I GSK 1081/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Aleksandra Larkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3483/15 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3483/15 oddalił skargę [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia 11 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku [...] – dalej: strona lub Skarżący - na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. o numerach od [...] . Obejmowały one należności z tytułu opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2009 r. do maja 2013 r. Organ I instancji skierował zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w [...] Zawiadomienie bank odebrał w dniu 17 października 2013 r., a Zobowiązany (wraz z odpisami tytułów wykonawczych) w dniu 23 października 2013 r. Ponadto organ egzekucyjny skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...] zł. Zawiadomienie zostało doręczone Stronie 6 listopada 2014 r. Skarżący w dniu 13 listopada 2014 r. złożył pismo pt. ,,Skarga Dłużnika na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] nr zawiadomienia [...] z dnia 30 października 2014 r.’’. Wskazał, iż zaskarża czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew, polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność zobowiązanego z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2013 r. w kwocie [...] zł., przysługująca Skarżącemu względem dłużnika zajętej wierzytelności. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 24 grudnia 2014 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną wskazując, iż zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z przepisami. Orzekając na skutek zażalenia skarżącego Minister Finansów postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podał, iż zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Zobowiązanemu w dniu 6 listopada 2014 r. i zostało podpisane przez uprawnionego pracownika. Jego forma odpowiadała przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm. dalej; rozporządzenie.) Obowiązywało ono na dzień dokonania czynności oraz zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599, dalej: u.p.e.a.). Organ podkreślił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne. Kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 i 59 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne przysługuje wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone przez inny środek prawny przewidziany w ustawie. Dlatego poza przedmiotem postępowania pozostają takie kwestie, jak brak doręczenia upomnienia, zarzut naruszenia przepisów art. 15 § 1 w zw. z art. 27 § 3 oraz art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a., § 13 pkt 2 rozporządzenia. Uzasadniając oddalenie skargi strony na powyższe postanowienie WSA w Warszawie wskazał, że stan faktyczny został ustalony przez organ prawidłowo. Kluczowe znaczenie ma to, że w dniu 13 listopada 2014 r. Skarżący złożył pismo pt. "Skarga Dłużnika na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] nr zawiadomienia [...] z dnia 30.10.2014r.". Wniósł w nim o umorzenie postępowania, ewentualnie zwolnienie spod zajęcia egzekucyjnego przysługującej Skarżącemu od Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za grudzień 2013 r., cofnięcie zakazu wpłaty kwoty [...] zł należnej stronie z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za grudzień 2013 r., zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowań sądowo-administracyjnych, które toczą się przed WSA w Łodzi o sygn. akt I SA/Łd 783/14 i I SA/Łd 1088/14, a dotyczącej zajęcia rachunku bankowego oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie tej samej należności wierzyciela Poczty Polskiej S.A. Organ zakwalifikował to pismo jako skargę na czynność egzekucyjną polegającą na skierowaniu do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zawiadomienia, którego efektem było zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2013 r. w kwocie [...] zł. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia organu stanowił art. 54 § 1 u.p.e.a. Ma on na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny czynności o charakterze wykonawczym, wiec w ramach takiej skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego. Organ ten dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniała go u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Zastosowano go zgodnie z art. 89 u.p.e.a. Doręczenie Zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu nastąpiło w dniu 6 listopada 2014 r., tytuły wykonawcze zostały mu doręczone w dniu 23 października 2013 r. Dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie doręczono w dniu jego wystawienia. Zawiadomienie o zajęciu miało prawidłową formę przewidzianą w § 2 rozporządzenia. Sąd I instancji odnosząc się do kwestii niedoręczenia Zobowiązanemu upomnienia podał, że kwestie te nie podlegały rozpoznaniu w trybie art. 54 u.p.e.a. Uczyniono to w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym. Istniała podstawa do zastosowania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, wobec tego wszelkie czynności związane z jej zastosowaniem należy uznać za prawidłowe. WSA zauważył, że wskazane przez Skarżącego rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r., nie miało w sprawie zastosowania. Kontrolą organu powinno być objęte – i było – jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania będące podstawa egzekucji. [...] w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Ewentualnie wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie co do meritum sprawy. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270.; dalej p.p.s.a.), w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 dalej: k.p.a.) poprzez oddalenie skargi, mimo iż istniały podstawy do jej uwzględnienia - uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów, postępowania wskazanych powyżej, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nie podjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, z jednoczesnym pominięciem okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, w konsekwencji niewyjaśnienie czy i kiedy nastąpiła rejestracja odbiornika, przez kogo i na jaki dokładnie adres, nadto nie wyjaśnienie czy skarżącemu rzeczywiście nadano nowy numer identyfikacyjny i skutecznie powiadomiono go o tym fakcie oraz kiedy to nastąpiło, jak również nie wyjaśnienie z jakiego powodu nie doręczono dłużnikowi pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do dobrowolnego uiszczenia zaległości, co doprowadziło do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznania sprawy z naruszeniem słusznego interesu skarżącego, jak również dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób niejasny i nie uwzględniający faktu nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający normom wynikającym z powołanego przepisu, w szczególności poprzez nie wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej wydanego wyroku. II. Przepisów prawa materialnego tj. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 13 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego postanowienia, z uwagi na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisu prawa materialnego wskazanego powyżej co skutkowało bezzasadnym niezastosowaniem powołanego przepisu i przyjęciem, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do zwolnienia zajętej wierzytelności z egzekucji, z uwagi na brak "ważnego interesu" dłużnika, podczas gdy uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy należało dojść do wniosku odmiennego, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych poprzez oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego postanowienia, z uwagi na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisu prawa materialnego wskazanego powyżej, co skutkowało bezzasadnym nie zastosowaniem powołanego przepisu i przyjęciem, że w sprawie zostało wykazane, iż skarżący został skutecznie powiadomiony o nadaniu mu numeru identyfikacyjnego operatora publicznego w miejsce dotychczasowej książeczki abonamentowej, a tym samym nie nastąpiła utrata ważności wcześniej zarejestrowanego odbiornika rtv, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynikało, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników rtv rzeczywiście zostało wysłane i odebrane przez skarżącego, co jest o tyle wątpliwe, że zawiadomienie z dnia 10 września 2008 r. zostało wystawione na adres [...], pod którym skarżący nie mieszka od 2005 r., a zatem nawet wówczas gdyby przyjąć, że informacja została rzeczywiście wysłana do skarżącego, nie mógł on zostać skutecznie powiadomiony o nadaniu mu indywidualnego numeru, bowiem nie mógł odebrać w/w zawiadomienia, co skutkowało brakiem podstaw do naliczenia opłat abonamentowych za okres od stycznia 2009 - maja 2013 r. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i z tego też względu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy kasacyjne. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga ich prawidłowego określenia przez stronę skarżącą kasacyjnie. W skardze kasacyjnej należy, zatem powołać konkretne przepisy, którym miał uchybić Sąd I instancji, wskazać sposób złamania kwestionowanych norm prawnych, a ponadto uzasadnić zrzuty ich naruszenia. Sąd II instancji nie jest zobowiązany ani uprawniony do precyzowania, korygowania oraz uzasadniania za stronę podniesionych przez nią zarzutów kasacyjnych. Skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Zauważyć, bowiem należy, że co do zasady efektywne zarzucenie naruszenia przepisów postępowania czyni przedwczesnymi zarzuty naruszania prawa materialnego. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania obejmują naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględniania skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA: z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1620/10; z 15 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 4005/16). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., i poddaje się kontroli instancyjnej, w szczególności zawiera stanowisko co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz wyjaśnia podstawę prawną tegoż rozstrzygnięcia. Również zarzut sformułowany w pkt 1 petitium skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność zobowiązanego z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych podjęte przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego w oparciu o stosowne zawiadomienie. Sąd I instancji w uzasadnieniu stwierdził, że organ nadzoru rozpoznający sprawę w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. w sposób właściwy ocenił, że przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych, mających na celu zastosowanie środka egzekucyjnego nie doszło do naruszenia przepisów prawa normujących ww. kwestie. Właściwe było wskazanie jako podstawy prawnej dokonanego zajęcia art. 89 u.p.e.a. Zachowano również terminy i sposób doręczenia zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zatem zarzuty strony wiążące się z żądaniem stwierdzenia wady prawnej wystawionych dokumentów - nie mogły być rozpoznane w trybie skargi na czynności egzekucyjne. Sąd I instancji dokonał merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia i wbrew zarzutom skargi wskazującej na naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., nie wynika z niej, na czym w ocenie autora skargi kasacyjnej, polega wpływ wytkniętych organom uchybień na wynik postępowania. Merytoryczna kontrola zapadłych rozstrzygnięć organów i zawarta w uzasadnieniu Sądu I instancji ich ocena, jako poprawnych jurydycznie, nie budzi zastrzeżeń NSA. Nie została też naruszona ustanowiona w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Realizacja tej zasady uzależniona jest od przestrzegania reguł postępowania przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego, poczynając od zasad ogólnych, przez rozwiązania przyjęte w przepisach szczególnych. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego jest działaniem zgodnym z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zauważyć należy, że sprawa poddana kontroli Sądu dotyczyła rozpatrzenia skargi na czynność zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność zobowiązanego z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie prawidłowości określenia kwot zaległości, czy wymagalności obowiązku. Przypomnienia wymaga, że w myśl art. 18 u.p.e.a. jeśli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego Sąd I instancji badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu ww. środka egzekucyjnego oceniał czy czynność ta jest zgodna z art. 89 u.p.e.a. Jak wynika z wcześniejszych rozważań, Sąd takiej kontroli dokonał a zasadność tej oceny Naczelny Sąd Administracyjny podziela. W ramach postępowania zainicjowanego skargą na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie okoliczności, które dotyczą kwestionowanej czynności, czyli zajęcia rachunku bankowego zaś okoliczności podnoszone przez skarżącego kasacyjnie nie mają znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania, tym samym słusznie nie zostały uwzględnione przez organ i Sąd badający zaskarżone postanowienie. Kwestie te mogą, bowiem stanowić podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zasada braku konkurencyjności środków zaskarżenia, oznacza, że zarzuty podnoszone w ramach tych środków służą różnym celom. Przepis art. 54 § 1 u.p.e.a. ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym i nie zastępuje innych środków procesowych, przysługujących zobowiązanemu na podstawie ww. ustawy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Skarga na czynności egzekucyjne wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności, zmierzającej do zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Tym samym postępowanie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną jest postępowaniem obejmującym swoim zakresem jeden tylko, ograniczony wycinek postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Każdy ze środków zaskarżenia przysługujący w postępowaniu egzekucyjnym ma określony przepisami prawa termin ich wniesienia. Powyższe oznacza, że sformułowana przez autora skargi kasacyjnej teza, "że zasada braku konkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie oznacza, że po upływie terminu do wniesienia środka o charakterze merytorycznym nie ma zastosowania żaden inny środek zaskarżenia lub tryb postępowania" jest o tyle nietrafna, że odnosi się do faktów prawnych bez znaczenia dla omawianego problemu, albowiem to jedynie zachowanie terminu do złożenia konkretnego środka zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym decyduje o formalnej możliwości poddania kontroli każdego z nich. Nieskuteczność z przyczyn podanych wyżej, zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutów prawa materialnego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sformułowany w pkt 3 petitium skargi kasacyjnej. Jak stanowi art. 13 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. W wyroku z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w zawarta w powyższym przepisie przesłanka ważnego interesu zobowiązanego "jest [...] swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria" (por. także wyrok NSA z 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 489/10). Skarżący kasacyjnie nie wykazał, że w sprawie ziściła się przesłanka ważnego interesu zobowiązanego z art. 13 § 1 u.p.e.a. Tymczasem zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych (czego w tej sprawie zabrakło), ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych. Nieuzasadniony jest również zarzut sformułowany w pkt 4 petitium skargi kasacyjnej tj. naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiotelefonicznych i telewizyjnych, ponieważ Sąd I instancji nie stosował tej regulacji prawnej. Tym samym zarzut ten usuwa się spod kontroli Sądu kasacyjnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.