II SAB/Bd 38/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi C. L. na bezczynność Centrum Sztuki Współczesnej [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. P. z dnia [...] marca 2016 r. C. L. na podstawie art. 50 § 1 oraz 52 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność C. S. W. "Z. C." w T. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w dniu [...] lutego 2016 r. w sprawie udostępnienia notatki służbowej podpisanej przez troje pracowników CSW dotyczącej "sytuacji zniszczenia przedmiotów na wystawach z rzekomej winy kuratorów Festiwalu A. i W. T., o której mowa w wywiadzie dyrektora CSW - W. K. dla G. W. (wydanie z dnia [...] lutego 2016 r.)". Jednocześnie skarżący wniósł o: 1. uznanie, iż CSW pozostaje w rażącej bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej; 2. zobowiązanie CSW do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2016 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku w przedmiotowej sprawie, 3. zasądzenie od CSW na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Uzasadniając skargę jej autor wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej: u.d.i.p.) w dniu [...] lutego 2016 r., wystąpił do CSW z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie notatki służbowej podpisanej przez troje pracowników CS, dotyczącej sytuacji zniszczenia przedmiotów na wystawach z rzekomej winy kuratorów Festiwalu A. i W. T., o której mowa w wywiadzie dyrektora CSW - W. K. dla G. W. (wydanie z dnia [...] lutego 2016 r.) W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący otrzymał informację, że wnioskowana notatka nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w wyżej wymienionej ustawie i nie może zostać udostępniona i z takim stanowiskiem skarżący się nie zgadza, wskazując, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP każdy obywatel prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, zaś zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów. Natomiast, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnianiu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym, a na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Jednocześnie, jak podkreślił skarżący, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 5 u.d.i. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Uwzględniając powyższe regulacje, skarżący wskazał, iż zgodnie z § 1 Statutu stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Rady M. T. z dnia [...] listopada 2013 r. CSW jest "instytucją prowadzoną jako wspólna instytucja kultury Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Województwa Kujawsko - P. oraz Gminy M. T., działającą w szczególności na podstawie: 1. ustawy z dnia [...] października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r. poz. 406); 2. umowy z dnia [...] września 2005 r. w sprawie utworzenia i prowadzenia wspólnej instytucji kultury Inne, wraz ze stosownymi aneksami; 3. statutu." Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z § 2 ust. 2 Statutu "C. jest wpisane do Rejestru Instytucji Kultury prowadzonego przez Gminę M. T. pod nr 8/10 i posiada osobowość prawną"; ponadto, zgodnie z § 9 ust. 2 Statutu źródłami finansowania C. są m. in. dotacja podmiotowa z budżetu organizatora oraz z budżetów pozostałych stron umowy oraz dotacja celowa, dlatego w konsekwencji CSW, jako podmiot gospodarujący majątkiem publicznym, ma obowiązek udostępniać wszystkie informacji dotyczące majątku publicznego, którym to CSW gospodaruje. Skarżący zaznaczył także, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 1. natomiast zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak, niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt. II SAB/Wa 504/13, "w sytuacji gdy organ nie udzielił informacji w żądanej przez skarżącego formie, ani nie wydał w tej sprawie decyzji, to takie zachowanie nie doprowadziło do rozpatrzenia wniosku i tym samym organ pozostaje w bezczynności". W odpowiedzi na skargę Inne wniosło o oddalenie skargi. Argumentując swoje stanowisko w sprawie strona przeciwna podniosła, że w dniu [...] lutego 2016 r. na adres e-mail C. S. W. Z. [...] w T. wpłynął wniosek o udostępnienie notatki służbowej podpisanej przez troje pracowników C. S. W. Z. [...] w T., o której mowa w wywiadzie Dyrektora C. S. W. Z. [...] w T. - W. K. dla G. W. (wydanie z dnia [...] lutego 2016 r.), a wnioskodawca wskazał, że przesłanie wspomnianej notatki ma nastąpić na adres e-mail wnioskodawcy. W dniu następnym, tj. [...] lutego 2016 r. przesłana została na wskazany adres e-mail odpowiedź, w której wyjaśniono wnioskodawcy, że wskazana notatka stanowi notatkę wewnętrzną, zatem nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej dnia [...] września 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.). W dniu [...] marca 2016 r. wpłynęła do C. S. W. Z. [...] w T. skarga na bezczynność w przedmiocie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w