I OSK 2727/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 413/16 w sprawie ze skargi Gminy C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie likwidacji szkoły podstawowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy C. na rzecz Wojewody Podlaskiego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I OSK 2727/16 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 413/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie likwidacji szkoły podstawowej, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. W dniu [...] kwietnia 2016 r. Rada Miejska w C. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej im. M. w K. i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C. Przedmiotowa uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu [...] kwietnia 2016 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Burmistrz C. przekazał do organu nadzoru kolejny egzemplarz uchwały (w oryginale), argumentując w uzasadnieniu pisma, że przedmiotowy akt prawny nie zawiera pierwotnych błędów dotyczących jednostek systematyzacyjnych aktu (błędów technicznych wygenerowanych przez system Legislator). Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., zwanej w skrócie: "u.s.g.") Wojewoda Podlaski stwierdził nieważność tej uchwały. Organ nadzoru podniósł, że przedmiotowa uchwała zapadła z naruszeniem art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm.), gdyż Podlaski Kurator Oświaty negatywnie zaopiniował zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej im. M. w K. i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C. Organ wskazał, że z uzasadnienia przedmiotowej uchwały oraz pisma Podlaskiego Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wynika, że postanowienie w sprawie negatywnego zaopiniowania zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej im. M. w K. i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C., zostało wydane przez Podlaskiego Kuratora Oświaty w dniu [...] marca 2016 r. i doręczone stronie (Gminie) w dniu [...] marca 2016 r., a wiec przed podjęciem uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] kwietnia 2016 r. W dalszej kolejności organ zaznaczył, że Rada Miejska w C. w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały powołała się na art. 89 u.s.g., w myśl którego, jeżeli prawo uzależnia ważność rozstrzygnięcia organu gminy od jego zaopiniowania przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później niż w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia lub jego projektu. Jeżeli natomiast organ opiniujący nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez gminę, z upływem czternastodniowego terminu (art. 89 ust. 2). Wojewoda Podlaski wskazał również, że wniosek Burmistrza C. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] o wydanie opinii w przedmiocie likwidacji przedmiotowej szkoły i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C., został doręczony Podlaskiemu Kuratorowi Oświaty w dniu [...] lutego 2016 r. wraz z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej im. M. w K. i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C. Podlaski Kurator Oświaty pismem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wniósł uwagi do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku poprzez podanie m.in. "faktycznej liczby dzieci uczęszczających do Szkoły Podstawowej w K. z uwzględnieniem oddziału przedszkolnego". W odpowiedzi na powyższe Burmistrz C. w dniu [...] marca 2016 r. przesłał Podlaskiemu Kuratorowi Oświaty pismo nr [...], w którym uzupełnił dane zawarte we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r., dotyczące liczby uczniów Szkoły Podstawowej w K. Po zebraniu materiału dowodowego w sprawie, Podlaski Kurator Oświaty postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] negatywnie zaopiniował zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej im. M. w K. i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C. Mając powyższe Wojewoda Podlaski stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Podlaski Kurator Oświaty wydał w tym zakresie negatywną opinię, a zatem podjęcie przedmiotowej uchwały nastąpiło z naruszeniem art. 59 ust. 2 ww. ustawy o systemie oświaty. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu do powyższej uchwały, że Podlaski Kurator Oświaty wydał postanowienie w sprawie negatywnego zaopiniowania zamiaru likwidacji Szkoły w K. po upływie ustawowego terminu, ponieważ 14 dniowy termin wynikający z art. 89 ust. 1 u.s.g. rozpoczął swój bieg [...] marca 2016 r., tj. następnego dnia po dniu uzupełnienia wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda Podlaski podkreślił, że w dniu [...] marca 2016 r., Burmistrz C. przesłał Podlaskiemu Kuratorowi Oświaty pismo nr [...], w którym uzupełnił dane zawarte we wniosku z dnia [...] lutego 2016 r., dotyczące liczby uczniów Szkoły Podstawowej w K., a tym samym - wyraźnie współdziałając w toku niniejszego postępowania z organem opiniującym - spowodował, że okres od daty złożenia "niekompletnego" wniosku do daty jego uzupełnienia stanowił okoliczność wstrzymującą bieg terminu, wynikającego z art.89 ust. 1 u.s.g. Na podane wyżej rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 91 ust. 1 i art. 93 ust. 1 i 2 u.s.g., poprzez orzeczenie o nieważności uchwały i wstrzymanie jej wykonania po upływie terminu określonego w art. 91 ust. 1 u.s.g. - art. 91 u.s.g. przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w Ch. jest sprzeczna z prawem. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że Wojewoda Podlaski przekroczył 30 dniowy termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego. W przedmiotowej sprawie uchwala została przekazana do organu nadzoru w dniu [...] kwietnia 2016 r., a termin na zajęcie stanowiska upłynął [...] maja 2016 r. Zdaniem skarżącej nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt przesłania [...] maja 2016 r. do Wojewody Podlaskiego wersji uchwały z prawidłową numeracja jednostek redakcyjnych, bowiem z uwagi na prawny charakter terminu i fakt dysponowania pełną treścią uchwały (chociaż z błędną numeracją) powyższa okoliczność w żadnej mierze nie wpływa na wydłużenie 30-dniowego terminu z art. 91 ust. 1 u.s.g. Ponadto skarżąca podniosła, że brak jest podstaw do uznania sprzeczności z prawem uchwały Rady Miejskiej w C. Wskazała, że termin do zajęcia stanowiska przez Podlaskiego Kuratora Oświaty zaczął bieg [...] lutego 2016 r. w wyniku złożenia wniosku przez Gminę C. w dniu [...] lutego 2016 r. i upłynął [...] marca 2016 r. Zaznaczyła, że wbrew stanowisku Wojewody Podlaskiego, termin z art. 89 ust. 1 u.s.g. ma charakter prekluzyjnego terminu prawa materialnego. Zdaniem skarżącej nieusprawiedliwione są również twierdzenia organu dotyczące prawnego znaczenia pisma Burmistrza C. z dnia [...] marca 2016 r., ponieważ nie było to uzupełnienie danych dotyczących wniosku z dnia [...] lutego 2016 r., a jedynie polemika ze stanowiskiem wyrażonym uprzednio przez Podlaskiego Kuratora Oświaty w piśmie kierowanym do Burmistrza C. Z tego też powodu brak jest podstaw do stwierdzenia niekompletności wniosku i wstrzymanie terminu wynikającego z art. 89 ust. 1 u.s.g. Skarżąca wskazała również, że wbrew art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. Podlaski Kurator Oświaty jako adresata postanowienia wskazał Burmistrza C. R. W., uznając go tym samym za stronę postępowania, podczas gdy stroną w postępowaniu jest Gmina C. Błędne jest zatem, w ocenie skarżącej, twierdzenie Wojewody o doręczeniu stronie (Gminie) postanowienia Podlaskiego Kuratora Oświaty w dniu [...] marca 2016 r., bowiem adresatem postanowienia był Burmistrz C., co nie jest tożsame z Gminą C. Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości aktu nadzoru. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podlaski podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc jednocześnie o jej odrzucenie z powodu braku legitymacji skargowej Rady Miejskiej w C., ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przez Radę Miejską w C., a więc podmiot nieposiadający legitymacji skargowej. Tymczasem z art. 98 ust. 3 u.s.g. wynika, że do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. Oddalając skargę gminy C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zauważył, że sprawie poza sporem pozostaje fakt, że Podlaski Kurator Oświaty postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] negatywnie zaopiniował zamiar likwidacji Szkoły Podstawowej im. M. w K. i utworzenia filii Szkoły Podstawowej im. H. w C. Postanowienie to wbrew zarzutom skarżącej wydane zostało w przewidzianym ustawą o samorządzie gminnym art. 89 ust. 1 terminie. Zadaniem Sądu I instancji termin ten należy liczyć od daty uzupełnienia wniosku umożliwiającego wydanie opinii, co nastąpiło w dniu [...] marca 2016 r. Wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. nie zawierał bowiem