II SA/Po 288/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza J. z dnia (...) nr (...), II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżącej kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r., nr (...), Burmistrza J. działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej jako "K.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji Burmistrza J. nr (...) z dnia v października 2015 r. oznaczonej sygn. (...) (przeniesionej decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2015 r., sprostowanej postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r.) ustalającej warunki zabudowy dla terenu działek nr (...) i (...), położonych w M. przy ul. (...), gmina J., polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego z infrastrukturą towarzyszącą wraz z rozbiórką budynku wskazanego na mapie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że dnia (...) grudnia 2015 r. do organu wpłynął wniosek firmy "A" S.A. z siedzibą w K., reprezentowanej o zmianę decyzji Burmistrza J. nr (...) (przeniesionej decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2015 r., sprostowanej postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r.) o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu działek nr (...) i (...), położonych w M. przy ul. (...), gmina J., polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego z infrastrukturą towarzyszącą wraz z rozbiórką budynku wskazanego na mapie. Przedmiotowy wniosek dotyczył zmiany powyższej decyzji w zakresie rozszerzenia jej zapisów dotyczących możliwości lokalizacji przedmiotowego obiektu w granicy działek budowlanych. Jak podniesiono, odmowa wszczęcia postępowania podyktowana jest faktem, że burmistrz miasta jako organ wydający decyzję na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), w myśl art. 20 K.p.a. nie jest organem właściwym rzeczowo do rozstrzygania dopuszczalności sytuowania budynków bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiadującymi. Dopuszczalność realizacji inwestycji bezpośrednio przy granicy z inną nieruchomością wynika z zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), gdzie określono konkretne sytuacje umożliwiające taką lokalizację budynku. Z uwagi na fakt, że powyższe rozporządzenie wiąże się (wynika) z ustawą Prawo Budowlane a nie ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwość analizy zgodności inwestycji z wymogami rozporządzenia posiadają organy administracji architektoniczno-budowlanej, tj. starosta, wojewoda oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Weryfikacja zgodności projektu budowlanego z ustawą Prawo Budowalne i aktami prawnymi z niej wynikającymi następuje więc na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę w starostwie powiatowym. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła "A" Polska S.A. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisu § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2001 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 12 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 4, art. 59, art. 54, art. 56 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Spółki nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy zgodnej z żądaniem inwestora, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z odrębnymi przepisami. Inwestor po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, zadeklarował w swoim wniosku z dnia (...) grudnia 2015 r., że zamierza usytuować budynek w granicy z działką o nr ewid. (...) i w tym zakresie wniósł o rozszerzenie decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego, w ocenie odwołującej, usytuowanie planowanej zabudowy w granicy z działką sąsiednią jest dopuszczalne, ponieważ w obszarze analizowanym wszystkie budynki (mieszkalne i gospodarcze) usytuowane są w granicy. Zdaniem odwołującej Spółki zmiana treści decyzji z dnia (...) października 2015 r. zgodnie z wnioskiem inwestora poprzez rozszerzenie jej zapisów w zakresie możliwości usytuowania planowanej zabudowy w granicy działki sąsiedniej jest możliwa, a przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu potwierdza istnienie w obszarze analizowanym podobnych uwarunkowań przestrzennych. Powyższe powoduje, iż w ocenie odwołującej organ I instancji w sposób nieprawidłowy dokonał analizy wskazanych przepisów. Spółka podniosła, że organ I instancji wykazał się niekonsekwencją, bowiem z jednej strony w wydanej decyzji o warunkach zabudowy ustalił obowiązującą linię zabudowy w granicy działki nakazując tym samym zlokalizowanie budynku w granicy, z drugiej odmawia wszczęcia postępowania w tym zakresie wskazując, iż nie jest w jego kompetencji ustalenie lokalizacji zabudowy względem granie nieruchomości. Odwołująca dodała, iż nie budzi wątpliwości, iż planowana inwestycja spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy zakresie planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie tzw. dobrego sąsiedztwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia (...) lutego 2012 r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy przestrzeganiu warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 Nr 164, poz. 1588). Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju. W decyzji tej określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, uregulowanym w przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r.. poz. 1409 ze zm.) oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy rozstrzyga się jedynie o tym, czy realizacja planowanej inwestycji jest dopuszczalna na danym terenie. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje organu administracji architektoniczno - budowlanej, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w ustawie Prawo budowlane i przepisach wykonawczych, w tym warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Jak wyjaśniło Kolegium, organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie miał podstaw do zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatem nie mógł ich naruszyć. Kwestia, którą podnosi odwołująca Spółka, dotycząca szczegółowej lokalizacji planowanej inwestycji, a mianowicie odległości od granicy z działką sąsiednią jest zatem przedmiotem postępowania na etapie wydania pozwolenia na budowę. Jak podkreślono, w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy co do zasady nie określa się miejsca usytuowania budynku na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania w granicy działki sąsiada. Ewentualna budowa w granicy będzie rozpatrywana w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i organ właściwy w sprawie rozstrzygnie szczegóły związane z usytuowaniem przedmiotowego budynku. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" Polska S.A. reprezentowana przez adwokat A. S. – Ż., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 7 oraz art. 77 K.p.a., jak również naruszenie art. 59, art. 54, art. 56 oraz art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że zakres żądania objęty wnioskiem skarżącej nie może być rozpoznawany przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, gdyż stanowi to kompetencję organu architektonicznego. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty podniesione w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. aczkolwiek z innych przyczyn iż w niej wskazanych. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało postanowienie Burmistrza Jarocina z (...) grudnia 2015 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza J. z (...) października 2015 r. ustalającej warunki zabudowy dla terenu działek nr (...) i (...), położonych w M. przy ul. R., gmina J., polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego z infrastrukturą towarzyszącą wraz z rozbiórką budynku wskazanego na mapie. Jako podstawę postanowienia wskazano przepis art. 61a § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania może zostać wydane z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Do przedmiotowych przesłanek zaliczyć należy, sytuacje gdy wniosek dotyczy sprawy, która nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji, a wymaga innej formy działania, żądanie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją lub sprawy, w której prowadzone jest postępowanie. Do innych przyczyn przedmiotowych zaliczyć można przedawnienie materialnoprawne – upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia. Z kolei do przesłanek podmiotowych uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania należy zaliczyć te leżące po stronie jednostki domagającej się wszczęcia postępowania administracyjnego uniemożliwiające uznaniu ja za stronę postępowania. Zauważyć należy, iż do przyczyn podmiotowych wskazanych w powołanym art. 61a § 1 K.p.a. nie należy brak zdolności organu administracyjnego do rozpoznania sprawy (jego właściwość). Wyłączenie to wynika z art. 65 § 1 i art. 66 § 3 K.p.a. regulujących postępowanie w przypadku złożenia podania do organu niewłaściwego. Brak właściwości organu administracji publicznej nie stanowi "innej uzasadnionej przyczyny odmowy wszczęcia postępowania" (por. B.Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. wyd. 2012 r. str. 296). Jak wskazano wyżej zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zapadło w związku z wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji Burmistrza J. z dnia (...) października 2015 r. o warunkach zabudowy. Zmian ostatecznej decyzji mocą której strona nabyła prawo, a taką jest decyzja o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r. o sygn. akt II OSK 2455/12 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2016 r. o sygn. akt II SA/Gl 707/15 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ), może być uchylona lub zmieniania jeżeli zajdą przesłanki wskazane w art. 155 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zdanie drugie K.p.a., należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r. o sygn. akt I OSK 586/06 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Decyzja ustalająca warunki zabudowy, niewątpliwie może podlegać zmianie w trybie art. 155 K.p.a., o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w tym przepisie. Nie jest to decyzja typu związanego, gdyż przewiduje dla organu pewne możliwości decyzyjne, przy czym przepisami szczególnymi, o