II OSK 135/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. G. i Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2413/15 w sprawie ze skargi M. G. i Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2413/15 oddalił skargę M. G. i Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym : Starosta [...] decyzją z [...] listopada 1999 r. (dalej w skrócie "decyzja z 1999 r.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego, na działce nr ewid. [...] w R., przy ul. K. [...]. W piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. M. i Z. małż. G. zwrócili się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ich zdaniem, rozbudowa została zrealizowana w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki, niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1817/09 uchylił decyzje organów obu instancji, uznając za niewystarczające wyjaśnienia organu w kwestii braku interesu prawnego skarżących. Organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2010 r. stwierdził nieważność decyzji z 1999 r., wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2010 r., uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1999 r., ponieważ, jego zdaniem, nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 Pr. bud. Wskazał także, że pozwolenie na budowę jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie nie został spełniony, określony w tej decyzji wymóg zachowania linii zabudowy na 5 m od linii rozgraniczającej (granica między działkami [...] i [...]) gdyż obiekt został odsunięty na odległość 3 m od linii rozgraniczającej. Przekroczenie linii zabudowy o 2 m jest naruszeniem prawa, ale nie rażącym. Organ zauważył, że istniejący budynek gospodarczy podlegający rozbudowie był już usytuowany w odległości 3 m od linii rozgraniczającej, a więc przy rozbudowie zachowano dotychczasową odległość obiektu. WSA w Warszawie wyrokiem z 8 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2469/10 uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji i wskazał, że z mapy sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik do projektu budowlanego wynika, że zamierzenie inwestycyjne zostało usytuowane w odległości 3,0 m od linii rozgraniczającej, a więc z przekroczeniem linii zabudowy o 2,0 m. Projekt taki, jako niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mógł zostać zatwierdzony. Nie zmienia tego fakt, że istniejący budynek gospodarczy podlegający rozbudowie był już usytuowany w odległości 3 m od linii rozgraniczającej, a więc przy rozbudowie zachowano dotychczasową odległość obiektu, gdyż odległość ta winna wynosić 5,00 m. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy decyzją z [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. WSA w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/12 oddalił skargę na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 września 2014 r., sygn. akt II OSK 11/13 uchylił wyrok Sądu I instancji wraz z decyzjami organów obu instancji. Według NSA wnioskującym o stwierdzenie nieważności przysługuje przymiot strony, gdyż są właścicielami działki graniczącej z działką, będącą przedmiotem zainwestowania, a objęty decyzją budynek znajduje się w odległości 3 m od granicy ich nieruchomości. NSA uznał, iż Sąd I instancji błędnie (co najmniej przedwcześnie), przyjął za organami, iż w sprawie zachodzi rażące naruszenie prawa kwalifikujące decyzję o pozwoleniu na budowę do stwierdzenia nieważności. Nadmienił, iż w sprzeczności ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stoi wydany w tej sprawie wyrok WSA w Warszawie z 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2469/10, bowiem w tym wyroku WSA w żaden sposób nie przesądził znaczenia pojęć "linii rozgraniczającej" i "linii zabudowy" w świetle postanowień miejscowego planu, na którym decyzja o warunkach zabudowy była oparta. W ocenie NSA interpretując decyzję wydaną w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. należy mieć na względzie akt prawa miejscowego, który stanowił jedną z podstaw prawnych jej wydania. NSA wskazał na brak w wyroku WSA wiążących rozważań co do zgodności części graficznej z częścią tekstową decyzji z [...] sierpnia 1999 r. i ewentualnych konsekwencji stwierdzenia rozbieżności pomiędzy nimi. Organ I instancji, mając na względzie wyrok NSA, decyzją z [...] marca 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1999 r. Jego zdaniem linia rozgraniczająca drogę zdefiniowana w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) wraz z linią rozgraniczającą teren inwestycji wyznacza obszar, wewnątrz którego należy sytuować budynek. Z załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy nie wynika jednoznacznie, iż linia zabudowy winna być odsunięta 5,0 m od każdej granicy nieruchomości a dodatkowo użyto określenia "linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej". Organ I instancji mając na uwadze powyższe wyjaśnienia oraz pogląd, iż linia zabudowy wyznaczana jest od