niezbędnych danych do wydania opinii i stąd też w dniu [...] lutego 2016 r. Kurator zwrócił się do Burmistrza C. o dodatkowe informacje. Ze względu na wiążący charakter wydawanej w formie postanowienia opinii Kurator musi dysponować niezbędnymi informacjami do jej wydania i skoro wniosek ich nie zawierał zasadne było żądanie jego uzupełnienia. W związku z tym nie można mówić o przekroczeniu terminu do wydania opinii. W ocenie Sądu I instancji nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 i art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca utrzymuje, iż wobec przekazania uchwały organowi nadzoru w dniu [...] kwietnia 2016 r., termin do podjęcia rozstrzygnięcia upływał [...] maja 2016 r., a rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte zostało w dniu [...] maja 2016 r., czyli z przekroczeniem 30 dniowego terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd I instancji zauważył, że 30 dzień do podjęcia uchwały przypadał na dzień [...] maja 2016 roku, czyli dzień wolny od pracy, a w takim wypadku dzień ten nie podlega wliczeniu do 30 dniowego terminu do podjęcia rozstrzygnięcia, ma bowiem w takim wypadku zastosowanie art. 54 § 4 k.p.a. wskazujący, że przy liczeniu terminu nie wlicza się ustawowego dnia wolnego od pracy jeśli wypada on w ostatnim dniu terminu. Podstawę ku temu daje przepis art. 91 ust. 5 u.s.g. stanowiący, iż przepisy kpa stosuje się odpowiednio, w tym wypadku dotyczy to zasad liczenia 30 dniowego terminu do podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wniosła Gmina C. zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 91 ust. 1 i art. 93 ust. 1 i 2 u.s.g. poprzez orzeczenie o nieważności uchwały i wstrzymanie jej wykonania po upływie terminu określonego w art. 91 ust. 1 u.s.g. 2. art. 91 u.s.g. przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w C. jest sprzeczna z prawem. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia pomimo, iż wady zaskarżonego aktu nadzoru w pełni uzasadniały jego uchylenie, 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący podstaw rozstrzygnięcia i oparcie się tylko i wyłącznie na stanowisku zaprezentowanym przez organ administracyjny z pominięciem argumentów przedstawionych w skardze. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego aktu nadzoru. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że kwestionowana uchwała wpłynęła do organu nadzoru w dniu [...] kwietnia 2016 r. zatem termin na zajęcie stanowiska upływał [...] maja 2016 r. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt przesłania [...] maja 2016 r. do Wojewody Podlaskiego wersji uchwały z prawidłową numeracją jednostek redakcyjnych, bowiem z uwagi na prawny charakter terminu i fakt dysponowania pełną treścią uchwały (chociaż z błędną numeracją) powyższa okoliczność w żadnej mierze nie wpływa na wydłużenie 30-dniowego terminu z art. 91 ust. 1 u.s.g. W orzecznictwie podkreśla się, że nawet przesłanie niekompletnych akt nie ma wpływu na rozpoczęcie biegu terminu, bowiem wojewoda może uzyskać dostęp do potrzebnych dokumentów przy pomocy dostępnych mu środków prawnych w trakcie postępowania nadzorczego. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika również, że niedopuszczalne jest także przesuwanie terminu realizacji kompetencji nadzorczych wojewody w sytuacji gdy termin 30-dniowy upływa w dzień ustawowo wolny od pracy. Pogląd taki wynika z przyjęcia, że do obliczania terminu z art. 91 ust. 1 u.s.g. nie ma zastosowania przepis art. 57 § 4 k.p.a., który reguluje wyłącznie sposób obliczania i warunki zachowania terminu procesowego przez stronę postępowania. Skarżąca gmina podniosła także, że brak jest podstaw do uznania sprzeczności z prawem uchwały Rady Miejskiej w C. Wskazano, że termin do zajęcia stanowiska przez Podlaskiego Kuratora Oświaty zaczął bieg [...] lutego 2016 r. w wyniku złożenia wniosku przez Gminę C. w dniu [...] lutego 2016 r. i upłynął [...] marca 2016 r. Wbrew stanowisku Wojewody termin z art. 89 ust. 1 u.s.g. ma charakter prekluzyjnego terminu prawa materialnego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 zd. pierwsze P.p.s.a. wskazano, że w sprawie Sąd I instancji stwierdził jedynie, za organem, bez czynienia jakichkolwiek rozważań, iż postanowienie zostało wydane w przewidzianym w art. 89 ust. 1 u.s.g. terminie i należy go liczyć od daty uzupełnienia wniosku nie odnosząc się do argumentacji skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podlaski wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, że o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia w trybie określonym w art. 90 wymienionej ustawy. Kontrolowana w niniejszej sprawie uchwała została doręczona Wojewodzie Podlaskiemu w dniu [...] kwietnia 2016 r. i wobec tego – jak ustalił Sąd I instancji – trzydziestodniowy termin do stwierdzenia przez Wojewodę nieważności tej uchwały upływał [...] maja 2016 r. – bowiem [...] maja 2016 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy. Słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że czynność nadzorcza Wojewody podjęta w poniedziałek [...] maja 2016 r. nastąpiła z zachowaniem terminu. Ze względu na charakter prawny ustawowego terminu z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ulega wątpliwości, że termin ten nie może być przedłużany (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2011 r. II OSK 54/11, publ. Lex nr 964436). Jest to bowiem termin prekluzyjny prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpił jednak problem przedłużenia tego terminu, lecz obliczenia w sposób prawidłowy jego biegu. Kwestia ta nie została samodzielnie uregulowana w ustawie o samorządzie gminnym, a związany z art. 91 ust. 1 tej ustawy ust. 5 tegoż artykułu stanowi, że "przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio". Odpowiednie stosowanie tych przepisów, w braku szczególnej, odmiennej regulacji, oznacza, że również przy liczeniu biegu trzydziestodniowego terminu z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie przepis art. 57 § 4 k.p.a. przewidujący, że do terminu nie wlicza się dnia ustawowo wolnego od pracy, jeżeli wypada on w ostatnim dniu terminu. Takie rozwiązanie jest przyjęte nie tylko w art. 57 § 4 k.p.a. ale i w art. 82 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także w art. 115 Kodeksu cywilnego dla liczenia terminów z prawa materialnego oraz – odpowiednio w Kodeksie postępowania cywilnego (art. 165 § 1). Za taką też wykładnią omawianego przepisu wypowiedzieli się autorzy Komentarza do ustawy o samorządzie gminnym, pod. red. R. Hausera i Z. Niewiadomskiego, wyd. Becka 2011, s. 757, stwierdzając, że "przy obliczaniu terminu z art. 91 ust. 1 u.s.g. stosuje się przepisy k.p.a." Brak odesłania w art. 91 ust. 5 u.s.g. do przepisów k.p.a. o terminach oznaczałby brak reguł w zakresie obliczania terminu, a więc nie tylko reguły odnoszącej się do przypadków gdy jego koniec upływa w dniu wolnym od pracy ale również reguły dotyczącej rozpoczęcia biegu terminu. Analogiczne stanowisko wyraził NSA w wyrokach (sygn. akt I OSK 2012/11, II OSK 911/16). Zatem brak odesłania do k.p.a. oznaczałby brak reguł obliczania terminu, bowiem jak już wspomniano, u.s.g. kwestii tej nie normuje. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Oceniając uzasadnienie zaskarżonego wyroku w powołanym zakresie stwierdzić należy, że zawiera ono przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego stwierdził, że w sprawie nie doszło, w jego ocenie, do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd ocenił stanowisko skarżącej nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Stanowisko Sądu I instancji w kwestii wydania postanowienia w terminie przewidzianym w art. 89 ust. 1 u.s.g. i dochowania tego terminu, niewątpliwie lakoniczne, nie narusza art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kwestionowanego wyroku. Sąd I instancji bowiem stwierdził, że termin do wydania postanowienia należało liczyć od daty uzupełnienia wniosku. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że ze względu na wiążący charakter wydawanej w formie postanowienia opinii kurator musi dysponować niezbędnymi informacjami do jej wydania i skoro wniosek ich nie zawierał, to zasadne było żądanie jego uzupełnienia. Zatem 14-dniowy termin przewidziany w art. 89 ust. 1 u.s.g. należało liczyć od daty uzupełnienia wniosku. Nie mógł także zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że przepis art. 151 P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji (vide wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10, wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11 niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie Autor skargi kasacyjnej nie powiązał zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. z innymi przepisami. Z tych względów na podstawie 184 P.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.