jakich mowa w art. 155 k.p.a., są regulacje zawarte w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 61 tej ustawy (por wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 828/11; z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1725/09; z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2455/12 oraz z 22 października 2015 r. o sygn. akt IIOSK 399/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopuszczalna jest zatem zmiana decyzji o warunkach zabudowy pod warunkiem, że nie będzie ona dotyczyć rodzaju zabudowy gdyż brak jest w takim przypadku zachowania tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej dotychczasową decyzją ostateczną (patrz wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r. o sygn. akt II OSK 1826/10 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Elementy tej decyzji tj. parametry zabudowy mogą natomiast ulec zmianie, o ile uzasadnia to przeprowadzona w postępowaniu zwykłym analiza urbanistyczna i spełnione zostaną pozostałe przesłanki wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazano wyżej zmian ta musi być uzasadniona interesem społeczny lub słuszny interesem strony. Organem właściwym do wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 K.p.a. jest organ, który wydał tą decyzje ostateczną. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, iż brak było podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji Burmistrza Jarocina nr (...) z dnia (...) października 2015 r. na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Wątpliwości nie budzi, iż wniosek zmianę decyzji ostatecznej wniósł podmiot posiadający interes prawny w sprawie – podmiot na którego uprawnienie wynikające z tej decyzji zostały przeniesione decyzją Burmistrza J. z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...). Brak było zatem przesłanki podmiotowej której mowa w art. 61 a § 1 K.p.a. Nie wystąpiły też jakiekolwiek inne uzasadnione przyczyn dla których postępowanie nie może być wszczęte. Niewątpliwie sprawa ta ma charakter sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną (art. 155 K.p.a.), brak jest też jakiejkolwiek informacji, aby w sprawie z wniosku o zmianę decyzji Burmistrza J. dnia (...) października 2015 r. wydano już decyzję lub toczyło się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku tego samego podmiotu o takiej samej treści. Ponadto brak jest też podstaw do uznania, iż wniosek o zmianę decyzji w sprawie warunków zabudowy skierowano do niewłaściwego organu. Stwierdzić natomiast należy, iż wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji motywy odmowy wszczęcia postępowania mogą ewentualnie stanowić argumentację przemawiającą za odmową zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na przepisy szczególne, które sprzeciwiają się zmianie w żądanym zakresie . Podkreślić należy, iż w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Tylko w toku postępowania można wszakże dokonać niezbędnych ocen w zakresie istnienia przesłanek zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej, w tym ustalić czy zmianie lub uchyleniu nie przeciwstawiają się przepisy szczególne, a w konsekwencji ustalić czy żądanie wnioskodawcy jest zasadne. Odmowa wszczęcia postępowania powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych. Natomiast w razie, gdy ustalenie istnienia wynikających z art. 155 K.p.a. przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji wymaga procesu wykładni nie można prowadzić tej wykładni poza postępowaniem administracyjnym (por. wyroki NSA z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 999/14 oraz z 18 maja 2016 r. o sygn. akt II OSK 2177/14 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Burmistrza J. z dnia (...) grudnia 2015 r., nr (...) wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 61a § 1 K.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), brak było bowiem podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji Burmistrza J. nr (...) z dnia (...) października 2015 r. oznaczonej sygn(...) (przeniesionej decyzją nr (...) z dnia (...) listopada 2015 r., sprostowanej postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r.) ustalającej warunki zabudowy dla terenu działek nr (...) i (...), położonych w M. przy ul. (...), gmina J., polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego z infrastrukturą towarzyszącą wraz z rozbiórką budynku wskazanego na mapie. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz J. winieni zastosować się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu i podjąć działania zmierzające do merytorycznego rozpoznania wniosku "A" S.A. z siedzibą w K. o zmianę wyżej ww. decyzji z dnia (...) grudnia 2015 r., nr (...). Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, gdyż poruszały one kwestii, których merytoryczne rozpatrzenie winno nastąpić we właściwej formie. Stanowisko Sądu rzutowałoby w sposób nieuprawniony na wynik postępowania, które jak wskazano wyżej, nie zostało, de facto, przeprowadzone. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie I instancji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ.U. 2015 poz. 1800).