II SA/Lu 174/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zalesienie gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta C., po rozpoznaniu wniosku M. G. (dalej także: skarżący) złożonego w dniu [...] maja 1998 r. o wyrażenie zgody na zalesienie gruntów rolnych w miejscowości B., gmina S., to jest: gruntu ornego klasy RV o powierzchni 0,22 ha na działce nr ewid.[...], gruntu ornego klasy RV o powierzchni 0,70 ha na działce nr ewid.[...], pastwiska klasy PsV o powierzchni 0,25 ha na działce nr ewid.[...] i gruntu ornego klasy RV o powierzchni 2,44 ha na działce nr ewid.[...], decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], orzekł: 1. nie wyrazić zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntów rolnych klasy RV i PsV o powierzchni 0,95 ha oraz 0,09 ha gruntów klasy RIVb, wchodzących w skład działki nr [...] o powierzchni ogólnej 3,12 ha w miejscowości B., na terenie gminy S. – z uwagi na prowadzoną na tych gruntach wieloletnią, ekologiczną uprawę orzecha włoskiego; 2. nie wyrazić zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntów klasy RV o powierzchni 0,22 ha, stanowiących część działki nr [...] o powierzchni ogólnej 0,55 ha w B. – ze względu na występujące na nich wieloletnie zadrzewienie, pochodzące z samosiewu; 3. umorzyć postępowanie w części odnoszącej się do przeznaczenia pod zalesienie działki nr [...] w B. – ze względu na to, że wchodzące w jej skład grunty o powierzchni 2,44 ha zostały w całości zalesione w 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ opisał przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że w styczniu 2015 r. uzyskał wypis z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, informujący o położeniu działek nr [...] w granicy polno-leśnej, co oznacza możliwość przeznaczenia ich pod zalesienie. Podczas wizji lokalnej w terenie, przeprowadzonej [...] września 2015 r. okazało się, że grunty rolne klasy RV i PsV wchodzące w skład działki nr [...] są od 2007 r. zajęte pod uprawę orzecha włoskiego. Jest to uprawa o cyklu wieloletnim, co w sposób oczywisty uniemożliwia przeznaczenie tych gruntów do zalesienia. Istniejący na działce stan, utrwalono na fotografiach nr [...], wykonanych w dniu kontroli. Starosta poinformował, że w swoich ostatnich wyjaśnieniach pełnomocnik nie odniósł się, czy ma zamiar oraz faktyczną i prawną możliwość likwidacji na działce nr [...] części nasadzeń orzecha włoskiego, bez konsekwencji finansowych ze strony Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C.. Przy założeniu, że na rozpoczęcie i prowadzenie uprawy orzecha rolnik otrzymywał dotacje z ARiMR, zdaniem Starosty, celowym wydaje się obecnie doprowadzenie tych nasadzeń do plonowania, które rozpoczyna się zwykle w siódmym roku od nasadzeń. Jest przy tym wielce prawdopodobne, jak wskazał organ, że efekty finansowe osiągane przez rolnika z uprawy orzecha, mogą w późniejszym czasie znacznie przewyższać kwoty ekwiwalentu, jakie może on uzyskać z tytułu zalesienia gruntów. Natomiast, w trakcie lustracji działki nr [...] stwierdzono, że stanowiące jej część grunty rolne, klasy RV o powierzchni 0,22 ha, są na przeważającej części pokryte drzewostanem złożonym z gatunków lasotwórczych. Zinwentaryzowano na tej powierzchni 21 drzew, należących do czterech gatunków. Podczas dodatkowej kontroli w dniu [...] października 2015 r. na działce nr [...], przeprowadzonej bez obecności pełnomocnika stwierdzono, że na powierzchni 0,22 ha występuje łącznie 26 sosen o obwodach pni od 68 do 120 cm, 11 osik (60-110 cm), 8 brzóz (65-90 cm) i 1 dąb (80 cm). Opis zadrzewionych gruntów zawarto w notatce służbowej z kontroli, jak również utrwalono na ośmiu fotografiach, stanowiących załączniki do sporządzonej notatki. Mimo zakwestionowania przez skarżącego wieku drzew na działce, starosta podtrzymał ocenę, że najgrubsze drzewa – sosny o obwodach ponad 100 cm, są w wieku ponad 30, a pozostałe ponad 20 lat. Nawet przy przyjęciu mniejszego przedziału wiekowego drzew, zdaniem starosty, bezspornym jest fakt, że jeszcze przed nabyciem działki przez obecnego właściciela w 1998 r. zaprzestano rolniczego użytkowania gruntów, wskutek czego pojawiły się na nich samosiewy okolicznych gatunków. Jakkolwiek zatem w ewidencji gruntów, powstałe z samosiewu zadrzewienie, nadal jest traktowane jako użytek rolny, to według definicji zawartej w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach, stanowi ono las. Jedynie dwu bądź trzyarowa powierzchnia, przylegająca do zadrzewionego fragmentu łąki jest wolna od drzew. Nie można jej jednak brać pod uwagę, gdyż nie mogłaby po zalesieniu, utworzyć wydzielenia o minimalnej powierzchni 0,10 ha. Chociaż skarżący twierdzi, że cały ten obszar jest wykorzystywany do produkcji paszy, gdyż