III SA/Lu 1822/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi JI S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Celnej w [...] wskazał, że w dniu 18 czerwca 2015 r. według zgłoszenia celnego SAD nr [...] przedstawiciel bezpośredni [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zgłosił w procedurze uproszczonej pręty stalowe importowane z [...]. W dniu 21 czerwca 2015 r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające SAD nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął postępowanie celne w sprawie zmiany danych zawartych w polu 47 zgłoszenia celnego, w części dotyczącej kodu metody płatności podatku VAT (typ opłaty B00), a następnie postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. zmienił dane zawarte w zgłoszeniu celnym w polu 47 - metoda płatności (typ B00). W związku niewykonaniem obowiązku określonego w art. 33a ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, metodę płatności "L" zmieniono na "A/H". Postanowienie z dnia [...] września 2015 r. doręczono stronie w dniu 7 września 2015 r., a zażalenie na powyższe postanowienie, zawarte w piśmie opatrzonym datą 2 października 2015 r., strona nadała w urzędzie pocztowym w dniu 3 października 2015 r. Jednocześnie z zażaleniem strona zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2015 r. W uzasadnieniu wniosku strona wyjaśniła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia spowodowane było pobytem za granicą osób uprawnionych do reprezentowania spółki. W dniach od 6 do 29 września 2015 r. zarówno prezes, jak i wiceprezes spółki przebywali za granicą na delegacji służbowej. Ponadto, z powodu problemów technicznych nawiązywaniu połączeń telefonicznych osoby te nie miały możliwości odbioru postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia Dyrektor Izby Celnej podniósł, że zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Powyższe przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Podstawową przesłankę przywrócenia terminu stanowi brak winy w jego uchybieniu. Dokonując oceny czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenić winę według obiektywnych mierników staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Organ odwoławczy podniósł, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się m. in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą, powódź czy pożar. Przyjęcia braku winy w uchybieniu terminu nie uzasadnia natomiast zwolnienie lekarskie, jak również wyjazd za granicę. W ostatnio wymienionym przypadku strona powinna podjąć wszystkie możliwe środki, aby zapewnić sobie wiedzę w zakresie prowadzonego wobec niej postępowania oraz zagwarantować ochronę swoich praw. Organ podkreślił, że z brzmienia art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz celu instytucji przywrócenia terminu wynika, iż skuteczność wniosku uzależniona jest od uprawdopodobnienia przez stronę, że nie ponosi winy za okoliczności i przyczyny, w jakich doszło do uchybienia terminu oraz, że podjęła możliwe starania, by przeciwdziałać jego naruszeniu. Ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy, a organ podatkowy nie ma obowiązku podejmowania z urzędu działań wyjaśniających czy też sprawdzeń, co było rzeczywistą przyczyną uchybienia terminu czy też jakie były intencje wnioskodawcy przy formułowaniu okoliczności uchybienia terminu. Organ zauważył, że we wniosku o przywrócenie terminu zgłoszonym przez [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] strona nie wskazała na żadne okoliczności uprawdopodabniające brak winy. Argumentacja strony sprowadza się do okoliczności pobytu za granicą w okresie od 6 do 29 września 2015 r. uprawnionych do reprezentacji spółki członków zarządu, którzy o doręczeniu postanowienia dowiedzieli się dopiero w dniu 29 września 2015 r. Odnosząc się do powyższych okoliczności Dyrektor Izby Celnej w [...] zauważył, że zgodnie z treścią wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym dostępnym na stronie internetowej http://www.krs-online.com.pl, spółkę [...] reprezentuje jeden członek zarządu lub prokurent. W sytuacji zatem, gdy dwóch członków zarządu przebywało za granicą, spółkę [...] mógł reprezentować prokurent. Z akt sprawy nie wynika, aby istniały przeszkody w terminowym złożeniu zażalenia przez prokurenta. Dodatkowo organ podniósł, że strona wiedziała o toczącym się postępowaniu. Postanowienie o wszczęciu postępowania oraz postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia w sprawie doręczono stronie jeszcze przed wyjazdem członków zarządu za granicę. W postanowieniu o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego poinformowano stronę, że organ celny zmierza do wydania postanowienia zmieniającego metodę płatności. Tak więc od dnia upływu siedmiodniowego terminu, liczonego od dnia odbioru postanowienia, to jest od dnia 21 sierpnia 2015 r. strona mogła spodziewać się wydania rozstrzygnięcia organu celnego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego mało prawdopodobnym jest, aby problemy techniczne uniemożliwiały nawiązywanie połączeń telefonicznych. Z akt sprawy wynika, że postanowienie z dnia [...] września 2015 r. doręczono osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w dniu 7 września 2015 r. W świetle powyższego poinformowanie adresata o dacie odbioru przesyłki dopiero po powrocie do kraju nie może być, zdaniem organu, uznane za wyjątkową okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie organu odwoławczego strona nie dołożyła należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Okoliczności sprawy nie wskazują, aby strona użyła możliwie największego wysiłku umożliwiającego zachowanie terminu do wniesienia zażalenia. Przeciwnie, z okoliczności sprawy wynika, że niedochowanie terminu przez stronę nastąpiło wskutek niezachowania staranności w prowadzeniu sprawy. Natomiast w razie stwierdzenia nawet niewielkiego stopnia zawinienia strony uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Kierując się powyższymi względami Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nastąpiło bez jej winy. Pomimo spełnienia pozostałych przesłanek z art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, termin do wniesienia zażalenia nie został przywrócony, ponieważ nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu, o których mowa w art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2015 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ nie zakwestionował pobytu obu członków zarządu poza granicami Polski w okresie od 9 do 29 września 2015 r. Wprawdzie zaś przepisy Ordynacji podatkowej dopuszczają możliwość złożenia pisma w toku postępowania w polskim urzędzie konsularnym (art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej), to jednak skuteczne złożenie zażalenia wymaga, aby strona miała możliwość zapoznania się z treścią postanowienia, które zechce zaskarżyć, sporządzenia środka odwoławczego oraz złożenia pisma w polskim urzędzie konsularnym., a przesłanki te muszą wystąpić łącznie. Skoro członkowie zarządu spółki przebywali poza granicami kraju i mieli problemy techniczne z nawiązywaniem połączeń telefonicznych (elektronicznych), to wskutek niezależnych od nich okoliczności (bez ich winy) nie powzięli wiedzy o doręczeniu postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego i treści tego dokumentu. W konsekwencji, nie mieli możliwości sporządzenia i wniesienia zażalenia na piśmie w terminie wynikającym z daty doręczenia. Strona podkreśliła, że art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga jedynie uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Skarżący jest zatem zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Skarżąca podniosła, że nie każdy wyjazd zagraniczny jest wyjazdem o charakterze służbowym. Jeżeli tak, to nie na każdy wyjazd zagraniczny podróżny zabiera ze sobą tablet, o ile jest w jego posiadaniu, albo komputer przenośny, czyli urządzenia, które pozwalają w sposób dostatecznie czytelny zapoznać się z treścią dokumentów przetworzonych elektronicznie. Tym samym, kontakt ogranicza się do telefonu komórkowego, przy czym nie każde urządzenie jest smartfonem umożliwiającym odczyt dokumentów. Pobyt zagraniczny nie zawsze wiąże się pobytem w miejscach, które zapewniają co najmniej dostateczny dostęp do sieci operatora telefonii komórkowej. Nawet na terenie Polski znajdują się obszary pozbawione dostępu do telefonii komórkowej. W ocenie skarżącego niezasadny jest argument organu, iż strona mogła spodziewać się wydania rozstrzygnięcia organu celnego w przedmiotowej sprawie. Konieczność oczekiwania na rozstrzygnięcie organu, w kontekście przywrócenia terminu, nie może stanowić przesłanki działającej na niekorzyść strony, chyba że organ możliwie precyzyjnie określi czas załatwienia sprawy, co nie miało miejsca w sprawie. Jednocześnie w świetle art. 147 § 1 Ordynacji podatkowej wyjazd zagraniczny we wskazanym okresie nie obligował zarządu skarżącej do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, albowiem wyjazd ten nie przekroczył dwóch miesięcy. Skarżąca podniosła, że wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia miało błędne i sprzeczne z rzeczywistym stanem prawnym i faktycznym stanowisko organu, jakoby nie istniały przeszkody w terminowym złożeniu zażalenia przez prokurenta, bowiem w czasie doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego oraz sporządzania skargi prokura nie była udzielona. Ponadto niedopuszczalne jest wydanie postanowienia przez organ w oparciu o dane lub dokumenty, które nie mają charakteru urzędowego, a pochodzą z komercyjnego serwisu www.krs-online.com.pl. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wskazała na nietrafność oceny organu o braku uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Zdaniem skarżącej odmowa przywrócenia terminu jest reakcją nadmiernie surową i w nieuzasadniony sposób zamyka skarżącej drogę do obrony jego praw. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest niedotknięte uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy prawidłowość ustalenia przez organ, iż w dniu 7 września 2015 r. doszło do skutecznego doręczenia stronie stanowiącego przedmiot zaskarżenia zażaleniem postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] września 2015 r. Doręczenia dokonano osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w siedzibie Spółki, a zatem zgodnie z przepisem art. 151 Ordynacji podatkowej. Skoro zaś postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 7 września 2015 r., to 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia na wymienione postanowienie upłynął z dniem 14 września 2015 r. Pozostaje zaś poza sporem, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji dopiero w dniu [...] października 2015 r., gdyż w tym dniu nadała zażalenie w urzędzie pocztowym (pieczęcie na kopercie k. [...]. akt administracyjnych). Zatem strona bezsprzecznie uchybiła siedmiodniowemu terminowi do wniesienia zażalenia, przewidzianemu w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wnosząc spóźnione zażalenie skarżąca zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu. Dla uzasadnienia wniosku skarżąca podniosła, iż w okresie od 6 do 29 września 2015 r. zarówno wiceprezes zarządu, jak i prezes zarządu skarżącej spółki przebywali poza granicami kraju w związku z delegacją służbową. Tym samym w dniu 7 września 2015 r. nie było na terytorium kraju osób uprawnionych do reprezentacji spółki. W związku z tym, jak również z powodu niezależnych okoliczności dotyczących problemów technicznych w nawiązywaniu połączeń telefonicznych osoby te nie miały możliwości odbioru postanowienia, jak również powzięcia informacji o jego doręczeniu. Przeszkoda ta ustala w dniu 29 września 2015 r. Oceniając zasadność powyższego wniosku o przywrócenie terminu organ zasadnie wskazał na przepis art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej). Z powyższej regulacji wynikają następujące przesłanki przywrócenia terminu: - uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, - zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, - zainteresowany dopełnił czynności, dla których określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Jak słusznie przy tym wskazano w zaskarżonym postanowieniu, do przywrócenia terminu wymienione przesłanki muszą być spełnione łącznie. Podstawą odmowy przywrócenia terminu w niniejszej sprawie było stwierdzenie przez organ niespełnienia przesłanki w postaci braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu Administracyjnego wniosek wysnuty przez organ w tym zakresie przez organ jest prawidłowy. Należy podkreślić, że zgodnie ze stanowiskiem powszechnie wyrażanym w doktrynie prawa i orzecznictwie sądów administracyjnym, przy ocenie braku winy jako przesłanki przywrócenia terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności wymagany od strony należycie dbającej o swoje interesy przy prowadzeniu spraw. W konsekwencji o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, zaś dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Chodzi przy tym o sytuacje wyjątkowe, nagłe i nieprzewidziane, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie pomimo podjęcia starannych działań. Przeszkoda, uzasadniająca przyjęcie uprawdopodobnienia braku winy, zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe albo nie można było oczekiwać od strony, że w danych okolicznościach zachowa dany termin procesowy. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, LEX nr 494229). Mając powyższe na względzie nie budzi wątpliwości Sądu, iż brak winy w uchybieniu terminu przez stronę w okolicznościach niniejszej sprawy nie został uprawdopodobniony. Nie można przy tym odmówić trafności zarzutowi błędnego stwierdzenia przez organ, iż zażalenie w imieniu strony mogło zostać wniesione w terminie przez prokurenta. W świetle treści pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] nie budzi wątpliwości, że mimo zapisu o reprezentacji spółki przez jednego członka zarządu lub prokurenta, w spółce faktycznie prokurent nie był ustanowiony. Pozostaje to jednakże bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności powołane przez stronę dla uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu nie odpowiadają bowiem pojęciu niezależnej od strony przeszkody w dochowaniu terminu, której nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W taki sposób nie można bowiem zakwalifikować powołanej przez skarżącą okoliczności zagranicznego wyjazdu członków zarządu spółki. Z twierdzeń skarżącej nie wynika bowiem, aby wyjazd za granicę miał charakter nagły, nieprzewidziany, co nie pozwalało na podjęcie działań w celu zabezpieczenia możliwości terminowego podejmowania czynności w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...], o którym to postępowaniu strona miała wiedzę, będąc zawiadomiona o jego wszczęciu oraz wyznaczeniu terminu