I SA/Ke 467/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skarg M. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2008 r. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. z dnia [...][...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r. oddala skargi. 1. Decyzje organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzjami z dnia [...]. od nr [...] do nr [...] utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. od nr [...] do nr [...] w sprawie określenia M. W. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2008 r. w kwotach odpowiednio 158 zł, 1372 zł, 3629 zł, 4012 zł i 3371 zł. 1.2. W uzasadnieniach decyzji wskazano, że M. W. od kwietnia 2008 r. do września 2009 r. dokonywał sprzedaży towarów handlowych (kosmetyków) na terytorium Polski za pośrednictwem portalu Allegro. Używał do tego celu nicka m.155 należącego do jego żony T. W.. Wpłaty od nabywców towarów trafiały na rachunek bankowy, którego współposiadaczami byli T. W. oraz M. W.. Podatnik oferował do sprzedaży różnorodny asortyment (m.in.: tusze do rzęs, podkłady do makijażu), dokonując we wskazanym okresie ponad 6000 transakcji. Strona dokonywała sprzedaży wyłącznie nowych produktów - potwierdzają to opisy zakończonych aukcji dostępne w Publicznym Archiwum Allegro. Sprzedaż była prowadzona w sposób profesjonalny, zorganizowany i ciągły (stały). Podatnik działał jako handlowiec wykorzystując portal Allegro jako narzędzie umożliwiające mu dostęp do szerokiego kręgu odbiorców i płacił za tę usługę należne portalowi wynagrodzenie. W związku z powyższym organ uznał, że podatnik wykonywał samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177 poz. 1054 ze zm), dalej zwana “ustawa o VAT". Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez podatnika. W dniu 2 czerwca 2010 r. M. W. (przesłuchany w ramach postępowania prowadzonego wobec T. W.) zeznał m.in., że na terenie Polski nie rejestrował działalności gospodarczej. Sprzedaż kosmetyków na terenie Polski była rozliczana na terenie A.. Kosmetyki były wysyłane do odbiorców z terenu Polski, gdzie najpierw były przewożone lub przesyłane, a następnie przepakowywane i dalej wysyłane do odbiorców przez żonę świadka. Sprzedaż za pośrednictwem kurierów (za pobraniem) nie była prowadzona. Wynikające z przytoczonych zeznań okoliczności zostały potwierdzone wyjaśnieniami złożonymi przez T. W. w dniu 18 maja 2010 r. T. W. dodatkowo wyjaśniła, że w 2008 r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Natomiast od września 2009 r. zajmuje się sprzedażą kosmetyków przez internet. Działalność w tym zakresie została zarejestrowana i opodatkowana. Sprzedawane kosmetyki kupuje od swojego męża M. W., który prowadzi w A. działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży kosmetyków. Zakupy dokumentowane są fakturami VAT. 1.3. Organ wskazał, że kwestią sporną jest czy działalność prowadzona przez podatnika była wykonywana na terytorium kraju. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. sprzedaż kosmetyków dokonywana przez stronę za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro podlega opodatkowaniu w kraju. Przepisy dotyczące sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju nie znajdą w sprawie zastosowania. Organ wskazał na art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, określający miejsce dostawy towarów oraz art. 24 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, określający miejsce dostawy w przypadku sprzedaży wysyłkowej, o której mowa art. 2 pkt 24, a także definicję sprzedaży wysyłkowej. W ocenie orgnu treść przytoczonych przepisów wskazuje jednoznacznie, że o sprzedaży wysyłkowej na terytorium Polski możemy mówić wyłącznie w sytuacji, gdy towary są wysyłane z terytorium państwa członkowskiego, innego niż terytorium Polski, do finalnego odbiorcy na terytorium kraju. Tylko wówczas miejsce transakcji może być określone, zgodnie z regułą z art. 24 ust 2 ustawy o VAT, na terytorium innego państwa członkowskiego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zaś, że podatnik w momencie wysyłki towarów handlowych z W. B. do Polski nie wiedział kto te towary nabędzie. Okoliczności te potwierdzają zeznania podatnika z dnia 2 czerwca 2010 r. Wynika z nich, że towary były przekazywane w zbiorczych przesyłkach do kraju, gdzie po ich rozłożeniu przesyłano je do końcowych odbiorców. W takich okolicznościach nie można mówić o dokonywaniu przez podatnika sprzedaży wysyłkowej z terytorium W. B. na terytorium Polski. Przemieszczenie towaru z W. B. do Polski nie wiąże się bowiem z konkretną transakcją, zawartą z podmiotem wymienionym w definicji z art. 2 pkt 24 lit. a lub lit. b ustawy o VAT. Zdaniem organu w przedstawionych okolicznościach zastosowanie miał art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem dostawy towarów w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. Miejscem początkowym wysyłki towarów do nabywcy było zaś terytorium Polski i w tym kraju należało rozpoznać dostawę podlegającą opodatkowaniu. Transfer towarów do Polski w zbiorczych przesyłkach jest natomiast czynnością przemieszczenia towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, stanowiącą wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w Polsce. 