IV SA/Wa 699/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia B. G. (dalej także "skarżącej") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej także "RDOŚ") z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], którym to postanowieniem odmówiono uzgodnienia projektu decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zmierzania inwestycyjnego polegającego na budowie: 1) pomostu służącego do cumowania niewielkich jednostek pływających, istniejącego, częściowo zadaszonego wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających, powstałą w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego, 2) pomostu do cumowania - projektowanego, 3) pomostu do cumowania umożliwiającego pozostawienie łodzi na wodzie - istniejącego, na terenie działek nr ew. [...], [...] w obrębie wsi K., gm. P. położonych w [...] Parku Krajobrazowym i w obszarze [...], - utrzymał postanowienie RDOŚ w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Pismem z dnia 14 maja 2015 r., znak: [...], Burmistrz Miasta P. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zmierzenia inwestycyjnego Stanica Wodna służąca turystyce wodnej, w skład której wchodzą: 1) pomost służący do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący, częściowo zadaszony wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających, powstałą w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego, 2) pomost do cumowania - projektowany, 3) pomost do cumowania umożliwiający pozostawienie łodzi na wodzie - istniejący. 2. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Uzasadniając rozstrzygnięcie, RDOŚ wskazał w szczególności, co następuje: (1). Projektowana inwestycja (w części obiekty istniejące podlegające legalizacji) została zrealizowana z naruszeniem przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. nr [...], poz. [...]), dalej także "rozporządzenia w sprawie Parku" albo "rozporządzenia", tj. zakazów: - likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3), - wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (§ 3 ust. 1 pkt 5), - dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 6), - budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 3 ust. 1 pkt 7), - likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych (§ 3 ust. 1 .pkt 8). (2). Z uwagi na położenie inwestycji w obszarze [...] nie można wykluczyć znacząco negatywnego oddziaływania na obszar [...] obiektów zrealizowanych (podlegających legalizacji) oraz nowoprojektowanych, gdyż nie została przeprowadzona stosowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], a inwestor nie udowodnił braku takiego oddziaływania, tym samym projekt decyzji nie mógł zostać uzgodniony z uwagi na treść art. 33 ustawy o ochronie przyrody. (3). Projektowana inwestycja (w wersji rozszerzonej) była przedmiotem uzgodnień z organem ochrony przyrody w 2009 roku oraz 2013 roku. Z obecnie przedłożonego projektu wynika, że została dokonana zmiana zakresu projektowanej inwestycji. Ograniczono ją do trzech pozycji projektowanych bądź już zrealizowanych obiektów wraz ze zmianą funkcji istniejących budowli (pawilon gospodarczy i pomost do cumowania). 3. Pismem z dnia 18 czerwca 2015 r. skarżąca wniosła do GDOŚ (za pośrednictwem RDOŚ) zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2015 r., zarzucając orzeczeniu naruszenie: 1) § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Parku, poprzez przyjęcie, iż wnioskowana inwestycja nie stanowi obiektu służącego turystyce wodnej, a w konsekwencji, nie może być zlokalizowana w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, 2) art. 11 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez niepełne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie motywów faktycznych i prawnych, jakie legły u podstaw zaskarżonego postanowienia. III. Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. GDOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącej na postanowienie RDOŚ z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje: 1. Przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji objęty jest teren stanowiący działki nr ew. [...], [...], który na załączniku graficznym został oznaczony literami od A do N. Zgodnie z ewidencją gruntów na teren ten składają się: łąki - ŁIV, LVI, zadrzewienia - Lz, nieużytki - N. Działki objęte przedmiotowym projektem decyzji były już przedmiotem wcześniejszych uzgodnień organów ochrony przyrody oraz, na skutek złożonych skarg na te rozstrzygnięcia, przedmiotem postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 932/11, IV SA/Wa 1986/14). Obecnie uzgadniana inwestycja dotyczy zamierzenia inwestycyjnego - Stanicy Wodnej, służącej turystyce wodnej, w skład której wchodzą: 1) pomost służący do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący częściowo zadaszony wiatą służący do przechowywania niewielkich jednostek pływających - powstały w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego, 2) pomost do cumowania - projektowany, 3) pomost do cumowania umożliwiający pozostawienie łodzi na wodzie - istniejący. Ze względu na położenie ww. działek w [...] Parku Krajobrazowym i w Obszarze [...], wskazana inwestycja musi być zgodna zarówno: 1) z rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] r. Nr [...], poz.1701), 2) jak również z art. 33 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. 