II SA/Ke 167/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] odmawiającą aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu C., gmina W., polegającej na usunięciu rozbieżności dotyczących przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że pismem z dnia 8 lipca 2015 r. A.M. zwrócił się do Starosty o usunięcie rozbieżności odnośnie przebiegu granic działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym C., gm. W. oraz o sporządzenie na koszt Skarbu Państwa dokumentacji geodezyjnej przedstawiającej prawidłowy przebieg granic dla tej działki. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. A.M. uściślił żądanie domagając się podjęcia stosownych działań w celu wyeliminowania błędnych danych w zakresie przebiegu wszystkich granic działki nr [...], stanowiącej jego własność. Po uznaniu za strony właścicieli i osób władających działkami nr [...]sąsiadującymi bezpośrednio z działką wnioskodawcy oznaczoną numerem [...], Starosta zawiadomił wszystkie strony o wszczęciu postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu C., mającej na celu wyeliminowanie błędnych danych w zakresie przebiegu granic działki nr [...]. Uzasadniając wspomnianą na wstępie decyzję z dnia [...] odmawiającą wnioskowanej aktualizacji operatu ewidencyjnego, organ wyjaśnił, że dokonana w sprawie analiza danych i dokumentów wykazała, że zawarte w aktualnej ewidencji informacje i wymiary działki nr [...] są zgodne z materiałami źródłowymi. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ II instancji ustalił, że ewidencja gruntów obrębu C. została założona w 1965 r. w oparciu o dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków. W sporządzonym wówczas operacie znajduje się szkic polowy nr 1 wykonany w maju 1961 r., na którym została pomierzona między innymi działka nr [...]. Dane pomiarowe znajdujące się na tym szkicu nie pozwalają jednak na jednoznaczne określenie przebiegu granic działki nr [...]. W latach 1972-1975 dla wsi C. została wykonana aktualizacja ewidencji gruntów i budynków, z której operat został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W operacie tym znajduje się szkic polowy nr 5 z pomiaru między innymi działki nr [...]. W oparciu o sporządzone wówczas szkice została zaktualizowana mapa ewidencyjna wsi C., na której stan ewidencyjny odpowiada stanowi wykazanemu na aktualnej mapie ewidencyjnej. W oparciu o zaktualizowaną w 1972 r. mapę ewidencyjną został w dniu 11 września 1974 r. wydany dla W. M. i jego żony S. M. akt własności ziemi nieruchomości o łącznej powierzchni 7,62 ha, obejmującej między innymi działkę nr [...]. Dla objętego tym aktem gospodarstwa rolnego została założona księga wieczysta nr Kw. [...]. Umową z dnia 13 października 1986 r. W. i S. małżonkowie M. przekazali w/w gospodarstwo rolne swojemu synowi A. M., który jest obecnie ujawniony jako właściciel w w/w księdze wieczystej mającej obecnie numer [...]. Dla sąsiadujących z działką numer [...] działek o numerach: [...], również zostały założone księgi wieczyste, przy czym podstawą oznaczenia tych działek były wyrysy z mapy ewidencyjnej gruntów powstałej w wyniku aktualizacji dokonanej w latach 1972 – 1974. Porównując aktualną mapę ewidencyjną z danymi zawartymi na wspomnianym wyżej szkicu polowym nr 5 z początku lat 70—tych, organ stwierdził, że w odniesieniu do przebiegu granic działki nr [...] dokumenty te są ze sobą zgodne. Organ przytoczył następnie mające w sprawie zastosowanie przepisy art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, § 44 pkt 2 i § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2015.520 ze zm.), dalej rozporządzenia ws. ewidencji gruntów stwierdzając, że jednym z dokumentów, na podstawie których wykazuje się w ewidencji przebieg granic działek ewidencyjnych jest dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzona przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów. Ponieważ więc z materiału dowodowego wynika, że granice działki nr [...] na mapie ewidencyjnej są zgodne z dokumentacją geodezyjną, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzoną przy zakładaniu ewidencji gruntów i jej aktualizacji, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, organ nie znalazł podstaw do ich zmiany. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że mapa scaleniowa z 1931 r., na którą powoływał się A.M. , nie stanowi podstawy do wykazania na jej podstawie przebiegu granic przedmiotowej działki w ewidencji gruntów. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję odmawiającą aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu C. poprzez doprowadzenie do zgodności zapisów dotyczących działki nr [...] z mapą scaleniową z 1931 r. Szkic polowy nr 16 znajdujący się w operacie technicznym nr 2394-62/96, na który powołał się odwołujący się, dotyczy pomiaru budynku i elementów zagospodarowania terenu, lecz nie odnosi się do przebiegu granic działek ewidencyjnych. Ponadto stan wykazany w ewidencji gruntów obrębu C. dotyczący działki nr [...] jest prawidłowy, ponieważ jest zgodny z materiałami źródłowymi w tym z dokumentami, na podstawie których ustalono stan prawny przedmiotowej działki, tj. na podstawie których wydano akt własności ziemi. Organ zauważył ponadto, że przebieg granic działki nr [...] wykazany w ewidencji gruntów nie stanowi przeszkody do ustalenia granic tej nieruchomości w inny sposób, na przykład w drodze postępowania rozgraniczeniowego, zwłaszcza, że w Sądzie Rejonowym w Jędrzejowie VI Zamiejscowym Wydziale Cywilnym z siedzibą we Włoszczowie zostało wszczęte postępowanie w sprawie o rozgraniczenie działki nr [...] z działką nr [...]. Przebieg granic, który zostanie ustalony w tamtym postępowaniu zostanie następnie wykazany w ewidencji gruntów i budynków. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego A.M. wniósł o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 107 kpa oraz prawa materialnego, które miało znaczący wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1d, art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 36, § 37 i § 39 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów. Wniósł też o dopuszczenie dowodu z opinii wykonawcy pracy geodezyjnej przyjętej za numerem [...] do państwowego zasobu geodezyjnego we W. w dniu 30 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji nie rozpatrzył kluczowych w sprawie dowodów, tj. opinii geodezyjnej z 11 stycznia 2013 r. przyjętej do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej we W. w dniu 21 stycznia 2013 r. oraz opinii geodezyjnej wykonawcy pracy geodezyjnej przyjętej przez Starostę Wydział Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami za numerem ewidencyjnym [...] w dniu 30 grudnia 2014 r. Mimo tego, że przyjmując wyniki wymienionych prac do zasobów Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pozyskał informacje o wykryciu błędów w zakresie granic ewidencyjnych działki nr [...], nie podjął żadnych działań w kierunku wyeliminowania wskazanych błędów, czego nie zauważył organ odwoławczy. Zdaniem skarżącego w przypadku wykrycia błędnych danych w ewidencji gruntów, w oparciu o art. 24 ust. 2a pkt 1d oraz art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego informacje zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu w drodze decyzji administracyjnej. Przebieg granic ujawnia się natomiast w ewidencji gruntów na podstawie § 36 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów przy wykorzystaniu możliwości, jakie dają przepisy § 37 ust. 1 i 39 tego rozporządzenia. Organ II instancji nie zauważył, że Starosta wszczął postępowanie administracyjne w celu wyeliminowania błędnych danych ewidencyjnych, ale nie uzyskał na potrzeby tego postępowania dokumentacji geodezyjnej obrazującej prawidłowy przebieg granic działki [...], naruszając tym samym art. 7 kpa. Kwestionując pogląd organu, że kwestia mapy scaleniowej z 1931 r. została rozstrzygnięta decyzją z [...] autor skargi stwierdził, że tą decyzją jedynie utrzymano w mocy decyzję Starosty o odmowie aktualizacji operatu ewidencyjnego, polegającej na doprowadzeniu do zgodności przebiegu granic działki nr [...] z mapą scaleniową z 1931 r. Ponieważ mapa ta służyła do celów ewidencji gruntów do czasu założenia nowej ewidencji, uwidoczniony na niej przebieg granic znacząco różni się od przebiegu granic wykazanych na aktualnej mapie ewidencyjnej, a działka nr [...], podobnie jak i niektóre sąsiednie działki posiada wcześniejszą genezę prawa własności, niż wywodzącą się z aktów własności ziemi – mapa scaleniowa z 1931 r. powinna być w niniejszej sprawie uwzględniona. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnił, że ocena geodety, na którą powołano się w skardze, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przebiegu granic nie są wystarczające do ustalenia przebiegu granic tych działek w postępowaniu rozgraniczeniowym nie oznacza, że dane te są niewystarczające do określenia przebiegu granic działek dla celów ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. 2016.718 ze zmianami, dalej p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.). Decyzja ta nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ II instancji będące podstawą zaskarżonej decyzji, znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Nie zostały one przy tym skutecznie podważone w skardze. W związku z zarzutami dotyczącymi tej kwestii, a także wnioskiem dowodowym zawartym w skardze należy zauważyć, że dołączona do skargi opinia geodezyjna sporządzona do sprawy VI Ns 658/13 na zlecenie Sądu Rejonowego w Jędrzejowie, VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą we Włoszczowie przez biegłego sądowego, geodetę uprawnionego inż. J. S. – była przedmiotem oceny organu II instancji, gdyż została dołączona do akt sprawy w dniu 15 grudnia 2015 r. (k. 51-55). Dlatego uwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z tej opinii było zbyteczne. Oceniając jej przydatność dla niniejszego postępowania, a także przydatność drugiej powołanej w skardze opinii geodezyjnej z 11 stycznia 2013 r. (k. 14 – 17 akt organu I instancji) należy podzielić pogląd zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z treści tych opinii, zostały ona sporządzone na potrzeby administracyjnego i sądowego postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego ustalenia granicy pomiędzy działką nr [...] stanowiącą własność A. M., a działką nr [...] należącą do K. K. Celem takiego postępowania wynikającym z treści art. 153 kc jest natomiast ustalenie przebiegu granic nieruchomości przede wszystkim według stanu prawnego, a jeżeli nie można go stwierdzić, ustalenie ich według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustala granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną. Tymczasem z treści przepisów określających zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz aktualizacji zawartych w nich danych wynika, że choć ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące między innymi gruntów - ich położenia, granic i powierzchni (art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), to uwidocznienie w operacie ewidencyjnym tych danych, w tym zwłaszcza danych dotyczących przebiegu granic, ma charakter wtórny względem dokumentacji, na podstawie której są ustalane. Ta dokumentacja określona została w § 36 pkt 1) do 8) rozporządzenia ws. ewidencji gruntów. Zestawienie wskazanych przepisów przekonuje, że postępowanie zmierzające do aktualizacji operatu ewidencji gruntów w części dotyczącej przebiegu granic działek, nie może zastępować ustalenia przebiegu tych granic w specjalnie w tym celu przewidzianym postępowaniu rozgraniczeniowym, zwłaszcza, gdy – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – takie postępowanie rozgraniczeniowe już się toczy. Rozbudowane, dwustopniowe postępowanie rozgraniczeniowe obejmujące fazę postępowania administracyjnego i ewentualną fazę postępowania przed sądem powszechnym, zabezpiecza w pełnym stopniu interesy stron takiego postępowania zainteresowanych ustaleniem przebiegu spornych granic ich nieruchomości. Dopuszczenie możliwości alternatywnego ustalania przebiegu granic nieruchomości w postępowaniu aktualizującym operat ewidencyjny byłoby zupełnie niezrozumiałe z punktu widzenia racjonalności ustawodawcy. Powyższej oceny Sądu nie zmieniają przepisy