IV SA/Wa 3819/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.Z. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonych w gm. kat. [...], pow. [...], ozn. jako działki cz. pgr. Ikat. [...] o pow. 150 m2 z całości 1172 m2 (pkt 36 orzeczenia) stanowiącej faktyczną własność zmarłego J. J. oraz działki cz. pbud. Ikat. [...] o pow. 42 m2 z całości 143 m2 (pkt 55 orzeczenia), stanowiących w dacie wywłaszczenia własność nieznanej K. M., nieznanej E. M. i nieznanej W. M. po 1/3 części. W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczeniem z dnia [...] października 1966 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych orzekło o wywłaszczeniu za odszkodowaniem m.in. nieruchomości położonych w gm. kat. [...], pow. [...], cz. pgr. Ikat. [...] o pow. 150 m2 z całości 1172 m2 stanowiącej faktyczną własność zmarłego J.J. (pkt 36 orzeczenia) oraz cz. pbud. Ikat. [...] o pow. 42 m2 z całości 143 m2 stanowiącej faktyczną własność nieznanej K. M., nieznanej E. M. oraz nieznanej W. M. po 1/3 cz. (pkt 55 orzeczenia). Pismem z dnia 15 września 2008 r. M. Z. złożył do Starostwa Powiatowego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...].10.1966 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., nr [...] Starosta [...] przekazał wniosek z dnia 15 września 2008 r. według właściwości Ministrowi Infrastruktury. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury umorzył postępowanie z wniosku M. Z. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia części nieruchomości oznaczonych jako pgr. [...] i pbud. [...]. Pismem z dnia 17 października 2011 r. M. Z. złożył do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonych w miejscowości [...], pow. [...], oznaczone jako działki pgr. [...] i [...]. Pismem z dnia 17 listopada 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury przekazał wniosek M. Z. z dnia 15 września 2008 r. Wojewodzie [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r.. nr [...] 1 Wojewoda [...] umorzył postępowanie z wniosku M. Z. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia części nieruchomości oznaczonych jako pgr. [...] i pbud. [...]. Pismem z dnia 4 czerwca 2012 r. M. Z. i złożył odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...].10.1966 r., nr [...] w części dotyczącej nieruchomości położonych w gm. kat. [...], pow. [...], ozn. jako działki cz. pgr. lkat. [...] o pow. 150 m2 z całości 1172 m2 (pkt 36 orzeczenia) oraz działki cz. pbud. lkat. [...] o pow. 42 m2 z całości 143 m2 (pkt 55 orzeczenia). Pismem z dnia 11sierpnia 2015 r. M. Z. ponownie wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonych w gm. kat. [...]. pow. [...], ozn. jako działki cz. pgr. lkat. [...] o pow. 150 m2 z całości 1172 nr (pkt 36 orzeczenia) oraz działki cz. pbud. lkat. [...] o pow. 42 m2 z całości 143 m2 (pkt 55 orzeczenia). Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił wszczęcia postępowania z wniosku M. Z. w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r., nr [...]. Pismem z dnia 14 września 2015 r. M. Z. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 61a k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ administracji ponownego postępowania o wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy, a nie uległ zmianie stan prawny, który uzasadniałby prowadzenie postępowania nadzorczego na nowo. Ponowne orzekanie w tej samej sprawie naruszałoby powagę rzeczy osądzonej, co wypełniałoby przesłankę zart. 156 § 1 pkt 3 kpa. i uzasadniałoby stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Organ wskazał, że rozpoznawany obecnie wniosek M. Z. jest kolejnym wystąpieniem o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji i w tej samej części. Uprzedni wniosek został rozpoznany i sprawa została zakończona decyzją ostateczną Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r. nr [...] w zaskarżonej części. Wywiedziono, że Minister Infrastruktury i Rozwoju w postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] została odebrana przez M. Z. w dniu 30 stycznia 2015 r., który nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, co spowodowało, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. wraz z bezskutecznym upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stała się ostateczna. A zatem, w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, niedopuszczalne jest prowadzenie kolejnego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, w której występują te same strony, jest ten sam przedmiot postępowania oraz ten sam stan faktyczny i prawny, a wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie zakończonej uprzednio decyzją ostateczną byłoby obciążone wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Minister Infrastruktury i Rozwoju w postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. wskazał, że zarzut braku udziału w postępowaniu E. Z. może stanowić o ewentualnej realizacji przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zaś przesłanki stwierdzenia nieważności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł M. Z. zarzucając: A) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to: rażące naruszenie prawa w postaci niewłaściwego zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., co doprowadziło do braku stwierdzenia podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (czyli nadzwyczajnego weryfikacyjnego postępowania administracyjnego) i odmowie wszczęcia postępowania, mimo prowadzenia postępowania i skierowana przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] decyzji do osób, które nie żyły w dacie orzekania, co stanowiło naruszenie art. 30 § 4 i 5 k.p.a. art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 105 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, mimo, że okoliczność ta nie była w ogóle przedmiotem poprzednich postępowań w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji inicjowanych przez stronę tj. M. Z. i przez to nie może korzystać z przymiotu powagi rzeczy "rozstrzygniętej decyzją ostateczną", rażące naruszenie prawa procesowego, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpanie całości materiału dowodowego, błędne ustalenia faktyczne i nieodpowiadające logice ani rzeczywistemu stanowi rzeczy ustalenia interpretacyjne, wybiórcze potraktowanie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyczerpujące zebranie i dowolne potraktowanie całego materiału dowodowego, w tym w szczególności brak odniesienia się przez organ orzekający do podnoszonej przez stronę okoliczności skierowania decyzji do zmarłej strony - osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, rażące naruszenie prawa w postaci błędnego utożsamienia przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju przestanki braku udziału w postępowaniu bez własnej winy przez E. Z. i/lub jego następców prawnych, która jest przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. z przesłanką, oznaczenia jako strony postępowania i skierowania decyzji do osoby zmarłej, czyli do J. J., który zgodnie z materiałem zgromadzonym przez organ w dacie prowadzenia postępowania już nie żył, która to przesłanka jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. będąc przejawem "rażącego naruszenia prawa", o którym mowa w przepisie. Minister Infrastruktury i Rozwoju wielokrotnie poucza stronę o możliwości wznowienia postępowania administracyjnego, nie dostrzegając przy tym, że decyzja wydana przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] dotknięta jest wadliwością mającą charakter bardziej kwalifikowany, tj. "nieważnością", w przedmiocie stwierdzenia której powinien on wszcząć stosowne postępowanie, rażące naruszenie prawa w postaci naruszenia art. 7 k.p.a.. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 158 § 2 k.p.a. w postaci braku wykazania, że w poprzednio prowadzonych postępowaniach w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju (wnioski z dnia 15 września 2008 r. oraz 17 listopada 2011 r.) przeprowadził kompleksowe badanie wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 k.p.a. a także naruszenie ww. przepisów k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego zajętego stanowiska odnośnie do braku spełnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, przejawiające się lakonicznym stwierdzeniem ze strony organu, że "wszystkie przesłanki zostały zbadane przez organ" i powoływanie się w tym zakresie na powagę rzeczy rozstrzygniętej decyzją (która w żaden sposób w realiach prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postępowania/postępowań nie może mieć zastosowania z uwagi na brak badania przez organ przesłanek stwierdzenie nieważności decyzji, jak chociażby rażącego naruszenia prawa w postaci skierowanie decyzji do zmarłego, rażące naruszenie prawa w postaci naruszenia art. 7 k.p.a.. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. skutkujące niepotraktowaniem jako rażącego naruszenia prawa przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju braku zachowania przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] minimalnych standardów praworządności i zasad procedury wynikającej z ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości co doprowadziło do rażącego naruszenia m.in. art. 1. art. art. 7, art. 10. art. 15 ust. 2. art. 16 ust. 1 i 3, art. 17. art. 20 ust. 2, art. 21 i art. 22 ust. 1 tejże ustawy poprzez ich niezastosowanie i tym samym uniemożliwienie prawowitemu właścicielowi, tj. E. Z. wzięcia udziału w postępowaniu, składania pism. wniosków, wypowiadania się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz uzyskania nieruchomości zamiennej lub stosownego odszkodowania, zaś prowadzenie tegoż postępowania w stosunku do osoby zmarłej, tj. J. J., naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju postanowienia z dnia [...] września 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych w sprawie o nr [...] z powołaniem się na powagę rzeczy rozstrzygniętej, która w realiach niniejszej sprawy nie występuje, naruszenie art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju i brak uchylenia zaskarżonego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r., mimo, że skarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem szeregu przepisów postępowania oraz rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym m.in. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie, w której decyzja została wydana do zmarłego J. J., co stanowi przesłankę "rażącego naruszenia prawa", dającą podstawę do przeprowadzenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1966 r. B) naruszenie przepisów postępowania i naruszenie przepisów prawa materialnego, które doprowadziło do nieważności skarżonego postanowienia z dnia [...] października 2015 r. i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] września 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], które to naruszenia są przyczyną nieważności skarżonego postanowienia z uwagi na utrzymywanie w obrocie prawnym aktów dotkniętych wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a.. wynikającej z .rażącego naruszenia prawa" przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju poprzez utrzymanie w obrocie prawnym aktów dotkniętych wadą nieważności. W ocenie skarżącego odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (i utrzymanie w mocy tej odmowy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju na skutek wniesienia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w przypadku istnienia stwierdzonej przez organ wad}' w postaci "skierowania decyzji do zmarłego J. J." stanowi przejaw rażącego naruszenia prawa popełnionego przy utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] września 2015 r. i jako takie wypełnia dyspozycję normy art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., Wskazując