uzasadnieniu której skarżący wskazał, że notatka służbowa podpisana przez troje pracowników C. S. W. Z. [...] w T., o której mowa w wywiadzie Dyrektora C. S. W. Z. [...] w T. - W. K. G. Wyborczej stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. C. S. W. Z. [...] w T. wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przedmiotowa notatka nie stanowi informacji publicznej, ponieważ o nadaniu notatce statusu informacji publicznej nie może przesądzać wyłącznie fakt wytworzenia przez pracowników C. S. W. Z. [...] w T., a ponadto przywołana notatka stanowi wewnętrzną korespondencję służącą gromadzeniu informacji dotyczących sposobu realizacji działań związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem w 2016 r. w C. S. W. Z. [...] w T. Festiwalu A. i W. T.. Zawarte w notatce informacje mają charakter porządkujący, stanowią rodzaj podsumowania działań, które to podsumowanie może potencjalnie przyczynić się do wysnucia wniosków odnośnie postępowania przy realizacji przyszłych wydarzeń artystycznych. Przedmiotowa notatka zdaniem strony przeciwnej nie rozstrzyga, ani też nie wskazuje sposobu załatwienia jakiejkolwiek sprawy, nie jest zatem wyrazem stanowiska C. S. W. Z. [...] w T. w zakresie rozwiązania konkretnej sprawy i w konsekwencji nie stanowi informacji publicznej. Wskazano również, że konstytucyjne prawo do pozyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, na które powołuje się skarżący, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu, czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się, czy będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, gdyż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2013 r. (sygn. akt I OSK 1769/13) racjonalny ustawodawca konstytucyjny, kreując prawo dostępu do informacji publicznej, nie zmierzał do wyposażenia obywateli w nieskrępowaną możliwość żądania ujawnienia wszelkich - nawet nieoficjalnych i roboczych - materiałów dokumentów, które organy władzy publicznej wytwarzają, pozyskują lub z których korzystają w toku swojej działalności. W uzasadnieniu przywołanego orzeczenia NSA podkreśliło, że procesowi podejmowania decyzji nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie, a osoby piastujące funkcje publiczne powinny dysponować pewnym marginesem swobody w gromadzeniu materiałów, danych, czy też wymianie korespondencji, służących realizowaniu przyznanych zadań i kompetencji. Zdaniem strony przeciwnej w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są one wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu i nie stanowią informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt l OSK 1105/13, a także wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12, w którym orzeczeniu NSA wskazało, że nawet jeśli dokument taki zawiera propozycję dotyczącą sposobu załatwienia określonej prawy (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie), to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji, po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia). Zwrócono też uwagę, że powyższe stanowisko wyrażone zostało również w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, w którego uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że "informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Pismem procesowym z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący podniósł, iż stanowisko strony przeciwnej nie zasługuje na uwzględnienie, podkreślając, iż w wyroku z dnia [...] listopada 2013 r., (sygn. akt P 25/12), który to wyrok przywołało CSW, Trybunał Konstytucyjny wskazał co prawda, że dokumenty wewnętrzne podlegają wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej, jednakże słusznie uznał, że dokumenty wewnętrzne to informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W przypadku notatek tego typu jak opisane powyżej niewątpliwie można mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej, jednakże notatka, której udostępnienia domaga się skarżący – w jego ocenie - ma zupełnie inny charakter, bowiem z wypowiedzi dyrektora CSW w wywiadzie z dnia [...] lutego 2016 r. jednoznacznie wynika, iż na podstawie informacji dotyczących zniszczenia przedmiotów na wystawach z rzekomej winy kuratorów festiwali, znajdujących się ww. notatce, podjęto decyzję o nie kontynuowaniu współpracy z kuratorami Festiwali A. i W. T.. Jednocześnie dyrektor CSW udostępniając do publicznej wiadomości informację o przedmiotowej notatce i jej treści, a także podjętych w związku z nią działaniach potwierdził, iż jej treść miała charakter dokumentu "przesądzającego o kierunkach działania organu". Zdaniem skarżącego odróżnić należy notatki służbowe służące wyłącznie wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, mające charakter stricte roboczy, od notatki przywołanej publicznie przez dyrektora CSW, bowiem poprzez publiczne powołanie się w trakcie trwania wywiadu na przedmiotową notatkę potwierdzony został jej status