wskazane w skardze jako naruszone, tj. art. 24 ust. 2a pkt 1d, art. 24 ust. 2b pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 36, § 37 i § 39 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 oraz ust. 2b Prawa geodezyjnego aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek oraz następuje w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści § 45 ust. 1 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zatem na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu, przy czym konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana, co wprost wynika z treści § 45 ust. 1 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów. Aktualizacja w tym trybie powinna się odbywać w sytuacji, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają charakter oczywistych pomyłek. Ewidencja gruntów i budynków nie ma bowiem charakteru prawotwórczego. Jej zadaniem jest odzwierciedlanie w sposób prawidłowy aktualnego stanu prawnego, a nie tworzenie stanu prawnego nowego (zob. np. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: z dnia 13 października 2010 r., III SA/Kr 277/09, z dnia 27 lutego 2013 r., III SA/Kr 960/12, z dnia 15 maja 2012 r., III SA/Lu 86/12, z dnia 27 października 2010 r., III SA/Kr 203/09, z dnia 10 sierpnia 2010 r., II SA/Bk 272/10). Także na gruncie poprzedniego stanu prawnego, gdy przepisy art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i § 45 ust. 1 rozporządzenia ws. ewidencji gruntów nie określały, tak jak to jest obecnie, źródeł i celów aktualizacji operatu ewidencyjnego wśród których znalazło się wykrycie błędnych informacji i wyeliminowanie danych błędnych - wyrażony został zachowujący aktualność pogląd, że w pojęciu "aktualizacji" ewidencji gruntów i budynków mieści się usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych, ale czym innym jest prostowanie w ewidencji błędnych wpisów mających charakter oczywistych (w świetle złożonych dokumentów) pomyłek, a czym innym merytoryczne ustalanie przez organ prowadzący ewidencję m.in. przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi działkami (wyrok NSA z 7 maja 2008 r., I OSK 719/07). Podobnie orzekł NSA w wyroku z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 331/11, stwierdzając: "Należy w tym miejscu wyraźnie zwrócić uwagę na różnicę miedzy postępowaniem aktualizacyjnym i postępowaniem rozgraniczeniowym, mającym na celu, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych". W prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy nie miała miejsca oczywista pomyłka dotycząca przebiegu granic działki nr [...], która uzasadniałaby dokonanie wnioskowanej aktualizacji. Należy też zauważyć, że przeprowadzone w sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony z dnia 8 lipca 2015 r. sprecyzowany w piśmie z 10 sierpnia 2015 r., który określił przedmiot i zakres postępowania. Nie było to więc postępowanie prowadzone z urzędu na podstawie art. 22 ust. 2a pkt 1 lit. d). Prawa geodezyjnego. Skarżący nie mógł więc oczekiwać podjęcia przez organ z urzędu działań zmierzających do ustalenia przebiegu granic działki nr [...] opisanych w § 37 i n. rozporządzenia ws. ewidencji gruntów, zwłaszcza, że możliwość sporządzenia dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego w trybie § 37 – 39 rozporządzenia, wyraźnie obecnie przewidziana w § 45 ust. 3 tego rozporządzenia, dopuszczalna jest w myśl § 37 ust. 1 wtedy, gdy brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub zawarte w niej dane nie są wiarygodne. Taka sytuacja jednak w sprawie nie zachodziła. Organy administracji niewadliwie ustaliły bowiem, że kwestionowane przez skarżącego dane dotyczące przebiegu granic jego działki nr [...] zostały odzwierciedlone w aktualnej ewidencji gruntów na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej przy zakładaniu i aktualizacji, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów ewidencji gruntów i budynków, a więc dokumentacji przewidzianej w § 36 pkt 6 rozporządzenia ws. ewidencji jako podstawa wykazania w ewidencji gruntów przebiegu granic. Chodzi tu o dane zawarte na szkicu