II SA/Łd 183/15

Dnia 17 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi W. T. na uchwałę Rady Gminy i Miasta w Warcie z dnia 21 maja 2014 r. nr LI/258/14 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie Warta oddala skargę. Uchwałą nr LI/258/14 z dnia 21 maja 2014 r. Rada Gminy i Miasta Warta, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "u.s.g.", art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 20 ust. 1, art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "u.p.z.p.", a także uchwały nr XL/214/09 Rady Gminy i Miasta w Warcie z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie Warta ze zmianami zawartymi w uchwałach nr LX/296/10 z dnia 15 października 2010 r. i nr XXXVI/184/13 z dnia 17 czerwca 2013 r., po stwierdzeniu, że niniejszy plan jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta Warty, uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie Warta. W dniu 10 grudnia 2014 r. W. T., reprezentowany przez J. K., wezwał Radę Gminy i Miasta Warcie do usunięcia naruszenia prawa wspomnianą wyżej uchwałą, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Uchwałą nr [...] z dnia [...], doręczoną pełnomocnikowi W. T. w dniu 9 lutego 2015 r., Rada Gminy i Miasta Warta po rozpatrzeniu powyższego wezwania do usunięcia naruszenia prawa - odmówiła stwierdzenia nieważności uchwały nr LI/258/14 z dnia 21 maja 2014 r. W dniu 13 lutego 2015 r. W.T., reprezentowany przez radcę prawnego G. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy i Miasta w Warcie nr LI/258/14 z dnia 21 maja 2014 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania z powodu naruszenia art. 28 u.p.z.p w aspekcie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 12, 13, 14 oraz art. 18 u.p.z.p., a więc naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego i istotnego naruszenia trybu jego sporządzania. Według strony skarżącej istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy stwierdzenie nieważności poprzedniej uchwały w tej samej sprawie przez Wojewodę [...] w formie rozstrzygnięcia nadzorczego jest równoznaczne ze stwierdzeniem nieważności wszystkich czynności ją poprzedzających, o których mowa jest w art. 17 u.p.z.p. i to nie tylko organu, ale także wszystkich zainteresowanych, którzy wnieśli wnioski i uwagi do m.p.z.p. Za takim rozumieniem art. 28 ust. 2 u.p.z.p. opowiada się Rada Gminy i Miasta w Warcie, co wynika wprost z treści uchwały. W ocenie skarżącego wykładnia taka jest błędna. Unieważnienie samej uchwały nie powoduje, że tracą moc uwagi wniesione uprzednio do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w zakresie rozstrzygnięcia nadzorczego wywołuje skutki prawne od daty podjęcia przedmiotowej uchwały (ex tunc). Mimo tak daleko idących skutków stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego nie oznacza to w żadnej mierze przekreślenia całej przeprowadzonej procedury planistycznej. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy o planie zagospodarowania przestrzennego oznacza wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko jednej, choć najważniejszej czynności - uchwały podejmowanej w procesie planowania. W rezultacie czynności poprzedzające podjęcie uchwały pozostają, wbrew stanowisku Rady Gminy i Miasta w Warcie, w mocy. W obrocie prawnym pozostaje w szczególności uchwała rady o przystąpieniu do sporządzania planu, określająca obszar objęty planem i - co więcej - zobowiązująca do podejmowania kolejnych czynności planistycznych. Te zaś, przy założeniu niezmiennego stanu faktycznego i prawnego, pozostają aktualne, za wyjątkiem tych, które zostały wykonane nierzetelnie i wymagają powtórzenia. Ocena rzetelności dotyczy jedynie czynności wójta, burmistrza, albo prezydenta, ewentualnie organów współdziałających, ale nie czynności osób zainteresowanych, które wniosły wnioski i uwagi, które pozostają niewątpliwie w mocy przez cały czas, chyba że sami zainteresowani wycofaliby je lub je zmodyfikowali.Obowiązek powtórzenia czynności w myśl art. 28 ust. 2 u.p.z.p. jest wyjątkiem, pojawia się tylko w takiej sytuacji, w której niepowtórzenie czynności oznaczałoby zachowanie działań sprzecznych z prawem. Wniesienie przez skarżącego i jego żonę wniosku w dniu 1 sierpnia 2013 r. i uwagi przez J. K., będącego pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę fermy norek na działce nr 26/1 położonej w miejscowości Z. - objętej przedmiotowym m.p.z.p. pismem z dnia 21 października 2013 r. (wpływ do organu w dniu 24 października 2013 r.) było zgodne