I OSK 402/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 82/16 w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Lu 82/16, wydanym po rozpoznaniu skargi S. P. na bezczynność Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. stwierdził bezczynność Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej z dnia 2 września 2013 r.; II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 września 2013 r.; IV. przyznał adwokatowi P. D. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 442,80 zł, w tym 82,80 zł należnego podatku od towarów i usług. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 2 września 2013 r. skarżący zwrócił się do Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: 1. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2007/2008; 2. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej grubej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2007/2008; 3. Czy wszystkie obwody dzierżawione przez Koło Łowieckie posiadają powierzchnię ponad 3000 ha; 4. Na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły szkody od zwierzyny dzikiej w roku gospodarczym 2007/2008; 5. W jakiej wysokości (sumarycznie) koło wypłaciło odszkodowania za jak pkt 4 w poszczególnych dzierżawionych obwodach; 6. W jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie koła w roku gospodarczym 2007/2008; 7. Czy koło korzystało w roku gospodarczym 2007/2008 z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości. Skarżący wskazał, że domaga się udostępnienia powyższych informacji poprzez umożliwienie mu wglądu do stosownych dokumentów oraz ewentualnego ich kopiowania w siedzibie Koła Łowieckiego, ewentualnie przesłania mu żądanych informacji w formie wydruku. W dniu 16 grudnia 2013 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Koła Łowieckiego w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 2 września 2013 r., zarzucając naruszenie art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej i domagając się nakazania temu podmiotowi rozpatrzenia złożonego wniosku i udzielenia żądanych informacji, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto, powołując się na art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący wniósł o wymierzenie przez Sąd grzywny osobie odpowiedzialnej za udzielenie informacji w imieniu Koła Łowieckiego. W odpowiedzi na skargę Koło Łowieckie wniosło o jej oddalenie i wskazało, że udzieliło skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w jego wniosku z dnia 2 września 2013 r. Jednocześnie, podkreśliło, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji przetworzonych, w związku z czym skarżący winien uprawdopodobnić, że uzyskanie przez niego tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał natomiast istnienia tej przesłanki. Dodatkowo, zauważyło, że skarżący jest pełnoprawnym członkiem tego Koła i w związku z tym ma dostęp do dokumentów będących w posiadaniu tego podmiotu. Żądane w niniejszej sprawie informacje skarżący mógł pozyskać biorąc udział w obradach walnego zgromadzenia członków Koła. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 721/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę skarżącego. Sąd wskazał, że w kontekście normy kolizyjnej zawartej w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej istotne znaczenie ma ustalenie, że skarżący jest pełnoprawnym członkiem Koła Łowieckiego, co zostało potwierdzone podczas rozprawy w dniu 1 lipca 2014 r. Oznacza to, że dostęp do dokumentów, będących przedmiotem zainteresowania skarżącego, przysługuje mu w ramach uprawnień członka Koła. Sąd uznał, że skoro wszystkie informacje objęte wnioskiem skarżącego, w formie odpowiadającej jego żądaniu, są zawarte w poszczególnych uchwałach walnego zgromadzenia Koła Łowieckiego, w tym przede wszystkim w uchwalonym przez ten organ na mocy § 53 pkt 6 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego planie budżetu i działalności Koła, skarżący, jako członek tego Koła, miał zapewniony do nich dostęp na podstawie art. 32 ust. 3 Prawa łowieckiego w związku z powołanymi przepisami Statutu PZŁ, co w świetle normy kolizyjnej art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza możliwość udostępnienia mu tych informacji w żądanej formie w trybie przepisów u.d.i.p. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2760/14, uchylił jednakże powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z tego powodu, że skarżący może domagać się udostępnienia żądanych informacji w oparciu o przepisy Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, którego jest członkiem, nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Statut Polskiego Związku Łowieckiego jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. W tej sytuacji wybór trybu uzyskania pożądanej informacji przez skarżącego (ustawowy lub statutowy) należał do niego, nie zaś do kompetencji adresata wniosku o informację. Ponownie rozpoznając przedmiotową skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w piśmie z dnia 2 czerwca 2016 r. wezwał Koło Łowieckie do uzupełnienia, w terminie 7 dni, odpowiedzi na skargę, poprzez wyjaśnienie, w jaki sposób Koło zapewniło skarżącemu realny dostęp do informacji objętej wnioskiem z dnia 2 września 2013 r., na etapie przed wniesieniem skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Zarząd Koła Łowieckiego w piśmie z dnia 11 czerwca 2016 r. wskazał, że w piśmie z dnia 19 stycznia 2014 r. (którego kopię załączono do odpowiedzi na wezwanie) udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 2 września 2013 r. Jednocześnie, organ nadmienił, że w podobnych sprawach do skarżącego, a także do jego żony oraz do jego syna, kierowane były zaproszenia do siedziby Koła, w celu udostępnienia informacji żądanych w składanych przez te osoby wnioskach. Zarząd