1.4. Kolejna kwesta sporna dotyczy możliwości zastosowania wobec podatnika zwolnienia podatkowego z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis art. 113 ust. 13 pkt 3 tej ustawy stanowił, że przepisy dotyczące zwolnienia nie mają zastosowania do podatników niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium kraju. Przepis ten znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 283 ust. 1 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (DZ.Urz.U.E. L 347/1). W wyroku z dnia 26 października 2010 r. w sprawie C-97/09 (Ingrid Schmelz) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał na zasadność i cel takiego uregulowania. 1.5. Zdaniem organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie wskazuje, że miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika jest terytorium A.. To w A., w sierpniu 2006 r. podatnik zarejestrował działalność gospodarczą. W dokumentach składanych do tamtejszych organów podatkowych wskazuje adres siedziby firmy: M. W., 41 Walton Road, Chaddesden, Derby. W odpowiedzi brytyjskiej administracji podatkowej (w zakresie podatku dochodowego) otrzymanej na podstawie postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wynika, że według informacji znajdujących się w bazie danych HMRC podatnik stwierdził, że jego obecny adres to: 41 Walton Road, Chaddesden, Derby, DE21 6QE. Z zeznań podatkowych złożonych przez stronę za lata podatkowe zakończone 5 kwietnia 2008 r. i 5 kwietnia 2009 r. wynika, że działa w ramach samozatrudnienia i jako opis działalności podał firmę handlową. Sam podatnik wielokrotnie w swoich wyjaśnieniach podkreślał i potwierdzał powyższe okoliczności co do adresu siedziby swojej firmy (np. w zeznaniach z dnia 2 czerwca 2010 r. lub z dnia 21 kwietnia 2011 r.). Także pełnomocnik strony w swoich pismach (np. z dnia 25 maja 2010 r.) wielokrotnie twierdził, że podatnik wykonuje działalność gospodarczą w A.. Także w odwołaniu strony w sposób jednoznaczny wskazano, że podatnik w okresie objętym decyzjami (tj. od kwietnia 2008 r. do września 2009 r.) przebywał w W. B. stale tam zamieszkując. Ten fakt był wielokrotnie podnoszony przez stronę i jej pełnomocnika, jako argument przemawiający za opodatkowaniem dostawy kosmetyków sprzedanych na terytorium kraju za pośrednictwem portalu Allegro w A.. Stąd podatnik nie może korzystać w Polsce ze zwolnienia od VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. 1.6. Pomimo istnienia prawnego obowiązku, M. W. nie dokonał w Polsce rejestracji działalności gospodarczej. W związku z faktem nie prowadzenia przez stronę ksiąg podatkowych oraz brakiem innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania organ określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, stosownie do przepisu art. 23 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odstępując od metod szacownia z art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej i zastosował metodę indywidualną, na co pozwala art. 23 § 4 tej ustawy. Do określenia kwoty należnej z tytułu sprzedaży dokonanej przez podatnika przyjęto dane wynikające z historii rachunku bankowego. Przy wyliczeniu wartości sprzedaży organ kierował się art. 19 ustawy o VAT. Do sprzedaży kosmetyków zastosował 22% stawkę podatku. Strona nie kwestionuje ustaleń organu, co do wartości sprzedaży i zastosowanej stawki podatku. 1.7. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że istniała możliwość orzekania w sprawie wymiaru podatku za miesiące od kwietnia do sierpnia 2008 r. po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na to, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Postępownie karne skarbowe w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na narażeniu na uszczuplenie m.in. zobowiązania podatkowego w VAT za okres od stycznia 2008 r. do grudnia 2009 r. w tym przez M.a W., zostało wszczęte w dniu 14 października 2013 r. Mając na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. P 30/11 organ wskazał, że zarzut popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 54 § 2 w zw. z art. 6 § 2 K.k.s. dotyczącego ww. okoliczności został ogłoszony podatnikowi w dniu 25 listopada 2013 r. Ponadto postępowanie karne skarbowe przeciwko M. W. nadal znajduje się na etapie postępowania przygotowawczego. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia pełnomocnik skarżącego został powiadomiony w dniu 29 października 2013r. 2. Skargi do Sądu 2.1. Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. M. W. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegi w K.. Zarzucił naruszenie przepisów powołanych w uzasadnieniu skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji. 2.2. W ocenie skarżącego organ naruszył art. 113 ust. 1 ustawy o VAT na skutek niewłaściwego zastosowania ust. 13 pkt 3 tego artykułu lub niewłaściwej wykładni poprzedzonej brakiem niezbędnych ustaleń faktycznych, tj. nieprzeprowadzeniem dowodu koniecznego do ustalenia czy skarżący posiada miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium kraju (art. 118 § 1 w zw. z art. 122 i art. 120 Ordynacji podatkowej). Zdaniem skarżącego jego zamieszkanie poza granicami kraju miało charakter tymczasowy i nigdy nie zrezygnował on z zamieszkiwania w Polsce. 