I OSK 812/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 945/16 w sprawie ze skargi P.H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P.H. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 945/16 oddalił skargę P.H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], którym zwolniono [...] P.H. ze służby w Policji z dniem 27 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] w dniu 7 września 2015 r. wydał w sprawie o sygn. akt [...], postanowienie o przedstawieniu [...] P.H. zarzutów o to, że: 1) w dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] i w [...], będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe zatrzymania H.B. w [...] i następnie jego rozpytania w budynku Komendy Powiatowej Policji w [...], przekroczył swoje uprawnienia poprzez stosowanie przemocy wobec tego zatrzymanego w postaci uderzania po klatce piersiowej i głowie, duszenia (przy czym osobiście dusił zatrzymanego) oraz wywierania presji podniesionym głosem, zastraszanie i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz wyjaśnień, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k., art. 246 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., 2) w dniu [...] stycznia 2015 r. w [...] w budynku Komendy Powiatowej Policji, będąc funkcjonariuszem Komendy, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej jednostki Policji, przeprowadzając czynności służbowe rozpytania zatrzymanego E.D. przekroczył swoje uprawnienia poprzez wywieranie presji podniesionym głosem, zastraszanie tego zatrzymanego i znęcanie się w ten sposób nad nim psychicznie, w celu uzyskania od niego informacji, oświadczeń oraz przyszłych wyjaśnień, czym działał na szkodę interesu publicznego i prywatnego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k. i z art. 246 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., 3) w dniu 26 stycznia 2015 r. w [...], będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, wykonując czynności służbowe z zatrzymanym w związku z Europejskim Nakazem Zatrzymania D.B., przyjął od niego obietnicę uzyskania korzyści majątkowej w postaci obniżenia ceny lub podarowania samochodu [...] w zamian za stanowiące naruszenie przepisów prawa niedopełnienie obowiązków polegających na umożliwieniu zatrzymanemu przeprowadzenia szeregu rozmów telefonicznych z użytkowanego przez niego telefonu komórkowego, jak również bezpośredniego kontaktowania się z inną osobą, tj. o przestępstwo określone w art. 228 § 3 K.k., 4) w dniu 8 grudnia 2014 r. w [...], będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, działając na szkodę interesu publicznego, przekroczył swoje uprawnienia poprzez nakłonienie zatrzymanego D.L. do ujawnienia, iż posiadany przez niego susz konopi innych niż włókniste pochodził z prowadzonej przez niego uprawy oraz nie dopełnił obowiązku prawidłowego zabezpieczenia procesowego w ten sposób, że nie ujął w protokole przeszukania faktu znalezienia tabletek ecstasy, w efekcie czego D. L. uzyskał korzyść osobistą, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 K.k., 5) w dniu 10 lutego 2015 r. w [...], będąc funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem tej jednostki Policji, działając na szkodę interesu publicznego, przekroczył swoje uprawnienia poprzez nakłonienie zatrzymanego M.M. do nieujawniania osoby, od której nabył on amfetaminę oraz nie dopełnił obowiązku prawidłowego zabezpieczenia procesowego – poprzez nieujęcie w protokole przeszukania znalezienia wagi elektronicznej i woreczków strunowych, w efekcie czego osoba, której danych nie ujawniono – dostawca narkotyku, uzyskała korzyść osobistą, tj. o przestępstwo określone w art. 231 § 2 K.k. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] Wydział II Karny postanowieniem z dnia 10 września 2015 r. zastosował wobec [...] P.H. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres jednego miesiąca, tj. do dnia 8 października 2015 r., z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia w kasie lub na rachunku bankowym Prokuratury Okręgowej w [...] poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie [...] złotych, w terminie do dnia 20 września 2015 r., a w przypadku spełnienia przez podejrzanego lub inną osobę powyższego warunku, zastosowane zostaną wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: poręczenia majątkowego w postaci pieniędzy w kwocie [...] złotych oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu, a także dozoru Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po dokonaniu analizy stanu faktycznego w dniu 13 października 2015 r. uwzględniając wniosek Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 11 września 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia [...] P.H. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. Następnie realizując obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 19 października 2015 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] oraz Przewodniczącego Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] w piśmie z dnia 22 października 2015 r. stwierdził, że zwolnienie [...] P.H. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest działaniem przedwczesnym, mogącym przynieść negatywne skutki dla całej służby. Natomiast w opinii Przewodniczącego Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] wskazano na pozytywne cechy wyżej wymienionego policjanta, brak w niej jednak konkretnego stanowiska w przedmiocie zwolnienia go ze służby. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] zwolnił [...] P.H. z dniem 27 stycznia 2016 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 19 i § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644, ze zm.). Rozkazowi temu, w oparciu o art. 108 § 1 K.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek wniesienia przez stronę od powyższego rozkazu personalnego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który – jak na wstępie podano – rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zauważył, iż zwolnienie policjanta na podstawie w/w przepisu ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że decyzja powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.). Komendant Główny Policji wskazał, iż w związku z przedstawieniem wyżej wymienionemu policjantowi w dniu 9 września 2015 r. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] zarzutów popełnienia czynów wskazanych w postanowieniu z dnia 7 września 2015 r. sygn. akt [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 9 września 2015 r. zawiesił [...] P.H. w czynnościach służbowych od dnia 10 września 2015 r. do dnia 9 grudnia 2015 r., tj. na okres 3 miesięcy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 27 listopada 2015 r. Następnie, rozkazem personalnym z dnia 4 grudnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia wyżej wymienionego policjanta w czynnościach służbowych od dnia 10 grudnia 2015 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 3 marca 2016 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie jest niesporne, że [...] P.H. jest podejrzany o pięciokrotne popełnienie przestępstw związanych z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje również fakt, że postępowanie jest prowadzone w wyniku działań operacyjnych wewnętrznych organów kontrolnych oraz to, że wydźwięk tego zdarzenia oraz towarzyszący mu przekaz medialny w tym względzie jest duży i w większości zdecydowanie negatywny. Podejrzenie policjanta o popełnienie w/w przestępstw, które są czynami o znacznym ciężarze gatunkowym, spotykającymi się w większości z negatywnym odbiorem społecznym (co można zaobserwować na podstawie dołączonych do akt postępowania artykułów prasowych oraz zamieszczonych do tych artykułów komentarzy) sprawia, iż [...] P.H. utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Komendant Główny Policji podkreślił, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego – a do takich należy zaliczyć zawód policjanta – pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii, co oznacza, że nie może pozostawać w służbie. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Realizowane przez Policję zadania wymagają, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie policjanta o zachowania zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu – jak w niniejszej sprawie – postawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" oraz autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyja budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania, ale również jest niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy. Policjanci muszą mieć świadomość, że nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności rozwiązania z [...] P.H. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, zapewniając stronie możliwość czynnego w nim udziału. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. Komendant Główny Policji wyjaśnił również, iż w postępowaniu w sprawie zwolnienia policjanta ze służby organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych temu policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy policjanta, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów należy do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości – właściwego sądu. Oznacza to, że w postępowaniu dotyczącym zwolnienia [...] P.H. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji nie był uprawniony, ani zobowiązany do rozstrzygania o winie policjanta w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego powodu nie mógł oceniać wartości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, a tym bardziej w jakikolwiek sposób odnosić się do winy policjanta, czy jego niewinności. Organ odwoławczy zauważył, iż okolicznością, która legła u podstaw wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, nie jest popełnienie przez wyżej wymienionego policjanta przestępstw, lecz przedstawienie mu przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstw. W związku z powyższym niecelowym jest prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchań strony lub świadków, a więc postępowania ukierunkowanego na ustalenie, czy dopuścił się on zarzucanych mu czynów. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy) istotnym jest fakt przedstawienia wyżej wymienionemu przez prokuratora zarzutów popełniania przestępstw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. stwierdził, że jest on niezasadny. W zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed nią wymagania. Tych kryteriów [...] P.H. nie spełnia, czemu organ pierwszej instancji dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, a ewentualne wady tego uzasadnienia zostały konwalidowane przez organ odwoławczy. Komendant Główny Policji w zakresie pozytywnego dla strony stanowiska Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] powołując treść art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wskazał , że przepis ten określa jedynie wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41ust. 2 pkt 5 tej ustawy, co nie oznacza, że musi być ona pozytywna. Zaskarżony rozkaz personalny był poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, przy czym negatywne odniesienie się tej organizacji do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma dla organu mocy wiążącej. Argumenty zaprezentowane w opinii, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej okoliczności, nie uzasadniają pozostawienia [...] P.H. w służbie. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, aby wykluczała związane z samym faktem toczącego się postępowania karnego ponoszenie jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1853/13). Ponadto Komendant Główny Policji uznał, że organ pierwszej instancji, mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zasadnie na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. nadał zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi P.H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1 i art. 107 K.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż zachodzi szczególnie ważny interes służby, o którym mowa w tym przepisie. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozkazów personalnych i przywrócenie skarżącego do służby, ewentualnie o uchylenie wydanych w sprawie rozkazów personalnych i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, że organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, iż interes publiczny – rozumiany jako interes Policji – przeważa nad słusznym interesem indywidualnym skarżącego policjanta. Przywołana przez Komendanta Głównego Policji argumentacja ma charakter ogólnikowy i tendencyjny. W sposób jasny i jednoznaczny nie wskazuje kryteriów, na podstawie których w niniejszym postępowaniu przyjęto prymat interesu ogólnego nad indywidualnym. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę szczególnej sytuacji życiowej i materialnej [...] P.H., któremu brakuje 3 miesiące do osiągnięcia stażu służby uprawiającego do przejścia na emeryturę oraz faktu, że do tej pory jego służba w Policji przebiegała nienagannie (był nagradzany za nienaganna służbę). Skarżący posiada na utrzymaniu dwójkę dzieci, w tym dziecko niepełnosprawne. Zdaniem skarżącego, w rozpoznawanej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone nieprawidłowo, gdyż m.in. w charakterze świadków nie przesłuchano pracujących z nim wspólnie policjantów oraz nie wzięto pod uwagę wszystkich dokumentów i opinii znajdujących się w aktach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego ma charakter ogólnikowy i wskazuje na tendencyjny sposób prowadzenia postępowania. Nie każdy bowiem, nawet publiczny, zarzut uczyniony policjantowi daje podstawę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające powinno doprowadzić organ do umorzenia postępowania, czego nie uczyniono, naruszając art. 105 § 1 K.p.a. Za bezprzedmiotowością niniejszego postępowania przemawia okoliczność, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego w jego sprawie. Dla ochrony interesu społecznego jest to rozwiązanie wystarczające, które godzi ten interes ze słusznym interesem strony. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego w pismach procesowych z dnia 10 i 11 października 2016 r. podtrzymał zarzuty skargi oraz dodatkowo podał, że Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt [...], po rozpoznaniu m.in. zażalenia P.H. uchylił zaskarżone postanowienie Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o czyn zabroniony z art. 231 § 1 K.k. i in. oraz że Prokuratura Okręgowa w [...] wszczęła śledztwo pod sygn. [...] w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, Wydział w [...], polegającego na bezpodstawnym prowadzeniu czynności operacyjno-rozpoznawczych w stosunku do funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...], w tym m.in. skarżącego P.H. oraz niezgodnym z procedurą karną gromadzeniem materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, powyższe miało istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W świetle w/w przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i jest podejmowany w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, gdyż Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając w jego celowość. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pojęcie "ważnego interesu służby" jest pojęciem nieostrym i niedookreślonym, to jednak z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. Pozwala organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, aby w konsekwencji mogły one zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego) jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny one zatem cieszyć się autorytetem w społeczeństwie, respektować zasady współżycia społecznego i dotrzymywać roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13). W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią, narusza ważny interes służby. W sprawie jest niesporne, że na skutek postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] września 2015 r. sygn. akt [...] skarżący stanął pod zarzutem pięciu przestępstw popełnionych w służbie (związanych z nadużyciem przyznanych policjantom kompetencji). W uzasadnieniu postanowienia podano, że postępowanie zostało zainicjowane przekazaniem do Prokuratury materiałów niejawnych uzyskanych w wyniku czynności operacyjnych Policji, zaś informacje wynikające z tych materiałów są powiązane ze sprawami karnymi prowadzonymi pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w [...]