drogi publicznej stwierdził, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę zlokalizowana została zgodnie z wydaną dla niej decyzją o warunkach zabudowy. Po rozpoznaniu odwołania M. G. i Z. G., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy zwrócił uwagę na związanie wyrokiem NSA z 12 września 2014r., sygn. akt II OSK 11/13. Następnie zaś wskazał, że istniejąca zabudowa znajduje się w odległości 4,5 m od południowej granicy działki (od drogi publicznej) oraz ok. 2,5 do 3 m od północnej granicy działki. Mając na uwadze fakt, że linie zabudowy wyznacza się przeważnie w stosunku do drogi publicznej, organ II instancji stwierdził, że linia rozgraniczająca, o której mowa w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., to południowa granica działki nr ew. [...] w R., przy ul. K. [...], zaś linia zabudowy znajduje się w odległości 4,5 m od linii rozgraniczającej. Zważywszy na usytuowanie istniejącego budynku, organ odwoławczy przyjął, że ewentualna linia zabudowy wyznaczona od strony północnej znajduje się w odległości ok. 2,5 do 3 m od północnej granicy działki. Projektowany budynek gospodarczy nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w odległości 4,5 m od drogi publicznej (ul. K.). Obiekt zaplanowano w odległości 3 m od północnej granicy działki, a tym samym w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. W ocenie organu II instancji przy wydaniu spornego pozwolenia na budowę nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt b Pr. bud. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że z załącznika graficznego do decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r. ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] w R., przy ul. K. [...] wynika, że linia zabudowy znajdująca się w odległości 5 m od linii rozgraniczającej to linia wyznaczona w stosunku do południowej granicy działki czyli od strony drogi publicznej. Wyrokiem z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1215/13 WSA w Łodzi oddalił skargę na decyzję SKO w [...] z [...] września 2013r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r. Organ zwrócił jednocześnie uwagę, że w punkcie 5 miejscowego planu, dotyczącym całego terenu w granicach opracowania miejscowego planu, wskazano, że na terenach budownictwa jednorodzinnego (MN) dopuszcza się realizację garaży wolnostojących i budynków gospodarczych o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 10% powierzchni działki oraz wysokości maksymalnie do jednej kondygnacji mieszkalnej. Rozbudowa parterowego budynku gospodarczego nie narusza rażąco, zdaniem GINB, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Natomiast usytuowanie budynku w odległości 3m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z działką [...] jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.140 ze zm.). Sporny budynek nie narusza rażąco wymogów dotyczących odległości również w stosunku do pozostałych działek oznaczonych numerami [...] i [...]. Decyzja z 1999 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., dlatego należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. G. i Z. G. wnosząc o jej zmianę wraz z decyzją Wojewody i stwierdzenie jej nieważności, względnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 153 i art. 170 p.p.s.a., art. 8 i art. 6 k.p.a. Wskazali również na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz naruszenie zasady nie działania prawa wstecz przez nieuwzględnienie, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla przyszłej (zamierzonej) zmiany zagospodarowania terenu, a nie dla inwestycji już zrealizowanych w celu ich legalizacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Podnieśli również, że wyrok WSA w Łodzi z 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1215/13, został zaskarżony skargą kasacyjna do NSA, która dotychczas nie została rozpatrzona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji oddalił skargę, uznając że wydane w toku postępowania nieważnościowego decyzje organów obu instancji odpowiadały prawu. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołał dyspozycję art. 190 p.p.s.a. wywodząc, że NSA w wyroku z 12 września 2014 r. sygn. akt II OSK 11/13 wyraźnie wskazał na konieczność "przeprowadzenia analizy decyzji o warunkach zabudowy w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który był podstawą jej wydania". Zdaniem Sądu I instancji organy mając na względzie wiążące wytyczne zawarte w uzasadnieniu wspomnianego wyroku NSA dokonały analizy pojęć "linii rozgraniczającej" i "linii zabudowy" w świetle postanowień planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego "[...]", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...], z 1994 r. Nr [...], poz. [...]). W oparciu o ten plan wydana została decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W załączniku nr 1 do tej decyzji ustalono, między innymi, iż przedmiotowa działka zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego jest położona na terenach przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne o niskiej intensywności zabudowy. Granice terenu zamierzonej inwestycji pokazano w załączniku graficznym nr 2 kolorem zielonym. Linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej. Zapisy przywołanego planu ustalały przeznaczenie gruntów na obszarze oznaczonym symbolem 13 MN, pod budownictwo jednorodzinne o niskiej intensywności zabudowy oraz wyznaczały linie rozgraniczające dla tego obszaru poprzez ograniczenia ulicami: A., K., K. i pasażem pieszo-jezdnym oraz ulicą projektowaną. Działka nr ewid. [...], znajdująca się na tym obszarze, od strony południowej przylega bezpośrednio do drogi gminnej - ul. K., co oznacza, że jest ona ograniczona tą ulicą. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, iż zapis w decyzji o warunkach zabudowy "(...) Linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej" odnosi się do odległości do drogi gminnej, a nie do każdej granicy działki nr ew. [...]. Zaprojektowany budynek gospodarczy nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w odległości 4,5 m od drogi publicznej (ul. K.). Rozbudowę zaplanowano w odległości 3 m od północnej granicy działki, a tym samym w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Zaznaczenie na części graficznej decyzji o warunkach zagospodarowania działki projektowanej rozbudowy wskazuje na dopuszczenie usytuowania tej części obiektu jako przedłużenie istniejącego budynku gospodarczego posadowionego 3 metry od granicy działki [...]. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że występujące sprzeczności pomiędzy częścią tekstową a graficzną decyzji o warunkach zabudowy świadczą co najwyżej o wadliwości tej decyzji, ale nie o kwalifikowanej wadzie decyzji z 1999 r. Podkreślił także, że miejscowy plan, na terenach budownictwa jednorodzinnego (MN) dopuszcza realizację garaży wolnostojących i budynków gospodarczych o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 10% powierzchni działki oraz wysokości maksymalnie do jednej kondygnacji mieszkalnej. Tak więc rozbudowa parterowego budynku gospodarczego zatwierdzona decyzją z 1999 r. nie narusza rażąco ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Słusznie organy wskazały także, iż usytuowanie budynku w odległości 3m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z działką [...] jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.). Oceniając natomiast skutki społeczno-gospodarcze jakie wywołała kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z 1999 r. Sąd I instancji zwrócił uwagę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2013 r. ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] w R., przy ul. K. [...]. Zgodnie jej z załącznikiem graficznym linia zabudowy znajdująca się w odległości 5 m od linii rozgraniczającej to linia wyznaczona w stosunku do południowej granicy działki czyli od strony drogi publicznej. Reasumując Sąd stwierdził, że organy dokonały prawidłowej oceny decyzji z 1999 r. w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., trafnie przyjmując, że decyzja ta nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt b Pr. bud., jak również żadną inną wadą powodującą jej nieważność. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli M. G. i Z. G. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o zmianę wyroku Sądu I instancji oraz poprzedzających decyzji organów obu instancji i stwierdzenie nieważności decyzji z 1999 r., ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wnieśli o dołączenie do sprawy niniejszej, akt sprawy sygn. akt II OSK 2170/14 i złożonych w nich dowodów na okoliczność podniesioną w skardze kasacyjnej. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono: 1. naruszenie konstytucyjnej zasady nie działania prawa wstecz (Iex retro non agit), wynikającej także z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012.647 ze zm.), przez nie uwzględnienie, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się dla przyszłej, zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, a nie dla inwestycji już zrealizowanych w celu ich legalizacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, 2. nie uwzględnienie naruszenia przez organy administracji publicznej (Starostę [...], Wojewodę [...] i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego) zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 k.p.a., a także zasady praworządności wyrażonej w art. 8 k.p.a. oraz zasady stabilności prawa, 3. nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym w szczególności podniesionego w skardze do WSA w Warszawie zarzutu nieuwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w zaskarżonej decyzji z obowiązującym w dacie wydania decyzji z [...] sierpnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pomimo stwierdzenia w uzasadnieniu, że decyzja ta została wydana w oparciu o plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego osiedla " [...]" w [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 1994 r., Nr [...], poz. [...]), 4. istotne sprzeczności w definicji "rażącego naruszenia prawa" w odniesieniu do przedmiotowej sprawy (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wynikającej z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2413/15 z 27 lipca 2016 r. będącego przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej /str. 9-10/ i uzasadnienia wynikającego z wyroku w/w Sądu sygn. akt VII SA/Wa 2469/10 z dnia 8.07.2011 r. wydanego w tej samej sprawie /str. 9- 11/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W pierwszym rzędzie stwierdzić trzeba, że uruchomienie postępowania wywołanego skargą kasacyjną przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ma celu przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego w granicach zarzutów ściśle sprecyzowanych w skardze kasacyjnej. Nie jest to postępowanie służące ponownemu rozpoznaniu sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza brak prawnej możliwości kontroli wyroku Sądu I instancji w całokształcie, nawet wówczas, gdy jest on dotknięty wadami, których nie dostrzegł i nie wypunktował skarżący kasacyjnie. Rolą autora skargi kasacyjnej, którym z mocy prawa powinien być profesjonalny pełnomocnik, jest poprawne sformułowanie zarzutów kasacyjnych, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które naruszył Sąd I instancji w trakcie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, a następnie rzetelne ich uzasadnienie, polegające na wyjaśnieniu na czym, jego zdaniem, polegało w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Nie jest rolą NSA konkretyzowanie zarzutów kasacyjnych, ich uściślanie, korygowanie, uzupełnianie czy też poszukiwanie rzeczywistej intencji wnoszącego skargę kasacyjną. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty oznaczone numerami 1 i 3 w petitum skargi, zostały wadliwie sformułowane. Autor skargi kasacyjnej wprawdzie przywołał ogólną treść zarzutów, niemniej jednak nie wskazał konkretnych norm prawa materialnego bądź procesowego powiązanych z odpowiednimi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którym, jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które sprowadza się głównie do przytoczenia dotychczasowego przebiegu postępowania próżno szukać rozwinięcia rozważanych zarzutów. Z uwagi na powyższe, merytoryczne ustosunkowanie się do wymienionych zarzutów było niemożliwe. Przechodząc do zarzutu oznaczonego w petitum skargi kasacyjnej nr 2, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim podnieść trzeba, że zasada praworządności, którą miał naruszyć Sąd I instancji została wyrażona w art. 6 k.p.a., a nie jak błędnie wskazał autor skargi kasacyjnej w art. 8 k.p.a. Stawiając Sądowi I instancji zarzut nieuwzględnienia naruszenia w/w norm procesowych przez Starostę [...] autor skargi kasacyjnej nie dostrzega, że kontroli Sądu I instancji poddana została decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., które wydane zostały w toku postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z 1999 r. Postępowanie nieważnościowe nie jest kontynuacją zwykłego postępowania administracyjnego, czy jego kolejną instancją. Celem tego postępowania jest natomiast weryfikacja decyzji w świetle ściśle określonych przesłanek zdefiniowanych w art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji podzielił w całości stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z 1999 r. i uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Według NSA, w tej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd wojewódzki oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wadliwie zaaprobował naruszenie przez organy orzekające zasad określonych w art. 6 i art. 8 k.p.a. Nietrafny jest także zarzut sformułowany w punkcie 4 skargi kasacyjnej. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa", o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie posiada definicji legalnej. Zostało "doprecyzowane" w wieloletnim dorobku orzeczniczym sądów administracyjnych i piśmiennictwie. Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, odwołując się do poglądów judykatury, prawidłowo wyjaśnił jak należy rozumieć rozważany termin. Odnosząc się do stanowiska autora skargi kasacyjnej, iż po wydaniu przez WSA wyroku z 29 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/12 dalsze postępowanie w tej sprawie, jak również w sprawie objętej prawomocnym wyrokiem NSA sygn. akt II OSK 11/13 z 12 września 2014 r., nie powinno mieć miejsca z uwagi na zasadę "res iudicata" i "lex retro non agit", zauważyć należy, że jest to polemika z prawomocnymi orzeczeniami NSA. Wywody odnośnie naruszenia zasad powagi rzeczy osądzonej oraz nie działania prawa wstecz, są całkowicie chybione i zdają się wynikać z nieznajomości przepisów obowiązującego prawa. Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.