VII SA/Wa 2262/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez R.T. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], którą organ -w oparciu art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.)- po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] orzekającej o skierowaniu R. T. na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie uprawnień kat. B i C w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o skierowaniu R. T. na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie uprawnień kategorii B, C i T w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 13 lutego 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wystąpił do Starosty Powiatowego w [...] z wnioskiem o skierowanie R. T. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, a to na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: ustawa Prawo o ruchu drogowym) oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600, dalej: ustawa o kierujących pojazdami). W uzasadnieniu wniosku Komendant Wojewódzki Policji podał, że R. T. w okresie od dnia 11 listopada 2012 r. do dnia 19 września 2013 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, uzyskując łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podał przy tym, że ww. posiada prawo jazdy kat. B, C, i T. Pismem z dnia 5 marca 2015 r. Starosta Powiatowy w [...], w związku z ww. wnioskiem, zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania R. T. na sprawdzenie kwalifikacji. Następnie, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, Starosta Powiatowy w [...] orzekł o skierowaniu R. T. na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie uprawnień kat. B, C w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. Dalej, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., Starosta Powiatowy w [...] orzekł o uchyleniu decyzji własnej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]oraz o skierowaniu R. T. na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie uprawnień kat. B, C i T w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wskazał, że decyzja wydana w dniu [...] maja 2015 r. kierowała na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kat. B i C, zamiast kat. B, C i T. Dlatego też na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. należało ww. decyzję uchylić i orzec ponownie. Organ podał też, że R. T. w okresie od dnia 11 listopada 2012 r. do dnia 19 września 2013 r. uzyskał 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega kierowca, który przekroczył limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Po rozpatrzeniu odwołania R. T. od ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. (wydaną w trybie art. 154 k.p.a.) i umorzyło postępowanie I instancji w całości. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzja z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]wobec wniesienia od niej odwołania, nie stała się ostateczna, a tym samym – nie mogła być wzruszona w oparciu o art. 154 Kodeksu. Natomiast, po rozpatrzeniu odwołania R. T. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], SKO w [...] decyzją wskazaną na wstępie – z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o skierowaniu R. T. na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie uprawnień kategorii B, C i T w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. W uzasadnieniu tej ostatnie SKO w [...] wskazało na przepis art. 136 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium wyjaśniło przy tym, że w myśl tego ostatniego przepisu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 puntków otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cyt. ustawy. Wskazało, że powyższy przepis zachowuje swoją ważność do dnia 4 stycznia 2016 r. Podało dalej, że organ administracji publicznej wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnień do badania zasadności nałożenia mandatu karnego wraz z punktami określonymi w art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, czy też prawidłowości orzeczeń, w związku z którymi naliczone zostały punkty karne. Organy administracji są związane wnioskiem, także w zakresie liczby otrzymanych przez kierowcę punktów, jeżeli wynikają one z ewidencji prowadzonej przez Policję. Organy nie są również uprawnione do oceny w jakich okolicznościach mandat został nałożony. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta. Na odstąpienie przez właściwego starostę od skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie ma również wpływu okoliczność czasu jaki upłynął od daty popełnienia przez kierowcę wykroczenia powodującego przekroczenie limitu 24 punktów karnych do dnia sporządzenia i przesłania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji przez komendanta wojewódzkiego Policji. Kolegium wyjaśniło przy tym, że szczegółowy tryb postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisu ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Podało też, że punkty tymczasowe wpisane do ewidencji za wykroczenie popełnione przez R. T. w dniu 24 czerwca 2013 r., z dniem uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w [...], tj. z dniem [...] stycznia 2015 r., stały się punktami ostatecznymi. Kolegium dodało, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, organ prowadzący ewidencję usuwa z niej punkty, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok. Jednakże nie jest to możliwe w przypadku, gdy suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. W przedmiotwym przypadku suma puntków ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu w ewidencji R. T. na dzień 19 września 2013 r. wynosiła 25. Z dniem 31 stycznia 2015 r. powyższą sumę 25 puntków stanowiły punkty ostateczne. I dalej, Kolegium stwierdziło, że po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o sprawdzenie kwalifikacji, w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów, organ zobowiązany był skierować R. T. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy, a więc kategorii: B, C i T. Jednakże zaskarżoną decyzją organ I instancji skierował R. T. na egzamin sprawdzający kwalifikacji w zakresie uprawnień kategorii B i C, a pominął kat. T, którą R. T. także posiada. Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji jest nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa przez ich rażące naruszenie. Zatem organ odwoławczy zobowiązany był w ramach posiadanych kompetencji merytoryczno-reformacyjnych do skorygowania wady prawnej tej decyzji poprzez orzeczenie o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający z uwzględnieniem kat. B, C i T. W skardze na ww. decyzję SKO w [...], skarżący – R. T. wskazał, że działanie tego organu, sprowadzało się jedynie do skorygowania błędu w decyzji I instancji. Organ nie sprawdził, dlaczego zatajone zostały tzw. punkty czasowe i, że taka praktyka Policji jest niegodna instytucji państwowej. Skarżący podkreślił, że nadal wyraża wolę dobrowolnego udania się na kurs zredukowania punktów. Podał, że wcześniej nie mógł tego uczynić, ponieważ Policja nie ujawniła mu tzw. punktów czasowych. Skarżący zarzucił organom mataczenie i wniósł o powołanie instytucji Rzecznika Praw Obywatelskich. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, albowiem -w ocenie Sądu- kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]jest zgodna z prawem - oparta na prawidłowo ustalonej podstawie prawnej i prawidłowo przyjętych okolicznościach faktycznych. Sprawa niniejsza wywołana została wnioskiem Komendatna Wojewódzkiego Policji w [...] wskazującym na przekroczenie przez skarżącego limitu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w okresie od dnia 11 listopada 2012 r. do dnia 19 września 2013 r., przy czym wszystkie te punkty w dniu 31 stycznia 2015 r. były punktami ostatecznymi. Zważyć więc trzeba, iż dla ustalenia reżimu prawnego mającego zastosowanie w sprawie, znaczenie miała reguła intertemporalna określona w art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którą w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji, zastosowanie w sprawie znajdował art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (obowiązujący do dnia 4 stycznia 2016 r. – v. przepis przejściowy zawarty w art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zasakrżonej decyzji), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Ten ostatni przepis upoważnia organy policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisywana jest odpowiednia liczba punktów w skali od 0 do 10, która w razie wskazanego naruszenia wpisywana jest do tej ewidencji. Na mocy art. 130 ust. 4 wskazanej ustawy, ustawodawca upoważnił ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Aktem wykonawczym regulującym wymieniony zakres, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), które w § 3 stanowi, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W dalszych przepisach szczegółowo uregulowano postępowanie przed organami policji związane z dokonywaniem wpisu do ewidencji (§ 4) oraz usuwaniem wpisu z tejże ewidencji (§ 5, § 6). W § 7 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia przewidziano, że komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. W orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu (w braku odmiennych postanowień), tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Zatem, ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te, stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów. Kwestie związane ze sposobem naliczania punktów, ich ilością, nie podlegają badaniu przez starostę, pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji, a ewentualna kontrola prawidłowości dokonywanych wpisów, może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi bowiem czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (oraz prawo wniesienia skargi na