2. W obecnym projekcie decyzji obiekt budowlany nazwany: "pomostem służącym do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący, częściowo zadaszony wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających - powstałą w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego" w poprzednich projektach decyzji był określany jako "parterowy budynek noclegowy z tarasem widokowym (pomostem) stanowiącym jednocześnie zaplecze gospodarcze", "pomost (taras) do wędkowania częściowo zadaszony wiatą - istniejący". Stanowi on samowolę budowlaną. Po wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1986/14, (zaskarżonym przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska), skarżąca dokonała modyfikacji wcześniej złożonego wniosku. Przewidziana w projekcie decyzji "przebudowa istniejącego pawilonu gospodarczego" na "pomost (...) istniejący, częściowo zadaszony wiatą" sugeruje legalność tego pierwszego, podczas gdy brak jest wydanych warunków zabudowy. Konsekwencją braku legalności "przebudowywanego obiektu istniejącego pawilonu gospodarczego" koniecznym jest, by nie tylko "pomost - istniejący częściowo zadaszony wiatą" wraz z pozostałymi obiektami wskazanymi w projekcie decyzji, tj. pomostami do cumowania (istniejący i projektowany) spełnił wymogi zawarte w przepisach ww. rozporządzenia, ale także, by "istniejący pawilon gospodarczy" był zgodny z przepisami ustawy o ochronie przyrody. Jeśli projekt decyzji dotyczy legalizacji istniejącej inwestycji, to kluczowym zagadnieniem staje się ustalenie, czy została ona zrealizowana w zgodności z normami prawnymi wynikającymi z ustawy o ochronie przyrody. Brak pozytywnego uzgodnienia organów ochrony przyrody dla pawilonu gospodarczego oznacza, że Inwestor pod pozorem zmiany funkcji chce doprowadzić do legalizacji nielegalnie zrealizowanego obiektu budowalnego. 3. By móc ocenić zgodność inwestycji z przepisami obowiązującymi na przedmiotowym terenie, organ II instancji zobowiązany był wziąć pod uwagę już przeprowadzone zmiany na terenie działek nr ew. [...], [...] i odnieść je do stanu pierwotnego, tj. przed podjęciem inwestycji. W innym bowiem wypadku możliwe byłoby obejście prawa poprzez zrealizowanie inwestycji wbrew przepisom, a następnie przeprowadzenie jej legalizacji, co stałoby w wyraźnej sprzeczności z zasadą państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Organ odwoławczy rozstrzyga zatem przedmiotową sprawę w sytuacji, gdzie została już przeprowadzona zmiana zagospodarowania terenu wraz wybudowaniem na niej określonych obiektów budowalnych, a zatem gdzie istniejące na tym terenie warunki przyrodnicze zostały już poddane przeobrażeniom. Przeprowadzona analiza akt sprawy (wraz z wykorzystaniem materiałów pochodzących z wcześniejszych postępowań dotyczących tych działek, tj. z oględzin terenu z 2009 r., 2014 r. oraz map topograficznych i zdjęć lotniczych zamieszczonych na stronach www.geoportal.gov.pl, www.googlemaps, www.zoomi) doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora należy utrzymać w mocy. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, podziela stanowisko Organu I instancji, że przedmiotowy projekt decyzji nie może zostać uzgodniony ze względu na niezgodność z przepisami § 3 ust. 1 pkt 3, 5, 6, 7, 8 rozporządzenia. Ich naruszenie, z powodu częściowej realizacji inwestycji, stało się już faktem. Przed podjęciem robót budowlanych, teren działki nr ew. [...] stanowił podmokły obszar, z odnogą rzeki N. oraz starorzeczem okalającym półwysep pokryty zadrzewieniami. Obszar ten ze względu na swoje położenie cechowała obecność naturalnie ukształtowanych siedlisk tworzących zadrzewienia, którymi, w myśl art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody, są pojedyncze drzewa, krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1153 oraz z 2015 r. poz. 349 i 671), wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Zadrzewienia te związane z wodami rzeki N. i P. oraz kształtowanymi przez nie obszarami podmokłymi stanowiły zadrzewienia nadwodne. Ze względu na pełnione funkcje przyrodnicze (biocenotyczne, retencyjne) oraz różnorodność biologiczną (ekosystemy nadwodne należą do najbardziej wartościowych) podlegały one ochronie na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Analiza wykazała, że obszar działek na skutek działań inwestorskich został całkowicie przeobrażony i pozbawiony całkowicie wartości przyrodniczych, które go charakteryzowały. W wyniku przeprowadzonych prac ziemnych została uformowana wyspa z zatoką. Terenowi nadano cechy miejskiego, przydomowego założenia ogrodowego, całkowicie pozbawiając go cech charakterystycznych dla siedlisk związanych z ekosystemami rzeki N., które wcześniej funkcjonowały na tym terenie. Obecnie na terenie objętym inwestycją występują gatunki roślin typowe dla założeń ogrodowych, które nie są tożsame dla siedlisk nadwodnych i wodnych (brzoza, sosna, wierzba pogięta oraz tawuła, dereń). Z pierwotnego siedliska na sztucznie uformowanej wyspie (niegdyś całkowicie porośniętej zadrzewieniami) pozostały jedynie pojedyncze drzewa - trzy wierzby położone w jej centralnej części oraz kilka sztuk w jej północnej części. Całość stworzonej wyspy porasta trawnik, tworzący jednolitą, równą powierzchnię (zielony dywan). Wraz z doprowadzeniem terenu objętego inwestycją do obecnego stanu nastąpiła likwidacja obszaru wodno-błotnego, starorzecza oraz zmiana rzeźby terenu i linii brzegowej rzeki. Dokonując ukształtowania linii brzegowej wyspy, Inwestor dokonał między innymi ścięcia skarp i umocnienia brzegu, poprzez jego opalisadowanie (co jest widoczne na załączniku graficznym do projektu decyzji). Poprzez doprowadzenie do obecnego ukształtowania terenu wyspy Inwestor wykonał prace ziemne, które nie tylko trwale zniekształciły istniejącą rzeźbę terenu, ale również zmieniły stosunki wodne. Bez przeprowadzenia zmiany stosunków wodnych, likwidacji zadrzewień, prac ziemnych polegających na nawiezieniu ziemi i jej rozplantowaniu oraz przeobrażenia naturalnie istniejącej linii brzegowej niemożliwa byłaby realizacja jakiegokolwiek obiektu budowlanego, w szczególności Stanicy Wodnej, w skład której, zgodnie z projektem decyzji, wchodzą: pomost służący do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący, częściowo zadaszony wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających - powstałą w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego, pomost do cumowania umożliwiający pozostawienie łodzi na wodzie - istniejący, pomost do cumowania - projektowany. Doprowadzając do obecnego stanu zagospodarowania terenu, dopuszczono się naruszenia wielu zakazów obowiązujących na terenie Parku, tj. zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień nadwodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3), wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (§ 3 ust. 1 pkt 5), dokonywania zmian stosunków wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 6); likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych (§ 3 ust. 1 pkt 8). Realizacja przedmiotowej inwestycji, bez naruszenia naturalnego ukształtowania terenu, stosunków wodnych, zniszczenia występującej naturalnie roślinności, nie byłaby możliwa do zrealizowania. Zapis projektu decyzji, wskazujący "wykorzystanie i przekształcenie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją inwestycji" jest niezgodny z ustawą o ochronie przyrody, albowiem dopuszcza do przeprowadzenia działań naruszających przepisy ww. rozporządzenia, które, w związku z realizacją w przeważającej części uzgadnianego zamierzenia inwestycyjnego, zostały zrealizowane. "Pomost służący do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący, częściowo zadaszony wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających - powstałą w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego" umiejscowiony na wyspie znajduje się w miejscu istniejących niegdyś zadrzewienień nadwodnych, na terenie z "zaniżeniami terenowymi wypełnionymi powierzchniowymi wodami stojącymi połączonymi z rzeką N." (informacja z projektu decyzji, znak: [...], dotycząca działek nr ew. [...], [...] w obręb [...], gm. P. sporządzonego na potrzeby innego postępowania w związku z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla "[...]" [...]). Parametry tego obiektu (wskazana w projekcie decyzji szerokość elewacji frontowej dla wiaty to 11,0 m z tolerancją 20 % oraz wrysowany na załącznik graficzny obiekt (mający wymiary do 20 m długości i szerokości) nie pozostawiają wątpliwości Organu II instancji, że realizacji tego obiektu towarzyszyło naruszenie zakazów § 3 ust. 1 pkt 3, 5, 6, 8 ww. rozporządzenia. 4. Wskazany obiekt budowlany, umiejscowiony w strefie 100 metrów od brzegów rzeki N. narusza także przepis § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, zakazujący budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, albowiem nie spełnia wyjątku od zakazu jako obiekt służący turystyce wodnej. Przez "turystkę wodną" wskazaną w ww. przepisie należy rozumieć przemieszczanie się drogą wodną, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń. W ramach odstępstwa od zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia - w zależności od rodzaju turystyki wodnej - mogą być realizowane różne obiekty budowlane i urządzenia - od prostych poprzez bardziej złożoną obszarowo i technicznie infrastrukturę, umożliwiające żeglowanie jednostek pływających, ich kotwiczenie, cumowanie, holowanie i opuszczanie ich na wodę i wyciąganie (np. pochylnie, wyciągi), wiosłowanie, ściganie się jednostek pływających, używanie nart wodnych, nurkowanie, pływanie turystów (kąpieliska). W ramach "obiektów służących turystyce wodnej" umożliwiających odstępstwo od ww. zakazu nie mieszczą się obiekty budowlane związane zarówno z usługami uzupełniającymi (wypożyczalnie sprzętu, miejsca noclegowe, kluby żeglarskie), jak również z usługami technicznymi (takimi jak przechowywanie kajaków, łodzi i jachtów itp.). Jako przykład obiektów związanych z turystką wodną może posłużyć załącznik do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013 r. poz.1409, z poźn. zm.), gdzie w kategorii XXI wyróżniono obiekty związane z transportem wodnym takie jak: porty, przystanie, sztuczne wyspy, baseny, doki, falochrony, nabrzeża, mola, pirsy, pomosty, pochylnie. Jednocześnie wiaty (tak jak budynki składowe, chłodnie, hangary), zgodnie z ww. załącznikiem, należą do obiektów magazynowych (tj. kategorii XVIII). Dlatego, wskazany w projekcie decyzji "pomost służący do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący, częściowo zadaszony wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających" stanowi dwie odrębne kategorie obiektów budowalnych, tj. wiatę z dachem o wysokości 3,5 m, o szerokości elewacji frontowej 11 metrów z tolerancją 20 %, oraz pomost (dla którego nie zostały w projekcie decyzji wskazane żadne parametry). Istniejąca wiata, jak wprost to wynika z osnowy decyzji, ma służyć przechowywaniu, a zatem (wbrew temu, co twierdzi Skarżąca, a co ma potwierdzenie w przepisach prawa budowalnego) jest ona obiektem o charakterze magazynowym. Zdaniem Organu II instancji wiata do przechowywania niewielkich jednostek pływających zlokalizowana w strefie 100 metrów od rzeki nie stanowi obiektu zapewniającego poruszanie się po rzece. Zapewniają to m.in. pomosty, pirsy, rampy do wodowania i wyciągania jachtów. Dla pływania niewielkimi jednostkami pływającymi po rzece nie ma znaczenia lokalizacja budynku do przechowywania sprzętu w strefie 100 metrowej rzeki. Nie stanowi to czynnika determinującego o wykorzystaniu rzeki do żeglowania oraz zapewnienia bezpieczeństwa i wygody w poruszaniu się po rzece. Choć "wiata do przechowywania sprzętu" może należeć do części usług technicznych związanych z wykorzystaniem rzeki do pływania, to jednak pośrednio, a nie bezpośrednio związana jest uprawianiem tych aktywności. Dlatego, w opinii organu odwoławczego, do wskazanego w projekcie decyzji obiektu budowalnego nie ma zastosowania odstępstwo dotyczące "obiektów służących turystyce wodnej". 5. Natomiast, co do zgodności pozostałych obiektów tworzących Stanicę Wodną, tj. pomostów do cumowania (istniejącego - umożliwiającego pozostawienie łodzi na wodzie oraz projektowanego) Organ II instancji zauważa, że w treści projektu decyzji nie sformułowano dla nich żadnych parametrów, ograniczając się jedynie do wskazania, że zostały one oznaczone na załączniku graficznym do wniosku. Dla "pomostu służącego do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejący, częściowo zadaszonego wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających" także nie zawarto żadnych danych, informując, że jest to obiekt "oznaczony cyfrą 1 na załączniku graficznym do wniosku" i ograniczając się do podania parametrów dla wiaty, która, jak sugeruje osnowa, ma być częścią pomostu. Osnowa decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów decyzji administracyjnej, bowiem jest jej kwintesencją. A to dlatego, że wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem zawsze charakter rozstrzygnięcia, przesądzającego o istocie sprawy, o udzielonym stronie uprawnieniu względnie o nałożeniu obowiązku (tak NSA w wyroku z dnia 17 marca 2006 r" sygn. akt II OSK 646/05, LEX nr 198331). Wobec powyższego za wadliwe trzeba uznać sformułowanie w osnowie dotyczące lokalizacji pomostów, odsyłając w tym zakresie do treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z powodu nieskonkretyzowanej i niedookreślonej treści projektu decyzji w zakresie pomostów, niemożliwym jest dokonanie przez Organ II instancji stosownej weryfikacji w zakresie ich zgodności z przepisami § 3 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 7 i 8 rozporządzenia, tj. zakazami zmiany stosunków wodnych, likwidacji i niszczenia zadrzewień nadwodnych, przekształcania obszarów wodno - błotnych i starorzeczy, budowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od brzegu rzeki oraz trwałego zniekształcania rzeźby terenu. Nie pozostawia jednak wątpliwości, iż aby mogła zaistnieć na przedmiotowym terenie możliwość realizacji wskazanych w projekcie decyzji pomostów, konieczna była realizacja zatoki i wyspy wraz z przeprowadzeniem zmian w linii brzegowej, formowaniem skarp i wykonaniem umocnień. Realizacja tych prac stanowiła trwałe zniekształcenie rzeźby terenu, zmianę stosunków wodnych, likwidację i przekształcanie zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych, czyli jak już wskazano wcześniej, było to sprzeczne z zakazami określonymi w § 3 ust. 1 pkt 3, 5, 6, 8 rozporządzenia. 6. Analizując uzgadniany projekt decyzji, Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zawartych w nim informacji nie jest możliwe określenie, czy Stanica Wodna służąca turystyce wodnej stanowi przystań śródlądową przeznaczoną dla niemniej niż 10 statków, w tym statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, o których mowa w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, i czy wykorzystuje linię brzegową na długości większej niż 20 metrów, tj. czy jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko określonym w § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235), dalej jako rozporządzenie Rady Ministrów, dla którego powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazująca brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru parku krajobrazowego. To powoduje, że uzgodnienie przedmiotowego przedsięwzięcia jest niemożliwe, także ze względu na zawarty w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późm. zm.), który w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (dalej: ustawa OOŚ) ma zastosowanie do realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. By było możliwe dokonanie analizy, czy przedmiotowa Stanica Wodna jest przedsięwzięciem, dla którego powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, niezbędne jest, zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów, określenie liczby statków, do obsługi których stanica wodna będzie przeznaczona oraz długość linii brzegowej akwenu, która ma zostać zajęta na potrzeby przystani. Inwestycja wskazana w projekcie decyzji będzie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jeden z tych charakterystycznych parametrów wskazanych zostanie osiągnięty lub przekroczony. Należy przy tym wyjaśnić, że w skład przystani śródlądowej, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o żegludze śródlądowej, wchodzi akwen i grunt oraz związana z nim infrastruktura, znajdująca się w jej granicach, zaś statkiem, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, jest urządzenie pływające o napędzie mechanicznym lub bez napędu mechanicznego, przeznaczone lub używane na śródlądowych drogach wodnych m.in. do przewozu osób i rzeczy, uprawiania sportu i rekreacji. Mimo, że przepis w przytoczonej definicji odwołuje się do "dróg wodnych", nie oznacza to, że przepis odnosi się jedynie do przystani lokalizowanych wyłącznie przy tych drogach - dotyczy on wszelkich przystani śródlądowych. Nie pozostawia też wątpliwości, że choć przepis § 3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów mówi o "przystaniach śródlądowych", będzie miał on zastosowania także, do przedmiotowej stanicy wodnej, jeśli okaże się, że osiąga ona lub przekracza jeden z progów wskazanych w tym przepisie, albowiem pomimo innej nazwy, pełnić będzie ona taką funkcję jak przystań. Będzie miejscem przystosowanym do statków używanych do uprawiania sportu lub rekreacji. Brak określenia w przedmiotowym projekcie decyzji parametrów dla pomostów do cumowania (projektowanego oraz istniejącego umożliwiającego pozostawienie łodzi na wodzie) nie gwarantuje zgodności planowanej inwestycji z zakazem § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zatem również z tego powodu wskazana inwestycja nie może zostać pozytywnie uzgodniona. 7. Stwierdzony zakres przekształceń, którego dokonał inwestor na działkach nr ew. [...], [...], doprowadził do zniszczenia wartości przyrodniczych [...] Parku Krajobrazowego. Wskazane w projekcie decyzji zamierzenie inwestycyjne narusza przepisy dotyczące [...] Parku Krajobrazowego, tj. §3 ust. 1 pkt 1, 3, 5, 6, 7, 8. Zarówno legalizacja, jak i budowa obiektów budowlanych, wskazana w projekcie decyzji, jest jedynie finalnym efektem działań niezgodnych z ustawą o ochronie przyrody polegających na przekształceniu i zniszczeniu środowiska przyrodniczego. Inwestor, występując o przedmiotowe warunki zabudowy, dokonał poprzez zmianę nazwy funkcji istniejących budowli zmiany zakresu inwestycji, która wcześniej (co było wskazane na początku niniejszego postanowienia) nie została uzgodniona przez organy ochrony przyrody (jedno z rozstrzygnięć zostało utrzymane w mocy przez WSA w Warszawie). Jak wynika z postanowień Nr [...], Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. " znak: [...], znak: [...] (znajdujących się przy sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1986/14) podczas przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że "na terenie przedmiotowej nieruchomości wybudowano budynek drewniany, który jak oświadczył inwestor, ma służyć jako zaplecze gospodarcze przystani wodnej wraz z pomostem służącym celom rekreacji (kategoria obiektu III)", gdzie zgodnie z ustawą prawo budowlane do kategorii III należą "inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie" oraz "kładkę dla pieszych (kategoria obiektu VIII") tj. inne budowle. 8. Badanie zgodności przedmiotowej inwestycji z art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie ma wpływu na wynik postępowania, skoro projekt decyzji nie może zostać uzgodniony ze względu na sprzeczność z przepisami rozporządzenia w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. IV. Pismem z dnia 25 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie RDOŚ z dnia [...] grudnia 2015 r. (za pośrednictwem organu), podnosząc przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu następujące zarzuty: - § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego poprzez przyjęcie, iż wnioskowana inwestycja nie stanowi obiektu służącego turystyce wodnej, a w konsekwencji, iż nie może być ona zlokalizowana w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych; - art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, poprzez przyjęcie, iż inwestycja objęta uzgodnieniem będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...], na terenie którego znajdują się działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], na których realizowana ma być uzgadniana inwestycja; - art. 11 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez niepełne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnianie motywów faktycznych i prawnych, jakie legły u podstaw zaskarżonego postanowienia, - art. 124 k.p.a. poprzez wadliwe i niepełne sporządzenie uzasadnienia, niewyjaśniające stanowiska organu i zapadłego rozstrzygnięcia w sposób dostateczny, Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca wskazała w szczególności, co następuje: 1. Przedmiot planowanej inwestycji, której dotyczyło postępowanie o uzgodnienie, został przez skarżącą znacząco ograniczony w stosunku do wcześniejszych postępowań o ustalenie warunków zabudowy, wszczynanych z jej wniosków. W ramach tej modyfikacji uwzględnione zostały wszystkie, poprzednio formułowane zastrzeżenia organów do planów inwestycyjnych skarżącej. Proponowany obecnie kształt Stanicy Wodnej ogranicza się do absolutnego minimum, co upoważnia do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest związana z turystyką wodną w jak najdalej idący, ścisły sposób. 2. Abstrahując w tym miejscu od kwestii ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z zakazem ustanowionym w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia, wskazać należy na oczywistą bezzasadność oceny organów co do sprzeczności inwestycji z innymi zakazami z tego paragrafu, tj. z zakazami przewidzianymi w pkt pkt 3, 5, 6, i 8, mającej wynikać z niezgodnych z prawem działań skarżącej, podjętych w przeszłości. W rzeczywistości żadnych działań tego rodzaju skarżąca nigdy się nie dopuściła, a ustalenia organów w tej kwestii nie są poparte jakimikolwiek dowodami. Prace, która skarżąca przeprowadziła dotąd na terenie objętym planowaną inwestycją (zaśmieconym i przyrodniczo zdewastowanym przez nieustalone osoby), miały na celu wyłącznie jego uporządkowanie i przywrócenie walorów przyrodniczych. Zaznaczyć należy, że jak dotąd przeciwko skarżącej nie toczy się żadne postępowanie prawne, którego przedmiotem byłoby wykonanie przez skarżącą, na przedmiotowym terenie, niezgodnych z prawem robót. 3. Wadliwie orzekające w sprawie organy przyjęły bardzo rygorystyczną wykładnię pojęcia "obiekt służący turystyce wodnej", zawężającą je wyłącznie do podstawowej infrastruktury, bezpośrednio związanej z postojem jednostek pływających, całkowicie ignorując fakt, że pojęcie to ma szerszy zakres, obejmujący także obiekty związane z obsługą turystów. Organy pominęły tym samym dorobek orzecznictwa sądowego, opowiadającego się za taką właśnie, szerszą wykładnią (w szczególności wyroki: NSA z dnia 12 marca 2015 roku, sygn. akt II OSK 2083/13, tut. Sądu z dnia 28 sierpnia 2014 roku, sygn. akt IV SA/Wa 993/14, tut. Sądu z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 721/12, NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2830/12). V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 11 marca 2016 r., GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł GDOŚ, było uzgodnienie w trybie uregulowanym w art.53 ust.4 pkt 8 i ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projektu decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, położonego na obszarze parku krajobrazowego ([...] Park Krajobrazowy) i w obszarze [...]. Orzekające w sprawie organy obu instancji uznały, że przedłożonego projektu, przewidującego ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej łącznie trzy pomosty, w tym dwa już istniejące (z których jeden, w części stanowiącej istniejący pawilon gospodarczy miałby podlegać przebudowie) oraz kolejny planowany nie można pozytywnie uzgodnić. Ocenę tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Sprawa administracyjna zakończona zaskarżonym postanowieniem GDOŚ pozostaje w oczywistym związku z dwoma wcześniejszymi postępowaniami podobnego rodzaju, kontrolowanymi przez tut. Sąd. Od dłuższego czasu skarżąca podejmuje bowiem starania na rzecz zalegalizowania istniejącego na terenie inwestycji sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu, ukształtowanego działaniami skarżącej, mającymi na celu stworzenie kompleksu rekreacyjno – turystycznego. Przy każdej kolejnej próbie skarżąca czyni wysiłki na rzecz zredukowania przedmiotu inwestycji do takiej formy, która mogłaby być akceptowalna z punktu widzenia wymagań rozporządzenia. Zauważyć zatem w tym kontekście należy, że: 1) W sprawie o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, zakończonej postanowieniem GDOŚ z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie RDOŚ z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (postanowienie GDOŚ zostało poddane kontroli tut. Sądu w wyroku z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 932/11, oddalającym skargę skarżącej) przedmiot planowanej inwestycji obejmował budowę rozbudowanego kompleksu przeznaczonego do obsługi turystki wodnej, obejmującego: parterowy budynek noclegowy z tarasem widokowym (pomostem), stanowiący jednocześnie zaplecze gospodarcze, przystań, pomost do cumowania niewielkich jednostek pływających (łodzi i kajaków), pomost do uprawiania wędkarstwa i cumowania łodzi, kładkę dla pieszych nad wodą, altanę do grillowania z tarasem widokowym, oczko wodne, hangar do przechowywania łodzi i kajaków, zbiornik na nieczystości płynne o pojemności do 10 000 litrów, parkingu; 2) W sprawie o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, zakończonej postanowieniem GDOŚ z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], które to postanowienie zostało poddane kontroli tut. Sądu w wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1986/14, przedmiot inwestycji doznał znaczącej redukcji, obejmując: pomostu (taras) do wędkowania częściowo zadaszonego wiatą - istniejący, pomost do wędkowania – łącznik komunikacyjny – istniejący, pomost do wędkowania - projektowany, pomost pływający do cumowania niewielkich jednostek pływających w ilości 5 sztuk - projektowany, opalowanie nadbrzeża – projektowane; 3) w sprawie rozpatrywanej obecnie inwestycja jest ograniczona do trzech elementów, tj.: pomostu służącego do cumowania niewielkich jednostek pływających - istniejącego częściowo zadaszonego wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających - powstałą w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego, pomostu do cumowania - projektowanego, pomostu do cumowania umożliwiającego pozostawienie łodzi na wodzie – istniejącego. Orzekając w niniejszej sprawie, organy obu instancji dokonały kompleksowej oceny dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji w kontekście obowiązujących w Parku zakazów, przewidzianych w §3 rozporządzenia, stwierdzając brak możliwości pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu. Odmowa ta wynika z następujących przyczyn: (-) w odniesieniu do pomostu z wiatą - naruszenie zakazów przewidzianych w § 3 ust. 1 pkt 1, 3, 5, 6, 7, 8 rozporządzenia, (-) w odniesieniu do dwóch pozostałych pomostów (projektowanego i istniejącego) - brak konkretyzacji projektu decyzji uniemożliwia zweryfikowanie tych elementów inwestycji pod kątem zakazów, wynikających z § 3 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 7 i 8 rozporządzenia. 3. W pierwszej kolejności należy zgodzić się z oceną organów, dotyczącą wskazanych wyżej dwóch pozostałych pomostów (tj. pomostów bez wiaty). Brak określenia w przedłożonym projekcie zasadniczych parametrów tych obiektów istotnie uniemożliwia dokonanie oceny dopuszczalności ich realizacji. Ocena organów o konieczności odmowy pozytywnego uzgodnienia w tej części projektu decyzji jest zatem zasadna. 4. Ocenę dopuszczalności pozytywnego uzgodnienia pomostu z wiatą należy w oczywisty sposób rozpatrywać w dwóch odrębnych płaszczyznach, tj. w odniesieniu do zakazu zabudowy strefy nadbrzeżnej oraz pozostałych zakazów. 4.1. Stosownie do §3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia, w Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zakwestionowany przez organy element zagospodarowania to istniejący pomost, służący do cumowania niewielkich jednostek pływających, częściowo zadaszony wiatą służącą do przechowywania niewielkich jednostek pływających, mającą powstać w wyniku przebudowy istniejącego pawilonu gospodarczego. Stanowczy sprzeciw organów budzi w tym kontekście dopuszczenie do realizacji integralnej części wskazanego wyżej pomostu w postaci projektowanej wiaty. Istota sprawy w tej części sprowadza się zatem do konieczności przesądzenia, czy przedmiotową wiatę można uznać za dopuszczalny w świetle litery przepisu rozporządzenia "obiekt służący turystyce wodnej". Trafnie przypomniano w skardze, że kwestia zasadniczych wątpliwości związanych z wykładnią wskazanego wyżej pojęcia, zawartego w przepisie rozporządzenia, przeniesionym do tego aktu wprost z uregulowań ustawy o ochronie przyrody, a w rezultacie kwestia wątpliwości związanych ze stosowaniem w praktyce odstępstwa od generalnego zakazu zabudowy strefy przybrzeżnej, przewidzianego w §3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia, została już podniesiona w wyroku z dnia 30 września 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 932/11. Wątpliwości te wynikają z braku chociażby przykładowego wyliczenia rodzajów obiektów służących turystyce wodnej, niewskazania ich dopuszczalnych parametrów, czy też minimalnych wymogów co do rozmieszczenia, itp. W swojej praktyce orzeczniczej organy ochrony przyrody przyjęły bardzo rygorystyczny sposób rozumienia pojęcia "obiekt służący turystyce wodnej", motywowany intencją zapobiegnięcia rozwojowi działalności inwestycyjnej na obszarach chronionych przyrodniczo i sprowadzający te obiekty w zasadzie wyłącznie do takich, które w sposób bezpośredni związane są z postojem jednostek pływających (w szczególności pomosty), a de facto wykluczający realizację jakichkolwiek obiektów kubaturowych (w szczególności budynków), przeznaczonych czy to do przechowywania takich jednostek, czy to do obsługi w jakimkolwiek zakresie turystów. W tego rodzaju sprawach organy stoją zatem na stanowisku, że wszelka tego typu infrastruktura wprawdzie wykazuje pewien funkcjonalny związek z turystyką wodną, niemniej jej lokowanie nie jest niezbędne w ochronnej strefie 100 metrów od linii brzegowej, a zatem bez istotnej szkody dla zaspakajania potrzeb turystów, inwestycje o takim charakterze winny być realizowane poza tą strefą. Wprawdzie aksjologia stojąca za tak restrykcyjnym stanowiskiem (nadrzędność celu w postaci ochrony przyrody nad interesem inwestora) jest czytelna i co do zasady zasługuje na aprobatę, o tyle słusznie zwraca się w orzecznictwie uwagę, że tego rodzaju dogmatyczna wykładnia mogłoby prowadzić do blokowania takich zmian zagospodarowania terenu, obejmujących budowę obiektów kubaturowych, ściśle wiążących się z realizacją infrastruktury służącej turystyce wodnej, które z uwagi na swój bardzo ograniczony zasięg w żaden sposób nie są w stanie spowodować żadnego zagrożenia dla ochrony wartości przyrody, natomiast wykazują logiczny, niekwestionowany związek funkcjonalny z tą infrastrukturą. Tak należy interpretować wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2083/13, aprobujący realizację na obszarze chronionym realizację budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 25 m2, przeznaczonego do przechowywania sprzętu pływającego i wędkarskiego. Powyższe względy nakazują dokonywanie na gruncie poszczególnych spraw, dotyczących stosowania odstępstwa o charakterze takim jak przewidziane w §3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia, szczegółowej oceny stanu faktycznego pod kątem tego, czy realizacja planowanego przez danego inwestora obiektu dałaby się pogodzić z wymogami ochrony strefy nadbrzeżnej. Nie można przy tym założyć, że o pozytywnym z punktu widzenia inwestora wyniku sprawy miałoby przesądzać samo stwierdzenie ścisłego powiązania planowanego obiektu z turystyką wodną, albowiem czynnikiem w oczywisty sposób determinującym rozstrzygnięcie jest ocena przewidywanych parametrów przedsięwzięcia. Dokonując tego rodzaju analiz, organy stwierdziły: po pierwsze - nieposiadanie przez planowaną wiatę charakteru obiektu niezbędnego do uprawiania turystyki wodnej (zdaniem organów planowany obiekt miałby w istocie przeznaczenie magazynowe, które winno być realizowane poza strefą ochronną), po drugie – przewidywanie przez inwestorkę znacznych rozmiarów planowanej wiaty, albowiem: (-) wskazana w projekcie decyzji szerokość elewacji frontowej planowanego obiektu wynosi 11,0 m z tolerancją 20 %, (-) z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że istniejący obiekt, w wyniku przebudowy którego wiata miałaby powstać, ma 20 m długości i szerokości. Sąd podziela stanowisko organów, że zlokalizowanie w strefie ochronnej tak dużego obiektu nie jest dopuszczalne. 4.2. Orzekające w sprawie organy stwierdziły również niedopuszczalność planowanej inwestycji w świetle zakazów przewidzianych w § 3 ust.1 pkt 3, 5, 6 i 8 rozporządzenia, opierając się w tym zakresie na następujących ustaleniach: (-) w przeszłości teren planowanej inwestycji został poddany daleko idącym przekształceniom, stanowiącym naruszenie wskazanych wyżej zakazów, w następstwie czego jego stan odbiega w sposób znaczący od stanu naturalnego, (-) z uwagi na daleko zaawansowane, niekorzystne zmiany w środowisku przyrodniczym (których dokonanie przypisują organy skarżącej, z którą to oceną skarżąca nie zgadza się) de facto niedopuszczalnym byłoby zarówno ich legalizowanie, jak też dopuszczanie do realizacji na przedmiotowym terenie dodatkowych, nowych form zagospodarowania. Mając na uwadze bardzo daleko idący rygoryzm wskazanych wyżej konkluzji, stwierdzić należy, że nie został on w dostatecznie wyczerpujący sposób wsparty skonkretyzowanym materiałem dowodowym, mogącym te konkluzje potwierdzać (jedynie w bardzo ogólny sposób organ II instancji powołał się w tym zakresie na bliżej nie sprecyzowane materiały, pochodzące z wcześniejszych postępowań dotyczących tych działek, tj. z oględzin terenu z 2009 r., 2014 r. oraz map topograficznych i zdjęć lotniczych zamieszczonych na stronach www.geoportal.gov.pl, www.googlemaps, www.zoomi). O ile zatem Sąd uznaje za wykazany fakt sprzeczności planowanej inwestycji z § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia (co stanowiło wystarczający powód do oddalenia skargi), o tyle wnioski organów co do sprzeczności z innego rodzaju zakazami uznaje, z racji wskazanych wyżej braków dowodowych, za niedostatecznie udokumentowane. 5. W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić należy, że orzeczona przez organy obu instancji odmowa uzgodnienia projektu decyzji, ustalającej warunki dla planowanej inwestycji, jest prawidłowa, albowiem: (-) w odniesieniu do pomostu z planowaną wiatą – nie można zaakceptować znacznych rozmiarów planowanego obiektu, (-) w odniesieniu do dwóch pozostałych pomostów – przedłożony projekt nie zawiera szczegółowych parametrów, umożliwiających ocenę dopuszczalności lokowania przedmiotowych pomostów w strefie ochronnej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.