jako źródła oficjalnego stanowiska organu. W przekonaniu skarżącego na aprobatę zasługuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 września 2015 r. (sygn. II SAB/Bd 60/15), w którym WSA wskazał, iż notatki służbowe mają charakter informacji publicznej i muszą być udostępnione w trybie ustawy o dostępnie do informacji publicznej, a wyjątek stanowią notatki nieoficjalne - tj. projekty notatek lub zapisy w brudnopisie albo notatki włączone do akt postępowania. Wbrew twierdzeniom CSW, skarżący oświadczył, że nie opiera swojego wniosku o zaklasyfikowaniu przedmiotowej notatki jako informacji publicznej wyłącznie na fakcie wytworzenia jej przez pracowników CSW, przy czym art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawiera wyczerpującego katalogu informacji publicznych. Zdecydowanie nieuprawniony byłby jego zdaniem wniosek, iż warunkiem uznania danych publicznych za informację publiczną jest jedynie zmaterializowanie tej informacji w formie dokumentów urzędowych o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b tejże ustawy wynika przy tym, że informacją publiczną są również stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, w tym radnych i to niezależnie od formy utrwalenia tych stanowisk. Wyraz "informacja" obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż wyraz "dokumenty" i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2118/11). Skarżący podkreślił, iż przedmiotowa notatka została przygotowana przez pracowników CSW, stanowi źródło stanowiska, oceny i opinii organu, została sporządzona oficjalnie i stała się podstawą ważnych decyzji CSW; prawdopodobnie notatka ta została także dołączona do akt jako udokumentowanie określonych działań, dlatego nie ma żadnych podstaw, aby traktować przedmiotową notatkę jako dokument wewnętrzny o charakterze roboczym w związku z czym uwzględnienie skargi jest uzasadnione i konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782, dalej także jako "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej także jako "P.p.s.a."). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie udostępnia takiej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia. Od strony podmiotowej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Przedmiotem natomiast wniosku winna być wyłącznie informacja publiczna. Organ, do którego wpłynął wniosek, w pierwszej kolejności winien rozważyć możliwość udostępnienia informacji w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy żądana informacja publiczna nie może być udzielona ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 u.d.i.p., w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), organ odmawia udzielenia informacji w formie decyzji administracyjnej. Podmiot może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewskazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ winien poinformować wnioskodawcę pismem, iż sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Forma decyzji administracyjnej jest przewidziana wyłącznie dla rozstrzygnięć dotyczących informacji publicznych, bowiem tylko do takich informacji znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że żądana przez wnioskodawcę notatka służbowa nie stanowi informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest ustalenie, czy żądana notatka służbowa zawiera informację publiczną oraz czy CSW jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zdania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Użyte przez ustawodawcę w art. 4 u.d.i.p. pojęcie "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu obywateli, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie związanych z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (vide: np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 sierpnia 2010r. w sprawie o sygn. akt I OSK 851/10, z 27 sierpnia 2014r. w sprawie o sygn. akt I OSK 169/14, z 18 października 2013r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1680/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że CSW jest instytucją kultury, działającą w oparciu o ustawę z 25 października 2005r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012r. poz. 406). Ma ona osobowość prawną i spełnia kryteria podmiotu obowiązanego do udzielania informacji publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej . Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji, w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie skarżący, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do CSW w T. z wnioskiem z [...] lutego 2016r., przesłanym drogą elektroniczną, o udostępnienie "notatki służbowej podpisanej przez troje pracowników CSW dotyczącej sytuacji zniszczenia przedmiotów na wystawach z rzekomej winy kuratorów Festiwalu A. i W. T., o której mowa w wywiadzie dyrektora CSW, p. W. K. dla G. W. -wydanie z [...] lutego 2016 r." Zdaniem skarżącego notatka dotycząca zniszczonych przedmiotów z winy kuratorów wystawy stanowiła podstawę do zerwania współpracy z kuratorami Festiwalu A. i W. T.. Notatka stanowi zatem stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej o niekontynuowaniu współpracy z instytucją kultury. Istotą sporu jest zatem ustalenie, czy żądana notatka służbowa stanowi źródło informacji publicznej. Notatka służbowa jest dokumentem, który został wytworzony przez pracownika organu administracji publicznej i dotyczy sfery faktów, może dotyczyć też wystąpień, opinii i ocen dokonywanych przez te organy i pracowników i jako taka stanowi informacje publiczną. Z punktu widzenia ustawy o dostępie do informacji publicznej treść tych dokumentów (notatek służbowych) jako wytworzonych przez organy władzy publicznej ma charakter informacji publicznej. Z orzecznictwa wynika, że przymiot informacji publicznej posiadają także dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem zadań w ramach realizacji zadań publicznych, czy też konkretnych spraw (vide: wyrok NSA z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2118/11). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że notatki służbowe mogą być informacją publiczną, której ujawnienia i udostępnienia może żądać obywatel. Każda informacja przedstawiciela władzy publicznej utrwalona w jakiejkolwiek formie ma walor informacji publicznej (vide: wyrok NSA z 14 września 2012r., sygn. akt I OSK 11771/12). Przyjmuje się, że notatki służbowe sporządzane np. przez Straż Miejską czy Policję mają walor informacji publicznej i muszą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjątek stanowią notatki nieoficjalne tj. projekty notatek lub zapisy w brudnopisie albo notatki włączone do akt postępowania przygotowawczego w sprawie karnej, lub akt sądowych (vide: wyroki: WSA w Lublinie z 4 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 2/14, WSA w Bydgoszczy z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Bd 118/14, NSA z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 617/14). W rozpoznawanej sprawie wskazana przez skarżącego notatka nie jest rutynowym dokumentem sporządzanym w warunkach i na zasadach przewidzianych dla funkcjonowania organów władzy publicznej. Dotyczy ona podmiotu wykonującego zadania publiczne lecz sposób rejestrowania określonych zdarzeń nie wynika wprost z obowiązujących przepisów. W tych okolicznościach notatka będzie nośnikiem informacji publicznej, o ile jej treść będzie stanowczym stanowiskiem organu w sprawie publicznej, sposobem załatwienia sprawy, działaniem zmierzającym do wywołania skutków o charakterze zewnętrznym w sferze publicznej. Co do zasady notatki służbowe mają charakter wewnętrzny, rejestrujący określone fakty i zdarzenia, które mogą być dopiero podstawą do podejmowania określonych zadań czy działań w sferze publicznej. Należy też podkreślić, że celem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie jest uzyskiwanie odpowiedzi na wszelkie kwestie interesujące podmioty zewnętrzne, zwłaszcza gdy dotyczą sfery wewnętrznej, mają charakter porządkowy, rejestrujący określone fakty, czy zdarzenia. Skarżący wskazuje na wywiad prasowy dyrektora CSW jako źródło wiedzy o żądanej notatce. W tych okolicznościach konieczne jest więc odwołanie się do wskazanego artykułu i ustalenie, czy organ słusznie twierdzi, że nie jest ona nośnikiem informacji publicznej, stanowiąc dokument o charakterze wewnętrznym i porządkującym. Oceniając tę kwestię należy jednak podkreślić, że z wywiadu nie wynika, iż przyczyną zerwania współpracy z kuratorami wystawy były ustalenia zawarte w notatce, co zdaniem skarżącego przemawiałoby za uznaniem, że mamy do czynienia z informacją publiczną, zawartą w tym dokumencie. Dyrektor wskazał na zupełnie inne przyczyny zakończenia współpracy, odnosząc się krytycznie do profesjonalizmu kuratorów w realizacji inicjatyw kulturalnych. W sprawie zniszczonych przedmiotów dyrektor stwierdził, że "powiedzmy, że coś takiego nastąpiło", "zostało to wyprostowane, na tę okoliczność sporządzono notatkę służbową". Nie stwierdził on, że doszło do zniszczenia przedmiotów i fakt ten miałby walor informacji publicznej zawartej w notatce. Z wypowiedzi dotyczącej notatki wynika, że odnosiła się ona do wyjaśnienia pewnej sytuacji. Fakt wyjaśnienia jakiegoś nieporozumienia nie jest opinią, czy oceną organu władzy publicznej. W tych warunkach należy podzielić stanowisko organu o wewnętrznym charakterze i znaczeniu tego dokumentu. Nie był to dokument rutynowo sporządzany przez instytucję publiczną, nie był wytworzony w związku z funkcjonowaniem placówki, jej działalnością i wykonywaniem określonych ustawowo zadań publicznych. Odnosił się do bliżej nieokreślonego nieporozumienia, stanowiąc o jego wyjaśnieniu, co wynika z wywiadu, na który powołał się skarżący. Sam natomiast fakt podpisania notatki przez pracowników instytucji kultury nie przesądza, że mamy do czynienia z informacją publiczną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.