. Ponadto Sąd Rejonowy w [...] Wydział II Karny postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. zastosował wobec wyżej wymienionego policjanta środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres jednego miesiąca, z zastrzeżeniem, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia poręczenia majątkowego. W przypadku zaś spełnienia powyższego warunku, Sąd postanowił zastosować wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu oraz dozoru Policji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe okoliczności skutkowały tym, że P.H. przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii", a więc utracił atrybut konieczny do pozostania w służbie. Podzielił stanowisko organu, który uznał, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem wymienionych wyżej przestępstw w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślił, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest niezasadny. Sam fakt postawienia skarżącemu przez prokuratora zarzutów popełnienia przestępstw stanowi przesłankę do zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie powołanego przepisu. W tym przypadku jest on podejrzany o nadużycie i przekroczenie uprawnień podczas dokonywania czynności służbowych wobec zatrzymanych, a więc zachowań nielicujących z postawą oczekiwaną przez społeczeństwo od policjanta, czy też wręcz zachowań przez opinię publiczną napiętnowanych. Objęcie skarżącego przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, iż na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie może mieć wpływu okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa był cenionym i zaangażowanym w służbę policjantem, o czym zaświadcza opinia Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KPP w [...] oraz dotychczasowy nagradzany przebieg służby. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez niego cech umożliwiających mu pełnienie służby w szeregach Policji. Organ zatem trafnie przyjął, że wieloletnia, nienaganna służba skarżącego, wobec utraty przymiotów niezbędnych do jej dalszego pełnienia nie przemawia za pozostawieniem go w szeregach Policji. Z tego względu fakt, iż skarżący prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych, nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie zachowanie powinno być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Sąd pierwszej instancji wskazał także, iż z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ stosownie do art. 7 K.p.a. zważył słuszny interes strony oraz interes społeczny i zasadnie dał prymat temu drugiemu. W sytuacji podejrzenia przestępstw urzędniczych , interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Oceny tej nie może zmienić również postulowana sytuacja prywatna i rodzinna skarżącego, gdyż ciężar gatunkowy postawionych mu zarzutów wymagał stanowczych działań przełożonych, a te dyktowało dobro służby. W niniejszej sprawie została także spełniona przesłanka określona w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Rozkaz personalny organu pierwszej instancji został poprzedzony wystąpieniem do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która zajęła negatywne stanowisko w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Przedmiotowa opinia w/w organizacji nie ma jednak dla organu mocy wiążącej do której to kwestii odniósł się w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego. Ponadto organ zapoznał się z treścią listu otwartego policjantów Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia 22 października 2015 r., uznając, że ten dokument nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do argumentacji skargi wyjaśnił, że art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, aby wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13). Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie organ bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji mógł wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W zakresie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. stwierdził, iż jest on niezasadny. W przedmiotowym postępowaniu organ Policji nie jest organem postępowania karnego. Nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Dla organu wiążącym dokumentem, nadesłanym przez organ postępowania karnego, było w szczególności postanowienie o przedstawieniu zarzutów i zastosowaniu środka zapobiegawczego. Organ Policji nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Tej oceny dokonał Prokurator decydując się na postawienie skarżącego w stan oskarżenia. To utrata zdolności dalszego pełnienia służby przez policjanta, przy ocenie jego zachowań sprzeniewierzających się ideom zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego w zestawieniu z jego nienaganną dotychczasową służbą, sytuacją osobistą i rodzinną, dawały organowi wybór, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organ Policji w motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał dlaczego dał prymat interesowi społecznemu, tożsamemu z interesem służby. Ponadto Sąd pierwszej instancji podał, że podnoszone w piśmie procesowym z dnia 10 października 2016 r. okoliczności wskazujące na nieprawidłowości w postępowaniu karnym prowadzonym