z prawem, a tym samym czynności te winno się uwzględnić przy ponownym uchwalaniu planu miejscowego. W tej sytuacji twierdzenie w załączniku nr 2 zaskarżonej uchwały z dnia [...] o braku uwag jest całkowicie bezzasadne. Dodatkowo skarżący podniósł zarzut braku zgodności m.p.z.p. ze studium w zakresie § 8 ust. 1 pkt 6, czym ewidentnie naruszono przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego symbolem [...] ustalono "zakaz zabudowy i realizacji innych inwestycji oraz sposobów zagospodarowania innych niż wyszczególnionych w punktach 1-5". Zapis ten oznacza między innymi zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych jako obiektów nie wymienionych w punktach 1-5. Tymczasem w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta W., tj. w uchwale Nr [...] z dnia [...] wskazano tereny (na obszarze [...]), na których możliwa jest lokalizacja elektrowni wiatrowych. Dodatkowo skarżący stwierdził, że w okresie ponownego uchwalania planu, tj. od dnia [...] do dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta W. przesłał mu postanowienie z dnia [...], pismo do SKO w Sieradzu z dnia 10 lutego 2014 r., pismo z dnia 13 marca 2014 r. oraz pismo do SKO w Sieradzu z dnia 14 kwietnia 2014 r. W żadnym z tych dokumentów organ nawet nie zasygnalizował toczącego się ponownie postępowania mającego na celu uchwalenie m.p.z.p., co wskazuje na fakt ukrycia przed skarżącym możliwości uczestniczenia w procedurze określonej w art. 17 u.p.z.p. Dodatkowo skarżący zauważył, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w okresie ponownego uchwalania planu winno być zawieszone w myśl 62 u.p.z.p. Odpowiadając na skargę Rada Gminy i Miasta W. wniosła o jej oddalenie. Podniesiono, że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził w całości nieważność uchwały Nr XLII/209/13 Rady Gminy i Miasta W. z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw: Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie Warta z powodu naruszenia trybu oraz zasad sporządzania aktu planistycznego poprzez m.in. niedokonanie stosownych ogłoszeń, co uniemożliwiło "lokalnej społeczności udział w tworzeniu planu miejscowego poprzez składanie m.in. wniosków do jego projektu". Zgodnie z art. 28 u.p.z.p. po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia nadzorczego, Burmistrz ponowił czynności, o których mowa w art. 17, w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu planu z przepisami prawnymi. Skoro - jak wprost wynika z rozstrzygnięcia nadzorczego - zasadniczym uchybieniem było uniemożliwienie mieszkańcom Gminy wypowiedzenia się co do ustaleń projektu planu, to oczywistym jest, że ponowienie czynności obejmuje co najmniej czynność wyłożenia projektu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w celu dyskusji publicznej i zgłoszenia uwag. Ponowienie tej czynności nastąpiło w dniach 17 marca 2014 r. – 7 kwietnia 2014 r., z terminem wnoszenia uwag do 22 kwietnia 2014 r. W tym terminie żadne uwagi nie wpłynęły. Wobec tego formułowanie przez skarżącego twierdzenia o naruszeniu zasad sporządzania planu poprzez nierozpatrzenie uwag wniesionych w dniu 21 października 2013 r. jest bezzasadne. Jednocześnie organ podniósł, że organ nadzoru nie miał wątpliwości co do legalności zaskarżonej obecnie uchwały. Rada, odnosząc się następnie do twierdzeń skarżącego o składaniu zastrzeżeń i wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej oraz w toku innych postępowań administracyjnych, wyjaśniła, że tego typu uwag organ nie może kwalifikować jako wnoszonych w trybie art. 17 u.p.z.p. Zostały one rozpatrzone w wyniku odpowiedzi na informację publiczną oraz w toku indywidualnego postępowania administracyjnego. Dalej Rada Gminy i Miasta Warta wywiodła, że przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 101 u.s.g., co oznacza, że legitymowanym do wniesienia skargi na plan miejscowy jest tylko ten, kto ma w tym interes prawny. Skarżący natomiast nie wykazał takiego interesu. Jeżeli przez interes postrzegać własność nieruchomości objętej ustaleniami planu, to organ dla porządku podał, że na obszar objęty planem 424 ha tylko 17 ha (4%) stanowi własność skarżącego. Niezależnie od powyższego zarzutu braku interesu prawnego skarżącego, co uzasadnia samo w sobie oddalenie skargi. Organ zwrócił uwagę, że prawo do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. wiązać musi się z ustaleniem, że istnieje realny związek między zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego, tzn. trzeba ustalić, czy zaskarżona