2.3. M. W. wskazał, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje miejsca zamieszkania ani też nie czynią tego inne ustawy podatkowe powodując, że inaczej niż w zakresie prawa cywilnego, osoba fizyczna może mieć więcej niż jedno miejsce zamieszkania. Możliwość taką sugeruje także art. 113 ust. 13 pkt 3 ustawy o VAT posługujący się określeniem "niemającym miejsca zamieszkania na terytorium kraju" zamiast "mającym miejsce zamieszkania poza granicami kraju" a nadto inne liczne przepisy tej samej ustawy, które posługują się obok pojęcia "miejsce zamieszkania" także nierównoważnym z nim określeniem "stałe miejsce zamieszkania". Zdaniem skarżącego oznacza to, że ze na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług zarówno miejsce stałego i tymczasowego zamieszkiwania są miejscem zamieszkania, zaś skarżący takie miejsce zamieszkania w kraju posiada w okresie objętym zaskarżoną decyzją zaś organ zobowiązany był okoliczność tę ustalić w drodze wyczerpującego dowodu. 2.4 Skarżący zasygnalizował też, że brzmienie art. 113 ust. 13 pkt 3 ustawy o VAT może być niezgodne z postanowieniami pierwotnego prawa wspólnotowego regulującymi zasadę swobodnego przepływu osób w zakresie w jakim wprowadza różnice w traktowaniu osób ze względu na miejsce zamieszkania, jeżeli wykładnia stosowana przez organy podatkowe jest poprawna i podatnik może mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. 2.5. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skarg. Odnosząc się do zarzutów skargi za błędne uznał twierdzenie, że na gruncie podatku od towarów i usług można wysnuć wniosek, że podatnik będący osobą fizyczną może mieć więcej niż jedno miejsce zamieszkania. Definicję miejsca zmieszkania zawiera art. 25 K.c. Stosownie zaś do art. 28 K.c.można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. 2.6. W piśmie procesowym z dnia 27 sierpnia 2014 r. skarżący zawarł wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu: poświadczenia zameldowania na pobyt stały podatnika, na okoliczność, że w okresie objętym zaskrżonymi decyzjami posiadał miejsce zamieszkaniaw kraju. 2.7. Na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako "ustawa p.p.s.a." Sąd postanowił połączyć do współnego rozpoznania sprawy o sygn. akt I SA/Ke 467/14 do I SA/Ke 471/14 i prowadzić je pod wspólną sygnaturą I SA/Ke 467/14 oraz przeprowadzić dowód z zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia 24 lipca 2014 r. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. 3.2. Spór w sprawie dotyczy możliwości zastosowania wobec skarżącego zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie organu skarżący nie spełnia przesłanek tego zwolnienia, ponieważ nie ma miejsca zamieszkania na terytorium kraju. Z kolei skarżący twierdzi, że jego zamieszkanie poza granicami kraju miało charakter tymczasowy i nigdy nie zrezygnował z mieszkania w Polsce. W związku z tym niezastosowanie wobec skarżącego omawianego zwolnienia podatkowego jest nieuzasadnione. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. W przypadku podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego zwolnienie to stosuje się, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty 50 000 zł (art. 113 ust. 9 ustawy o VAT). W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma treść art. 113 ust. 13 pkt 3 ustawy o VAT, w świetle którego zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 i 9 nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca oraz podatników niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium kraju. W związku z brakiem w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług definicji miejsca zamieszkania należy wskazać na definicję "miejsca zamieszkania", zawartą w art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Stosownie zaś do art. 28 K.c. można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania. Na konstrukcję pojęcia miejsca zamieszkania składają się więc dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Łączne występowanie tych składników pozwala wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, w którym koncentrują się jej int. osobiste i majątkowe (ośrodek interesów życiowych). Zatem przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości, i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Ustalenie miejsca pobytu tak w zakresie przebywania jak i woli stałego pobytu powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej. Składnikiem zatem pobytu stałego jest realizowanie w danej miejscowości obiektywnie sprawdzalnej aktywności życiowej (rodzinnej, zawodowej, gospodarczej, czy społecznej). Podkreślenia wymaga także, że zamiar stałego pobytu musi być określony na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Do wyrażenia zamiaru stałego pobytu wystarczy, że zamiar taki wynika dostatecznie z zachowania człowieka. Sama deklaracja osoby fizycznej, co do jego zamiaru nie ma doniosłości prawnej, jeśli nie znajduje