przywołane nowe dowody i okoliczności są wystarczające, aby można było doprowadzić do wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji. Skarżący wskazał, że Urząd Skarbowy w Siemianowicach pismem z dnia [...] sierpnia 2011r. potwierdził wyrejestrowanie spółki "[...]" jako podatnika VAT z dniem [...] kwietnia 2004r. oraz brak składania przez ww. spółkę deklaracji CIT- 8. Oznacza to, że CIT- 8 za 2004r. złożony przez spółkę "[...]" po wyrejestrowaniu jako podatnika VAT przez Urząd Skarbowy w S. Ś. nie został złożony w Urzędzie Skarbowym w S. Ś., lecz w innym urzędzie skarbowym właściwym dla siedziby tej spółki. Zdaniem skarżącego nie zostało to w sposób należyty zbadane, a organ I instancji oparł się w głównej mierze na informacjach uzyskanych od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., jak i Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B.. Z powyższego wynika, iż fakt złożenia, czy też niezłożenia CIT- 8 za 2004r. przez spółkę "[...]" po wyrejestrowaniu jako podatnika VAT w Urzędzie Skarbowym w S. Ś., ograniczony został tylko do zbadania powyższego faktu w Urzędzie Skarbowym w B. i T.. Strona podkreśliła, że we wniosku o wznowienie postępowania wyraźnie wskazano, iż złożony został innym urzędzie skarbowym, co nie zostało w sposób należycie zbadane. Odnosząc się do postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] grudnia 2014r. wydanego przez Prokuraturę Rejonową T. Centrum - Zachód w T., skarżący uważa, że dowód ten został zbagatelizowany przez organ I instancji. Organ ten stwierdził jedynie, iż dowód ten nie stanowi przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W tym kontekście skarżący podniósł, że prokuratura w treści ww. postanowienia jednoznacznie stwierdziła iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż spółka "[...]" w fakturze VAT nr [...] potwierdziła nie mające miejsca zdarzenie gospodarcze polegające na wykonaniu prac w T. przy ul. [...], jako podwykonawca spółki [...]. Stwierdzono również co najistotniejsze, iż nieudokumentowanie tego zdarzenia gospodarczego przez przedstawicieli spółki "[...]", przed właściwym Urzędem Skarbowym nie może być jednoznacznym dowodem na to, iż faktura została wystawiona na podstawie fikcyjnej usługi, tym bardziej, iż potwierdzono wykonanie opisywanych prac budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. T. T. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzji organu podatkowego z dnia [...] lutego 2014 r. określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. w kwocie 29.087 zł. Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania wnioskodawca wskazał, iż w toku postępowania podatkowego nieznane były organowi nowe okoliczności i dowody w postaci deklaracji CIT-8 za 2004r. złożonej przez spółkę z o.o. "[...]". Zdaniem skarżącego, deklaracja CIT-8 za 2004r. złożona przez spółkę "[...]" po wyrejestrowaniu jej jako podatnika VAT nie została złożona w Urzędzie Skarbowym w S. Ś., lecz w innym urzędzie skarbowym właściwym dla siedziby tego podmiotu, co stanowić ma nowy dowód będący w posiadaniu organu podatkowego, za pomocą którego możliwe będzie ustalenie adresu spółki "[...]" i osoby zarządzającej w imieniu spółki, która powołany dokument podpisała, a następnie przeprowadzenie kontroli celem potwierdzenia transakcji między spółkami "[...]" i "[...]". Jednocześnie w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania skarżący powołał się na pismo z dnia [...] marca 2011r., [...] skierowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Ś. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.. Ponadto, wnosząc o wznowienie postępowania skarżący wskazał na postanowienie z dnia [...] grudnia 2014r. Komendy Miejskiej P. w T., zatwierdzone przez prokuratora Prokuratury Rejonowej T. Centrum – Zachód, o umorzeniu dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy w fakturze VAT nr [...] z dnia [...] października 2009r. wystawionej przez spółkę "[...]" na rzecz skarżącego (k. 23-24). Podatnik podkreślił, iż w uzasadnieniu powołanego postanowienia wskazano, iż brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż spółka "[...]" jako podwykonawca spółki "[...]" w fakturze VAT nr [...] potwierdziła nie mające miejsca zdarzenie gospodarcze polegające na wykonaniu prac w T. przy ul. [...]. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". By przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zatem zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) powinny wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji. Użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 łącznik "lub" ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody") wskazuje jednoznacznie na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., III RN 75/01). Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. W takim przypadku podstawą wznowienia postępowania nie będzie "nowy dowód", lecz "nowa okoliczność faktyczna" (por. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2011, s. 837). W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA z dnia 9 czerwca 2004 r., III SA 424/03; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85), przy czym muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi. Natomiast pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał pierwotną decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2008 r., I FSK 1163/07; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2014 r., I GSK 82/13). Ponadto, nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenia prawne, a więc wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2005 r., FSK 2470/04). Należy też zauważyć, że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, ale taką podstawę stanowi wadliwe ustalenie stanu faktycznego (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2010, Wrocław 2010, s. 984), np. poprzez pominięcie przez organ istotnych okoliczności faktycznych. W rozpatrywanej sprawie wznowienie postępowania odnosi się do decyzji wydanej w stosunku do skarżącego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] lutego 2014 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. w kwocie 29.087 zł. W decyzji tej zakwestionowano prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...] z dnia [...] października 2009r. w kwocie netto 110.307,85 zł (VAT 24.267,73 zł) wystawionej przez spółkę "[...]", dokumentującej wykonanie prac budowlanych w T. przy ul. [...]. Spółka ta wykonanie tych prac zleciła spółce "[...]", która z kolei wystawiła, z tytułu wykonanych robót, na rzecz spółki "[...]" fakturę nr [...] r. z dnia [...] października 2009 r. W powyższej decyzji organ podatkowy uznał, że faktura nr [...] r. z dnia [...] października 2009 r. nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, ponieważ spółka "[...]" w 2009 r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Jak wynika z treści skargi nowymi dowodami, które miały stanowić podstawę wznowienia postępowania jest wskazane wyżej pismo z dnia [...] marca 2011r., [...] skierowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Ś. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., oraz postanowienie Komendy Miejskiej P. w T. z dnia [...] grudnia 2014r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy w fakturze VAT nr [...] z dnia [...] października 2009r. wystawionej przez spółkę "[...]" na rzecz skarżącego. Podkreślenia wymaga, że w powyższym piśmie z dnia [...] marca 2011r. (k. 27) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. (a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. Ś.) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o przeprowadzenie kontroli u kontrahenta spółki "[...]". Nadto, w piśmie tym zawarto informację, że firma "[...]" "nie zatrudniała i nie zatrudnia nadal żadnych pracowników, posiada faktury tylko od jedynego podwykonawcy: PPUH "[...]" sp. z o.o., S. Ś., Oddział, [...] ul. [...] (...). Ustalono, iż ma zamknięty obowiązek w podatku VAT od IV 2004r., w trybie art. 157 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, ostatni złożony przez spółkę CIT-8 za 2004r." W świetle powyższego należy zgodzić się z organem podatkowym, że powyższe pismo z dnia [...] marca 2011 r. nie stanowi żadnego nowego dowodu, który mógłby być podstawą wznowienia postępowania podatkowego. To, że spółka "[...]" z siedzibą w S. Ś. była podatnikiem do dnia [...] kwietnia 2004 r. wynika już z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] lutego 2014 r. (k. 39). Nie ma także dowodów na to, że spółka "[...]" złożyła po wyrejestrowaniu zeznanie CIT - 8 za 2004r. Z akt sprawy wynika, iż siedzibą spółki "[...]" są S. Ś. oraz brak jest informacji o zmianie adresu siedziby tego podmiotu. Złożenie zeznania w innym organie podatkowym niż Urząd Skarbowy w S. Ś. skutkowałoby koniecznością przesłania go zgodnie z właściwością miejscową do odpowiedniego urzędu. Ponadto, w wyniku pism skierowanych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. do urzędów znajdujących się w pobliżu miejsc, w których spółka ta