w sprawie skarżącego dotyczące uchybień proceduralnych nie miały wpływu na rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Z kolei załączone do pisma procesowego postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt [...], wydane po zamknięciu postępowania wyjaśniającego i wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie może przemawiać za dokonaniem przez organ Policji błędnych ustaleń w sprawie, prowadzących do wydania nieprawidłowego rozkazu personalnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.H., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 75 K.p.a., polegające na nierozstrzygnięciu postępowania w granicach sprawy, poprzez nieuwzględnienie okoliczności mającej istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, tj. nieuwzględnienie okoliczności sygnalizowanych przez pełnomocnika skarżącego w pismach z dnia 10 i 11 października 2016 r., a dotyczących wszczęcia przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. [...] śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, Wydział w [...] polegającego na bezpodstawnym prowadzeniu czynności operacyjno-rozpoznawczych w formie m.in. niejawnego rejestrowania ich za pomocą obrazu i dźwięku w pomieszczeniach służbowych zajmowanych przez funkcjonariuszy KPP [...], tj. R.D., B.M., P.H. i L.F., które to w konsekwencji materiały doprowadziły do wszczęcia przeciwko w/w w Prokuraturze Okręgowej w [...] śledztwa o sygn. akt [...], jak i polegającego na niezgodnym z procedurą karną gromadzeniu w toku przedmiotowego śledztwa materiału dowodowego, poprzez nakłanianie świadków, w tym pokrzywdzonych w osobach [...] i innych, do składania nieprawdziwych zeznań oraz wybiórczego gromadzenia materiału dowodowego, czym działali na szkodę interesu publicznego i prywatnego w/w, tj. o czyn z art. 231 § 1 K.k., art. 235 K.k. i art. 18 § 2 K.k. w zw. z art. 233 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Okoliczności te miały jednocześnie istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem wskazywały na możliwość wykorzystania w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak również Komendanta Głównego Policji, dowodów wbrew dyspozycji art. 75 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w związku z sygnalizacją w w/w pismach przez pełnomocnika skarżącego naruszenia przez organy obu instancji w toku postępowania w przedmiocie zwolnienia P.H. ze służby w Policji art. 75 K.p.a., polegającego na wydaniu decyzji w oparciu o dowód, co do którego istnieją wątpliwości dotyczące jego legalności, nie dokonał w sposób kompleksowy oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego, koncentrując się na przesłankach dopuszczalności stosowania przez organ tzw. uznania administracyjnego, w sytuacji, gdy w pierwszej kolejności Sąd powinien był ustalić, czy w toku postępowania administracyjnego miało miejsce na etapie gromadzenia dowodów naruszenie art. 75 § 1 K.p.a., co wywarło istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wywody Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnośnie dopuszczalności stosowania przez organy administracji publicznej kryterium tzw. uznania administracyjnego są przedwczesne oraz pozbawione ugruntowania jurydycznego, albowiem Sąd nie dokonał w należytym stopniu kontroli legalności postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia dowodów, co było konieczne wobec treści w/w pism pełnomocnika skarżącego. Zastosowanie norm uznaniowych jest dopuszczalne tylko do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, czyli stanu faktycznego ustalonego w oparciu o dowody zgodne z prawem. Ponadto autor skargi kasacyjnej z ostrożności procesowej wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, iż Komendant Główny Policji słusznie ustalił, że interes służby – interpretowany rozszerzająco jako interes publiczny – przeważa nad słusznie pojętym interesem prywatnym skarżącego P.H. i na tej podstawie utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na podstawie którego skarżący został zwolniony ze służby w Policji. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionego w niej zarzutu. Podał m.in., że Komendant Wojewódzki w [...] prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia P.H. ze służby w Policji przeprowadził dowody, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż zostały pozyskane w sposób sprzeczny z prawem, a zatem wbrew dyspozycji art. 75 K.p.a. i nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych, a następnie zastosowania normy prawa materialnego, w tym przypadku art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Powyższa nieprawidłowość nie została zauważona przez Komendanta Głównego Policji, który zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Potwierdza to fakt, że Prokuratura Rejonowa w [...] pod sygn. akt [...] prowadzi śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, Wydział w [...] polegającego na bezpodstawnym prowadzeniu czynności operacyjno-rozpoznawczych w formie m.in. niejawnego rejestrowania ich za pomocą obrazu i dźwięku w pomieszczeniach służbowych zajmowanych przez funkcjonariuszy KPP [...], tj. R.D., B.M., P.H. i L.F., które to materiały w konsekwencji doprowadziły do wszczęcia przeciwko w/w w Prokuraturze Okręgowej w [...] śledztwa o sygn. akt [...], jak i polegającego na niezgodnym z procedurą karną gromadzeniu w toku przedmiotowego śledztwa materiału dowodowego, poprzez nakłanianie świadków, w tym pokrzywdzonych w osobach [...] i innych, do składania nieprawdziwych zeznań oraz wybiórczego gromadzenia materiału dowodowego, czym działali na szkodę interesu publicznego i prywatnego w/w, tj. o czyn z art. 231 § 1 K.k., art. 235 K.k. i art. 18 § 2 K.k. w zw. z art. 233 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] jest prowadzone po uchyleniu przez Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt [...] postanowienia Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 6 czerwca 2016 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o czyn z art. 231 K.k. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że czynności w Prokuraturze Okręgowej w [...] miały miejsce przed dniem 6 czerwca 2016 r. Z uwagi na to organy Policji powinny odnieść się do tych okoliczności, czego nie dokonały. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia podanego w skardze kasacyjnej przepisu postępowania stwierdził, że jest on niezasadny, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 75 K.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważając zasadność powyższego zarzutu należało ocenić, czy fakt nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności sygnalizowanych przez pełnomocnika skarżącego w pismach procesowych z dnia 10 i 11 października 2016 r. i przedłożonych dokumentów wskazujących na nieprawidłowości w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym, miał znaczenie przy dokonywaniu kontroli legalności rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i stanowił naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 75 K.p.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, natomiast granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany uwzględnić z urzędu. Dodatkowo wskazać należy, iż w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyroki NSA z dnia: 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2438/11;). W ramach zarzutu naruszenia omawianego przepisu nie można również skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09, LEX nr 744745). Stosownie do treści art. 75. § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w sprawie zwolnienia P.H. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Powoływanie się w skardze kasacyjnej na naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 75 K.p.a., którego to naruszenia przez organy Sąd ten nie zauważył, jest chybione, gdyż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwolnienia wyżej wymienionego policjanta ze służby w Policji organ nie ma obowiązku, jak i uprawnienia, zarówno do weryfikowania postawionych mu w postępowaniu karnym zarzutów, jak i oceny prawidłowości jego prowadzenia. Kwestia ta dotyczy bowiem organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw, a także właściwości sądu powszechnego w sprawach karnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że okoliczności podnoszone przez pełnomocnika P.H. w pismach z dnia 10 i 11 października 2016 r. dotyczące postępowania karnego oraz przedstawione dokumenty wydane po zakończeniu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby i wydaniu rozkazu personalnego w tym przedmiocie nie mogły być uwzględnione przy kontroli legalności zaskarżonego rozkazu personalnego. Rozstrzygnięcia organów Policji determinował fakt, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] w dniu [...] września 2015 r. wydał postanowienie w sprawie o sygn. akt [...], w którym przedstawił [...] P.H. zarzuty popełnienia pięciu czynów karalnych wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 i § 2 K.k., 228 § 3 K.k. oraz z art. 246 K.k. Polegały one na przekroczeniu uprawnień i stosowaniu przymusu fizycznego i psychicznego wobec zatrzymanego, a nadto na przyjęciu obietnicy uzyskania korzyści majątkowej w zamian za niedopełnienie obowiązków służbowych. Zarzucane czyny były związane z wykonywaniem przez niego czynności służbowych i niewątpliwie rzutowały na wizerunek Policji. Tymczasem, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o Policji, skarżący jako policjant był uprawniony do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, a nie ewentualnego ich popełniania podczas wykonywania zadań służbowych. Prawidłowość bądź nieprawidłowość pozyskania dowodów, które legły u podstaw wydania przedmiotowego postanowienia, mogła być weryfikowana jedynie przez organy do tego uprawnione, do których organy Policji nie należały. Zauważyć należy, iż w tej sprawie przyjęto, że samo podejrzenie wyżej wymienionego policjanta o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą przez niego przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji "nieposzlakowanej opinii" (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji) i w konsekwencji uzasadnia zwolnienie ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy. "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Podejrzenie o popełnienie wymienionych na wstępie przestępstw, świadczy o niespełnieniu przez niego wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby w Policji. Przypisywane P.H. czyny karalne są naganne z punktu widzenia pełnionej przez niego służby oraz podważają jego wiarygodność jako policjanta niezbędną do wykonywania czynności służbowych oraz godzą w dobre imię Policji, w której pełnił służbę. Policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe, musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).