VII SA/Wa 2413/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. i Z. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. G. i Z. G. (dalej jako "skarżący") od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]marca 2015 r. nr [...]odmawiającej stwierdzenia na wniosek M. G. i Z. G. nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]listopada 1999 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...]w R. przy ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta [...]decyzją Nr [...] z [...]listopada 1999 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego, na działce o nr ewid. [...] w R., przy ul. [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji wnieśli 12 stycznia 2009 r. M. i Z. G. podając, że rozbudowa została zrealizowana w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki tj. niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ nie zawiera w swej treści określenia odległości w jakiej powinna być usytuowana rozbudowa od granicy działki skarżących. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] lutego 2009 na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z uwagi na fakt, że oddziaływanie inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego zamyka się w granicach działki inwestora, zaś obiekt objęty kwestionowaną decyzją zaprojektowano w odległości 3 m od granicy z działką skarżących. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną [...] lipca 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję podzielając stanowisko organu I instancji. W wyniku złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1817/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uznając, że niewystarczające i niepełne są wyjaśnienia organu w kwestii braku interesu prawnego skarżących. Następnie Wojewoda [...], po wszczęciu postępowania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Starosty [...]z dnia [...]listopada 1999 r., nr [...]. Organ uznał, że M. i Z. G. na dzień wydania kontrolowanej decyzji posiadali przymiot strony. Wskazał ponadto, że Starosta [...] wydając decyzję z dnia [...] listopada 1999 r. rażąco naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem w dokumentach stanowiących podstawę wydania kontrolowanej decyzji brakuje dokumentu świadczącego o posiadaniu przez inwestora prawa do wyłącznego dysponowania działką nr [...]na cele budowlane (z aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia [...] października 1984 r. wynika, że teren inwestycji został na mocy tego aktu oddany w wieczyste użytkowanie na okres 99 lat D. T.i E. małżonkom S., zatem stanowi współwłasność). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]października 2010 r., znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...]sierpnia 2010 r., nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...]listopada 1999 r., nr [...]. W ocenie organu odwoławczego pomimo, że w aktach brak jest zgody E. S.na realizacje spornej inwestycji, nie świadczy to jednak o niespełnieniu warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że D. S. dysponując nieruchomością na cele budowlane działał w ramach zwykłego zarządu majątkiem, a zatem nie musiał on uzyskiwać zgody E. S.. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że pozwolenie na budowę jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]sierpnia 1999 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ zauważył, że wprawdzie nie został spełniony, określony w decyzji o warunkach zabudowy, wymóg zachowania linii zabudowy na 5 m od linii rozgraniczającej (granica między działkami [...] i [...]), gdyż obiekt został odsunięty na odległość 3 m od linii rozgraniczającej. Jednakże zdaniem organu przekroczenie linii zabudowy o 2 m jest naruszeniem prawa, ale nie rażącym. Organ podkreślił, że istniejący budynek gospodarczy podlegający rozbudowie był już usytuowany w odległości 3 m od linii rozgraniczającej, a więc przy rozbudowie zachowano dotychczasową odległość obiektu. W wyniku złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2469/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że z mapy sytuacyjno – wysokościowej, stanowiącej załącznik do projektu budowlanego, wynika, że zamierzenie inwestycyjne zostało usytuowane w odległości 3,0 m od linii rozgraniczającej, a więc z przekroczeniem linii zabudowy o 2,0 m. Projekt taki, jako niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mógł zostać zatwierdzony. Nie zmienia tego, że istniejący budynek gospodarczy podlegający rozbudowie był już usytuowany w odległości 3 m od linii rozgraniczającej, a więc przy rozbudowie zachowano dotychczasową odległość