miała wykonywać roboty, tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż., Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., organy podatkowe nie potwierdziły istnienia, czy rejestracji spółki "[...]". Wskazać też należy, że wysyłane do spółki wezwania do złożenia deklaracji VAT-7 oraz CIT były zwracane przez pocztę z adnotacją: nie podjęte w terminie lub adresat nieznany. Sam skarżący nie wskazał w żadnym ze składanych pism w jakim urzędzie miałoby być złożone powoływane przez niego zeznanie. Organ uznał również, że podstawą wznowienia postępowania podatkowego nie może być postanowienie Komendy Miejskiej P. z dnia [...] grudnia 2014r., 5 Ds. 200/14 o umorzeniu dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy w fakturze VAT nr [...] z dnia [...] października 2009r. wystawionej przez spółkę "[...]" co do okoliczności wykonania robót budowlanych. Z postanowienia tego wynika, że z uwagi na brak możliwości ustalenia dokładnych danych personalnych przedstawiciela spółki "[...]" nie można jednoznacznie stwierdzić, że spółka nie wykonała prac w T. przy ul. [...]. Fakt nieudokumentowania działalności podmiotu gospodarczego nie wyklucza w praktyce wykonania usług przez jego przedstawicieli. Organ ściągania uznał, że nie można wykluczyć, że doszło do ustnego udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania spółki, które nigdy nie zostało oparte w dokumentacji, co jednak nie może wykluczyć wykonania prac przez przedstawicieli tej spółki jako podwykonawcy. W konsekwencji stwierdzono, w oparciu zebrany w sprawie materiał dowodowy, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że spółka "[...]" w fakturze VAT nr [...] r. z dnia [...] października 2009 r. potwierdziła niemające miejsca zdarzenia gospodarcze polegające na wykonaniu prac we wskazanym miejscu. Podkreślono przy tym, że nieudokumentowanie tego zdarzenia przez przedstawicieli spółki przez właściwym urzędem skarbowym nie może być jednoznacznym dowodem na to, że faktura została wystawiona na podstawie fikcyjnej usługi, tym bardziej, iż potwierdzono wykonanie opisywanych prac budowlanych, natomiast nie można stwierdzić kiedy te prace zostały faktycznie wykonane i przez kogo. Organy odwoławczy uznał, że powyższe postanowienie nie może być podstawą wznowienia postępowania z uwagi na to, że zostało ono wydane po dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., a zatem dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji. Z tego samego powodu, po analizie przesłanek wznowienia, odmówił uchylenia wskazanej decyzji organ pierwszej instancji. Jak jednak wskazano wcześniej wystarczającą przesłanką wznowienia postępowania jest wystąpienie nowych okoliczności faktycznych. Nawet więc gdy dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. W takim przypadku podstawą wznowienia postępowania nie będzie "nowy dowód", lecz "nowa okoliczność faktyczna". Według skarżącego tą nową okolicznością faktyczną jest wykonanie przez spółkę "[...]" wspomnianych robót budowlanych, co wynika, jego zdaniem, z postępowania przeprowadzonego przez organ ścigania. Zdaniem Sądu, skoro wnioski wyciągnięte przez prokuraturę i przez organ podatkowy z materiału dowodowego zgromadzonego przez te organy różnią się od siebie, to biorąc pod uwagę treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p., organ podatkowy powinien wyjaśnić, czy ustalenia organu ścigania są oparte na nowych okolicznościach faktycznych i czy okoliczności te mają wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, tj. czy są one istotne. Takiego wyjaśnienia nie zawiera ani decyzja organu pierwszej, ani drugiej instancji. Organ podatkowy powinien zapoznać się materiałem dowodowym zgromadzonego przez prokuraturę (czy milicję) i dokonać jego analizy pod kątem jego wpływu na wznowienie postępowania podatkowego, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu nowej decyzji. Odmówienie przez organ uchylenia decyzji tylko z tego powodu, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało wydane po dacie wydania decyzji wymiarowej, nie można uznać za wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie organ naruszył art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Mając powyższe uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów sądowych nie orzeczono, ponieważ przed zamknięciem rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia skarżący nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów (art. 210 § 1 p.p.s.a.). L. Kleczkowski I. Najda – Ossowska M. Łent