III SA/Wr 323/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia WSA Małgorzata Malinowska - Grakowicz, Maciej Guziński (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości. W dniach [...] stycznia 2014 r. – [...] marca 2014 r., została przeprowadzona kontrola w przedsiębiorstwie A. M. (dalej strona, skarżący), jej ustalenia zawarte zostały w protokole kontroli z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Kontroli podlegało spełnianie przez firmę skarżącego obowiązków wynikających z uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej jako: "ustawa"; "u.t.d."); przestrzeganie przepisów ruchu drogowego (Prawo o ruchu drogowym Dz. U. 2014 r., poz. 1137 ze zm.); przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców: ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.); rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 1.12.1985 ze zm.); rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P.0008-0021); przestrzeganie przepisów określonych w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE. W wyniku tej kontroli D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] karę pieniężną w wysokości 15.00,00 zł. Po rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] czerwca 2015 wydał decyzję nr [...] którą uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zarzucając jej naruszenie prawa materialnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego. D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po ponownym przeanalizowaniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę w wysokości 8,000 zł, zarzucając naruszenie lp. 6.3.6.4,. lp. 8.4, lp. 6.1.4, lp. 5.4, 5.4.1, 5.4.2, lp. 5.2, 5.2.1, 5.2.2, lp. 5.3, 5.3.1, 5.3.2, lp. 1.4, załącznika nr 3 do u.t.d. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: - lp. 5.2 przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut, - lp. 5.3 skrócenie dziennego czasu odpoczynku; o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę, - lp. 5.4 skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; o czas do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę, - lp. 6.3.6.4 brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty końcowej używania wykresówki; za brak każdej danej, - lp. 6.1.4. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, - lp. 8.4. nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców, - Ip. 1.4. nie zgłoszenie zmiana w licencji. Strona pismem z dnia 7 października 2015 roku wniosła odwołanie od decyzji zarzucając organowi I instancji naruszenie lp. 1.5, 5.2, 5.3, 5.4, 6.1.2, 1.4, 8.4, załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zarzucono również naruszenie art. 8 k.p.a., a także wadliwą ocenę dowodów zgromadzonych podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie. Strona w odwołaniu wskazała również na błędny sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego, pominięcie przez organ I instancji do wniosków przedstawionych przez stronę oraz złożyła wniosek o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 u.t.d., lp.l.4, lp.5.2, lp.5.3, lp.5.4, lp.6.3.6.4, lp.6.1.4., lp.8.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 13 ust. 1 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art.1, art.13, art. 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), art. 25, art. 29 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 7 700 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji w jego wstępnej części wyjaśnił przepisy, które miały w sprawie zastosowanie, dalej opisał każde z zarzucanych stronie naruszeń, a także odniósł się argumentów odwołania. 1. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., organ przywołał treść art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., według którego po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Wskazano, iż z danych zgromadzonych na karcie kierowcy R. J. wynika, że: - w dniu [...].11.2013 r. kierowca prowadził pojazd od godziny 07:02 do godziny 17:45. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 19 minut, łącznie prowadząc pojazd przez 7 godzin i 19 minut. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu wykresówki, wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W związku z powyższym zasadne jest wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 1.350 złotych. - w dniu [...].11.2013 r. kierowca prowadził pojazd od godziny 11:39 do godziny 20:41. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 11 minut, łącznie prowadząc pojazd przez 7 godzin i 41 minut. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu wykresówki, wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W związku z tym zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1350 złotych. Biorąc pod uwagę powyższe, łączna kara pieniężna, za naruszenie lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd, wyniosła 2,700 złotych 2. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku: lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ przywołał treść art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., według którego kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. Wskazano, że z danych cyfrowych wynika, że kierowca W. J. w dniu [...].10.2013 r. o 22:27 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, odebrał odpoczynek dzienny od godziny 15:04 w dniu [...].10.2014 r. do godziny 22:27 w dniu [...].10.2014 r. w wymiarze 7 godzin i 23 minut, a w tym przypadku koniecznym było odebranie nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 9 godzin, w ramach odpoczynku regularnego dzielonego Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 37 minut. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentu, wykresówki, wydruku, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu wymaganych przerw lub odpoczynków. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 300,00 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. 3. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku: lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podniesiono, że stosownie do art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej: - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub - jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający, co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym, co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Natomiast treść - lp. 5. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50 złotych i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 złotych. Na podstawie danych cyfrowych z kart kierowców stwierdzono, że kierowca R. J. po wykorzystaniu regularnego odpoczynku tygodniowego rozpoczął prowadzenie pojazdu dnia [...].10.2013 roku o godzinie 07:17. Rozpoczęcie następnego odpoczynku tygodniowego powinno odbyć się najpóźniej po sześciu okresach 24 godzinnych licząc od poprzedniego odpoczynku tygodniowego. Następny prawidłowy odpoczynek powinien odbyć się o godzinie 07:17 [...].10.2013 roku. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek, który kierowca powinien odebrać w okresie od [...].10.2013 do [...].10.2013, powinien wynosić 24 godziny, podczas gdy kierowca odebrał jedynie 14 godzin i 6 minut, od godziny 16:28 w dniu [...].10.2013r. do godziny 06:34 dnia [...].10.2013 r. Oznacza to, że kierowca skrócił minimalny dopuszczalny okres wypoczynku tygodniowego o 9 godzin i 54 minutę. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych prawidłowych przerw lub odpoczynków. Podniesiono, biorąc pod uwagę powyższe, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości 950,00 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. 4. Odnośnie naruszenia polegającego na: brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - daty lub miejsca zakończenia używania wykresówki - za brak każdej danej: lp. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ powołał art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 /..../ (Dz. Urz. UE L 2014.60.1), który zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek i również nakłada na kierowców obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Stanowi on także, że nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z powyższych przepisów stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara za naruszenie wynosi 50 zł i w ocenie organu w okolicznościach niniejszej sprawy została słusznie nałożona. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ stwierdził bowiem, że wykresówka kierowcy C.P. z dnia [...].10.2013 r. nie zawiera wpisu dotyczącego miejscowości, w której kierowca zakończył używanie wykresówki. 5. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych o których mowa w art. 7a ustawy w wymaganym terminie: lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podniesiono, że w myśl art. 14 ust. 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Artykuł 7a utd stanowi w ustępie 1, że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r. poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Zgodnie z ustępem 2 art. 7a utd wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEEDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; 4) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 5) określenie rodzaju transportu drogowego; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; 7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; 9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. W myśl ustępu 3 art. 7a utd do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się: 1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby; 2) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1; 4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2, lub oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2; 5) dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia; 6) informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby: a) będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, b) prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy, c) zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy albo oświadczenie tych osób o niekaralności za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej zgodnie z ustępem 4 art. 7a utd dołącza się: 1) kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; 2) zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; 3) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji. Jak stanowi ustęp 5 art.. 7a ustawy w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany w postaci dokumentu elektronicznego załączniki, o których mowa w ust. 3 i 4, składa się również w postaci elektronicznej. Zgodnie z zapisem ustępu 6 art. 7a utd oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 3, 4 i 6, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zgodnie z ustępem 7 art. 7a utd po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Natomiast - lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 800 zł niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. Wskazano, że w niniejszej sprawie skarżący nie zgłosił faktu sprzedaży 4 samochodów: Mercedes [...] nr rej. [...], VOLVO [...] nr rej. [...], MAN nr rej. [...], Mercedes Actros nr rej. [...], w terminie 28 dni, wobec czego została nałożona na niego kara. Wydana licencja obejmowała 14 pojazdów natomiast przedsiębiorca posiadał jedynie 10. 6. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji: Ip.6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy, organ wskazał, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie natomiast do zapisu w ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Z brzmienia § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych, sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej, niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie, bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Wskazano, że na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że: - w okresie od [...].10.2013r do [...].11.2013r pojazd o nr. rej. [...], w którym był zainstalowany tachograf analogowy, urządzenie rejestrujące, w nieprawidłowy sposób rejestrowało wszystkie wymagane aktywności. Z analizy wykresówek wynika, iż urządzenie rejestrujące nieprawidłowo rejestrowało wymagane aktywności, powoduje to niemożliwość określenia czy kierowca w danym czasie wykorzystuje odpoczynek, przerwę czy też inna pracę. Z protokołu przesłuchania świadka w osobie skarżącego wynika, że przez prawie dwa miesiące od [...].10.2013 r. do [...].11.2013 roku C. P. nie zdawał wykresówek z których korzystał. - w okresie od [...].10.2013r do [...].11.2013r pojazd o nr. rej. [...], w którym był zainstalowany tachograf analogowy, urządzenie rejestrujące, w nieprawidłowy sposób rejestrowało wszystkie wymagane aktywności. Z analizy wykresówek wynika iż urządzenie rejestrujące nieprawidłowo rejestrowało wymagane aktywności wobec czego nie jest możliwe stwierdzenie czy kierowca wykorzystywał odpoczynek, przerwę czy też wykonywał inną pracę, a także nie jest możliwe stwierdzenie ile kilometrów przejechał pojazd. Z protokołu przesłuchania świadka w osobie skarżącego wynika, że przez półtora miesiąca od [...].10.2013 roku do [...].11.2013 roku, kierowcy nie zdawali wykresówek, z których korzystali. Wobec czego zasadne stało się nałożenie kary przewidzianej przez lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy, w wysokości 2000 zł. 7. Odnośnie naruszenia polegającego na nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców: lp. 8.4 załącznika nr 3, organ podniósł, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Natomiast zgodnie z pkt 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców podlega karze 300 zł. Wskazano, że z analizy danych cyfrowych i zaświadczenia o prowadzeniu pojazdów wynika, że kierowca R. J.: - w dniu [...].11.2013r w godzinach od 7:34 do 14:21 przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 9 minut wobec czego prowadził pojazd przez 6 godzin i 9 minut w ciągu dnia. Kierpwca rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie 07:34 wykonywał go do 10:40, następnie zrobił 28 minutową przerwę po której prowadził pojazd do 14:21 w tym samym dniu. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od wymaganych przez prawo przerw. - w dniu [...].10.2013 r. w godzinach od 7:17 do 14:37 przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 6 minut wobec czego prowadził pojazd przez 7 godzin i 1 minutę w ciągu dnia. Kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie 07:17 wykonywał ją do 14:37, w tym dniu kierowca nie odebrał żadnej przerwy. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od wymaganych przez prawo przerw. - w dniu [...].10.2013 r. w godzinach od 6:34 do 18:45 przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 godzin i 2 minuty wobec czego prowadził pojazd przez 12 godzin i 2 minuty w ciągu dnia. Kierowca rozpoczął prowadzenie pojazdu o godzinie 06:34 wykonywał ją do 18:45, w trakcie pracy nie zrobił on żadnej przerwy. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od wymaganych przez prawo przerw. Odnośnie naruszenia lp. 8.4 załącznika nr 3 do utd popełnionego przez A. S.o w dniu [...].07.2013 roku, organ odwoławczy stwierdził iż kierowca istotnie przekroczył czas pracy bez wymaganej przerwy, jednakże w chwili popełniania tego wykroczenia nie obowiązywały jeszcze sankcje za to naruszenie w ustawie o transporcie drogowym. Wobec zaistniałych okoliczności organ uznał ze zasadne nałożenie kary wynikającej z lp. 8.4 zalacznika, w wysokości 900 zł. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zauważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Odnośnie zarzutu o nie przedstawieniu przez Organ I instancji swojego stanowiska dotyczącego niepoinformowania strony o naruszeniach innych niż 6.1.2 oraz 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazano, że pismo "INFORMACJA" z dnia [...].08.2015 roku jasno wskazywało na zmianę kwalifikacji prawnej naruszeń określonych w lp.3 i lp.4 w wydanej decyzji nr. [...]z dnia [...].07.2014 r. Zmiana kwalifikacji prawnej tych dwóch naruszeń nie wyklucza automatycznie wszystkich pozostałych, które zostały stwierdzone podczas kontroli przedsiębiorstwa. Pismo "INFORMACJA" wzywa stronę do przedstawienia dokumentów, które dawałyby podstawę do zastosowania art.92b i 92c u.t.d. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów wobec czego organ I instancji wydał nową decyzję w oparciu o zgromadzony podczas kontroli materiał dowodowy. W odwołaniu strona informuje również że zostaną dołączone nowe dowody, które jednak nie zostały dostarczone. Odnośnie stwierdzenia strony o wydaniu decyzji organu I instancji o nr. [...], która w swoim uzasadnieniu zawiera dokładnie takie same argumenty jak decyzja nr. [...] organ odwoławczy podniósł, że pismo "INFORMACJA" zawierało w swojej treści pouczenie o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień oraz dowodów, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, do czego jednak strona się nie zastosowała. Wobec takich okoliczności organ I instancji wydał nową decyzję, która została oparta o zebrany podczas kontroli materiał dowodowy wobec czego nie jest możliwe stwierdzenie innych naruszeń niż te, które były przedmiotem pierwotniej decyzji i jednocześnie na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można stwierdzić nowych naruszeń. Odnośnie stwierdzenia strony o naruszeniu lp. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśniono, że w analizowanych przypadkach kierowcy są zatrudnieni w przedsiębiorstwie na podstawie umowy cywilnoprawnej wobec czego kontrola przedsiębiorstwa obejmowała również sprawdzenie czy nie występują naruszenia wynikające z lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, ponieważ zgodnie z rozdziałem 3 a ustawy o czasie pracy kierowców nie ma znaczenia forma zatrudnienia kierowcy. Odnośnie zarzutu strony o podstawę stwierdzenia przez organ I instancji naruszenia polegającego na nie odbieraniu wymaganej przerwy, organ odwoławczy poinformował, że zgodnie z art. 4 rozporządzenia 561/2006 "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby; natomiast "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku; natomiast "inna praca" oznacza czynności zdefiniowane jako czas pracy w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, z wyjątkiem "prowadzenia pojazdu", włącznie z wszelką pracą dla tego samego lub innego pracodawcy, w sektorze transportowym lub poza nim. Odnośnie zastosowanie przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowanie przepis art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (...) a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06 bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadza regularnych kontroli. Ponadto aby doszło do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W nawiązaniu do powinności przeprowadzenia - w ocenie strony - dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z poglądem doktryny w tej sprawie instytucja odwołania oznacza, że organ odwoławczy nie jest obowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego w jego całokształcie, tzn. nie jest obowiązany do ponownego zgromadzenia wszystkich dowodów celem ustalenia rzeczywistego stanu sprawy administracyjnej. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymagać jednak będzie od organu odwoławczego ustalenia, czy organ pierwszej instancji zgromadził "całokształt materiału dowodowego" i właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody. W razie gdy organ odwoławczy stwierdzi, że sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń, zaś dokonana przez ten organ ocena dowodów zebranych w sprawie jest prawidłowa, wówczas nie jest obowiązany do poszukiwania dalszych dowodów. Organ odwoławczy nie jest ponadto związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji, co upoważnia organ odwoławczy do innej oceny zebranych (prawidłowo) dowodów niż dokonana przez organ pierwszej instancji. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie ze wskazaniem skarżącego, iż zapewnia właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Podkreślono w tym zakresie, iż strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazuje, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Organ odwoławczy podkreślił, iż strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników, oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przedmiotowy przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony, tak więc w tym zakresie nie wykazała się należytą starannością w organizacji pracy. Dzięki właściwej organizacji nie dochodziłoby do sytuacji, gdy pojazdy przedsiębiorstwa są prowadzone z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców, oraz przepisów o stosowaniu cyfrowych urządzeń rejestrujących. Ponadto z protokołu przesłuchania skarżącego wynika, że kierowcy nie zdawali wykresówek co było przez stronę tolerowane. Jest to okoliczność obciążająca, świadcząca o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zrachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Należy wskazać, iż przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć, oraz na które nie miała wpływu. Wobec powyższego argumentacja strony, iż popełnione naruszenia zostało dokonane przez kierowcę, bez wiedzy skarżącego, nie może zostać uwzględniony. W uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do okoliczności ponadto określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z powyższym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zgodnie bowiem z przytoczonymi powyżej zeznaniami świadka, przedsiębiorca był świadomy, iż dokonuje naruszeń polegających na nierejestrowaniu swojej aktywności w trakcie wykonywania przejazdów zlecanych mu przez przedsiębiorcę. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. W przedmiotowej sprawie, kierowca będący jednocześnie przedsiębiorcą, powinien dbać o właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Powyższą kwestię porusza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.09.2014 (sygn. akt II GSK 1027/13), w którym stwierdzono, "Regulacja art. 92 c ust. 1 pkt 1 w rozpatrywanym brzmieniu prowadzi do wniosku, że przedstawiona wyżej argumentacja jest w dalszym ciągu aktualna. Można też zauważyć, że uwolnienie się obecnie od odpowiedzialności przez przewoźnika na gruncie tego przepisu jest jeszcze trudniejsze, niż było przed nowelizacją ustawy o transporcie drogowym dokonaną z dniem 1 stycznia 2012r. Obecnie bowiem warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. Dlatego też należy zgodzić się z wyrażonym przez organ stanowiskiem, że wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Słusznie również podkreślił organ w skardze kasacyjnej, że w okolicznościach niniejszej sprawy trudno uwierzyć, że rozważny, zawodowy kierowca zapomina o obowiązku używania karty kierowcy, skoro tachograf cyfrowy, znajdujący się w polu widzenia kierowcy powinien sygnalizować ten fakt, a przypomina mu o tym dopiero widok kontroli drogowej - Inspekcji Transportu Drogowego. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji, w tym również te oparte na protokole zeznań kierowcy. Wszystkie okoliczności sprawy związane ze stwierdzonymi naruszeniami były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w niewłaściwej organizacji pracy i celowym nieprzestrzeganiu obowiązujących przepisów. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję, skarżący zarzucił, że wydana została z naruszeniem: 1) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwą subsumpcję stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że kontrolowany przedsiębiorca naruszył przepisy sankcjonowane z [p. 1.4, 8.4, 6.1.4, i 5,2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, 2) art. 15 Kpa i jego konkretyzację art. 127 Kpa, przez brak niezbędnego postępowania dowodowego wtoku ponownego postępowania odwoławczego, 3) art. 7 Kpa i art. 77 Kpa, bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek ustawowych prowadzących do ukarania z Ip. 1.4, 8.4, 6.1.4, i 5,2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie została zbadana wystarczająco wnikliwie, 4) art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niejasne sformułowanie uzasadnienia decyzji w zakresie naruszenia określonego pod Ip. 6.1.4 i 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, 5) błędną subsumpcję stanu faktycznego do normy sanacyjnej, poprzez nałożenie kary za niezgłoszenie organowi w odpowiednim terminie faktu sprzedaży czterech pojazdów, bez oceny zgłaszanych istotnych okoliczności, 6) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przejawiające się brakiem odniesienia organu odwoławczego do argumentów strony podniesionych w toku całego postępowania administracyjnego, 7) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców w zw. z art. 27 ust. 4 ustawy o czasie pracy kierowców, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów w sprawie, 8) przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a także błędną subsumpcję stanu faktycznego do przepisów sankcyjnych określonych pod Ip. 8.4 i 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, w której nie została wypełniona ich dyspozycja, 9) norm kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 Kpa, art. 8 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa, i art. 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, 10) art. 7 Kpa i art. 77 Kpa, bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych prowadzących do ukarania przedsiębiorcy z Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, nie została zbadana wyczerpująco. Wniósł o uchylenie w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu pranego. Nie budzi wątpliwości w sprawie, że skarżący - będący adresat zaskarżonej decyzji - był podmiotem wykonującym przewozy drogowe w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2013 r., poz. 1414, dalej też: utd; ustawa). W dniach [...].1.2014 - [...].03.2014, została przeprowadzona kontrola w przedsiębiorstwie skarżącego w zakresie spełnianie obowiązków wynikających z uregulowań ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a oraz lit. h, r ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów: ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21; dalej też: rozporządzenie nr 3821/85) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985; dalej też: rozporządzenie nr 561/2006); ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, ze zm.). Natomiast stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Powyższe wskazuje, że skarżący - jako podmiot wykonujący przewozy drogowe, w sytuacji stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków tego przewozu zwartych w ustawie i innych wskazanych przepisach, podlegał karze pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy, zapisów protokołu kontroli, analizy urządzenia rejestrujące aktywność kierowców, w sprawie stwierdzono szereg - następujących naruszeń przepisów o transporcie drogowym i warunków wykonywania tego transportu. 1. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożona w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Natomiast stosownie do lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Na podstawie danych z kart kierowcy R. J. (z dnia [...].11.2013 r. i [...].11.2013 r.) stwierdzono dwa przypadki tych naruszeń, na łączną karę 2.700 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania powyższych przepisów. 2. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Zgodnie z art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Natomiast stosownie do lp. 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, skrócenie dziennego czasu odpoczynku sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy W. J. stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku ([...].10.2013 r.), na łączną karę pieniężną 300 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania powyższych przepisów. 3. Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne okresy odpoczynku lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Natomiast stosownie do lp. 5.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 50 zł o czas do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie danych cyfrowych z karty kierowcy R. J., stwierdzono naruszenie na łączną karę 950 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania powyższych przepisów. 