obiektu, gdyż odległość ta winna wynosić 5,00 m. W związku z powyższym wyrokiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]sierpnia 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/12 oddalił skargę na powyższą decyzję. W wyniku złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt II OSK 11/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 465/12, a ponadto uchylił zaskarżoną decyzję GINB z [...] grudnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2010 r. W wyroku tym Sąd wskazał, iż wnioskującym o nieważność przysługuje przymiot strony, gdyż są właścicielami działki graniczącej z działką, będącą przedmiotem zainwestowania, a objęty decyzją budynek znajduje się w odległości 3 m od granicy ich nieruchomości. NSA uznał, iż Sąd I instancji błędnie (co najmniej przedwcześnie), przyjął za organami zarówno I, jak i II instancji, iż w sprawie zachodzi rażące naruszenie prawa kwalifikujące decyzję o pozwoleniu na budowę do stwierdzenia nieważności. W wyroku tym NSA nadmienił, iż w sprzeczności ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stoi wydany w tej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2469/10, bowiem WSA w Warszawie w tym wyroku w żaden sposób nie przesądził znaczenia pojęć "linii rozgraniczającej" i "linii zabudowy" w świetle postanowień miejscowego planu, na którym decyzja o warunkach zabudowy była oparta. W ocenie NSA interpretując decyzję wydaną w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. należy mieć na względzie akt prawa miejscowego, który stanowił jedną z podstaw prawnych jej wydania. NSA wskazał na brak w wyroku WSA wiążących rozważań co do zgodności części graficznej z częścią tekstową decyzji z [...] sierpnia 1999 r. i ewentualnych konsekwencji stwierdzenia rozbieżności pomiędzy nimi. Wojewoda [...], mając na względzie wyrok NSA, decyzją z dnia [...]marca 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. Organ I instancji wskazał, że nieruchomość położona w R. przy ul. [...], oznaczona nr ewid. [...], objęta jest decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...]sierpnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która wydana została w oparciu o plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego "[...]", zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...], z 1994 r. Nr [...], poz. [...]). W decyzji z [...] sierpnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji Prezydent Miasta [...]w załączniku nr 1 do tej decyzji ustalił, między innymi iż: Przedmiotowa działka zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego jest położona na terenach przeznaczonych pod budownictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy. Granice terenu zamierzonej inwestycji pokazano w załączniku graficznym nr 2 kolorem zielonym. Linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej. Organ I instancji wyjaśnił, iż w powyższym planie, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.) ustalono przeznaczenie gruntów na obszarze oznaczonym symbolem 13 MN, pod budownictwo jednorodzinne o niskiej intensywności zabudowy oraz wyznaczono linie rozgraniczające dla tego obszaru poprzez ograniczenia ulicami: [...],[...],[...]i pasażem pieszo-jezdnym oraz ulicą projektowaną. Przedmiotowa działka o nr ewid. [...], znajdująca się na tym obszarze, od strony południowej przylega bezpośrednio do drogi gminnej - ul. [...], co oznacza, że jest ona ograniczona tą ulicą, stąd też zapis w decyzji o warunkach zabudowy "(...) Linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej." Analizując dalej zapisy tej decyzji łącznie z załącznikiem graficznym Nr 2 do tej decyzji, organ I instancji wskazał, iż kolorem zielonym zaznaczono granice terenu zamierzonej inwestycji. Granice te są tożsame z granicami działki. Określono również, że linia rozgraniczająca zlokalizowana jest w granicy działki a linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej. Powszechnie prezentowany jest pogląd, że linie zabudowy wyznacza się od strony drogi publicznej. Wobec tego, zdaniem organu przyjąć należy, że linia zabudowy to wyznaczona na działce linia, określająca najmniejszą dopuszczalną odległość zewnętrznego lica budynku od drogi publicznej. Ponadto Wojewoda Łódzki wyjaśnił, że w dziale I § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430), określa definicję linii rozgraniczającej drogę, przez którą rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Linia rozgraniczająca drogę wraz z linią rozgraniczającą teren inwestycji wyznacza obszar, wewnątrz którego należy sytuować budynek. Z załącznika nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy nie wynika jednoznacznie, iż linia zabudowy winna być odsunięta 5,0 m od każdej granicy nieruchomości a dodatkowo użyto określenia "linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej". Organ I instancji mając na uwadze powyższe wyjaśnienia oraz pogląd, iż linia zabudowy wyznaczana jest od drogi publicznej stwierdził, że inwestycja objęta pozwoleniem na budowę zlokalizowana została zgodnie z wydaną dla niej decyzją o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. G. i Z. G. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie jej nieważności, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zwracając uwagę, że w niniejszej sprawie organy związane są wyrokiem NSA z dnia 12 września 2014r., sygn. akt II OSK 11/13 podał, że miejscowy plan nie ustala szczegółowo linii zabudowy dla działki inwestycyjnej, tym samym obowiązującą linię zabudowy należy ustalić w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że istniejąca zabudowa znajduje się w odległości 4,5 m od południowej granicy działki (od drogi publicznej) oraz ok. 2,5 do 3 m od północnej granicy działki. Mając na uwadze fakt, że linie zabudowy wyznacza się przeważnie w stosunku do drogi publicznej, organ odwoławczy stwierdził, że linia rozgraniczająca, o której mowa w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., to południowa granica działki nr ew. [...] w R., przy ul. [...], zaś linia zabudowy znajduje się w odległości 4,5 m od linii rozgraniczającej. Zważywszy na usytuowanie istniejącego budynku, organ odwoławczy przyjął, że ewentualna linia zabudowy wyznaczona od strony północnej znajduje się w odległości ok. 2,5 do 3 m od północnej granicy działki. Ponadto projektowany budynek gospodarczy nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w odległości 4,5 m od drogi publicznej (ul. [...]). Obiekt zaplanowano w odległości 3 m od północnej granicy działki, a tym samym w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Wobec powyższego, w ocenie organu, przy wydaniu spornego pozwolenia na budowę nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt b ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy dodał ponadto, że do akt dołączono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013r., znak: [...], ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w R., przy ul. [...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. rozstrzygnięcia linia zabudowy znajdująca się w odległości 5 m od linii rozgraniczającej to linia wyznaczona w stosunku do południowej granicy działki czyli od strony drogi publicznej. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 215/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na decyzję SKO w [...] z dnia [...]września 2013r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...]. Organ odwoławczy zwrócił jednocześnie uwagę, że w punkcie 5 miejscowego planu, dotyczącym całego terenu w granicach opracowania miejscowego planu, wskazano także, że na terenach budownictwa jednorodzinnego (MN) dopuszcza się realizację garaży wolnostojących i budynków gospodarczych o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 10% powierzchni działki oraz wysokości maksymalnie do jednej kondygnacji mieszkalnej. Przedmiotowa rozbudowa parterowego budynku gospodarczego nie narusza rażąco zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Jednocześnie organ wskazał, że usytuowanie budynku w odległości 3m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z działką [...] jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz.140 ze zm.). Ponadto sporny budynek nie narusza rażąco wymogów dotyczących odległości również w stosunku do pozostałych działek sąsiednich 179 i 183. W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 107 k.p.a., dlatego zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. należało utrzymać w mocy. Skargę na powyższą decyzję złożyli M. G. i Z. G. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i stwierdzenie nieważności tej decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonej decyzji zarzucili: - niewyjaśnienie i pominięcie wszystkich istotnych okoliczności sprawy podniesionych w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] w tym w szczególności nieuwzględnienie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 2469/10, z którego wynika, że inwestor uzyskał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającą pozwolenia na budowę niezgodną z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - nieuwzględnienie stanu faktycznego i prawnego ustalonego w zaskarżonej decyzji z obowiązującym w dacie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, - naruszenie