II GSK 5431/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3251/15 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3251/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji w zakresie obrotu detalicznego bronią i amunicją. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1017 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2015 r. cofającą R. O. koncesję nr [...] udzieloną przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] września 2004 r., na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu detalicznego bronią i amunicją określoną w ust. 2, 3, 5 (wyłącznie ręczne miotacze gazu), 6a, 9 pkt 3 - 5, ust. 10 Załącznika Nr 1 "Rodzaje broni i amunicji - BA" do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625 ze zm.), a także obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w WT XII ust. 3 i 4, WT XIV pkt 1 Załącznika Nr 2 "Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT" do ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji Minister wyjaśnił, że powodem wydania decyzji cofającej koncesję było niewykonanie przez przedsiębiorcę zaleceń wydanych przez funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w L., zawartych w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r., poprzez dokonywanie sprzedaży pistoletów marki WALTHER P-22 i WALTHER P-99 oraz rewolwerów marki ZORAKI K-10, ZORAKI K-55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10, osobom nieposiadającym pozwolenia na broń. Przedsiębiorca nie zastosował się ponadto do wytycznych Komendy Głównej Policji przekazanych pismem Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z dnia [...] marca 2013 r. Zdaniem organu przedstawione przez skarżącego opinie Instytutu M., nie mogły zostać uznane za decydujące pod względem klasyfikacji broni, ponieważ, zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576, ze zm.), to organy Policji są właściwe w kwestiach dotyczących oceny, czy na konkretną broń wymagane jest posiadanie stosownego pozwolenia. Zgodnie z opinią Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z dnia [...] marca 2012 r., rewolwery ZORAKI K-10 spełniają wymogi zawarte w ogólnej definicji broni palnej - art. 7 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, natomiast nie spełniają definicji broni palnej alarmowej oraz broni palnej sygnałowej. Pismem z dnia 29 października 2012 r. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji podtrzymało swoje wcześniejsze stanowisko z dnia [...] marca 2012 r., wskazując, że rewolwery ZORAKI K-10, należy zaliczyć do kategorii broni palnej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń. Organ podkreślił, że pogląd biegłych Wojskowej Akademii Technicznej w kwestii braku jasnych przepisów, braku definicji broni gazowej oraz wielu innych definicji, pozostaje bez wpływu na prowadzone przez organ koncesyjny postępowanie administracyjne. Istotne w sprawie jest natomiast dokonanie przez biegłych Wojskowej Akademii Technicznej kwalifikacji rewolwerów ZORAKI K-10, SHOTGUM, EKOL VIPER do broni palnej wymagającej pozwolenia na broń oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 do broni palnej gazowej również wymagającej pozwolenia na broń. Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji wskazało, że skoro z pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 można odstrzeliwać pistoletowe naboje gazowe kaliber 9 mm P.A.K. to należy zakwalifikować je do kategorii broni palnej gazowej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń. Okoliczności klasyfikacji ww. pistoletów jako broni gazowej sprawia, że nie mają w tym przypadku znaczenia rozważania na temat wielkości kalibru tej broni, ponieważ art. 11 ustawy o broni i amunicji nie wyłącza spod obowiązku uzyskania pozwolenia na broń żadnego rodzaju broni palnej gazowej. Stanowisko CLKP jest zbieżne z opinią WAT, w której wskazano, że cyt: "pistolety WALTHER P-22 i WALTHER P-99 zostały uznane za przenośną broń lufową przystosowaną do miotania substancji w wyniku działania ładunku miotającego, gdyż umożliwiają użycie amunicji gazowej 9 mm P.A.K.". Organ zgodził się, że zastosowanie podsypki prochowej w rewolwerach ZORAKI K-10 nie jest traktowane jako przerabianie broni palnej, tylko jako posługiwanie się tym rewolwerem i obsługiwanie go niezgodnie z jego instrukcją. Uznał jednak rozważania dotyczące przerobienia broni ZORAKI K-10, za bezprzedmiotowe i niewnoszące niczego nowego do sprawy, skoro z podsumowania opinii Wojskowej Akademii Technicznej jednoznacznie wynika, że "Rewolwery ZORAKI K-10 [...] w świetle ustawy należy zaliczyć do broni palnej, gdyż są przenośną bronią lufową, która może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków w wyniku działania materiału miotającego w postaci prochu strzelniczego umieszczonego w przestrzeni zapociskowej bębna. Ich posiadanie powinno wymagać pozwolenia na broń". Organ stwierdził, że opinia Wojskowej Akademii Technicznej jest zbieżna z opinią przygotowaną przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne Policji. W ocenie organu pytania kierowane do Wojskowej Akademii Technicznej zostały właściwie sformułowane, ponieważ odwołują się do zagadnień związanych z ww. rewolwerami i pistoletami, w tym zakwalifikowania poszczególnych rodzajów broni, przez co mają istotny związek z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Biegli oceniając zasady działania rewolwerów ZORAKI K-10 oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 nie dokonali interpretacji przepisów, tylko zbadali powyższą broń, i - wykorzystując wiedzę specjalistyczną - ocenili możliwość dokonania podsypki prochowej w rewolwerach ZORAKI K-10 oraz odstrzelenia naboju gazowego z pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. O. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że powodem cofnięcia skarżącemu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej było niewykonanie zaleceń wydanych mu przez funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w L., zawartych w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r., poprzez dokonywanie sprzedaży pistoletów marki WALTHER P-22 i WALTHER P-99 oraz rewolwerów marki ZORAKI K-10, ZORAKI K-55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10, osobom nieposiadającym pozwolenia na broń. Nadto skarżący nie zastosował się do wytycznych Komendy Głównej Policji przekazanych pismem Komendy Wojewódzkiej Policji w L. z dnia [...] marca 2013 r. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, zasięgając opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji (będącego instytutem badawczym), że rewolwery ZORAKI K-10 spełniają wymogi zawarte w ogólnej definicji broni palnej - art. 7 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, natomiast nie spełniają definicji broni palnej alarmowej ani broni palnej sygnałowej. Rewolwery ZORAKI K-10 należy zaliczyć do kategorii broni palnej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń, ponieważ pomiędzy tylną powierzchnią komory nabojowej, a powierzchnią pocisku istnieje wolna przestrzeń, w której można umieścić podsypkę prochową (materiał wybuchowy miotający), w znacznym stopniu zwiększając energię kinetyczną wystrzeliwanego pocisku z ww. rewolweru. Ponadto skoro z pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 można odstrzeliwać pistoletowe naboje gazowe kaliber 9 mm P.A.K., to należy zakwalifikować je do kategorii broni palnej gazowej, na posiadanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na broń. Co więcej, organ zwrócił się do niezależnej jednostki badawczej - Wojskowej Akademii Technicznej o wydanie opinii biegłego w sprawie rewolwerów ZORAKI K-10, SHOTGUM, EKOL VIPER oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99. Opinia Komisji z Zakładu Konstrukcji Specjalnych, Instytutu Techniki Uzbrojenia, Wydziału Mechatroniki Lotnictwa, Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie potwierdziła m. in., że ww. rewolwery i pistolety należy zaklasyfikować do kategorii broni wymagającej uzyskania pozwolenia na broń. WSA ocenił, że opinia przygotowana przez biegłych opiera się na przepisach obowiązującej ustawy o broni i amunicji, zawiera zarówno analizę przeprowadzonych ekspertyz jak i wnioski z nich wyciągnięte. Zdaniem Sądu, stanowiska organu nie sposób zakwestionować. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy a zebrane dowody pozyskane zostały w sposób legalny. Sąd nie stwierdził, aby organ dopuścił się naruszenia przepisów dotyczących przeprowadzenia kontroli, których wyniki stanowiły podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ w obu decyzjach drobiazgowo wyjaśnił, jakiego rodzaju uchybienia stwierdzono a także podał szczegółowo, które przepisy zostały przez przedsiębiorcę naruszone. Skarżący, mimo posiadania informacji o stanowisku Komendanta Głównego Policji oraz Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego w sprawie zakwalifikowania m.in. rewolwerów ZORAKI K-10, ZORAKI K-55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10 do kategorii broni palnej, wymagającej uzyskania na ich posiadanie pozwolenia na broń oraz pistoletów WALTHER P-22 i WALTHER P-99 do kategorii broni palnej gazowej, wymagającej uzyskania na ich posiadanie pozwolenia na broń, świadomie kontynuował sprzedaż powyższej broni osobom nieposiadającym stosownego pozwolenia, łamiąc przepisy prawa i ignorując zalecenia Komendy Wojewódzkiej Policji. W tym stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych mógł przyjąć, że skarżący w sposób rażący naruszył warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. O. Wyrok zaskarżył w całości. Orzeczeniu zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo wskazanych w niej nieprawidłowości odnośnie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r., w której organ ten cofnął skarżącemu koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa indywidualnego w zakresie obrotu detalicznego bronią i amunicją, - naruszenie art. 141 § 4 ppsa, tj. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez dowolne przyjęcie, że prowadzona przez R. O. działalność koncesjonowana zagraża bezpieczeństwu państwa lub obywateli, mimo że w przedstawionej przez organ koncesyjny dokumentacji specjalistycznej brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających tę okoliczność, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11 pkt 11 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że sprzedawane przez skarżącego pistolety i rewolwery nie są bronią palną alarmową oraz sygnałową o kalibrze do 6 mm, mimo że taki kaliber posiadają, co wyłącza obowiązek posiadania na nie pozwolenia na broń, pomijając możliwości dokonywania przeróbek ww. broni, co jest niezależne od podmiotu sprzedającego broń palną alarmową lub sygnałową, - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym, poprzez niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa cofnięcie koncesji, powołując się na sprzedaż broni osobom nieposiadającym pozwolenia na broń, podczas gdy ustawa o broni i amunicji nie nakłada na skarżącego obowiązku sprzedawania broni alarmowej i sygnałowej osobom posiadającym pozwolenie na broń. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że sporne pistolety i rewolwery będące przedmiotem sprzedaży, nie zasługują na miano broni palnej, na które ustawa wymaga zezwolenia, bowiem z uwagi na konstrukcję, biorąc pod uwagę model ZORAKI K-10, brak jest możliwości przyznania temu rewolwerowi cech broni palnej, na którą ustawa wymaga pozwolenia na broń. Ponadto, zdaniem autora skargi kasacyjnej, biegły Wojskowej Akademii Technicznej w sporządzonej opinii bezprawnie dokonał interpretacji przepisów, do czego nie miał umocowania. Opinia taka powinna bowiem opierać się tylko na czystych faktach technicznych, a nie być podstawą oceny dla wyrokującego Sądu. Poza tym, skarżący również przedstawiał szereg specjalistycznych opinii technicznych, do których Sąd w zaskarżonym wyroku nie odniósł się. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, wniosku takiego bowiem nie uzasadniają. Przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, które w sprawie nie zaistniały. Fakt, że granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, uzasadnia konieczność należytego ich sformułowania. I tak, zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie. W przypadku obu podstaw kasacyjnych konieczne jest podanie, które konkretnie przepisy ustawy zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało. W skardze kasacyjnej należy wskazać, czy zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) nastąpił przez błędną jego wykładnię (mylne zrozumienie treści przepisu), czy też przez niewłaściwe zastosowanie. Niewłaściwe zastosowanie przepisu oznacza zaś dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji, konieczne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa). Wymaga to wyraźnego wskazania, które przepisy ustawy procesowej oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Bez spełnienia tych wymogów ogólny zarzut błędnych ustaleń stanu faktycznego nie może odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Nie ulega nadto wątpliwości, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, że stan faktyczny sprawy nie może być skutecznie podważony zarzutem naruszenia prawa materialnego. Prawidłowości ustaleń faktycznych nie obala też wyprowadzanie przez stronę własnych wniosków co do stanu faktycznego, bez wskazania przepisów postępowania, które zdaniem strony zostały naruszone. Konstrukcja skargi kasacyjnej złożonej przez R. O. nie jest wolna od wskazanych wyżej uchybień, a w konsekwencji w znacznej mierze ogranicza możliwość kontroli instancyjnej. W skardze kasacyjnej postawiono Sądowi I instancji zarzuty naruszenia art. 11 pkt 11 ustawy o broni i amunicji oraz art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm. Z kolei w myśl art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym - organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją. Zarzuty naruszenia powyższych przepisów zostały określone