4. Nie udzielenia przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zgodnie z art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców, po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest, przewidziana w :Lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy, sankcja w wysokości 300,00 zł złotych za każde stwierdzone naruszenie. Na podstawie cyfrowych i zaświadczenia o prowadzeniu pojazdów stwierdzono, że kierowca R. J. w wskazanych dniach trzykrotne ([...].11.2013 r., [...].10.2013 r., [...].10.2013 r.) przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, wobec tego nałożono karę w wysokości 900 zł. Kierowca podczas kontroli nie okazał żadnych dokumentów uzasadniających odstąpienie od wymaganych przez prawo przerw. Skarżący - odnośnie stwierdzonych powyżej naruszeń w zakresie: przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerw; skrócenia dziennego czasu odpoczynku; skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; nie udzielenia przerw na odpoczynek - podniósł, że nałożenie kar oparte jest na domysłach, rozstrzygniecie nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu. Opis naruszeń nie pozwala na ustalenie czy do naruszeń faktycznie doszło. Skarżący wskazał, że naruszenia powyższe wynikają z literalnego odczytania wyniku z programu TachoScan. Natomiast w sprawie to błąd ustawienia sektora aktywności przez kierowcę spowodował brak zaliczenia przerw w pracy. Tym samym są to naruszenia spowodowane błędem kierowcy, za które przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności, bowiem kierowcy byli pouczeni o obowiązku ich przestrzegania. Podniósł, że, organ transportu drogowego nie rozważył przyczyn wystąpienia tych naruszeń i okoliczności wskazujących na odstąpienie do wymierzenia kary pieniężnej. W tym zakresie wskazać należy, że rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zawierające normy ogólne, ustanawiające określone obowiązki co do posiadania wykresówek, dokonywania w nich stosownych wpisów, przestrzegania maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne oraz przestrzegania czasu odpoczynku, przewiduje stosowanie urządzeń rejestrujących okresy aktywności kierowców, określone w rozporządzeniu nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego Natomiast zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Przepis art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, może więc stanowić podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy, jednak pod pewnymi warunkami, które musza być interpretowane ściśle. Jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę do ustalenia odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy, uczyniona najpóźniej po przybyciu na miejsce postoju. Zgłoszenie późniejsze nie ma znaczenia. Niewątpliwe ogranicza to zakres postępowania dowodowego, wskazany K.p.a. Niemniej ustawodawca w art. 12 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że określone okoliczności mogą być wskazane tylko przy pomocy ściśle określonych dowodów. Posłużenie się przez organ innymi dowodowi naruszało by więc prawo. Nie trafny jest więc zarzut skargi nie posłużenia się w tym zakresie innymi środkami dowodowymi. Zarzut, że organy nie wzięły pod uwagę okoliczności wskazanych przez stronę, a tym samym że w sprawie mamy do czynienie z niewłaściwym postępowaniem dowodowym. Stosownie do art. 77 K.p.a., organ winien podejmować wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, w tym dowody zgłaszane przez stronę. Niemniej ocena, czy przedkładane dowody zawierają okoliczności mające znaczenie dla sprawy należy do organu. Zdaniem Sadu, organy celne zasadnie uznały, że zebrany materiał dowodowy jest pełny i wystarczający i że nie ma potrzeby uwzględniać dodatkowych dowodów zgłaszanych przez stronę skarżącą. Dokumentacja potwierdzająca prawidłową pracę kierowców powinna być dostępna w trakcie kontroli. W sprawie, jak wynika z akt, w tym protokołu kontroli, a także z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji i drugiej instancji, na odwrocie wykresówce urządzenia rejestrującego (wydruków z tych urządzeń) – w wskazanych przypadkach naruszeń – nie zawarto adnotacji wskazanej w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wskazać należy, że art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r., stanowi, że: pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Przedsiębiorca podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazał dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania powyższych przepisów, w zakresie norm czasu pracy i odpoczynku kierowcy. Analiza zapisów aktywności poszczególnych kierowców przy wykonywaniu transportu drogowego określonym pojazdem zwartych na urządzeniach rejestrujących, pozwala niewątpliwie stwierdzić przestrzeganie lub nie obowiązujących w tym zakresie norm, o których była mowa wyżej. Nie można więc uznać zarzutu, że urządzenia rejestrujące – obsługiwane przez określony program komputerowy – nie mogą wskazywać na naruszenia wymagań co do aktywności pracy kierowcy. W konsekwencji, poczynione na tej podstawie ustalenia zapisane w protokole kontroli, stanowią podstawę do uznania naruszenia wymagań zawartych w przepisach dotyczących transportu drogowego i wymierzenia stosownej kary pieniężnej. Podzielić należy stanowisko organów celnych, że protokołu kontroli jest to dokument urzędowy, korzystający z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół ów obrazuje stan faktyczny, który stwierdzono w trakcie kontroli miedzy innymi urządzeń rejestrujących. Sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Dlatego - jak podkreślił organ - istotne jest wniesienie do tego protokołu wszystkich uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika. Z akt sprawy wynika jednak, że żadnych uwag i zastrzeżeń nie zgłoszono do protokołu kontroli, przy jego podpisaniu przez przedsiębiorcę. 5. Brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów. Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust.1). Zgodnie z ust 6 art. 34 rozporządzenia 165/2014, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu. Jak wskazał organ, zmiana stanu prawnego, która nastąpiła w dniu 02.03.2015 r. nie zniosła ani nie zmieniła obowiązku, który w poprzednim stanie prawnym regulowany był przepisem art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85) - kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Natomiast stosownie do lp. 6.3.6.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, min. miejsca i daty końcowej używania wykresówki, sankcjonowane jest karą 50 zł za brak każdej danej. Na podstawie danych z wykresówki kierowcy C. P., stwierdzono brak wpisu dotyczącego miejscowości, w której zakończył używanie, naruszenie na łączną karę 50 zł. 6. Nie zgłoszenie zmiany danych zawartych w licencji. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z ustępem 2 art. 7a ustawy, wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera; 6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego. Zgodnie z ustępem 7 art. 7a ustawy, po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: 1) markę, typ; 2) rodzaj/przeznaczenie; 3) numer rejestracyjny; 4) numer VIN; 5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: - lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 800 zł niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. W sprawie, jak wynika z akt sprawy, przedsiębiorca nie zgłosił faktu sprzedaży 4 samochodów w terminie 28 dni, ponieważ wydana licencja obejmowała 14 pojazdów, natomiast przedsiębiorca posiadał jedynie w czasie kontroli 10 pojazdów. Skarżący zarzucił, że nałożenie kary oparte jest na domysłach, brak wyczerpującego stanowiska organu w tym zakresie. Podniósł, że pojazdy sprzedał, ale nadal wykorzystywał do własnych celów, bowiem oczekiwał na dopełnienie umowy sprzedaży, poprzez uregulowanie należności. Do czasu uregulowania należności pojazd pozostawał jego własnością i w tym okresie (taką zawarł umowę z kupującym) był jego prawnym i rzeczywistym użytkownikiem. Dlatego termin 28 dni jeszcze nie minął. Natomiast po zapłacie należności za pojazd, zgłosił organowi fakt zbycia pojazdu. Jak wynika z informacji udzielonych przez Starostwo Powiatowe w S., licencja nr [...] udzielona skarżącemu, zawierała wykaz 14 pojazdów. W czasie kontroli w styczniu 2014 r, skarżący przedstawiła dowody rejestracyjne dziesięciu pojazdów. Jak sam stwierdził pozostałe sprzedał. Z akt sprawy wynika, że strona w czasie przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2014 r. na pytanie inspektora: "Dlaczego nie zgłosił Pan w ustawowym terminie, zmiany ilości pojazdów którymi dysponował Pan na dzień kontroli w stosunku do ilości pojazdów zgłoszonych przy wydaniu licencji? "; odpowiedziała: " nie zgłaszałem tego do urzędu ponieważ faktura została wystawiona za sprzedaż pojazdu, ale faktura nie została jeszcze opłacone, tj. nie otrzymałem wynagrodzenia". Z powyższych ustaleń wynika, że na dzień kontroli (styczeń 2014 r.) skarżący niewątpliwie zbył te samochody, na co wskazuje jego powyższe oświadczenie i nie przedłożenie kontrolującym dowodów rejestracyjnych pojazdów. Wynika, z oświadczenia złożonego w czasie przesłuchania, że jeszcze w kwietniu 2014 r. nie zgłosił tej okoliczności właściwemu organowi. Powyższe wskazuje, że strona zbyła cztery pojazdy, że tej okoliczności nie zgłosiła właściwemu organowi w wymaganym terminie. Dla zaistnienia powyższego zdarzenia – zbycia pojazdów nie ma znaczenia kwestia nie uregulowania należności wynikającej z wystawionej faktury. W konsekwencji zasadnie stwierdzono naruszenie lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. 7. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenia rejestrujące lub cyfrowe bez wymaganego sprawdzania okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie z ust. 3 rozdz. VI załącznika I rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 "Badania okresowe" a) Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Stosownie do § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej Natomiast stosownie do Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenia rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 złotych. W wyniku kontroli stwierdzono, że w dwóch pojazdach w których był zainstalowany tachograf analogowy, urządzenie rejestrujące w nieprawidłowy sposób rejestrowało wszystkie wymagane aktywności. W jednym przypadku od [...].10.2013 r do [...].11.2013 r., w drugim od [...].10.2013 r. do [...].11. 2013 r. Powodowało to niemożliwość ustalenia, czy kierowca w danym czasie wykorzystuje odpoczynek, przerwę czy też inna pracę, ile przejechał kilometrów. Powyższe niewątpliwie wskazywało na niesprawność, wadliwość tych urządzeń w badanych pojazdach. Skarżący podniósł, że nałożenie kary oparte jest na domysłach. Z powołaniem na orzecznictwo podniósł, że przedmiotowe naruszenie należy przypisać przewoźnikowi, gdy ten wiedział o awarii, np. kierowca zgłosił mu taką okoliczność, a mimo to dopuścił pojazd do ruchu lub gdy powinien był wiedzieć w prawidłowo funkcjonującym przedsiębiorstwie, np. poprzez kontrole wykresówek kierowców. Ponadto wskazał, że istnieje maksymalny tygodniowy termin naprawy urządzenia rejestrującego, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania. Nie zgodził się z zarzutem braku właściwej organizacji pracy i brak egzekucji zdawania przez kierowców wykresówek, co miało doprowadzić, że kierowca przez dwa miesiące używał tachografu, który nie rejestrował wszystkich elementów. Podniósł, że kierowcy zdają wykresówki najpóźniej po 35 dniach, a w przypadku wykonywania zadania transportowego poza siedzibą firmy, niezwłocznie po powrocie. Natomiast kontrola norm czasowych jest wykonywana przez firmę zewnętrzną, w terminie 7 dni od przekazania wykresówek. Jak wynika z akt sprawy, analizy przedmiotowych wykresówek, w okresie ponad miesiąca czasu w dwóch pojazdach w których był zainstalowany tachograf analogowy, urządzenie rejestrujące w nieprawidłowy sposób rejestrowało wszystkie wymagane aktywności. Powyższe niewątpliwie wskazuje, że w tym czasie były te urządzenia niesprawne. Natomiast stosownie do wskazanego wcześniej § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, urządzenia rejestrujące uszkodzone, winny zostać sprawdzone i poddane naprawie niezwłocznie, w uprawnionym podmiocie. Z informacji udzielonej przez skrzącego w czasie przesłuchania wynika, że przez półtora miesiąca kierowcy korzystających z tych wykresówek: odpowiednia od [...].10.2013 roku do [...].11.2013 roku, od [...].10.2013 roku do [...].11.2013 roku, nie zdawali wykresówek, z których korzystali. Nie można wiec mówić tym samym w sprawie, jak chce skarżący o dochowaniu terminu siedmiodniowego na naprawę tych urządzeń, o właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie w zakresie kontroli stanu urządzeń rejestrujących. Wobec powyższego zasadne było w tym stanie nałożenie kary w wysokości 2000 zł. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie występują, podnoszone przez skarżącego, okoliczności wymienione w art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powyższy przepis wskazuje na okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc na sytuację powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Wskazane w art. 92c ustawy przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11). W sprawie, jak trafnie wskazano, żadna z wskazanych przyczyn złamania norm czasu pracy, czasu odpoczynku, wadliwości urządzenia rejestracyjnego, nie może zostać zakwalifikowana jako taka okoliczność niezależna od woli przedsiębiorcy na którą on nie miał wpływu i nie mógł przewidzieć. Bowiem pomyłki kierowców przy obliczaniu swojego czasu pracy, błędy przy zapisach na urządzeniach rejestrujących nie są związane z przewozem na który powstanie przedsiębiorca nie miał wpływu. Nie można mówić w ich przypadku o zdarzeniach i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Działania bowiem kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę nie mogą być zakwalifikowane jako okoliczności spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności. Są to okoliczności mające ścisły związek ze sposobem organizacji i dyscypliny pracy przedsiębiorstwa a więc okoliczności na które strona skarżąca ma oczywisty wpływ. Natomiast zgodnie z art. 92 b ust.1 ustawy, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów. Rozumnie pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" wymaga uwzględnienie przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, (...) w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Tak więc odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, co oznacza, iż ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Ma ona charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach, czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Powyższe oznacza, że przedsiębiorca - w świetle obowiązujących przepisów - jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Oznacza to, jak podniósł organ Inspekcji, iż przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków, czas dojazdu, przejazdu na parking. Niewątpliwie domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone, ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy spoczywa na przedsiębiorcy. Na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Dokumentacja potwierdzająca prawidłową pracę przedsiębiorstwa powinna być dostępna w przedsiębiorstwie już w trakcie kontroli. Tylko w ten sposób na jej podstawie można wyraźnie stwierdzić, czy przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów, a także prawidłowe zasady wynagradzania zniechęcające do naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego. Dzięki właściwej organizacji nie dochodziłoby do sytuacji, gdy pojazdy przedsiębiorstwa są prowadzone z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców, oraz przepisów o stosowaniu cyfrowych urządzeń rejestrujących. Ponadto z protokołu przesłuchania strony wynika, że kierowcy nie zdawali skarżącemu wykresówek co było przez stronę tolerowane. Jest to okoliczność obciążająca, świadcząca o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. W sprawie skarżący nie wykazał aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Stwierdzone bowiem naruszenia dotyczy de facto braku organizacji i nadzoru nad przestrzeganiem przez kierowców czasu pracy i odpoczynku Sąd nie dopatrzył się także naruszenia norm postępowania wskazanych w skardze. W szczególności dokonano zgodnie z art. 7, 77 § 1 K.p.a. prawidłowych czynności procesowych służących dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Dokonując ich analizy nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 K.p.a., uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Stronie zagwarantowano aktywny udział w postępowaniu. Stwierdzając brak naruszeń prawa procesowego i materialnego Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.