art. 153 i art. 170 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie, że prawomocnym wyrokiem WSA sygn. akt VII SA/Wa 2469/10 została uchylone decyzja GINB z dnia [...] października 2010 r. - naruszenie zasady nie działa prawa wstecz przez nieuwzględnienie, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla przyszłej (zamierzonej) zmiany zagospodarowania terenu, a nie dla inwestycji już zrealizowanych w celu ich legalizacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, - przez nieuwzględnienie naruszenia przez organy administracji publicznej zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażenie w art. 8 k.p.a., a także zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. Skarżący jednocześnie podnieśli, że co prawda skarga na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. ustalająca po raz drugi sposób zagospodarowania terenu w celu legalizacji zamierzonej rozbudowy budynku gospodarczego została oddala przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Łd 1215/13, jednak od tego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna, która dotychczas nie została rozpatrzona. Ponadto skarżący wskazali, że inwestor posiadał dwie działki przy ul. [...] w R. – jedną oznaczoną nr ewid. [...], zabudowaną budynkiem mieszalnym i budynkiem gospodarczym, a drugą o nr ew. [...] niezabudowaną. Według skarżących odległość między tymi działkami wynosiła 25-30 m, zaś wyjaśnienia wymaga, na którą działkę została wydana decyzja Starosty [...]. Ponadto skarżący zwrócili uwagę, że od organu nadzoru budowlanego mają informację, że na działce do 500 m2 można wybudować dom mieszkalny, budynek gospodarczy nie większy niż 25m2, natomiast działka inwestora ma 422 m2 a budynek gospodarczy po rozbudowie ma 59,06 m2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2015r oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...]z dnia [...]marca 2015r. wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). W tym miejscu należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165). Przywołany przepis kreuje związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie sądowoadministracyjnej treścią wyroku sądu kasacyjnego. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może w gruncie rzeczy dotyczyć trzech przypadków: - jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, - w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny, - jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie w trybie art. 269 uchwałę, zawierającą odmienną wykładnię prawa. Nie ulega wątpliwości, iż żadna z sytuacji wyłączających stosowanie normy art. 190 w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2014r. sygn. akt II OSK 11/13 uwzględniającym skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2012r, sygn. akt VII SA/Wa 465/12 11 i uchylającym decyzję GINB z [...]grudnia 2011r. oraz decyzję Wojewody [...]z [...]sierpnia 2010r. stwierdzające nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]listopada 1999r., wyraźnie wskazał na konieczność "przeprowadzenia analizy decyzji o warunkach zabudowy w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który był podstawą jej wydania. W istocie to postanowienia aktu prawa miejscowego obok norm ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. winny być podstawą do wyjaśnienia wszelkich pojęć, jakie znalazły się w decyzji o warunkach zabudowy. Ich analiza, ze szczególnym uwzględnieniem postanowień planu winna pozwolić na właściwą interpretację pojęcia "wymaganej linii zabudowy" w odniesieniu do "linii rozgraniczającej działki". Konieczność dokonania analizy decyzji w świetle postanowień planu wydaje się tym bardziej istotne, jeśli zważyć na część graficzną decyzji o warunkach zabudowy. Zaznaczenie na niej projektowanej rozbudowy zdaje się bowiem wskazywać na dopuszczenie usytuowania tej części obiektu jako przedłużenie istniejącego budynku gospodarczego, w odległości 3m od granicy z działką [...]. Występowanie sprzeczności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a decyzją o pozwoleniu na budowę musi być niewątpliwe, przy czym występowanie sprzeczności pomiędzy dwiema częściami decyzji o warunkach zabudowy (tekstową i graficzną) przesądza w istocie o wadliwości decyzji, kształtującej zagospodarowanie i ład przestrzenny. Dwie części jednej decyzji nie mogą pozostawać w sprzeczności, konieczne jest ich harmonijne współistnienie." Jednocześnie , co istotne w kontekście zarzutu skargi, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż jego stanowisko nie stoi w sprzeczności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. VII SA/Wa 2469/10. W istocie, bowiem WSA w tym wyroku w żaden sposób nie przesądził znaczenia pojęć "linii rozgraniczającej", "linii zabudowy" w świetle postanowień miejscowego planu, na którym decyzja o warunkach zabudowy była oparta. Mając na względzie wiążące wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy prowadzące postepowanie nadzorcze dokonały analizy pojęć "linii rozgraniczającej", "linii zabudowy" w świetle postanowień planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego "[...]", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...]z [...]grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...], z 1994 r. Nr [...], poz. [...]). W oparciu bowiem o ten plan wydana została decyzja Prezydenta Miasta [...]nr [...] z [...]sierpnia 1999 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W załączniku nr 1 do tej decyzji ustalono, między innymi iż przedmiotowa działka zgodnie z planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego jest położona na terenach przeznaczonych pod budownictwo rodzinne o niskiej intensywności zabudowy. Granice terenu zamierzonej inwestycji pokazano w załączniku graficznym nr 2 kolorem zielonym. Linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej. Zapisy przywołanego planu ustalały przeznaczenie gruntów na obszarze oznaczonym symbolem 13 MN, pod budownictwo jednorodzinne o niskiej intensywności zabudowy oraz wyznaczały linie rozgraniczające dla tego obszaru poprzez ograniczenia ulicami: [...],[...],[...]i pasażem pieszo-jezdnym oraz ulicą projektowaną. Przedmiotowa działka o nr ewid. [...], znajdująca się na tym obszarze, od strony południowej przylega bezpośrednio do drogi gminnej - ul. [...], co oznacza, że jest ona ograniczona tą ulicą. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu ,iż zapis w decyzji o warunkach zabudowy "(...) Linia rozgraniczająca w granicy działki, linia zabudowy 5,0 m od linii rozgraniczającej" odnosi się do odległości do drogi gminnej a nie do każdej granicy działki nr ew. [...]. Zaprojektowany budynek gospodarczy nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej w odległości 4,5 m od drogi publicznej (ul. Klonowej). Rozbudowę zaplanowano w odległości 3 m od północnej granicy działki, a tym samym w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Zaznaczenie na części graficznej decyzji o warunkach zagospodarowania działki projektowanej rozbudowy wskazuje na dopuszczenie usytuowania tej części obiektu jako przedłużenie istniejącego budynku gospodarczego posadowionego 3 metry od granicy działki [...]. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż występujące sprzeczności pomiędzy częścią tekstową a graficzną decyzji o warunkach zabudowy świadczy co najwyżej o wadliwości tejże decyzji ale nie świadczy o kwalifikowanej wadzie decyzji o pozwoleniu na budowę. Miejscowy plan, na terenach budownictwa jednorodzinnego (MN) dopuszcza realizację garaży wolnostojących i budynków gospodarczych o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 10% powierzchni działki oraz wysokości maksymalnie do jednej kondygnacji mieszkalnej. Tak więc rozbudowa parterowego budynku gospodarczego zatwierdzona decyzją z [...] listopada 1999r. nie narusza rażąco ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Słusznie organy wskazały także, iż usytuowanie budynku w odległości 3m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy z działką [...] jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz.140 ze zm.). Oceniając skutki społeczno- gospodarcze jakie wywołała kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z [...] listopada 1999r. należy zwrócić uwagę na decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] lipca 2013r., znak: [...], ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku gospodarczego na działce o nr ew. [...] w R., przy ul. [...]. Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. rozstrzygnięcia linia zabudowy znajdująca się w odległości 5 m od linii rozgraniczającej to linia wyznaczona w stosunku do południowej granicy działki czyli od strony drogi publicznej. Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowej oceny zgodności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 1999r. kontekście powołanego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., słusznie stwierdzając, iż decyzja ta nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa tj. nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt b ustawy Prawo budowlane, jak również żadną inną wadą powodująca jej nieważność. Zasadne ustalenia organów powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.