wyrazu w jej faktycznych zachowaniach. O powzięciu zamiaru stałego pobytu świadczą okoliczności, na podstawie których uzasadnione jest ustalenie, że w danej miejscowości koncentruje się w danym czasie centrum życiowe osoby fizycznej, przejawiającej tam aktywność rodzinną i zawodową (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1658/11 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, nie ma podstaw, aby na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie stosować wyżej omówionej definicji miejsca zamieszkania. Tym bardziej, że w innych ustawach podatkowych (art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) znajdują się definicje wprost określające miejsce zamieszkania jako miejsce w którym znajduje się ośrodek interesów życiowych podatnika, czyli podobnie jak przepisy kodeksu cywilnego. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ma też podstaw do przyjęcia poglądu, że na gruncie przepisów prawa podatkowego osoba fizyczna może mieć więcej niż jedno miejsce zamieszkania. 3.3. W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że skarżący posiada miejsce zamieszkania w W. B.. Ustaleń tych dokonano w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania spełniającego wymogi z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Na potwierdzenie, że skarżący nie posiada miejsca zamieszkania na terytorium kraju organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Ocena dowodów, jakiej dokonał w sprawie organ odwoławczy, nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Potwierdzeniem stanowiska organu są przede wszystkim oświadczenia samego skarżącego, zawarte w zeznaniach 21 kwietnia 2011 r. oraz odwołaniach. W dniu 2 czerwca 2010 r. skarżący zeznał m.in., że od kwietnia 2006 r. do dzisiaj mieszka w A.. Tam też zarejestrował i prowadził działalność gospodarczą. Z kolei w odwołaniach z dnia 12 kwietnia 2012 r. skarżący, wskazał że w okresie objętym spornymi decyzjami przebywał w W. B. stale tam zamieszkując. Tam także zarejestrował i wykonywał działalność usługowo-handlową. Ponadto informacja uzyskana od brytyjskiej administracji podatkowej wskazuje również jako aktualny adres brytyjski. Z powyższego wynika, że centrum aktywności życiowej skarżącego koncentruje się poza terytorium kraju i wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mogą mieć twierdzenia skarżącego, w świetle których nigdy nie zrezygnował z zamieszkiwania w Polsce, a jego pobyt w A. ma charakter tymczasowy. Wobec podanych powyżej okoliczności organ nie miał żadnych podstaw, aby przeprowadzać dodatkowe dowody, które miałyby na celu wskazanie innego miejsca zamieszkania podatnika, aniżeli wskazywane przez niego samego w toku postępowania podatkowego. Prawidłowo ponadto organ zauważył, że fakt zamieszkiwania i prowadzenia przez skarżącego interesów w W. B. był wielokrotnie podnoszony przez skarżącego jako argument przemawiający za opodatkowaniem przedmiotowych dostaw w A.. W zakresie zaś prawa do skorzystania ze zwolnienia podatkowego te same okoliczności są przez stronę kwestionowane. Ponadto poza oświadczeniem, że pobyt w A. ma charakter tymczasowy skarżący nie wykazał innych okoliczności świadczących o tym, że centrum jego interesów życiowych koncentruje się w Polsce. W świetle powyższych rozważań okoliczności tej nie stanowi powoływanie się na treść przedłożonego przez skarżącego na etapie postępowania przed Sądem zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia 24 lipca 2014 r. o zameldowaniu. Domniemanie wynikające z tego dokumentu zostało bowiem przez organ obalone. Dodatkowo w tym miejscu należy zauważyć, że wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. Ustalenie, zwłaszcza tych faktów, o których wiedzę posiada wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Sam proces dowodzenia polega na wykazaniu istnienia danego faktu, a nie na negowaniu jego istnienia. Ze zwykłych reguł logiki formalnej wynika, że dowód powinien przeprowadzić ten, kto twierdzi, że dany fakt miał miejsce, a nie ten, kto istnieniu tego faktu zaprzecza (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1671/06 - dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 3.4. Nieuzasadnione są ponadto zarzuty skarżącego w zakresie niezgodności art. 113 ust. 13 pkt 3 ustawy o VAT z "postanowieniami pierwotnego prawa wspólnotowego" regulującego zasadę swobodnego przepływu osób. Zasadność i cel tej regulacji, która znajduje odzwierciedlenie w art. 283 ust. 1 lit. c Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (DZ. Urz. U.E. L 347/1) potwierdza m.in. powołany przez organ w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji wyrok TSUE z dnia 26 października 2010 r. sygn. C-97/09. 3.5. W związku z zakresem prowadzonej przez Sąd kontroli, określonym treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., pomimo że strona nie uczyniła przedmiotem zarzutu kwestii opodatkowania spornych dostaw na terytorium kraju, Sąd poddał kontroli również te kwestie i nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniach organów w tym zakresie. Podsumowując, skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargi.