I SA/Gl 289/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.),, Sędzia WSA Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012.749), dalej Ordynacja, po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w K. dalej Spółka, od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie [...] zł Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., dalej Kolegium lub organ odwoławczy, utrzymało decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w zaskarżonej odwołaniem decyzji organ podatkowy stwierdził, że Spółka, pomimo wezwania, nie złożyła korekty deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości działki – nr [...],[...],[...] i [...] – z uwzględnieniem stawek podatku za grunt związany z działalnością gospodarczą, który to nabyła na podstawie umowy przeniesienia prawa wieczystego użytkowania, aktem notarialnym z dnia [...] Rep. A nr [...]. Działki te w ewidencji gruntów i budynków są sklasyfikowane jako Ba – ogółem powierzchnia [...] m2 i Lz – [...] m2. Spółka w czerwcu 2008 r. dysponowała decyzją, w której Prezydent Miasta S. zezwolił na prowadzenie na wymienionych działkach działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem odzysku innych niż niebezpieczne oraz ustalił rodzaj i ilość odpadów przewidzianych do wytworzenia i odzysku w ciągu roku, a otrzymany w ten sposób produkt miał być przekazywany do dalszego wykorzystania w budownictwie drogowym. Dlatego organ pierwszej instancji uznał, że Spółka nie nabyła działek w innym celu jak tylko na prowadzenie działalności gospodarczej we wskazanym zakresie. Podniósł, że w § 9.1 umowy z dnia 14 listopada 2006 r. kupującym (Spółce) wyjaśniono jaki jest charakter zakupionych przez nich działek, a z odpisu KRS Spółki wynika, że przedmiotem jej działalności jest m. in. wydobywanie kamieni ozdobnych oraz kamienia dla potrzeb budownictwa, skał wapiennych, gipsu, kredy i łupków, wydobywanie żwiru i piasku, gliny i kaolinu, minerałów dla przemysłu chemicznego oraz do produkcji nawozów. Organ podatkowy wyjaśnił, że twierdzenie Spółki, iż na spornych działkach nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i nie nadają się one do zagospodarowania innego niż rekultywacja w kierunku terenów zielonych, nie stanowi podstawy do przyjęcia, że grunty te nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy stwierdził, że część działki (nr [...]) o powierzchni [...] m2 nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej i nie ujęto tych gruntów w decyzji określającej sporne zobowiązanie podatkowe. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania wskazując na naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji dowodząc, że powołane w decyzji okoliczności w żaden sposób nie przesądzają o braku spełnienia przesłanki uniemożliwiającej wykorzystywanie spornych gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. O braku takiej możliwości świadczy charakter tych gruntów (nieużytki tj. tereny, które utraciły swoją wartość użytkową), faktyczny brak prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej na tych terenach, a także przedłożona w toku postępowania przez Spółkę "Analiza możliwości zagospodarowania terenu eksploatacji kruszyw pohutniczych ze składowiska odpadów zlokalizowanych na pograniczu K. i S. będącego własnością Spółki A" przygotowana przez Główny Instytut Górnictwa. Zdaniem Spółki wnioski płynące z tej analizy zostały w całości pominięte, zaś na spornych gruntach nie jest przeprowadzana żadna rekultywacja, grunty te nie zostały przeznaczone do rekultywacji, a nadto przeznaczenie tego terenu do rekultywacji mogłoby prowadzić tylko i wyłącznie do rekultywacji w kierunku terenów zielonych (rekreacyjnych), co nie oznacza prowadzenia czy też możliwości prowadzenia, na przedmiotowych gruntach, działalności gospodarczej. Organ odwoławczy stwierdził, że organy podatkowe dokonując wymiaru podatku obowiązane są opierać się przede wszystkim na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków – art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Podatek od nieruchomości ustalony jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego, zaś postępowanie podatkowe nie może prowadzić do zaliczenia gruntu – dla celów podatku – do innej, niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków grupy użytków. Oznacza to, że jeżeli dany grunt oznaczony jest w ewidencji gruntów symbolem "Ba", zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 58, poz. 454) – tereny przemysłowe, należące do grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, to nie może on być uznany za nieużytek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i korzystać ze zwolnienia zawartego w tym przepisie. Nieużytki należą bowiem – według klasyfikacji na potrzeby ewidencji gruntów – do odrębnej grupy użytków gruntowych (§ 67 pkt 1 powołanego rozporządzenia). Kolegium przytoczyło treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyjaśniając, że z uregulowania tego wynika, iż wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, podlegające podatkowi od nieruchomości, są związane z działalnością gospodarczą, w tym również grunty, budynki i budowle nie służące w rzeczywistości do prowadzenia działalności gospodarczej. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, aby do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Wyłączenie danego przedmiotu z możliwości takiego opodatkowania wymaga ustalenia, że spełnia on dwie przesłanki, mianowicie, nie jest (obecnie) i nie może być (obecnie i w przyszłości) wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności z przyczyn technicznych. Chodzi tu o obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej (wady fizyczne i przeszkody niezależne od podatnika). Kolegium na podstawie zgromadzonych dowodów ustaliło, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowych nieruchomości gruntowych, działki te pokryte są hałdami pohutniczymi (mieszanina żużlu i wypałków cynkowych oraz tłucznia szamotowego i ceglanego), występujące w odpadach pohutniczych żużle są przedmiotem eksploatacji prowadzonej w części hałdy przez Spółkę, która wykorzystuje je jako kruszywa dla celów budowlanych, uzyskując stosowne zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem odpadów innych niż niebezpieczne. Dlatego też uznało, że sporne grunty klasyfikowane jako Ba są związane z działalnością gospodarczą, zaś do części gruntów oznaczonych jako Lz organ podatkowy prawidłowo zastosował zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzuciła naruszenie: – art. 194 § 3 Ordynacji poprzez przyjęcie, iż organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń dotyczących kwalifikacji gruntów niż te wynikające z ewidencji gruntów i budynków, – art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż nieruchomości gruntowe, na których znajdują się wyrobiska pogórnicze oraz zwałowiska odpadów poprodukcyjnych można zakwalifikować jako grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą mimo, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Uzasadniając skargę Spółka przedstawiła stan faktyczny, w tym stanowisko organu odwoławczego uchylające wcześniejszą decyzję pierwszoinstancyjną, organu pierwszej instancji, Spółki, organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji, również w zakresie pojęcia "względy techniczne", a następnie podniosła, że wyjątkowo organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt I SA/Ke 394/11). W tej kwestii Spółka przywołała także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Po 735/10 i w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 1229/10. Skarżąca stwierdziła, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji "względów technicznych" jednakże pojęcie to winno być odczytywane według reguł języka potocznego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 441/11). Następnie Spółka zacytowała fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych w sprawach o sygnaturach I SA/Wr 546/10, I SA/Gl 441/11, II FSK 1354/07, II FSK 1228/08 by wykazać, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że sporne tereny są przejściowo niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej powołując się na możliwość eksploatowania żużla z odpadów pohutniczych. Zaznaczyła, że eksploatacja żużla nie była przedmiotem jej działalności gospodarczej, ani też nie była nastawiona na osiągnięcie zysku, a jedynie "nakierunkowana" na oczyszczanie terenów będących w jej posiadaniu z tego materiału. Ponadto eksploatacja żużla w części hałdy została zakończona (wyczerpana) przez Spółkę w czerwcu 2010 r. Zdaniem Spółki przedmiotowy grunt nie nadawał się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej "z przyczyn technicznych", gdyż "zgodnie z ustalonym orzecznictwem grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej" (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1942/08). Oczywistym jest, że na przedmiotowym gruncie czynności takie nie mogły być wykonywane, a ewentualną działalność gospodarczą można by podjąć po dokonaniu rekultywacji terenu: wyburzeniu ruin budynków i ogrodzenia oraz usunięciu gruzu. Potencjalna możliwość prowadzenia na gruncie działalności gospodarczej nie uzasadnia jednak opodatkowanie go jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt III SA 3589/03). Spółka podkreśliła, że sporne grunty to wyrobiska pogórnicze oraz zwałowiska odpadów poprodukcyjnych, które nie zostały przeznaczone do rekultywacji, a także ze względu na swój skład nie mogą być użytkowane. Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nieprzeznaczone do rekultywacji wyrobiska po wydobywaniu kopalin stanowią nieużytki, a tym samym Spółka nie ma obecnie możliwości prowadzenia na nich działalności gospodarczej. Na potwierdzenie tego Spółka zacytowała fragmenty złożonej do akt "Analizy" Głównego Instytutu Górnictwa. Fakt dysponowania przez Spółkę zezwoleniem na działalność w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem odzysku nie przesądza, że sporne nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz nie dowodzi, że są one wolne od wad technicznych. Decyzja ta świadczy wyłącznie o wypełnieniu wymagań formalnych do podjęcia i prowadzenia danej działalności gospodarczej, natomiast nie świadczy ona o prowadzeniu danej działalności, jak również nie jest ona warunkowana od rodzaju posiadanych przez Spółkę gruntów. Skarżąca podkreśliła, że to na organie podatkowym ciążył obowiązek wykazania, czy ze względów technicznych przedmiot opodatkowania może być opodatkowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FSK 609/09). Okoliczność ta nie została zbadana i wykazana przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy. Ponadto skoro w danych geodezyjnych nieruchomości zawarte są niejasne dane co do klasyfikacji gruntów, organ podatkowy mógł zastosować art. 181 Ordynacji powołując biegłego geodetę. Spółka podniosła, że zezwolenie wydano w dniu 12 czerwca 2008 r. zaś opodatkowanie stawką podwyższoną nastąpiło również za okres wcześniejszy. Dodatkowo Spółka wskazała, że w spornym okresie nie prowadziła działalności gospodarczej, a wpis do Rejestru Przedsiębiorców KRS nie przesądza o tym, że przedmiotowe grunty były związane z taką działalnością, ani nie jest równoznaczny z jej prowadzeniem, ale prowadzi do domniemania prawnego co do jej prowadzenia, zaś domniemanie to może być obalone, poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Zdaniem Spółki przeciwdowód także przeprowadziła wykazując, że prowadziła wyłącznie działalność uboczną, mającą na celu uprzątnięcie terenów będących w jej posiadaniu. Spółka nie posiadała statusu przedsiębiorcy, gdyż istotne znaczenie ma nie wpis (do KRS) lecz rzeczywiste wykonywanie działalności gospodarczej przez dany podmiot. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i jego argumentację. W piśmie z dnia 10 października 2013 r. skarżąca po raz kolejny przedstawiła stan faktyczny sprawy i uzasadniła zarzut naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji i art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że przedmiotem sporu była kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów będących w wieczystym użytkowaniu i ich kwalifikacji jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza sporem były ustalenia organów podatkowych, niekwestionowane przez Spółkę, iż w badanym okresie była ona użytkownikiem wieczystym przedmiotowych działek, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba", pokrytych hałdami pohutniczymi, przy czym skład materiału na zwałowiskach był niejednorodny w tym zawierający żużel, zaś zgromadzone tam odpady pohutnicze były przedmiotem eksploatacji prowadzonej przez Spółkę, która wykorzystywała je jako kruszywa dla celów budowlanych. Na podstawie decyzji właściwego organu z dnia [...] Spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. Sporne grunty nie podlegały ani nie były przeznaczone do rekultywacji, zaś ewentualna rekultywacja mogłaby być prowadzona w kierunku terenów zielonych (rekreacyjnych), w większości ich powierzchni istnieje potencjalne zagrożenie pogórniczymi deformacjami o charakterze nieciągłym, zaś przyszła zabudowa terenu będzie musiała uwzględniać zagrożenie utraty lokalnej stateczności podłoża, jego badań geologiczno-inżynierskich i uzdatnienia. Bezsporne było również, że z odpisu KRS wynika, że przedmiotem działania Spółki było m. in. wydobywanie kamieni ozdobnych oraz kamienia dla potrzeb budownictwa, skał wapiennych, gipsu, kredy, łupków, żwiru, piasku, gliny, kaolinu, materiałów dla przemysłu chemicznego oraz do produkcji nawozów, zaś w umowie przeniesienia prawa użytkowania wieczystego z dnia 14 listopada 2006 r. wyjaśniono, że sporne działki pokryte są hałdami pokutniczymi. Spółka prowadziła eksploatację żużla z części tych hałd do czerwca 2010 r. W tym stanie faktycznym Spółka twierdziła, że ze względów technicznych grunty te nie mogą być wykorzystywane do jej działalności gospodarczej, a organ odwoławczy dowodził, że należy je kwalifikować do związanych z prowadzeniem takiej działalności przez Spółkę. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2010.95.613 ze zm.), dalej ustawa podatkowa, podatnikami podatku od nieruchomości są (...) osoby prawne (...), będące użytkownikami wieczystymi gruntów. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 tej ustawy użyte w ustawie określenia oznaczają: grunty (...) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – grunty (...) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (pkt 3), działalność gospodarcza – działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (pkt 4). Stosownie do brzmienia art. 2 i 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2013.672) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa (...), wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2), natomiast przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest (...) osoba prawna (...) – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1). "Skoro ustawodawca definiując w art. 1a pkt 4 u.p.o.l. pojęcie "działalności gospodarczej" odsyła do przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, to właśnie w oparciu o treść przepisu art. 2 ostatnio wskazanej ustawy należy rozstrzygać czy działalność podatnika ma charakter działalności gospodarczej. Cechami działalności gospodarczej są jej zawodowy (stały) charakter, związana z nią powtarzalność działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Każda działalność gospodarcza zmierza albo do pełnego osiągnięcia zamierzonego celu (zasada największego efektu) albo do osiągnięcia celu w określonym stopniu przy użyciu najmniejszych środków (zasada oszczędności środków). Zawsze więc powinna być ona prowadzona racjonalnie, ale nie zawsze jej celem jest osiągnięcie zysku" (tak wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1206/09). Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, zaś status ten uzyskuje poprzez dokonanie rejestracji (wpisu) do Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym ujawniony zostaje przedmiot prowadzonej działalności. Dane te korzystają z domniemania prawdziwości (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym – Dz. U. 2013.1203). "Dopiero ustanie bytu prawnego Spółki (rozwiązanie, likwidacja) i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego spowoduje, że przestaje być ona przedsiębiorcą. Wtedy też dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu działalności gospodarczej" (tak wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Ol 277/08). Wpis do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jest wystarczający do uznania danego podatnika za przedsiębiorcę, o którym mowa art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bez względu na to czy podatnik taki prowadzi (wykonuje) działalność gospodarczą w znaczeniu nadanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Ustawa podatkowa nie wymienia rodzajów czy kategorii prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Decyduje o tym, w granicach prawa, sam przedsiębiorca i właściwości danego przedmiotu opodatkowania np. gruntu, który może być wykorzystywany w różnoraki sposób. Grunty, z przeróżnych przyczyn, w tym ze względów technicznych, mogą nie być przydatne do prowadzenia danej, określonej działalności gospodarczej, a jednocześnie mogą być, z uwagi na swój stan, użytkowane w inny sposób, służyć wykonywaniu innej działalności gospodarczej. To, że dany grunt, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia określonej działalności nie oznacza, że nie jest i nie może być wykorzystywany w innej, niż taka, działalności. O ile więc dany grunt znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy nadaje się do wykorzystania w danej sferze działalności gospodarczej to bez względu na to, że z przyczyn technicznych nie jest i nie może być wykorzystywany do innej możliwej działalności (gospodarczej), pozostaje gruntem związanym z taką działalnością i nie stosuje się do niego wyłączenia z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. "Względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, każdorazowo należy oceniać z uwzględnieniem możliwego lub realnego sposobu wykorzystania danego przedmiotu opodatkowania przez podatnika będącego przedsiębiorcą, w zakresie faktycznie prowadzonej przez niego lub potencjalnej działalności gospodarczej. Skoro, jak w niniejszej sprawie, podatnik – co sam przyznał – wykorzystywał posiadane grunty do wykonywania działalności gospodarczej w postaci pozyskiwania zalegającego tam żużla pohutniczego czy wytwarzania odpadów, które wykorzystywano jako kruszywa budowlane, to tym samym grunty te były związane z tą działalnością oraz były i mogły być wykorzystywane do jej prowadzenia, niezależnie od tego czy tego rodzaju działalność mieściła się w deklarowanej działalności przedsiębiorcy. Okoliczność, że przedmiotowe nieruchomości nie mogły służyć innej możliwej do realizowania działalności gospodarczej podatnika oraz to, że efektem ubocznym tak prowadzonej eksploatacji zwałowisk położonych na tym gruncie, było uporządkowanie tego terenu, oraz że w przyszłości sporne grunty nie będą nadawać się do jakiegokolwiek innego zagospodarowania niż rekultywacja w kierunku terenów zielonych, nie ma w sprawie znaczenia w sytuacji, gdy w spornym okresie były one wykorzystywane gospodarczo przez podatnika będącego przedsiębiorcą. Brak potencjalnej możliwości wykorzystania gruntu do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej w przyszłości nie oznacza, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją grunt ten nie był faktycznie, do określonej działalności gospodarczej, wykorzystywany. Zresztą z przedłożonej przez Spółkę "Analizy" wynika wprost, że "przyszła zabudowa terenu jest możliwa przy uwzględnieniu jego stanu, wyniku badań geologiczno-inżynierskich i uzdatnienia podłoża". Tym samym, po zakończeniu eksploatacji żużla, teren ten może służyć innej działalności gospodarczej, o ile podatnik (spółka) podejmie w tym kierunku odpowiednie działania, konieczne dla zaistnienia warunków niezbędnych do jej prowadzenia ze względów technicznych. W sytuacji, gdy Spółka (osoba prawna) będąca przedsiębiorcą posiadała sporne grunty (oznaczone w ewidencji symbolem Ba) prowadząc na nich eksploatację żużla czy wytworzenie odpadów, gdyż ze względów technicznych nie nadawały się one do innej działalności, to względy te nie stanowią przeszkody do uznania takich gruntów za związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu i to niezależnie od tego jaka część tych gruntów faktycznie zajęta była na taką działalność. W przypadku podatnika przedsiębiorcy, każdy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości będący w jego posiadaniu jest traktowany jako związany z działalnością gospodarczą, o ile ustawa podatkowa nie wymaga jego zajęcia na taką działalność, nawet wówczas, gdy istnieje jedynie potencjalna możliwość jego wykorzystania do określonej, faktycznie prowadzonej, działalności gospodarczej, która uzależniona jest od względów technologicznych czy czasowych związanych z procesem produkcyjnym, np. wydobycia, gromadzenia czy wytworzenia danego produktu. Dlatego też fakt prowadzenia takiej działalności tylko na części gruntu (hałdy) bądź tylko przez określony czas nie powoduje, że pozostała jego część nie jest związana z tak pojętą działalnością gospodarczą. Należy przy tym zauważyć, że jak wynika z "Analizy" Głównego Instytutu Górnictwa eksploatacja żużla na tym terenie prowadzona była przez Spółkę jeszcze przed datą wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem odzysku innych niż niebezpieczne. Brak takiej decyzji nie oznaczał więc, że wskazana eksploatacja faktycznie nie miała miejsca, zaś twierdzenie Spółki o jej zaprzestaniu, w czerwca 2010 r., nie powodowało ustalenia, że na terenie tym nie są pozyskiwane czy wytwarzane inne odpady, o których mowa we wskazanej decyzji (zezwoleniu). Dodatkowo warto stwierdzić, że sporne nieruchomości były przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] (zezwolenie na usunięcie drzew), w której ustalono opłatę w wysokości [...] zł i odstąpiono od jej pobrania m. in. z uwagi na fakt, że tereny te zakwalifikowano w planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji wskazać należy, że Spółka nie kwestionowała zapisów poczynionych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących kwalifikacji spornych gruntów. Twierdziła jedynie, że zapisy te nie odpowiadają rzeczywistości, gdyż grunty te w istocie stanowią "nieużytki". Spółka nie przedstawiła żadnego (urzędowego) dokumentu, który uzasadniałby to twierdzenie, ani nie podnosiła, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjowała uzgodnienia treści dokonanych w ewidencji wpisów ze stanem – jego zdaniem – istniejącym. "W świetle art. 21 p.g.k. oraz art. 122 o.p. organy podatkowe, co do zasady, są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów (nawet jeżeli ustawa podatkowa nie odsyła explicite do p.g.k.) i nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 o.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 o.p.)" – tak wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2632/10. W niniejszej sprawie Spółka nawet nie uprawdopodobniła, że w dacie wydania decyzji prowadzone było postępowanie zmierzające do zmiany spornej klasyfikacji, a wręcz na rozprawie jej pełnomocnik wyjaśnił, że dopiero obecnie Spółka ubiega się o zmianę kwalifikacji przedmiotowych gruntów. Skoro Spółka w toku postępowania podatkowego nie przeprowadziła skutecznie przeciwdowodu w postaci jakiegokolwiek dokumentu wykazującego, że zapisy ujawnione w ewidencji co do klasyfikacji spornego terenu nie odpowiadają rzeczywistości to tym samym organ podatkowy słusznie uznał, że dane tam zawarte są wiążące w niniejszej sprawie. Oznacza to, że nie było potrzeby prowadzenia oględzin spornych nieruchomości co do ich stanu mającego wpływ na klasyfikację gruntów, ani faktycznego ich wykorzystywania przez Spółkę skoro zapisy ewidencyjne były wiążące, a grunty te – klasyfikowane jako Ba – były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą niezależnie od terytorialnego zakresu ich rzeczywistego wykorzystywania. Sąd zaznacza, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie wystarczającym dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy i nie naruszyły przepisów dotyczących gromadzenia i oceny dowodów, zaś dokonana przez te organy interpretacja przepisów prawa materialnego była prawidłowa. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270) skargę oddalił.