kosi się na niej zgodnie z zasadami ekologii trawę z przeznaczeniem na siano, to zgodnie z ustaleniami organu, nie ma aktualnie żadnej możliwości na przeznaczenie tych gruntów na zalesienia, ponieważ nie ma rozsądnego sposobu na zalesienie gruntów faktycznie zadrzewionych. Starosta wskazał nadto, że powodem umorzenia postępowanie w zakresie przeznaczenia pod zalesienie działki nr [...] w B., jest to, że działka ta została w całości zalesiona w grudniu 2005 roku. Odbyło się to na wniosek właściciela na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. dotyczącego udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych w ramach realizowanego planu rozwoju obszarów wiejskich. Obecnie jest to w całości las klasy IV, wyszczególniony w uproszczonym planie urządzenia lasu. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podzieliło w całości stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu tej decyzji i podkreśliło, że w tej sprawie wielokrotnie już orzekały organy obu instancji oraz sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 405/06, między innymi zauważył, że wnioskodawca, jak wynika z treści jego pism kierowanych do organów w latach 2002-2004, zmodyfikował swój pierwotny wniosek wskazując, że domaga on się rozpoznania tego wniosku na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. NSA podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji co do tego, że materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji winny stanowić przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, stosowane na podstawie przepisu międzyczasowego z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarantowanego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Sąd drugiej instancji stwierdził też, że brak rocznego limitu zalesienia, wobec obiektywnej niemożliwości spełnienia tej przesłanki, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia zgody na zalesienie w niniejszej sprawie. Warunki wydania pozytywnej decyzji dla strony w tej sprawie określone zostały w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. i spełnienie co najmniej jednego z nich jest wystarczające do przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia w trybie określonym w przepisach tej ustawy. Ponadto WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 179/13, zauważył, że skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. wyjaśnił, że jego wniosek z dnia [...] maja 1998 r. nie dotyczy zalesienia wspomnianych działek w całości, lecz jedynie części tych działek. W szczególności, jak wskazał ten Sąd, zmodyfikowany wniosek skarżącego, nie dotyczył już działki nr [...] w B., która w trakcie toczącego się blisko 15 lat postępowania administracyjnego została już zalesiona. Starosta C. zasadnie zatem, zdaniem Kolegium, stwierdził, że nie może rozpoznawać wniosku skarżącego w tej części i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie we wskazanym zakresie jako bezprzedmiotowe. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. nr 73, poz. 764 ze zm.), przez: a) przyjęcie, że uprawa orzecha włoskiego uniemożliwia przeznaczenie tych gruntów do zalesienia oraz, że przepisy tej ustawy nie dopuszczają zachowania na gruntach zalesianych zachowania jakichkolwiek istniejących drzew, podczas gdy rodzaj roślinności pokrywającej działkę rolną zgodnie z tym przepisem nie należy do warunków, od spełnienia których uzależnione jest przeznaczenie gruntów pod nasadzenia leśne; b) przyjęcie, że wyznaczone grunty działki ewidencyjnej nr [...] i nr [...] nie nadają się do zalesienia, podczas gdy grunty te kwalifikują się do zalesienia, ponieważ spełniają warunki określone w tym rozporządzeniu, a ponadto wykorzystywane są rolniczo; 2) art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909), poprzez przyjęcie, że wnioskowany do zalesienia grunt rolny o pow. 0,22 ha działki ewidencyjnej nr [...] jest lasem, podczas gdy zgodnie z tym przepisem jest to grunt rolny, gdyż oznaczony jest w prowadzonej przez Starostę [...] ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny klasy RV, a poza tym wykorzystywany jest rolniczo do ekstensywnej uprawy trawy kośnej zgodnie z realizowanym tam programem rolnośrodowiskowym; 3) art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., wskutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a także wskutek przyjęcia za podstawę decyzji wyników nierzetelnie przeprowadzonych oględzin działek rolnych i ustaleń wadliwego protokołu pokontrolnego; 4) art. 107 § 3 K.p.a., przez wadliwe, niespełniające normy ustawowej, uzasadnienie decyzji w części umarzającej postępowanie w zakresie przeznaczenia gruntu rolnego działki ewidencyjnej nr [...] do zalesienia, wskutek pominięcia w uzasadnieniu istotnych dowodów, niewskazanie