jako zarzuty naruszenia prawa materialnego, bez doprecyzowania czy uchybienie ma formę błędnej wykładni czy też niewłaściwego ich zastosowania. Sposób sformułowania zarzutu, a to "poprzez uznanie, że sprzedawane przez skarżącego pistolety i rewolwery nie są bronią palną alarmową oraz sygnałową o kalibrze do 6 mm" - wskazuje jednak, że wnoszący skargę kasacyjną w istocie kwestionuje ustalenia stanu faktycznego co do oceny sprzedawanej przez niego broni, a w konsekwencji kwestionuje prawidłowość zastosowania przywołanych przepisów w rzeczywistych okolicznościach faktycznych sprawy. Tymczasem, jak już wspomniano, w orzecznictwie ukształtował się trafny pogląd, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie może zaś być uznany za skuteczny, gdy strona w istocie podważa stan faktyczny, nie wskazując przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd I instancji (tak też: NSA w wyroku z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, ONSA WSA 2005, nr 4, poz. 67; por. także wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 209/05, LEX nr 206991). Jednocześnie w będącym przedmiotem analizy środku odwoławczym nie został sformułowany zarzut, który wskazywałby, naruszenia których dokładnie przepisów postępowania Sąd I instancji, w ocenie autora skargi kasacyjnej, wadliwie nie dostrzegł lub których się dopuścił. Tym samym R. O. skutecznie nie zakwestionował ani ustaleń faktycznych organu, poprzez wytknięcie uchybień w postępowaniu administracyjnym, ani też uznania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych za prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe, a także związanie granicami skargi kasacyjnej, o których już wyżej wspomniano, należy uznać, że stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sporne pistolety i rewolwery będące przedmiotem sprzedaży, zdaniem autora skargi kasacyjnej nie zasługują na miano broni palnej, opinia biegłego z WAT odnosi się m. in. do wykładni przepisów, natomiast wykładni norm prawa opinia ta zawierać nie powinna, a także, że w postępowaniu pominięto opinie zgłoszone przez skarżącego. Jednak żadna z tych okoliczności, nie została w skardze kasacyjnej powiązana z naruszeniem konkretnego przepisu postępowania. Stąd ocena trafności podniesionych argumentów pozostaje poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ramach podstaw skargi kasacyjnej, określonych przez jej autora jako zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które - w jego ocenie - miało istotny wpływ na wynik tego postępowania, zarzucono jedynie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo wskazanych w niej nieprawidłowości odnośnie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2015 r. W związku z takim brzmieniem zarzutu wskazać trzeba, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa zawiera określenie sposobu rozstrzygnięcia, jakie może - w opisanej w tym przepisie sytuacji - podjąć sąd administracyjny. Przepis ten jest przepisem tzw. wynikowym i uznać należy, że samoistnie - bez wskazania naruszenia jakich to przepisów postępowania Sąd I instancji wadliwie nie stwierdził - nie może stanowić skutecznej podstawy skargi kasacyjnej. Jak już wskazano, żadnym z zarzutów naruszenia prawa nie zakwestionowano oceny i kwalifikacji sprzedawanej broni ani też ustaleń, że skarżący nie zastosował się do zaleceń wydanych przez funkcjonariuszy Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w L., poprzez dokonywanie sprzedaży pistoletów marki WALTHER P-22 i WALTHER P-99 oraz rewolwerów marki ZORAKI K-10, ZORAKI K-55, SHOTGUM, EKOL VIPER K-10, osobom nieposiadającym pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy, przyjęty przy orzekaniu stan faktyczny sprawy - jako niepodważony - wiąże przy ocenie zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego. Z kolei odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa, należy zauważyć, że przepis ten określa wymogi uzasadnienia wyroku. Uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FSP 8/09 przesądzono, że przepis art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Autor skargi kasacyjnej upatruje jednak naruszenia art. 141 § 4 ppsa w błędnych ustaleniach faktycznych, "poprzez dowolne przyjęcie, że prowadzona przez R. O. działalność koncesjonowana zagraża bezpieczeństwu państwa lub obywateli, mimo że w przedstawionej przez organ koncesyjny dokumentacji specjalistycznej brak jest dowodów potwierdzających tę okoliczność". Wobec tak sformułowanego zarzutu trzeba przede wszystkim zaznaczyć, że prawidłowości oceny ustalonego stanu faktycznego sprawy nie można skutecznie podważać zarzutem naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.