I SA/Łd 300/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. A spółka z .o.o. w Ł. wniosła o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej praw ochronnych na znaki towarowe wniesione do spółki z o.o. w drodze aportu oraz praw pierwszeństwa do uzyskania praw ochronnych na znaki towarowe. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Do spółki z o.o. w sierpniu 2015 r. (data rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego) zostały wniesione jako aport prawa ochronne na znaki towarowe oraz prawa pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, o których mowa w przepisach art. 153-162 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410), dalej u.p.w.p. Podmiotem, który wniósł znaki towarowe jest spółka komandytowo-akcyjna, która w chwili wnoszenia aportu nie była jeszcze podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 listopada 2013r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym. SKA nie amortyzowała wnoszonych aportem znaków towarowych przed przeniesieniem ich własności na wnioskodawcę tytułem wniesienia aportu. SKA nabyła znaki towarowe, w ten sposób, że uprzednio wniesione do niej zostały one również aportem przez spółkę kapitałową, która wytworzyła te znaki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które to znaki towarowe przed wniesieniem ich do SKA również nie podlegały amortyzacji. Oczywiście, wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego znaków towarowych do SKA, po to, aby SKA mogła wnieść te znaki aportem do wnioskodawcy, zostało dokonane zanim SKA stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wartość rynkowa znaków towarowych przekroczy wielokrotnie kwotę 3 500 zł. Znaki towarowe będą używane przez wnioskodawcę w celu uzyskania przychodu z opłat licencyjnych za zezwolenie do ich wykorzystywania i pobierania pożytków przez inny podmiot, tj. spółkę kapitałową, w której te znaki zostały wytworzone. Znaki te zostały ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wnioskodawcy. Wniesienie aportu przez SKA do wnioskodawcy podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podstawa opodatkowania w celu ustalenia wysokości podatku VAT jaki wykazała SKA od wniesienia wkładu została naliczona zgodnie z zasadą ogólną z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podatku od towarów i usług, zgodnie z którym generalnie podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę dostarczanych towarów lub usług świadczonych przez podatnika oraz zasadą zawartą art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, zgodnie z którą podstawa opodatkowania nie obejmuje kwoty podatku. W wyniku czego podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług została ustalona w ten sposób, że stanowi ona wartość nominalną udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym emitowanych w zamian za aport (tj. wartość kapitału zakładowego), pomniejszoną o wartość podatku. Zatem podstawę opodatkowania w podatku VAT tj. "wartość netto" stanowiła wartość nominalna nowo emitowanych udziałów pomniejszona o wartość podatku, czyli VAT był liczony "w stu". Jeśli zatem wartość nominalna udziałów emitowanych w zamian za aport w postaci znaków towarowych wyniosła 100, to podatek VAT wyniósł 18,7, a podstawa opodatkowania podatkiem VAT 81,3. Wnioskodawca dodał, że w opisywanym zaistniałym stanie faktycznym wartość rynkowa przedmiotu wkładu została ustalona z udziałem biegłych w tym biegłego rewidenta, przy czym wartość nominalna udziałów wydanych w zamian za aport była niewiele (mniej niż 1,5 %) niższa od wartości rynkowej wkładu. Innymi słowy wartość agio przeniesiona na kapitał zapasowy była w porównaniu do wartości podwyższenia kapitału zakładowego oraz w stosunku do wartości rynkowej wkładu relatywnie bardzo niska. Wnioskodawca był/jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu aportu od podatku należnego, bądź do zwrotu nadwyżki podatku należnego nad podatkiem naliczonym przy nabyciu aportu. Mając na uwadze powyższe zasady wnioskodawca zamierza ustalić wartość początkową znaków towarowych w celu ich amortyzacji w ten sposób, że ich wartość początkowa będzie równa ich wartości rynkowej jednak nie większej niż wartość nominalna udziałów wydanych w zamian za aport. Ponieważ wartość rynkowa jest nieznacznie wyższa od wartości nominalnej udziałów wydanych w zamian za aport, wartością początkową znaków towarowych przyjętych w celu amortyzacji będzie stanowić wartość nominalna udziałów wydanych w zamian za aport. Powyższa wartość nie będzie pomniejszana o VAT, jaki został wykazany przez wnoszącego wkład, a który był objęty uprawnieniem wnioskodawcy do jego rozliczenia. Wnioskodawca był/jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu aportu od podatku należnego, bądź do zwrotu nadwyżki podatku należnego nad podatkiem naliczonym przy nabyciu aportu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wartość początkową znaków towarowych, od której odpisy amortyzacyjne byłyby w całości przez wnioskodawcę zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, należy ustalać w ten sposób, że ich wartość ustalona przez wnioskodawcę nie wyżej niż wartość rynkowa (na dzień wniesienia wkładu) oraz nie wyższą niż wartość nominalną udziałów wyemitowanych w zamian za przedmiot wkładu będzie pomniejszana o podatek należny VAT wykazany w deklaracji przez wnoszącego wkład i rozliczony przez wnioskodawcę? Zdaniem wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym, wartość początkową przedmiotu wkładu należy ustalić zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4, w związku z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit.d oraz art. 16g ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. bez uwzględniania (pomniejszania) podatku VAT odprowadzanego z tytułu wniesienia aportu do wnioskodawcy przez wspólnika SKA wnoszącego wkład. Zatem, aby odpisy amortyzacyjne od wniesionych aportem znaków towarowych były przez wnioskodawcę w całości zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, wartość początkowa powinna być ustalona przez wnioskodawcę, z tym zastrzeżeniem, że nie może ona zgodnie z przepisem art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. przekraczać wartości rynkowej, ustalonej zgodnie z przepisem art. 14 u.p.d.o.p. (który to przepis nakazuje stosować przy ustalaniu wartości rynkowej normę przepisu art. 16g ust. 12 u.p.d.o.p.), a także nie może przekraczać wartości nominalnej udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym, które pokryte były aportem. Natomiast tak ustalona wartość nie może być obniżana dodatkowo o wartość podatku należnego VAT, który jest wykazywany przez wnoszącego wkład wspólnika w związku z wniesieniem wkładu i wykazany przez niego na fakturze, co do któremu spółce przyjmującej wkład przysługuje uprawnienie do jego odliczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający z upoważnienia Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z [...[r. uznał stanowisko wnioskodawcy za: - prawidłowe w zakresie praw ochronnych na znaki towarowe, wniesione do spółki z o.o. w drodze aportu; - nieprawidłowe w zakresie praw pierwszeństwa do uzyskania praw ochronnych na znaki towarowe. Organ stwierdził, że znaki towarowe, które w momencie aportu na rzecz wnioskodawcy nie będą jeszcze objęte prawem ochronnym na znak towarowy, ponieważ nie zostaną wydane przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzje o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, a jedynie dokonane zostanie zgłoszenie pierwszeństwa do uzyskania takiego prawa, nie będą spełniały warunków określonych w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p.. Powołany wyżej art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p, nie daje zdaniem organu podstaw do amortyzowania znaków towarowych jedynie zgłoszonych. Amortyzacji podatkowej podlegają bowiem wyłącznie nabyte prawa ochronne do znaku towarowego. Z przyczyn wskazanych powyżej, amortyzacji takiej nie będą również podlegały same prawa zgłoszenia pierwszeństwa do uzyskania znaku towarowego. Zatem nawet w sytuacji, gdy w wyniku realizacji prawa pierwszeństwa do nabycia prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca uzyska decyzje o udzieleniu przez Urząd Patentowy RP praw ochronnych do znaku towarowego, nie będzie mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych od tego prawa ochronnego, bowiem prawa te zostaną nadane już po wniesieniu na rzecz wnioskodawcy aportu. W konsekwencji przedmiotowe prawa ochronne na znak towarowy nie zostaną ..nabyte" w rozumieniu art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p., lecz wytworzone przez wnioskodawcę co oznacza, że (podobnie jak prawa pierwszeństwa do nabycia prawa ochronnego na znak towarowy), nie będą podlegały amortyzacji podatkowej, a zatem brak będzie podstaw do ustalenia ich wartości początkowej, wg zasad określonych w art. 16g ust. 1 u.p.d.o.p. Możliwość taka będzie przysługiwała natomiast wnioskodawcy w stosunku do wniesionych aportem praw ochronnych do znaku towarowego. Dalej organ, powołując się na treść art. 16d ust. 2 i art. 16f ust. 1 u.p.d.o.p, stwierdził, że ustalona przez podatnika na dzień wniesienia wkładu wartość poszczególnych składników majątku nie może być wyższa od ich wartości rynkowej. Mając na względzie, że przepis art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p nie zawiera wskazówek pozwalających na określenie kryteriów w zakresie ustalania wartości rynkowej, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 10 i 11 stosuje się odpowiednio art. 14 (art. 16g ust. 12 ustawy). Jednocześnie organ zaznaczył, że art. 14 ust. 2 u.p.d.o.p., wskazuje, że wartość rynkową określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Podatnik może zatem określić wartość rynkową samodzielnie, na podstawie powyższych kryteriów, jeśli tylko posiada odpowiednią wiedzę o rynku, na którym przeprowadzane są transakcje, których przedmiotem są tego samego rodzaju rzeczy co rzecz będąca przedmiotem nabycia lub skorzystać w tym zakresie z pomocy biegłego rzeczoznawcy. Wyżej wskazane przepisy, nie determinują przy tym sposobu ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, od uprawnień przysługujących podmiotowi do którego wkład jest wnoszony w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług. W konsekwencjo organ uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej praw ochronnych na znaki towarowe, wniesione do spółki z o.o. w drodze aportu za prawidłowe, zaś w zakresie w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej praw pierwszeństwa do uzyskania praw ochronnych na znaki towarowe za nieprawidłowe. Zauważył przy tym, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 63 lit.d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych nabytych w formie wkładu niepieniężnego, od tej części ich wartości, która nie została przekazana na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego spółki kapitałowej. Oznacza to zdaniem organu, że jeśli wartość początkowa wartości niematerialnej i prawnej wniesionej aportem do spółki kapitałowej jest wyższa niż wartość nominalna wydanych w zamian udziałów, to spółka otrzymująca aport może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie odpisy amortyzacyjne dokonane od wartości początkowej tych wartości niematerialnych i prawnych nieprzekraczającej wartości nominalnej wydanych w zamian za aport udziałów. Spółka zaskarżyła powyższą interpretację, w zakresie w jaki jej stanowisko przedstawione we wniosku uznane zostało za nieprawidłowe i w tym zakresie wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Zdaniem spółki błędne jest stanowisko organu, że w wypadku realizacji prawa pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy, na skutek wydania decyzji administracyjnej o udzieleniu prawa ochronnego przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, wnioskodawca nie będzie mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych, bowiem takie prawo nie będzie nabyte lecz wytworzone przez wnioskodawcę. Z tym stanowiskiem spółka nie zgodziła, bowiem wynika ono z błędnej wykładni przepisu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. spółka podkreśliła, że art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. wymienia dwa sposoby pozyskania środków trwałych jako przedmiotu amortyzacji: nabycie i wytworzenie. Jednak art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p. (znajdujący zastosowanie wyłącznie do wartości niematerialnych i prawnych) wymienia wyłącznie nabycie. Oznacza to, że przedmiot ewentualnej amortyzacji jest albo nabyty albo wytworzony. Jeżeli jest nabyty, to niezależnie od tego czy stanowi środek trwały, czy wartość niematerialną lub prawną, podlega amortyzacji. Jeżeli natomiast jest wytworzony, istnieje podstawa do amortyzacji wyłącznie wtedy, jeżeli jest środkiem trwałym. Zdaniem wnioskodawcy, brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że prawo ochronne do znaku towarowego zostanie przez niego wytworzone. Prawo to powstanie bowiem w wyniku konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego. Wykładnia językowa nie pozwala na przyjęcie, że wydanie przez Urząd Patentowy decyzji w wyniku której powstaje prawo ochronne stanowi wytworzenie tego prawa. Nieprawidłowość wykładni dokonanej przez organ polega, zdaniem spółki tez na tym, że utożsamił on pojęcie nabycia z wniesieniem aportu, a nie ma po temu żadnych podstaw. W dacie wniesienia aportu nie istnie prawo ochronne na znak towarowy, jeśli wnoszone były prawa pierwszeństwa do uzyskania praw ochronnych na te znaki towarowe. Wykładnia językowa nie pozwala na przyjęcie tezy, że mogło dojść do nabycia prawa ochronnego, które nie istniało. Dopiero w momencie, gdy prawo istnieje, a więc w momencie jego powstania mocą decyzji konstytutywnej działającej ex nurc może zostać nabyte. Nabycie w takiej sytuacji będzie tożsame z uzyskaniem prawa, a możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych będzie jeszcze uzależniona od wprowadzenia tego prawa ochronnego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Gdyby konsekwentnie uznać za prawidłowe prezentowane w interpretacji stanowisko, musiałoby to oznaczać, że żaden podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy, poprzez decyzję Urzędu Patentowego, nie miałby możliwości amortyzacji tego prawa. Wynikałoby zatem z tego, że jedynym sposobem uzyskania takiej możliwości byłoby nabycie takiego prawa od innego podmiotu - jego właściciela, czy to w drodze wniesienia aportu, jak w opisanym przez wnioskodawcę zdarzeniu przyszłym, gdzie organ wydający interpretację nie kwestionuje dokonywania odpisów amortyzacyjnych, od wniesionych do spółki aportem praw ochronnych ze znaku towarowego, czy też poprzez inne czynności prawne. Podmiot, który uzyskał prawo ochronne na znak towarowy w drodze decyzji Urzędu Patentowego, ale jak twierdzi organ wydający interpretację prawa tego nie nabył, musiałby w celu uzyskania możliwości amortyzowania tego prawa, zbyć je innemu podmiotowi, a następnie nabyć je od niego. Oczywiste jest, że rezultat wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. prowadzący do takich wniosków jest sprzeczny z zasadą racjonalnego ustawodawcy, a więc jako taki jest nieprawidłowy. Zdaniem skarżącej prawidłowa wykładnia tego przepisu w opisanym zdarzeniu przyszłym powinna być taka, że wydanie decyzji nadającej prawo ochronne na znak towarowy stanowi nabycie tego prawa, w tym również wtedy jeśli uprzednio zostało nabyte prawo pierwszeństwa do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona interpretacja odpowiada prawu. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że istnieje utrwalone orzecznictwo zapoczątkowane wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2009 r., w spawie o sygn. akt II FSK 23/08, w myśl którego zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., amortyzacji może podlegać (przy spełnieniu innych jeszcze przesłanek określonych w tym przepisie) jedynie znak towarowy, na który udzielono w stosownym trybie przewidzianym w uregulowaniach zawartych w u.p.w.p., praw ochronnych do tego znaku, natomiast niewystarczające jest samo zgłoszenie takiego znaku (zob. także wyroki NSA: z 28 sierpnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 412/08, z 20 listopada 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1003/08, z 25 sierpnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 627/09, z 3 lutego 2011r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1741/09). Dla pełniejszego zobrazowania powyższej tezy należy zauważyć, że zgodnie z art. 123 ust. 1 u.p.w.p. pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się (...) według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Oznacza to, że system ochrony prawnej przedmiotów własności przemysłowej opiera się na zasadzie pierwszeństwa. Regułą jest, że nie mogą podlegać równoczesnej ochronie identyczne rozwiązania stworzone niezależnie przez różnych twórców. Ochrona oparta na cywilnych bezwzględnych prawach podmiotowych przyznających wyłączność korzystania z danego dobra wymaga dokonania selekcji kolidujących ze sobą niezależnych zgłoszeń tożsamych rozwiązań - ustalenia pierwszeństwa do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji. Rolą ustawodawcy jest precyzyjne określenie zasad funkcjonowania tego mechanizmu i jego stosowania w praktyce. Jako generalne kryterium przyjęty został czas dokonania przez zainteresowanego wnioskodawcę wskazanej w ustawie czynności - prior tempore, potior iure (zob. R. Skubisz (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14A, s. 438). Zgodnie z art. 121 u.p.w.p. na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Jednocześnie w myśl art. 153 u.p.w.p. przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższej regulacji ustawowej wynika wniosek, że system ochrony znaków towarowych dotyczy tych znaków, na które zostało udzielone prawo ochronne. Ochrona prawna powstaje zatem na podstawie konstytutywnej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 147 ust. 1 u.p.w.p. Póki decyzja taka nie funkcjonuje w obrocie prawnym nie może być mowy o prawie ochrony znaku towarowego lecz, co najwyżej o prawie pierwszeństwa do takiej ochrony, czyli ekspektatywy ochrony znaku towarowego. Już z tego powodu sąd pierwszej instancji nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi. Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochrony nie jest samym prawem ochrony a dotyczy kwestii porządkowych związanych z przyjętą w ustawie procedurą uzyskania takiego prawa. Zbywalność takiego pierwszeństwa, na którą powołuje się strona skarżąca w skardze, nie zmienia statusu prawa pierwszeństwa i nie powoduje, że stanowi prawo ochronne. Ponadto zwrócić uwagę należy, że art. 16b ust.1 ustawy podatkowej, który znajduje zastosowanie do wszystkich praw, enumeratywnie wymienionych w punktach 1 – 7 cytowanej jednostki redakcyjnej pozwala na amortyzowanie jedynie praw nadających się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania. Warunek ten odnosi się także do punktu 6 cytowanego przepisu to jest do praw określonych w ustawie Prawo o własności przemysłowej. Jednak w związku z tym, że prawo pierwszeństwa, które jest przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, nie nadaje się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, gdyż nie chroni żadnej sfery prawnej swego właściciela nie może być przedmiotem amortyzacji. Jednocześnie zdaniem sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca na badanie, czy prawo ochronne, które powstałoby w wyniku ewentualnego wydania decyzji konstytutywnej przez Urząd Patentowy byłoby nabyte czy wytworzone przez spółkę skarżącą, gdyż zagadnienie to wykracza poza ramy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenia przyszłego. Nie ma natomiast sporu między stronami co do tego, że przedmiotowe prawo pierwszeństwa zostało nabyte przez wnioskodawcę. Nie ma również żadnych podstaw prawnych by rozważać kwestię dualistycznej ochrony znaków towarów wynikająca z zastosowania instytucji prawa własności przemysłowej jak i prawa autorskiego, gdyż zagadnienie to nie było przedmiotem przestawionego we wniosku zdarzenia przyszłego i stosownego pytania do organu wydającego interpretację. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. mko