Koła wyjaśnił, że działanie takie podyktowane było brakiem fachowej obsługi biurowej oraz urządzeń technicznych do kopiowania. Z zaproszeń tych skarżący nigdy nie skorzystał (w załączeniu organ przedłożył przykładowe kopie takich pism). W rezultacie, działając na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 279 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydał zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok, wskazując, że skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie ma uzasadnione podstawy. Koło Łowieckie dopuściło się bowiem bezczynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 2 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wskazał, że Koło Łowieckie jest podmiotem objętym obowiązkiem udostępniania informacji publicznych, a żądane przez skarżącego w niniejszej sprawie informacji są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, wniosek skarżącego z dnia 2 września 2013 r. podlegał załatwieniu w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy. Następnie, Sąd wskazał, że z nadesłanego przez Zarząd Koła Łowieckiego pisma z dnia 11 czerwca 2016 r. oraz załączonych do niego dokumentów niewątpliwie wynika, że Koło dopuściło się bezczynności w sprawie przedmiotowego wniosku z dnia 22 października 2016 r., albowiem wniosku tego nie załatwiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej jednak już po upływie tego terminu (a także po wniesieniu skargi, która do Sądu wpłynęła w dniu 17 grudnia 2013 r.) Koło Łowieckie w piśmie z dnia 19 stycznia 2014 r. (nadanym na adres do doręczeń skarżącego przesyłką poleconą w dniu 20 stycznia 2014 r.) udzieliło skarżącemu odpowiedzi m.in. na pytania sformułowane we wniosku z dnia 2 września 2013 r. W piśmie tym wskazano szczegółowo ile sztuk określonych gatunków zwierzyny dzikiej grubej i drobnej odstrzelono w poszczególnych obwodach łowieckich dzierżawionych przez Koło Łowieckie "[...]" w latach 2008-2013, natomiast poinformowano, że w odniesieniu do żądanych przez skarżącego danych w tym zakresie co do roku gospodarczego 2007/2008 brak jest dokumentów źródłowych umożliwiających precyzyjne wskazanie omawianych informacji (pytanie 1 i 2). Wskazano również, że wszystkie obwody dzierżawione przez Koło Łowieckie posiadają powierzchnię ponad 3000 ha (pytanie 3). Poinformowano skarżącego, w jakich rodzajach upraw wystąpiły szkody spowodowane przez zwierzynę dziką we wskazanym roku gospodarczym, a także w jakiej wysokości (łącznie) Koło wypłaciło odszkodowania za te szkody (pytania 4 i 5). Poinformowano także ogólnie o wysokości składki członkowskiej w roku gospodarczym 2007/2008 (pytanie 6). Udzielając zaś odpowiedzi na pytanie z pkt 7 wniosku Koło Łowieckie wskazało, że korzystało z dopłat z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w wysokości [...] zł. Treść tej ostatniej odpowiedzi, jak wskazał Sąd, pozwala uznać, że poinformowano skarżącego o jedynych formach wsparcia finansowego, z jakich Koło Łowieckie korzystało we wskazanym roku gospodarczym. Sąd stwierdził, że analiza treści pisma Koła Łowieckiego z dnia 19 stycznia 2014 r. w zakresie odnoszącym się do zapytania z dnia 2 września 2013 r., prowadzi do wniosku, że w istocie udzielone skarżącemu odpowiedzi czyniły zadość jego żądaniu, co świadczy o tym, że bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie ustała wraz z ich udzieleniem. Sąd podkreślił przy tym, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie posiada danych żądanych przez wnioskodawcę, obowiązany jest poinformować o tym ten ostatni podmiot, co niewątpliwie Koło uczyniło. Z nadesłanej przez Koło Łowieckie wraz z pismem z dnia 11 czerwca 2016 r. dokumentacji wynika nadto, że władze Koła, poza udzieloną skarżącemu pisemnie odpowiedzią, odnosząc się w późniejszym czasie do kolejnych wniosków skarżącego o udostępnienie informacji, kilkukrotnie doręczały mu pisma wskazujące na możliwość uzyskania wszelkich interesujących skarżącego informacji w siedzibie Koła, po wcześniejszym uzgodnieniu terminu spotkania (celem umówienia terminu ewentualnego spotkania każdorazowo podawano skarżącemu nr telefonu kontaktowego do przedstawiciela Koła; ponadto każdorazowo pisma te były nadawane listem poleconym, wobec czego brak jest podstaw, by kwestionować skuteczność ich doręczenia). W ocenie Sądu powyższe ustalenia świadczą o tym, że skarżący, już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, miał wielokrotnie zapewnianą realną możliwość dostępu do informacji o działalności Koła, w tym również informacji objętych wnioskiem z dnia 2 września 2013 r. Ubocznie Sąd wskazał, że z wyjaśnień Koła wynika, że skarżący nigdy z możliwości takiej nie skorzystał. Jednocześnie, Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że nie otrzymał pisma z dnia 19 stycznia 2014 r. zawierającego odpowiedzi m.in. na pytania z wniosku z dnia 2 września 2013 r. oraz, że pismo to wytworzone zostało "na potrzeby skargi". Niezależnie od tego, że pismo to nadane zostało na adres skarżącego jako przesyłka polecona, a skarżący nie wykazał, by dotyczyło ono innych kwestii, to już w odpowiedzi na skargę, która wpłynęła do Sądu 7 lutego 2014 r. i dotyczyła innej sprawy S. P. (II SO/Lu 152/13) Koło Łowieckie "[...]" informowało o udzieleniu skarżącemu odpowiedzi m.in. na wniosek z dnia 2 września 2013 r. oraz, że kopia pisma została przedłożona przy odpowiedzi na skargę z 27 grudnia 2013 r. a więc w sprawie II SAB/Lu 36/14. Skarżący miał natomiast dostęp do akt tej sprawy i akta te przeglądał w siedzibie Sądu w dniu 20 marca 2014 r. Nawet zatem gdyby przyjąć, jak wskazał Sąd, że wspomniane pismo, zawierające odpowiedź na wniosek z dnia 2 września 2013 r., nie zostało skarżącemu doręczone, to i tak należy stwierdzić, że najpóźniej w dniu 30 marca 2014 r. skarżący