IV SA/Gl 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi L. A. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż., działając na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), nie stwierdził u L.A. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że L.A. był zatrudniony w A (od 1964 r. do 1967 r.), w przedsiębiorstwie "B" w Z. (od 1968 r. do 1970 r.) a od 1970 r. do nadal prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "C" w Z. Następnie organ ustalił na podstawie wyników pomiarów przeprowadzonych w należącym do strony zakładzie stolarskim, że praca na stanowisku stolarza związana była z ekspozycją na hałas o natężeniu 85 dB (pomiar z 2000 r.) oraz 84,5 dB (pomiar z 2003 r.). Jednocześnie organ zauważył, iż pomiary dla samej strony, będącej pracodawcą nigdy wcześniej nie były dokonywane natomiast przeprowadzono je dopiero w toku postępowania ustalając, że natężenie hałasu, na który L.A. był narażony wynosiło 86 dB. Pomimo tego organ I instancji podkreślił, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej albowiem dwie orzekające w sprawie specjalistyczne jednostki medyczne, to jest Poradnia Chorób Zawodowych przy Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - w orzeczeniu z dnia [...]r. nr [...] oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Szpital w S. - w orzeczeniu z dnia [...]r. nr [...] nie stwierdziły podstaw do rozpoznania u L.A. choroby narządu słuchu o charakterze zawodowym. Poza tym organ stwierdził, na podstawie orzeczenia z dnia [...]r., że u strony występuje niedosłuch mieszany ucha prawego oraz niedosłuch odbiorczy ucha lewego o przeważającej komponencie ślimakowej. Podwyższenie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz wynosi 59 dB dla ucha prawego i 40 dB dla ucha lewego, z kolei wykonana trzykrotnie audiometria tonalna wykazała ubytki słuchu typu mieszanego w uchu prawym, z zachowaną rezerwą ślimakową do 40 dB oraz ubytki słuchu typu odbiorczego (szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości) przy rezerwie ślimakowej wynoszącej 15 dB w uchu lewym, co wyklucza obecność komponenty przewodzeniowej. Tym samym w ocenie jednostki orzeczniczej drugiego szczebla, stan narządu słuchu badanego nie spełnia kryteriów diagnostyczno-orzeczniczych wymienionych w wykazie chorób zawodowych albowiem stwierdzenie choroby zawodowej jest możliwe jedynie w przypadku ustalenia, że obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu ma charakter ślimakowy lub czuciowo-nerwowy. Tymczasem u L.A. w uchu prawym zdiagnozowano niedosłuch mieszany, (przewodzeniowo-odbiorczy), nietypowy dla skutków działania hałasu w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej. Równocześnie podkreślono, że niedosłuch stwierdzony u wyżej wymienionego w uchu lewym nie przekracza minimalnego kryterium podwyższenia progu słuchu ustalonego w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r. na poziomie 45 dB dla ucha lepiej słyszącego. Pismem z dnia 12 września 2009 r. L.A. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...]r. nr [...], nie zgadzając się z wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciem. Odwołujący wskazał, iż przepracował w narażeniu na hałas o znacznym natężeniu 40 lat, z czego przez pierwsze 20 lat "nie osłaniał uszu nausznikami, które były wówczas niedostępne". Dodał również, że na ucho lewe praktycznie nie słyszy, a choroba narządu słuchu powoduje u niego szumy uszne oraz zawroty głowy, które uniemożliwiają mu nie tylko pracę, lecz także codzienne funkcjonowanie. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. nr [...]. L.A. zaskarżył wyżej wymienioną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 813/09 uchylił decyzję z dnia [...]r. nr [...] ze względu na naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 7 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, co do której istnieją poważne wątpliwości, czy została podpisana przez osobę uprawnioną. Jednocześnie Sąd odstąpił od oceny zarzutów obejmujących ustalenia organów sanitarnych a dotyczących braku spełnienia przez skarżącego przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej albowiem w sytuacji, gdy nie zostało wyjaśnione, czy pełniąca obowiązki Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. M.B. wydając decyzję działała na podstawie stosownego aktu powołania i zgodnie z jego zakresem, analiza merytorycznych zagadnień związanych z prawidłowością rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest bezprzedmiotowa. Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. ponownie utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Również wyżej wymieniona decyzja została zaskarżona przez L.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 275/11 uchylił decyzję z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy nie zauważyły modyfikacji jednostki chorobowej określonej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych dokonanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie 3 lipca 2009 r. a mianowicie obok ślimakowego wprowadzono nowy typ uszkodzenia słuchu - czuciowo-nerwowy, co do którego placówki medyczne w ogóle się nie wypowiedziały. Zdaniem Sądu kwestia ta ma charakter medyczny i nie można jej rozstrzygnąć bez fachowej wiedzy, która w tych sprawach wynika z opinii lekarskich. Zatem sprawa w tym kierunku nie została wyjaśniona. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż nietrafne było wydanie decyzji w nowym stanie prawnym na podstawie badań i orzeczeń lekarskich powołujących się na przesłanki istniejące w poprzednim stanie prawnym. Dlatego w ocenie Sądu konieczne było zasięgnięcie opinii uzupełniającej. Ponadto Sąd wskazał na rozbieżności występujące w orzeczeniach lekarskich co do charakteru i poziomu ubytków słuchu a mianowicie placówka medyczna pierwszego stopnia stwierdziła występowanie u strony obustronnego niedosłuchu o charakterze mieszanym o poziomie niedosłuchu dla UP 80dB, a dla UL 55 dB, natomiast placówka medyczna drugiego stopnia wskazał na niedosłuch mieszany ucha prawego i odbiorczy ucha lewego o przeważającej komponencie ślimakowej na poziomie dla UP 59dB, a dla UL – 40dB. W opinii Sądu również i ta okoliczność wymagała jednoznacznego wyjaśnienia. Ponadto Sąd wyjaśnił, że w sytuacji, w której skarżący w toku postępowania wskazuje na zawodowe tło schorzenia, czego zresztą organy nie kwestionowały, rzeczą placówek medycznych, a zwłaszcza organów orzekających, jest wskazanie innych możliwych przyczyn powstania uszkodzenia słuchu. Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. po raz kolejny utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zadaniem jednostek orzeczniczych w sprawach chorób zawodowych nie jest ustalanie pozazawodowych przyczyn chorób i przeprowadzenie w tym kierunku szczegółowej diagnostyki różnicowej, a jedynie wskazanie na możliwe inne niż zawodowe czynniki ryzyka występowania tych chorób. Następnie organ wskazał, iż pismem z dnia 3 września 2012 r. poinformował L.A. w trybie art. 10 K.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi strona nie zgodziła się z orzeczeniem IMPiZŚ w S. z dnia [...]r. wnosząc zastrzeżenia do wyników badań i sposobu ich przeprowadzania oraz oświadczając, że "nigdy nie była leczona na zapalenie ucha". Równocześnie organ powtórzył, iż lekarze kompetentnych placówek medycznych w trakcie badań audiologicznych rozpoznali u L.A. zmiany pozapalne w narządzie słuchu uniemożliwiające rozpoznanie choroby zawodowej. Pismem z dnia 17 października 2012 r. L.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...]., zarzucając jej naruszenie: - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy przemawiających na korzyść skarżącego, - art. 80 K.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność sprzeczną ze stanem faktycznym, - art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nader oszczędne dostosowanie się do wskazań Sądu zawartych w poprzednio wydanym wyroku, - zasady zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez zaniechanie udzielenia skarżącemu informacji o ukończeniu postępowania dowodowego i możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 10 § 1 K.p.a. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, w miarę potrzeby również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi oświadczył, że posiada dokument wystawiony przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...], który został mu wystawiony w następstwie stwierdzenia pomyłki w poprzednio wydanych przez tą jednostkę dokumentach - tych samych, na których oparł się organ I instancji wydając swoją decyzję. Następnie skarżący wyjaśnił, że wniósł odwołanie we własnym zakresie a ponieważ nie posiada wiedzy umożliwiającej skuteczne sformułowanie zarzutów odwoławczych nie powiadomił organu odwoławczego, że stanowisko Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. opiera się na pomyłkowym ustaleniu, jakoby skarżący chorował na zapalenie ucha, czyli na okoliczności nieprawdziwej, na której oparto decyzje organów obu instancji. Wyrokiem z dnia 14 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt IV SA/Gl 964/12 oddalił skargę L.A. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...]. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 558/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądził od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz L.A. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegający na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie odniósł się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, a mianowicie z przedstawionego przez skarżącego pisma Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia 24 lutego 2012 r. Z treści tego pisma wynika, iż jest ono odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 8 lutego 2012 r. i zawiera poprawione orzeczenie lekarskie Nr [...] wraz z przeprosinami Ośrodka za zaistniałe nieścisłości. Jednocześnie WOMP poinformował stronę, iż wyniki badań przeprowadzone w Szpitalu Specjalistycznym w Z. w dniu 27 września 2011 r. były i są ujęte w treści orzeczenia lekarskiego jako badanie obiektywne słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu – ABR. Ośrodek wyjaśnił też, iż zawarte w orzeczeniu lekarskim stwierdzenie dotyczące przebytego zapalenia ucha środkowego prawego zostało sformułowane na podstawie informacji pozyskanych z karty wypisowej ze Specjalistycznego Szpitala Miejskiego w B. z dnia 2 marca 1994 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że dokument, na który powołuje się skarżący kasacyjnie, a który w jego ocenie kwestionuje podłoże pozapalne stwierdzonego niedosłuchu odnosi się do orzeczenia lekarskiego Nr [...] i wyniku badania przeprowadzonego w Szpitalu Specjalistycznym w Z. w dniu 27 września 2011 r. W aktach sprawy nie ma jednak tego orzeczenia, ani wskazanych wyników badań natomiast sąd I instancji nie podjął próby wyjaśnienia tej kwestii i oceny, na ile miałoby to znaczenie w sprawie, a więc czy mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Poza tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd I instancji nie mógł dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jednakże, gdyby stwierdził, że zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, powinien był uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ powinien uzupełnić. Reasumując zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istniały przesłanki do przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu uzupełniającego z dokumentów, o jakich mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – rozpatrując sprawę ponownie – zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Z uwagi na fakt, że sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy znajdzie obecnie przepis art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa istnieje tylko wtedy, gdy: - stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; lub - po wydaniu orzeczenia NSA zmienił się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Jednakże, jak podkreśla się w piśmiennictwie, z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268), natomiast w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez NSA wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. Jednakże, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w niniejszej sprawie ten stan nie został wyjaśniony i nie została przeprowadzona przez Sąd I instancji prawidłowa kontrola zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, iż w przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt IV SA/GI 964/12 i przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania zawarł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stanowisko, którym sąd pierwszej instancji jest związany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego istniały przesłanki do przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu uzupełniającego z dokumentów, o jakich mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., a mianowicie z przedstawionego przez skarżącego pisma Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia 24 lutego 2012 r. skierowanego do skarżącego. Z treści tego pisma wynikało, iż jest ono odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 8 lutego 2012 r. i zawiera poprawione orzeczenie lekarskie Nr [...] i wyniku badania przeprowadzonego w Szpitalu Specjalistycznym w Z. w dniu 27 września 2011 r. We wskazanym piśmie wyjaśniono, że zawarte w orzeczeniu lekarskim stwierdzenie dotyczące przebytego zapalenia ucha środkowego prawego zostało sformułowane na podstawie informacji pozyskanych z karty wypisowej ze Specjalistycznego Szpitala Miejskiego w B. z dnia [...]r. W ocenie skarżącego są to dokumenty, które kwestionują podłoże pozapalne niedosłuchu, a zatem mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew ciążącemu na organach obowiązkowi nie wyjaśniono zatem wszelkich okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jednocześnie, że Sąd I instancji nie mógł dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie za Naczelnym Sądem Administracyjnym uznaje, że organ winien dopuścić wniosek dowodowy skarżącego, i w tym zakresie uzupełnić postępowanie dowodowe o wskazane we wniosku dokumenty oraz wyjaśnić, co stanowi o stwierdzeniu bądź nie przedmiotowej choroby zawodowej. Zdaniem składu orzekającego organ inspekcji sanitarnej winien dążyć do wyeliminowania zauważonych uchybień, a następnie rozstrzygnąć kwestię choroby stwierdzonej u strony w aspekcie jej etologii o podłożu zawodowym, stosując się do powyższych uwag i wskazówek Sądu. W okolicznościach sprawy należało uznać zaskarżoną decyzję za przedwczesną bowiem stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony. W ocenie Sądu organy administracji orzekające w sprawie naruszyły zasadę wynikającą z art. 7 Kpa, przewidującą obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy przed podjęciem decyzji. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, wobec zaistnienia powyżej wskazanych braków postępowania, a więc nie podjęcia w sprawie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, a wpływających na ustalenia zawarte w wydanych już w danym przedmiocie ostatecznych i prawomocnych orzeczeniach, zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.