na powyższe zrzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a w razie nie podzielenia poglądu o jego nieważności o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wniesiono także o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie postanowienia z dnia [...] września 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację w odniesieniu do każdego z zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zwana dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis określony w art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania następuje z przyczyn o charakterze procesowym, które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym. Organ na tym etapie postępowania bada zatem, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania, dokonując oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. Oznacza to, że odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Podkreślenia wymaga, że z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. W orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9 kwietnia 2014 r., II SA/Sz 1285/13; wyrok WSA w Kielcach z 10 października 2013 r., II SA/Ke 709/13; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2014 r., VII SA/Wa 65/14; wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2014 r., VII SA/Wa 141/14). W przedmiotowej sprawie, organy za inną przyczynę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego uznały fakt, iż w tej samej sprawie toczyło się już postępowanie i zapadło rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1966 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonych w gm. kat. [...], pow. [...], ozn. jako działki cz. pgr. Ikat. [...] o pow. 150 m2 z całości 1172 m2 (pkt 36 orzeczenia) stanowiącej faktyczną własność zmarłego J. J. oraz działki cz. pbud. Ikat. [...] o pow. 42 m2 z całości 143 m2 (pkt 55 orzeczenia), stanowiących w dacie wywłaszczenia własność nieznanej K. M., nieznanej E. M. i nieznanej W. M. po 1/3 części. Postanowienie tej treści zostało wydane przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] stycznia 2015 r. W kolejny wniosku złożonym w dniu 21 września 2015 r. M. Z. domagał stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] października 1966 r. podnosząc, ze właściciel wywłaszczonej nieruchomości E. Z. nie brał udziału w postępowaniu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy podzielić zapatrywania organu co do niedopuszczalności ponownego wszczęcia postępowania o stwierdzenie orzeczenia z dnia [...] października 1966 r. Stanowiska tego nie zmieniają zarzuty zawarte w skardze. Podkreślić należy, że M. Z. nie złożył wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Zarzuty zaś postawione w rozpoznawanej skardze stanowią faktycznie polemikę z treścią tej decyzji, a nie z postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania utrzymanym zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Wbrew zarzutom skarżącego w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. organ rozważał kwestię do kogo skierowane było orzeczenie z [...] października 1966 r. W decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Minister wskazał, że wymienienie w decyzji zmarłego J. J. nie jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do zmarłego. Umieszczenie nazwiska tej osoby w orzeczeniu miało na celu jedynie bliższe oznaczenie nieruchomości, która podlegała wywłaszczeniu. Ówczesny właściciel nieruchomości był organowi nieznany i nie zgłosił się do właściwego organu wobec obwieszczenia o dobrowolne odstąpienie nieruchomości. Wskazano, że ubiegający o wywłaszczenie podjął starania majce na celu ustalenie właścicieli wywłaszczanej nieruchomości. Wywiedziono, że w dacie wywłaszczenia organ nie dysponował dokumentami pozwalającymi na ustalenie faktycznego właściciela oraz jego adresu zamieszkania. Powyższe wskazuje, że okoliczność ewentualnego skierowania decyzji do osoby nieżyjącej była przedmiotem rozważań zawartych w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Nie był więc to nowa okoliczność, która pozwoliłaby na wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] października 1966r. Podnoszony przez skarżącego brak udziału w postępowaniu E. Z. w postępowaniu zakończonym orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r. nie jest okolicznością przesądzając o braku legalności zaskarżonego postanowienia. Zasadnie bowiem stwierdził organ, że okoliczność ta nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a może być podstawą wznowienia postępowania. Podsumowując stwierdzić należy, że wniesiona skarga zasadniczo odnosi się do oceny decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., która nie została przez skarżącego zaskarżona w przewidzianych w przepisach terminie i nie może być przedmiotem oceny w tym postępowaniu. Zarzuty faktycznie sprowadzają się do wadliwej oceny, że orzeczenie z dnia [...] października 1966 r. zostało skierowane do osoby nieżyjącej, a w postępowaniu nie brał udziału E. Z. Jak wskazano wyżej okoliczności te podlegały ocenie w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. , w której stwierdzono brak rażącego naruszenia prawa w wydaniu orzeczenia z dnia [...] października 1966 r. Zasadnie więc przyjął organ, ze ponowne wszczęcie postępowania na wniosek tej samej osoby i o stwierdzenie nieważności tego samego orzeczenia winno skutkować odmową wszczęcia postępowania niezwinnościowego w oparciu o art. 61 a § 1 k.p.a. Zarzuty zaś naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 1, 10, 7, 77 § 1, 15, 107 § 1 156 § 1, 138 § 1 i 2 są nieuzasadnione. Na marginesie dodać należy, że przedmiotem tego postępowania nie była merytoryczna ocena przesłanek nieważności postępowania orzeczenia z [...] października 1966r., co czyni nieuzasadnionymi zarzuty skargi w tym zakresie. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.