zapoznał się z jego treścią. Sąd stwierdził przy tym, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię, Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym – z jednej strony – nieznaczny okres zwłoki w zapewnieniu skarżącemu dostępu do wnioskowanych informacji, z drugiej strony – złożony zakres pytań składających się na przedmiotowy wniosek o udzielenie informacji publicznej, który niewątpliwie uzależniał udzielenie wnioskowanej odpowiedzi od wcześniejszego dokonania stosownych analiz i zestawień. Ponadto, Sąd uwzględnił charakter i specyfikę Koła Łowieckiego, które nie jest podmiotem dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowania i udostępnienia informacji. Sąd wskazał także, że postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania Koła Łowieckiego do załatwienia omawianego wniosku należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż stało się bezprzedmiotowe. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł zaś na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) i wskazał, że orzeczenie to obejmuje wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną przez pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym oraz w postępowaniu przed Sądem I instancji. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w zakresie punktów II i III, i wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący zarzucił, że wyrok Sądu I instancji w zaskarżonym zakresie wydany został z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 3 § 1 w zw. z art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez arbitralne stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy organ rzekomo odpowiedział na pytania skarżącego zawarte we wniosku z dnia 2 września 2013 r. po upływie prawie 5 miesięcy, dopiero po wniesieniu przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Przedstawione przez organ pisma nie zawierają w swej treści numeru dziennika nadawczego oraz kolejnych numerów pism nadanych co jest powszechną praktyką stosowaną przy wysyłaniu korespondencji przez ten organ i ma istotne znaczenie, gdyż skarżący, na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. zaprzeczył jakoby otrzymał od organu takową odpowiedź na swój wniosek z dnia 2 września 2013 r. Ponadto, Sąd I instancji zdaję się nie dostrzegać, jak wskazał skarżący, że nawet zakładając, ze organ w ogóle odpowiedział na pytania skarżącego to należy zauważyć, ze organ nie odpowiedział na wszystkie pytania skarżącego a niektóre odpowiedzi są niepełne. Jednocześnie, skarżący zarzucił, ze wyrok Sądu I instancji w zaskarżonym zakresie wydany został z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 149 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 września 2013 r. w sytuacji, gdy analiza przeprowadzona na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. przedstawionych przez organ odpowiedzi rzekomo przesłanych skarżącemu jednoznacznie wskazuje, że organ nie odpowiedział w ogóle na niektóre pytania, a na inne w sposób niepełny. Okoliczność ta była przy tym podnoszona przez skarżącego na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Skarżący upatruje się naruszenia przez Sąd I instancji zarzuconych w skardze kasacyjnej przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez arbitralne stwierdzenie, że bezczynność Koła łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy rzekoma jego odpowiedź – w dodatku niepełna – została udzielona dopiero po upływie prawie 5 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a także poprzez bezzasadne umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] do załatwienia wniosku z dnia 2 września 2013 r. w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie odpowiedział w ogóle albo w sposób pełny na wszystkie pytania wniosku. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w jego brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie stanowił, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powyższy przepis ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak art. 146 § 1, art. 147, art. 151, czy art. 145 § 1 p.p.s.a., czy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z wyżej wskazanych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa w bezczynności podmiotu zobowiązanego, a równocześnie stwierdził podstawy do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, to nie można Sądowi stwierdzającemu, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa zarzucić naruszenia ani art. 149 § 1 p.p.s.a. ani art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycjami zastosowanych przez Sąd I instancji norm prawnych. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. W pełni podzielić ponadto należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 187/17, w którym wskazano, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (zob. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11, LEX nr 1145065; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 745/11, LEX nr 1083687). Skarga kasacyjna w zakresie, w jakim strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów, które osobno, jak i w powiązaniu nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, nie mogła zatem odnieść skutku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Orzekanie w granicach skargi kasacyjnej wyklucza możliwość merytorycznej oceny tak wadliwie skonstruowanego zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1329/14, https://orzeczenia) oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy brak podstaw do twierdzenia, że sposób zrealizowania przez Sąd I instancji kontroli sądowoadministracyjnej i zastosowania środków określonych w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.) nastąpił w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258 – 261 p.p.s.a