na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego (postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r., doręczone odpowiednio w dniach 3 sierpnia 2015 r. i 21 sierpnia 2015 r. k. [...] -[...] akt administracyjnych). Kierując się obiektywnymi wymogami staranności strony należycie dbającej o swoje interesy członkowie zarządu spółki mogli chociażby ustanowić pełnomocnika w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W sytuacji, gdy strona miała wiedzę o toczącym się z jej udziałem postępowaniu, nieuprawdopodobnienie nagłego, nieprzewidzianego, a także koniecznego charakteru wyjazdu obu członków zarządu spółki, z których każdy był uprawniony do jej jednoosobowej reprezentacji, nie pozwala na potraktowanie wyjazdu zagranicznego jako okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu. Z uwagi na wymóg obiektywnie starannego działania i braku winy strony w uchybieniu terminu, wyjazd za granicę może zostać uznany za przesłankę uzasadniającą przywrócenie uchybionego terminu tylko wówczas, gdy miał nagły charakter i został spowodowany jakąś szczególną okolicznością, której nie można było przewidzieć (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2015 r., VIII SA/Wa 149/15, LEX nr 1958034 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2015 r., I SA/Kr 495/15). Tego rodzaju okoliczności nie zostały ani powołane, ani tym bardziej uprawdopodobnione w kontrolowanym postępowaniu. Skarżąca nie podjęła czynności w celu zapobieżenia uchybieniu terminów do dokonywania czynności w prowadzonym z jej udziałem postępowaniu. Trzeba zaś podkreślić, że niedochowanie staranności przez stronę w zachowaniu skutecznej komunikacji z organem zawsze będzie obciążać stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r., II FSK 763/12). Zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w związku z wyznaczeniem stronie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. (doręczonym w dniu 21 sierpnia 2015 r.) terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, strona mogła spodziewać się wydania rozstrzygnięcia organu celnego. Zatem członkowie zarządu skarżącej powinni byli zdawać sobie sprawę i przewidywać możliwość nadejścia korespondencji w tej sprawie podczas ich nieobecności. Tym bardziej więc strona powinna była przedsięwziąć czynności mające na celu ochronę swoich praw w toczącym się postępowaniu. Zaniechanie w tym zakresie musi być ocenione w kategoriach zawinienia strony. Nie można przy tym nie zauważyć, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, iż wyjazd miał miejsce w okresie od 6 do 29 września 2015 r., zaś w skardze podano okres od 9 do 29 września 2015 r. Ponadto we wniosku strona określiła wyjazd jako służbowy, podczas gdy w skardze podniosła argument, iż nie każdy wyjazd jej wyjazdem służbowym, wywodząc stąd brak w podróży urządzeń pozwalających na zapoznanie się z treścią dokumentów. Niezależnie więc od tego, że skarżąca nie uwiarygodniła swoich twierdzeń jakimkolwiek dokumentem, nawet mającym charakter prywatny, twierdzenia strony są niespójne. W konsekwencji nie podważają skutecznie oceny organu o niewystąpieniu przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, jako koniecznego wymogu uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Zwrócić też należy uwagę na wyłącznie ogólnikowy charakter twierdzeń strony zawartych tak we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w skardze. Nie zostało bowiem w ogóle wskazane, gdzie miał mieć miejsce zagraniczny pobyt członków zarządu skarżącej spółki. W związku z tym nie ma możliwości uznania za uprawdopodobnioną okoliczności wystąpienia niezależnych od strony okoliczności dotyczących problemów technicznych w nawiązaniu połączeń telefonicznych, na co skarżąca powoływała się we wniosku. Skarżąca w toku postępowania nie precyzowała też w żaden sposób, na czym miały polegać problemy techniczne w nawiązaniu połączeń telefonicznych. W skardze zaś jedynie ogólnikowo podniesiono, że nawet na terenie Polski znajdują się obszary pozbawione dostępu do telefonii komórkowej. Argument ten jest chybiony w okolicznościach sprawy, w których strona powoływała się na okoliczność wyjazdu zagranicznego, nie określając przy tym miejsca podróży. Wbrew zatem podniesionym w skardze zarzutom, ocena organu o nieuprawdopodobnieniu przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu jest prawidłowa. Na żadnym etapie postępowania, w tym we wniesionej do Sądu skardze, skarżąca nie powołała tego rodzaju okoliczności, które mogłyby zostać uznane za mające charakter wyjątkowych, nie do przezwyciężenia w dotrzymaniu terminu i które bez winy skarżącej spowodowały uchybienie terminu. Zasadnie organ przyjął, że w stanie faktycznym sprawy skarżąca nie przejawiła należytej staranności w dochowaniu terminu. Wymaga podkreślenia, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wystąpienie tego rodzaju okoliczności nie zostały w sprawie uprawdopodobnione. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.