faktów uznanych za udowodnione, niedokonaniu oceny materiału dowodowego i stanu faktycznego oraz na nieujawnieniu motywów jakimi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Ponadto skarżący zarzucił Kolegium błąd w ustaleniu stanu faktycznego, polegający na przyjęciu, że "nie ma rozsądnego sposobu zalesienia gruntów faktycznie zadrzewionych" i że "uprawa orzecha oraz istniejące zadrzewienie uniemożliwia sporządzenie planu zalesienia", i z tego powodu nie można uwzględnić wniosku o zalesienie, gdy tymczasem zasadność tego ustalenia wyklucza rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów inne niż rolne" (Dz. U. nr 48, poz. 290), zgodnie z którym sady i grunty rolne zadrzewione, na których występują drzewa z sukcesji naturalnej, podlegają zalesieniu (§ 5.2.5.a), a plan zalesienia dla gruntów rolnych również zadrzewionych sporządza nadleśniczy (§ 6.1.1.b). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd uwzględnił skargę również z innych powodów niż w niej wyrażone, mając na uwadze treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: P.p.s.a.), który zobowiązuje – co do zasady – Sąd do rozpoznania całości rozstrzyganej sprawy sądowoadministracyjnej, biorąc pod uwagę wszelkie istniejące naruszenia prawa, nawet, gdy nie zostały one wskazane przez stronę skarżącą w złożonej przez nią skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza w pierwszej kolejności, że bez mała 20-letni okres rozstrzygania wniosku M. G. (złożonego w dniu [...] maja 1998 r.) o wyrażenie zgody na zalesienie gruntów rolnych, nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Dał temu stanowczy wyraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Lu 8/14), oceniając, że bezczynność Starosty [...], po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 179/13, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu należy podnieść, że kwestia prawidłowości postępowania organów administracji publicznej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 179/13 miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 179/13, Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie miedzy innymi wnikliwe zbadanie, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki wydania zgody na przeznaczenie gruntów do zalesienia, mając na względzie, że art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. nie uzależnia wydania tej zgody od stwierdzenia, że wnioskowany do zalesienia grunt stanowi grunt orny. Ponadto Sąd zauważył, że wydanie decyzji w sprawie musi zostać poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem treści obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., a nadto organy administracji winny zbadać, czy obszar wskazanych przez skarżącego części działek ewidencyjnych spełnia wymóg co do minimalnej powierzchni zalesienia wynoszącej 0,10 ha, zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. Odnosząc wyżej przytoczoną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania do rozstrzygnięć organów obu instancji, stwierdzić należy, że organy nie w pełni je zrealizowały. Przede wszystkim Starosta C. wadliwie stwierdził, a ocenę tę podzielił organ odwoławczy, że zachodzi podstawa do odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntów rolnych klasy RV i PsV o powierzchni 0,95 ha oraz 0,09 ha gruntów klasy RIVb, wchodzących w skład działki nr [...] o powierzchni ogólnej 3,12 ha, z uwagi na prowadzoną na tych gruntach wieloletnią, ekologiczną uprawę orzecha włoskiego. Organ pierwszej instancji uznał – w odniesieniu do działek nr [...], że stwierdzony stan faktyczny i prawny powoduje, że mimo pozytywnych uzgodnień umożliwiających zrealizowanie wniosku "lecz przy równoczesnym zaniechaniu ze strony właściciela – przeznaczenie gruntów do zalesienia na obu działkach, nadal nie jest możliwe". Następnie organ odwołał się do szeregu domniemań faktycznych, uznając, że skoro właściciel gruntu nie odniósł się do tego, czy ma zamiar oraz możliwość likwidacji na działce nr [...] części nasadzeń orzecha włoskiego, bez konsekwencji finansowych ze strony Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C., zakładając, że otrzymał na ten cel dotację, to celowym jest doprowadzenia nasadzeń do plonowania, którego efekt finansowy prawdopodobnie znacznie przewyższy kwoty ekwiwalentu z tytułu zalesienia gruntów. Pomijając już kwestię posłużenia się w decyzji administracyjnej swoiście spekulatywną argumentacją, odwołująca się do nieznanej organowi woli strony postępowania, stwierdzić należy, że okoliczność istnienia obecnie na działce nr [...] uprawy orzecha włoskiego jest prawnie obojętna z punktu widzenia przesłanek dopuszczalności uwzględnienia wniosku strony o przeznaczenie gruntu do zalesienia. Organy obu instancji pominęły okoliczność, że istotą zagadnienia w sprawie jest przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia, a jest oczywiste, że taki charakter gruntu łączy się z możliwością jego rolniczego wykorzystania w okresie przed wydaniem decyzji starosty o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie może to budzić wątpliwości, zwłaszcza biorąc pod uwagę długotrwałość prowadzonego postępowania, w trakcie którego skarżący miał swobodę w wykorzystywaniu rolniczym swojej nieruchomości, a byłoby całkowicie nielogiczne, gdyby z niej nie korzystał przez kilkanaście lat. Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, starosta sprawdza wykonanie zalesienia i wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej i w przypadku stwierdzenia niespełnienia warunków określonych w art. 4 ust. 3 tej ustawy, starosta odmawia wydania decyzji administracyjnej o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej, a na wniosek nadleśniczego, w przypadku winy umyślnej właściciela gruntu, obciąża go kosztami sporządzenia planu zalesienia oraz kosztami sadzonek. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wyżej wskazany stan prawny znajdujący zastosowanie w sprawy skarżącego, starosta nie ma podstaw do zakwestionowania racjonalności wniosku strony, dysponując przy tym wystarczającymi uprawnieniami do weryfikacji prawidłowości przeprowadzonego zalesienia. Podobnie należy ocenić zagadnienie stanu upraw w odniesieniu do działki nr [...], gdzie zdaniem Starosty stwierdzono, że grunty rolne stanowiące jej część, klasy RV o powierzchni 0,22 ha, są na przeważającej części pokryte drzewostanem złożonym z gatunków lasotwórczych. Zasadny w tym zakresie jest zarzut skarżącego, że skoro działka ta stanowi grunt rolny i jest tak ujęta w prowadzonej przez Starostę [...] ewidencji gruntów i budynków (jako użytek rolny klasy RV), a przede wszystkim jest wykorzystywana rolniczo do ekstensywnej uprawy trawy kośnej, zgodnie z realizowanym tam programem rolnośrodowiskowym – czego w rozstrzyganej sprawie organy skutecznie nie podważyły – to okoliczność istniejącego na tej działce drzewostanu nie może mieć decydującego znaczenia dla oceny zasadności wniosku o zalesienie gruntu rolnego. Przypomnieć należy, że czynność zalesienia jest dokonywana na podstawie planu zalesienia, zaś uprawa leśna jest prowadzona przez właściciela gruntu zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu (art. 4 ust. 1 cyt. ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia). Oznacza to, że plan zalesienia powinien uwzględniać osiągnięcie jego celu, przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności sprawy, w tym istniejącego zadrzewienia, które, mając naturalny charakter, nie tylko nie jest sprzeczne z istotą zalesienia, ale odpowiada jego istocie, za co należy uznać dążenie do trwale zrównoważonej gospodarki leśna, w tym powiększania zasobów leśnych – art. 7 i 14 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) Zasada ta ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż wobec braku innych przeszkód do zalesienia – na co wskazały organy obu instancji – jedynie niemożność spełnienia przesłanek określonych w art. 3 ust. 1-3 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia mogłaby w sprawie stanowić negatywna przesłankę uwzględnienia wniosku skarżącego, czego jednak organy nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości. Niezasadny okazał się zarzut obrazy art. 107 § 3 K.p.a., przez wadliwe, niespełniające normy ustawowej, uzasadnienie decyzji w części umarzającej postępowanie w zakresie przeznaczenia gruntu rolnego działki ewidencyjnej nr [...] do zalesienia. Wbrew tezie skarżącego, uzasadnienie obu decyzji w tej części rozstrzygnięcia nie pomija żadnych istotnych dowodów, a stwierdzenie przez Starostę, że powodem umorzenia postępowanie w zakresie przeznaczenia pod zalesienie działki nr [...] w B., jest okoliczność, że działka ta została w całości zalesiona w grudniu 2005 roku, co odbyło się to na wniosek właściciela (na podstawie cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. dotyczącego udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych w ramach realizowanego planu rozwoju obszarów wiejskich) odwołuje się do prawidłowo ustalonych faktów i spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i lit. c P.p.s.a., zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy, stosownie do art. 153 P.p.s.a., uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym wyroku. Organ ten dokona zatem ponownej, wszechstronnej oceny niniejszej sprawy i w zależności od tej oceny podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Orzeczenie Sądu w przedmiocie kosztów postępowania znajduje podstawę w art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.