bezczynność tego organu w usunięciu punktów karnych – v pkt 8 ww. przepisu). To też oznacza, że w przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Decyzja wydawana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym ma tym samym charakter związany, bo zobowiązujący starostę do wydania skierowania, na skutek wniosku komendanta wojewódzkiego Policji. Z tych też przyczyn, w niniejszej sprawie, po otrzymaniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]lutego 2015 r. (wskazującego na otrzymanie przez skarżącego 25 punktów za narszenie przepisów ruchu drogowego), organ I instancji zobowiązany był do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. Tym samym, podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji kierowców (czy też: braku poinformowania go o ilości zgromadzonych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co uniemożliwiło skarżącemu przystąpienie w odpowiednim terminie do kursu redukującego punkty karne) nie mogły w sprawie odnieść zamierzonego skutku. Nie były kierowane pod właściwym adresem, a nadto - co prawidłowo zostało rozważone w zaskarżonej decyzji (ze wskazaniem na przepisy rozporządzenia) - nie bazowały na prawidłowej interpretacji przepisów dotyczących podstaw ujawniania i usuwania w ewidencji punktów karnych. Zważyć przy tym ponownie należy, a to za Naczelnym Sądem Administracyjnym (v. wyrok z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 855/12), że "Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność". Dostrzec jednocześnie trzeba, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, pismem z dnia 31 marca 2015 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzki Policji, czy ten podtrzymuje swoje żądanie dotyczące skarżącego. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r., doręczonym organowi do wiadomości (a skierowanym do skarżącego), Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał na dokonanie weryfikacji wpisów w ewidencji kierowców dotyczących skarżącego i nie znalazł podstaw do wykreślenia tych wpisów, a tym samym – podtrzymał wcześniejsze stanowisko co do przekroczenia przez skarżącego w ciągu roku limitu 24 punktów karnych. Z tych też przyczyn, skierowanie skarżącego w takich okolicznościach faktycznych i prawnych na egzmian sprawdzający kwalifikacje należało uznać za w pełni uprawnione i prawidłowe. W tym też kontekście Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Kontrolując to orzeczenie Sąd wziął nadto pod uwagę, iż ma ono charakter merytoryczno-reformacyjny. Stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium uchyliło bowiem decyzję organu I instancji, a następnie orzekło merytorycznie o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifiakcje, uwzględniając przy tym wszystkie posiadane przez niego kategorie prawa jazdy, w przeciwieństwie do organu I instancji (który to pominął jedną z nich). Nie ma przy tym wątpliwości (wobec zawartości akt adm. sprawy), że skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B, C i T, a decyzja I instancji z dnia [...] maja 2015 r. nie uwzględniła kat. T. Bezspornym jednocześnie jest, iż stosownie do cyt. powyżej § 7 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji (w sytuacji w tym przepisie wskazanej) występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. Tym samym, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja usuwając wadę w ww. zakresie popełnioną przez organ I instancji, choć zasadnie, to pogorszyła sytuację skarżącego. Należało więc rozważyć, czy w sprawie zachodziły wymienione w art. 139 k.p.a. przesłanki, zezwalające organowi odwoławczemu na wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, iż w myśl tego ostatniego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uzasadnił wydane rozstrzygnięcie rażącym naruszeniem prawa, a ocenę tę (wskazującą na konieczność odstąpienia od zakazu wyrażonego w art. 139 Kodeksu), zdaniem Sądu należy podzielić. Należy bowiem uznać, iż powyżej wskazana wada, polegająca na nieuwzględnieniu przy wydawaniu orzeczenia na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wszystkich kat. praw jazdy posiadanych przez kierowcę, kierowanego na sprawdzenie kwalifikacji, jest ewidentnie sprzeczne z cyt. powyżej § 7 rozporządzenia, nadto – godzi w cel tych regulacji prawnych, którym jest zapewnienie uczestnikom ruchu drogowego bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym, i eliminowanie tym samym osób nie znających czy też nie stosujących się w sposób notoryczny do przepisów ruchu drogowego. Nie sposób wobec tego uznać, aby organ odwoławczy weryfikując decyzję organu I instancji w niniejszej sprawie naruszył art. 139 k.p.a. kierując skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. W kontekście tego przepisu tak waga naruszenia prawa, jak i interesu społecznego miały, zdaniem Sądu, istotne i równorzędne znaczenie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.