polowym nr 5 pochodzącym z operatu dotyczącego aktualizacji ewidencji gruntów dokonanej w latach 1972 – 1974, w oparciu o którą w dniu [...] wydany został akt własności ziemi nr [...] stanowiący tytuł własności nieruchomości oznaczonej numerem [...], w oparciu o który swój tytuł własności do tej nieruchomości uzyskał również skarżący. Bezzasadne były zarzuty skargi, dotyczące sprzeczności tej dokumentacji z danymi wynikającymi z mapy scaleniowej z 1931 r. oraz twierdzenia skarżącego, że to właśnie ta mapa powinna być podstawą wykazania przebiegu granic działki nr [...] na mapie ewidencyjnej. W tym zakresie przede wszystkim należy stwierdzić, że powoływana przez skarżącego dokumentacja ze scalenia z 1931 r. nie może być podstawą aktualizacji operatu ewidencyjnego, ponieważ odmowa dokonania takiej aktualizacji nastąpiła w ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]. Ponowne rozstrzyganie tej samej w istocie kwestii w niniejszej sprawie mogłoby prowadzić do wydania decyzji obarczonej wadą nieważnościową określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Ponadto należy zauważyć, że skoro w toku scalenia z 1931 r. nie doszło do wydzielenia działki nr [...] (która wówczas jeszcze nie istniała), ale działki nr [...], z której następnie wydzielono działki nr [...], przy czym żadna dokumentacja z podziału działki nr [...] od powstania mapy scaleniowej do założenia ewidencji gruntów nie istnieje w zasobie geodezyjnym, to mapa scaleniowa nie może być jakąkolwiek podstawą dla ustalenia przebiegu granic działki nr [...] należącej do skarżącego, w tym zwłaszcza najbardziej spornej granicy pomiędzy tą ostatnią działką, a działką nr [...] należącą do K. K. Przedstawione powyżej informacje wynikają przy tym z opinii geodezyjnej sporządzonej do sprawy VI Ns 658/13 na zlecenie Sądu Rejonowego w Jędrzejowie, VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą we Włoszczowie przez biegłego sądowego, geodetę uprawnionego inż. J. S., na którą powoływał się w skardze sam A. M. Przy ocenie tej opinii w kontekście zarzutów skarżącego dotyczących nieuwzględnienia przez organy rozstrzygające sprawę wynikających z niej zastrzeżeń do ustalenia przebiegu granic działki nr [...] należy uwzględnić również to, że choć dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przebiegu granic nie są wystarczające do ustalenia przebiegu granic tych działek w postępowaniu rozgraniczeniowym, to są jednak wystarczające do określenia przebiegu granic działek dla celów ewidencji gruntów i budynków. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, inny jest charakter i znaczenie informacji dotyczących gruntów – ich położenia, granic i powierzchni zawartych w ewidencji gruntów, a inny tych informacji zawartych w dokumentacji geodezyjnej służącej do ustalenia granic nieruchomości w postępowaniu rozgraniczeniowym. Odnosząc się do zarzutu skargi, że działka nr [...], podobnie jak i działki sąsiednie, posiadają wcześniejszą genezę prawa własności, niż akt własności ziemi należy zauważyć, że istotą pierwotnego nabycia prawa własności stwierdzanego na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych - Dz. U. Nr 27, poz. 250 ze zm. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r., III CK 475/02), jest nabywanie własności nieruchomości w takim stanie faktycznym, jaki istniał na gruncie w dacie 4 listopada 1971 r. Oznacza to, że posiadanie nieruchomości w tej dacie w warunkach prowadzących do nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 1 tej ustawy, a więc z mocy samego prawa, prowadziło do ich nabycia w takich granicach, w jakich były posiadane w dniu 4 listopada 1971 r. Konsekwencją tamtej regulacji mogło więc być powstanie nowych prawnych granic nieruchomości, odmiennych niż granice prawne wynikające z wcześniejszych zdarzeń prawnych. Oznacza to dodatkowo, że ustalenia dotyczące przebiegu granic działki skarżącego oznaczonej numerem [...] oparte na danych mających wynikać z mapy scaleniowej z 1931 roku, nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku A. M. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.