uchwała narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. W analizowanej sprawie związek taki nie istnieje, ponieważ zarówno w "starym" planie, który stracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r., jak i w planie objętym zaskarżoną uchwałą przeznaczenie gruntów, których współwłaścicielem jest skarżący, pozostaje niezmienione. Są to tereny upraw rolnych oznaczone symbolem "[...]" i "[...]". Według organu domniemywać można, że skarżący upatruje naruszenie swojego interesu w zakazie lokalizacji na przedmiotowym terenie fermy norek. Złożył bowiem w tym przedmiocie wniosek z dnia 1 marca 2013 r. Hodowla norek stanowi dział specjalny produkcji rolnej według art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie może być utożsamiana z terenami i uprawami rolnymi. Tym samym, ani poprzednio obowiązujący, ani obecny plan nie dopuszcza lokalizacji fermy norek na obszarze nim objętym. W tej sytuacji uzasadniony jest wniosek o braku ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości skarżącego wynikający z planu objętego zaskarżoną uchwałą. Ta okoliczność dodatkowo przesądza o braku uprawnienia skarżącego do zaskarżenia uchwały o uchwaleniu planu zagospodarowanie przestrzennego w trybie art. 101 u.s.g. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje również rozpoznawanie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań sądu jest skarga W.T. na uchwałę nr LI/258/14 z dnia 21 maja 2014 r. Rady Gminy i Miasta Warta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie Warta. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym dopuszczalności skargi wywiedzionej w tym trybie do sądu administracyjnego jest: po pierwsze - zbadanie charakteru sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, po drugie - zachowanie terminu do jej wniesienia i po trzecie - uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że wymienione przesłanki zostały spełnione. Oczywistym jest, że skarga na akt prawa miejscowego jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Ponadto została ona wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., w myśl którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Dodać w tym miejscu trzeba, że 60-dniowy termin, który biegł od momentu dokonania przez pełnomocnika skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa – czyli od dnia 10 grudnia 2014 r. do dnia 9 lutego 2015 r. uległ przerwaniu, ponieważ w ostatnim dniu tego terminu - to jest w dniu 9 lutego 2015 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego uchwałę nr [...] z dnia [...] Rady Gminy i Miasta W., którą nie uwzględniono jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odmawiając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W tej sytuacji skarga złożona w dniu 13 lutego 2015 r. jest wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu. Przystępując w następnej kolejności do badania legitymacji skargowej W. T. podnieść przede wszystkim trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela, podkreśla się, iż znaczenie interesu prawnego z art. 101 u.s.g. należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 k.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 – Lex nr 1340094 oraz sygn. akt II GSK 1374/11 – Lex nr 1340098). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje ani sama ewentualna sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dlatego też skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1761/12 - Lex nr 1311573). Podmiot, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13 – Lex nr 1391696). Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie, gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 790/12 - Lex nr 1212683). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wielokrotnie zwracał uwagę, że dla skutecznego wniesienia i merytorycznego rozpoznania skargi na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest wykazanie we wniesionej skardze obiektywnego związku pomiędzy zapisami tegoż planu, a naruszeniem interesu prawnego. Procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Naruszenie procedury uchwałodawczej może powodować stwierdzenie nieważności uchwały, jednak w sytuacji, gdy dojdzie do jej badania po wykazaniu przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny wywodzi się z prawa materialnego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1424/12 – Lex nr 1341536 i z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1847/12 – Lex nr 1234178). Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, że W. T. jest współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej nr ewid. 26/1, położonej w miejscowości Z., znajdującej się na terenie objętym regulacjami zaskarżonej uchwały. Źródłem interesu prawnego W. T. do wniesienia skargi są więc niewątpliwie normy określające prawo własności nieruchomości. Niemniej jednak brak jest podstaw do skutecznego twierdzenia, że interes prawny strony skarżącej został naruszony zaskarżoną uchwałą. W przekonaniu składu orzekającego W. T. nie wykazał, ażeby uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie W. aktualnie, realnie i bezpośrednio naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Interesu prawnego skarżącego nie można również wywodzić z zarzucanego przezeń naruszenia art. 28 u.p.z.p. w aspekcie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 17 pkt 12, 13, 14 oraz art. 18 u.p.z.p., a więc naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego i istotnego naruszenie trybu jego sporządzania, ponieważ - o czym była już mowa na wstępie rozważań - merytoryczna ocena zasadności zarzutów skargi byłaby możliwa dopiero po ustaleniu, że zapisy zaskarżonej uchwały naruszają obiektywnie i realnie interes prawny skarżącego. Wreszcie niebanalne znaczenie dla oceny, czy skarżącemu przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., ma fakt, że nieruchomość stanowiąca współwłasność skarżącego zarówno w starym planie miejscowym, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r., jak i w planie objętym zaskarżoną uchwałą znajduje się na terenach, których dotychczasowe przeznaczenie nie uległo zmianie. Tereny te oznaczone odpowiednio symbolami "[...]" i "[...]", to niewątpliwie tereny upraw rolnych, na których, jak argumentowała w odpowiedzi na skargę Rada Gminy i Miasta W., ani poprzednio obowiązujący plan, ani też obecnie obowiązujący plan miejscowy nie dopuszczały lokalizacji fermy norek. Nie budzi zatem wątpliwości fakt, że przyjęty zaskarżoną uchwałą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie zmienił, nie wykluczył, ani też nie ograniczył możliwości dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżącego, a co za tym idzie - w żadnym razie nie naruszył przysługującego mu prawa własności. Nadto podkreślić należy, że skarżący wyraźnie nie dostrzega różnicy pomiędzy postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji - jak w przypadku skarżącego w sprawie budowy fermy norek - a procedurą planistyczną związaną z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i trybem, w jakim ta procedura jest prowadzona. W toku prac nad planem miejscowym nie stosuje się norm wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, i odwrotnie - w trakcie postępowania administracyjnego zamierzającego do ustalenia warunków zabudowy nie mają zastosowania ani zasady, ani tryb związane z uchwaleniem planu miejscowego. Jeśli zaś w przekonaniu skarżącego postępowanie administracyjne związane z wydaniem na jego wniosek decyzji o ustaleniu warunków zabudowy prowadzone było wadliwie, wówczas po wydaniu decyzji w tym przedmiocie przez właściwy organ powinien skorzystać z przysługujących mu środków prawnych do jej zaskarżenia, a ostatecznie - z możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem wszelkie zarzuty skarżącego związane z ustaleniem na jego wniosek warunków zabudowy dla budowy fermy norek pozostają poza zakresem rozważań tutejszego sądu i co istotne - skarżący nie może wywodzić z nich interesu prawnego do wniesienia skargi na uchwałę nr LI/258/14 z dnia 21 maja 2014 r. Rady Gminy i Miasta Warta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw Zakrzew, Tądów Dolny, Tądów Górny, Wola Zadąbrowska, Zadąbrów-Rudunek w gminie Warta. Skoro więc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ogranicza prawa własności strony skarżącej, ponieważ w żadnej mierze nie zmienia dotychczasowego kierunku przeznaczenia jego nieruchomości, nie ogranicza również możliwości zagospodarowania działki skarżącego, to nie sposób twierdzić, że realnie i bezpośrednio wpływa na przysługujące mu prawo własności, a co za tym idzie narusza przysługujący mu interes prawny. Samo sprzeciwianie się rozwiązaniom przyjętym w planie miejscowym, które nie są zgodne z oczekiwaniami i planami inwestycyjnymi skarżącego, nie wystarczy do uznania, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego. Brak legitymacji skargowej W. T. obligował sąd do oddalenia skargi. O powyższym sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. ms